Rechtvaardige fiscaliteit

MEDIA EN POLITIEK   ANDERS GELEZEN

Rechtvaardige fiscaliteit, het klinkt zo vanzelfsprekend en het wordt dé verkiezingsslogan voor politieke partijen die niets te winnen hebben bij communautaire thema’s. Helaas zullen ze ook in deze materie botsen op de tegenstelling tussen Links en Franstalig en Rechts en Vlaams. Waarom zou het opeens anders kunnen als ze reeds decennialang dit probleem onopgelost voor zich uit schoven? Dan maar verder sukkelen en dit België oplappen op de vertrouwde manier: met kleine stapjes, de koterij herschilderen in een ander kleur zodat er toch iets te zien is. Voorbeschouwing bij de verkiezingscampagne van 2014, Anders Gelezen.

Dubbele tegenstelling dé uitdaging in 2014

Voor de nieuwe PS voorzitter, Paul Magnette, is met zijn eerste partijcongres de verkiezingsstrijd begonnen. In LLB heeft men het over een machtige machine die zich in gang trekt. Rechtvaardige fiscaliteit klinkt uit zijn mond voorspelbaar (dS 22/04): “Maar als het gaat over fiscaliteit en de privileges van de rijken, dan zullen we nog eens zien. Want wij willen een belasting op de grote vermogens, een minimumbelasting voor grote ondernemingen en een plafond op de toplonen en bonussen in alle bedrijven.”  In Knack klinkt het nogal populistisch: "Onze burgers zijn woedend op de multinationals die banen schrappen, op de banken, de fraudeurs, de knoeiers. Het socialisme is het kind van de woede". Wie hier even bij stilstaat kan niet anders dan deze sloganeske benadering kortzichtig vinden. Toch zal het dat zijn waarmee de PS kan scoren in Wallonië. Kortetermijnpolitiek op kosten van de Vlaamse “rijken” doen het daar goed.

Voor sp.a zou deze tegenstelling een zegen moeten zijn, ware het niet dat ze ter linker zijde door Groen en PVDA dreigen voorbijgestoken te worden voor thema’s die ze omwille van de machtsdeelname verwaarloosden. Zal de aangeboden Waalse kameradenkus – Magnette wil ook het debat voeren in Vlaanderen – helpen om te bewijzen dat Vlaanderen ook van sp.a is? Ooit kregen ze steun van Nederlandse socialisten en dat bekwam hen alvast niet zo goed. Vande Lanotte deed met zijn uitspraak over Vlaanderen wat hij beloofde: niet spreken over N-VA. Blijft de vraag wie sp.a kan overtuigen met een programma dat de welvaartcreatie in Vlaanderen niet echt vooruit helpt?

CD&V voorzitter, Wouter Beke, stuurt Kris Peeters de baan op en laat eveneens weten dat voor hem de fiscale hervorming belangrijker is dan een communautaire hervorming. Dat de stem van het ACW intern zeer luid zal klinken is evident. Terwijl andersom, CD&V politici steeds minder kunnen profiteren van haar zuilen. Het een en het ander zal geheid zorgen voor wrevel bij de Rechtse (en Vlaamser ingestelde) verkozenen en leden. Het is en blijft een splijtzwam die moeilijk te overbruggen valt. Komt daarbij dat het ACV met zijn recente weigering om ook N-VA te betrekken bij haar beleidswensen (zelfde statuut voor bedienden en arbeiders) een toenadering tussen CD&V en N-VA niet verkleint, integendeel. Voor Open VLD wordt in verkiezingstijd waarschijnlijk duidelijker dat ze na de verkiezingen meer steun zullen krijgen van N-VA dan van de huidige Vlaamse coalitiepartners.

Wat geldt voor de PS in Wallonië is ook waar voor N-VA: de twee tegenstellingen versterken mekaar en passen in éénzelfde Vlaamse boodschap: laten we elk ons eigen beleid voeren en alleen nog samen doen waarover we het eens zijn.

Uit de eerste koortsopstoot moeten we vooral onthouden dat er bij de volgende verkiezingen twee mekaar versterkende tegenstellingen voorop zullen staan in de debatten: de communautaire én de Links/Rechts tegenstelling. In Wallonië heeft men daar geen last mee maar aan Vlaamse kant wordt het liplezen bij CD&V en Open VLD. Kan Gwendolyn Rutten met de verzamelde adelbrieven van Di Rupo I naar de verkiezingen stappen zonder duidelijk te maken dat ze met de linkser (en arroganter) PS van Magnette voortaan geen zaken wil doen en de partij haar liberale ziel na de verkiezingen geen tweede keer zal verkopen aan de PS?

Maar het belangrijkste dat helaas (nog) niet aan bod kwam: Rechtvaardige fiscaliteit begint met efficiënt bestuur en een performante administratie.

De koterijen oplappen

Dat het huidig beleid moeilijk als doortastend kan bestempeld worden viel enkele journalisten en opiniemakers op. Ten minste voor zover de redactie nog plaats over had na de ongelooflijke aandacht voor het Boomse hoofddoekenincident.

Van Guy Tegenbos (dS) krijgt Vande Lanotte een standbeeld. “Sinds hij minister van Economie werd, is hij in zijn eentje en hoogstpersoonlijk het land, onze economie en de concurrentiekracht van onze bedrijven aan het redden.” Sarcasme, zo blijkt, waarna de ontnuchtering volgt: “Dat is waar de Belgische politici en ook de sociale partners goed in zijn: iets wat fundamenteel fout in elkaar zit, zo sterk bijvijlen en aanpassen dat een aantal van de negatieve effecten ervan een tijd weggewerkt wordt. Iets dat verouderd is, afbreken en volgens een nieuw concept herbouwen, dat lukt niet.” Zijn conclusie: “Maar toch is dat niet meer de manier waarop de Vlaming nog bestuurd wil worden.”

Soms zijn het partijgenoten, zoals CD&V’er Robrecht Bothuyne in dS, die het eigen beleid (hier over de te hoge energieprijzen) onderuit halen: “Het plafonneren van die heffingen (op elektriciteit) moet gezinnen en bedrijven extra zuurstof geven, want niet de stroomprijzen zelf zijn te hoog, ze zijn bij ons zelfs lager dan in de buurlanden, maar door allerhande energieheffingen is de eindprijs uiteindelijk toch hoger dan elders. (…) Met de energieheffingen worden vandaag niet alleen de certificaten voor zonnepanelen betaald, maar ook allerhande andere sociale en milieuvriendelijke beleidsmaatregelen. Helaas zo besluit Robrecht Bothuyne: “Na een beperking van de energieheffingen zal daar een andere financiering voor gezocht moeten worden.” Vestzak, broekzak.

Rik Van Cauwelaert (DT) heeft het over de truuk met de experten waardoor het probleem van de pensioenen van de regeringstafel verdwijnt tijdens de verkiezingsperiode. RVC: “Een expertengroep kreeg van vice-premier en minister van Pensioenen Alexander De Croo de opdracht de toekomst van het pensioensysteem uit te tekenen. Die groep moet tegen het voorjaar van 2014 oplossingen aanreiken voor het vergrijzingsvraagstuk. Oplossingen waar, zo geeft minister De Croo grif toe, nooit echt naar werd gezocht.” Hij besluit zijn bijdrage als volgt: “Het terugdringen van de staatsschuld, het stutten van de sociale zekerheid, het terugschroeven van de energiefactuur en het herstel van de concurrentiekracht, het kan allemaal geen jaren meer wachten tot een volgende federale regering het daar eens over geraakt. Daarover ging het gesprek van afgelopen vrijdag tussen Vlaams minister-president Kris Peeters, die in het buitenland steevast op de Belgische loonkosten wordt aangesproken, en federaal premier Elio Di Rupo, die kennelijk geketend zit aan de electorale bezwaren die staan tussen economische noodzaak en daad. Door het federale getreuzel met problemen als de vergrijzing en het herstel van de concurrentiekracht dreigt de zesde staatshervorming achterhaald te zijn nog voor ze door het parlement geraakt.”

Enkele cijfers

DM: Het tekort op de federale begroting bedroeg eind vorig jaar 3,9 procent van het Belgische bruto binnenlands product (bbp). Dat blijkt uit de definitieve cijfers die het Europees statistisch bureau Eurostat. De staatsschuld kwam op 31 december 2012 uit op 99,6 procent van het bbp. Inzake schuldgraad doen enkel de probleemlanden (Ierland, Portugal, Italië en Griekenland het slechter dan  België. In euro nam de staatsschuld toe met 18,9 miljard in 2009, 13,4 in 2010, 13,7 in 2011 en met 14,8 miljard in 2012. Deze toename werd “gerealiseerd” zonder Vlaanderen maar wel met medewerking van Brussel en Wallonië. De schuldgraad van 99,6 % van het BNP betekent in centen, 375,4 miljard euro. In dS waren ze hooguit een artikel in de financiële rubriek waard. In de rubriek ‘binnenland’ staat het nochtans vol levensbelangrijke zaken als daar zijn: hoofddoeken, de Leuvense ring, strooizout, fietsstraat in Brussel, het aantal ruiters in de koninklijke escorte, enz.

Citaten van de week

Carl Devos (UGent) (in interview dS online over het Boomse hoofdoekenbesluit): “Ik wil er toch op wijzen dat elke partij het moeilijk heeft met dit debat rond integratie, rond de hoofddoek, rond de radicalisering van sommige jongeren. Die discussie over verscheidenheid kunnen de partijen niet met hun klassieke ideologie de baas. Ook CD&V en Open VLD hebben het hoofddoekenverbod in Boom gesteund. Ook in die partijen leeft de discussie dus.” Anders Gelezen, is dit de relativerende afsluiter nadat Devos uitsluitend negatieve vragen over N-VA diende te beantwoorden. Journalist van dienst “BBD”.

Johan Vande Lanotte: “Vlaanderen is ook van ons.” Anders Gelezen, zeker en vast Oostende & off-shore Johan!

dS: Achter de Griekse werkloosheidsstatistieken gaan bloedstollende verhalen schuil. De schrijver Christoforos Kasdaglis brengt ze aan de oppervlakte.

Dimitris  Ik behoor tot de generatie van euro-werklozen. Dat is zo helder als wat: 1,5 miljoen werklozen, alleen al in euro-Griekenland. Mijn grijnzende nationale en Europese redders zien bezuinigen als enige oplossing. Maar wat zij verder ook verkondigen, ze kunnen me niet meer overtuigen. Want mijn bezuinigingen betekenen dat ik niets meer te eten heb, terwijl hun bezuinigingen gewoon een beetje minder winst inhouden dan wat hun beloofd was door hun zakelijke adviseurs, een stelletje zogenaamd goed opgeleide opportunisten, calvinistische slavenhandelaars. Als je met een lege maag denkt, zie je de dingen duidelijker. Hoe het allemaal begonnen is? Ik was een euro-lekkerbek. Ik wilde niet toegeven hoe armzalig mijn samenleving is. Eigenlijk wilde ik het seksisme in de Griekse koffiehuizen niet erkennen, noch het gebrek aan goed onderwijs op de Griekse scholen, noch het blinde Griekse rechtssysteem, zelfs niet de geschiedenis van de burgeroorlog die mijn grootouders nog hebben meegemaakt.

Het kon me allemaal niets schelen. Waarom niet? Omdat ik het westerse model aanbad, omdat ik Europa als een paspoort voor een Nieuwe Wereld zag. Het Oosten zag ik als ver van mijn bed en minderwaardig. De Balkan als niets meer dan een stukje folklore.

De website ‘Dagboek van een werkloze' vindt u op: http://imerologioanergou.gr

Jaak Peeters: “Het lijkt wel telepathie. Op het ogenblik dat in deze blogreeks een artikel verscheen onder de titel “een volk kan wel vergaan”, waarin onder meer werd gewezen op de schadelijke gevolgen van het opzwellen van Brussel tot Europese hoofdstad, verscheen in Humo II een weergave van de opvattingen van Eric Corijn over Brussel. Deze man vindt hierin dat Brussel al langer niet meer de stad van twee cultuurgemeenschappen is , maar een kleine wereldstad met een internationaal georiënteerde economie. Dus moet Brussel, dat over enkele jaren 200.000 inwoners meer zal tellen, kunnen uitbreiden en uitgroeien tot een wereldstad, die overeenkomt met de beruchte Metropolitan Region van de zesde staatshervorming, waaraan de christendemocraten, volkomen onbegrijpelijk overigens, hun medewerking verlenen. In die enkele zinnen verraadt de Brusselaar Corijn de ware bedoelingen achter die Metropolitane Regio, bevestigt hij de Vlaamse onderschikking aan de Franstalige dominantie in Brussel en geeft hij voedsel aan de Franstalige eis tot uitbreiding van Brussel.”

Pjotr,

25 april 2013

Moderne kruisvaarders

 

MEDIA EN POLITIEK   ANDERS GELEZEN

Desinformatie kan soms grappig zijn. “Meerderheid wil af van maaltijdcheques” kopt dS (12/04), met daaronder “CD&V, SP.A en Open VLD zijn ervoor gewonnen om het geld van maaltijdcheques in de toekomst op de rekening van de werknemer te storten.” Zelfs wanneer dS géén cijfers gebruikt zitten ze er nog naast. Maar de meest toegepaste vorm van desinformatie is ongetwijfeld de censuur. Het niet publiceren van informatie om redenen die alleen de redacties/journalisten van de krant, het weekblad of TV station kunnen verklaren. Dat lezers daarom steeds meer belangstelling hebben voor alternatieve informatiekanalen hebben de “grote media” voor een stuk aan zichzelf te wijten. Lokale en regionale bronnen leveren heel dikwijls interessante achtergrondinformatie op. Nieuwe websites wereldwijd maar ook in Vlaanderen bieden een rijke aanvulling op het dikwijls te oppervlakkig traditioneel aanbod. Dat er soms kwakkels de ronde doen is jammer – iedereen laat zich daar wel eens aan vangen – maar doet geen afbreuk aan de sterke inhoudelijke informatie. En dan was er nog de heisa veroorzaakt door Vlaamse moslimstrijders in Syrië. Anders Gelezen.

Misleiding

Dikwijls ontstaat het probleem bij de misleidende informatie die de politieke wereld verspreidt. Een van de typische kenmerken van een Belgisch compromis is dat het zo complex is dat een eenvoudige lezing niet mogelijk is. Ook niet “anders gelezen” kan worden behalve door specialisten. Een mooi staaltje hiervan is de nieuwe kieswetgeving die “eventueel wel eens” van toepassing zou kunnen worden na de verkiezingen van 2014. Professor Hendrik Vuye slaagde erin om de compromistekst te decoderen. Het resultaat is een perfect voorbeeld van wat Gaston Eyskens ooit zei over Belgische compromissen, dat het compromis van een paard een dromedaris maakt. Daarom in extenso deze zeer interessante bijdrage in bijlage aan deze Anders Gelezen.

Ook Bart Sturtewagen beseft dat de institutionele hervormingen op niets trekken en schrijft: “We hebben een overheid die voortdurend hervormd wordt en na iedere hervorming weer wat ingewikkelder in elkaar steekt.

Wie dus dacht dat na deze staatshervorming de deelstaten meer echte autonomie krijgen  heeft pech. Zo stond in DT (10/04) te lezen: “Gisteren werd de overheveling van het arbeidsmarktbeleid geregeld. We volgen scrupuleus het regeerakkoord, al proberen de Franstaligen daar altijd wel wat van af te knijpen, zegt een partijvoorzitter. In het regeerakkoord werd al vastgelegd dat de regels van het arbeidsrecht en de sociale zekerheid sowieso federaal blijven, evenals de voorzieningen voor sociaal overleg en het loonbeleid. Maar de deelstaten krijgen wel de volle (sic) beslissings- en uitvoeringsbevoegdheid om de beschikbaarheid van werklozen te controleren, en de bijbehorende sancties op te leggen. De federale overheid blijft wel bevoegd voor het normatief kader, voor de definitie van een passende betrekking, het actief zoekgedrag, de controle en de sancties. Gisteren werd verder afgebakend wat dat normatief kader precies inhoudt. (…) De overheveling van de bijbehorende budgetten en de eventuele saneringsoperatie, als dat geld niet volstaat om het beleid zonder meer verder te zetten, komt aan bod bij de bespreking van de nieuwe Financieringswet. Daarover bestaan nog geen teksten. Het is wachten op een budgettaire simulatie van de FOD Financiën.

Aanval als misleiding?

Er werd nogal wat afgeschreven over de aanval van Peter Dedecker (N-VA) op het ACW. Wie zich geroepen voelde om het ACW te verdedigen kreeg daartoe ruim de kans in de media en ook het wederwoord werd niet doodgezwegen. Maar over de klacht van het ACW tegen Dedeckere was het zoeken naar duidelijke informatie. Opnieuw was het Hendrik Vuye die onder de titel “Hoe vrij is het politiek debat?” (in maandblad Doorbraak.be) een analyse maakte van deze aanklacht. Even meelezen: “Nu kan men moeilijk ontkennen dat er over het ACW een maatschappelijk debat aan de gang is. Al evenmin kan men ontkennen dat het ACW onder meer een politieke organisatie is. ACW tracht invloed uit te oefenen op de politieke besluitvorming. Meer nog, hoewel ACW op zich geen politieke partij is, zijn er zelfs ministers en parlementsleden met een ACW-etiket. Dit laatste wordt noch door het ACW, noch door de betrokken politici ontkend. Enkel een dwingende maatschappelijke noodzaak kan in deze hypothese een beperking van het vrije politieke debat rechtvaardigen.

Hij geeft meteen twee sprekende Europese voorbeelden: Het arrest "Brasilier tegen Frankrijk" (2006) betreft een politicus die Jean Tiberi, de vroegere burgemeester van Parijs, beschuldigt van verkiezingsfraude. Brasilier wordt veroordeeld tot een symbolische euro. Het Mensenrechtenhof oordeelt dat zelfs dergelijke lichte veroordeling een inbreuk uitmaakt op de vrijheid van meningsuiting, daar dit een ontradend effect heeft. In de toekomst zullen politici misschien minder geneigd zijn tussen te komen in het maatschappelijk debat. Of de veroordeling burgerrechtelijk, dan wel strafrechtelijk is speelt hierbij geen rol. Beide soorten veroordelingen hebben een afschrikkend effect.

De zaak "Renaud tegen Frankrijk" (2010) gaat over de veroordeling van een politicus wegens lasterlijke aantijgingen ten opzichte van een andere politicus. Ook deze veroordeling kan volgens het Mensenrechtenhof niet door de beugel. Wanneer het gaat om het vrije politieke debat, dan geniet de vrijheid van meningsuiting een grote bescherming. Ook scherpe bewoordingen vallen nog steeds onder de vrijheid van het politieke debat. Dit is des te meer het geval wanneer het gaat om het politieke spel tussen oppositie en meerderheid. (Alle geciteerde arresten zijn beschikbaar op de webstek van het EHRM: http://hudoc.echr.coe.int)

Het ziet er naar uit dat het ACW vanuit haar paternalistische verontwaardiging (al even) voortvarend was met de beschuldiging aan het adres van Peter Dedecker. Voor een beginnend politicus ongetwijfeld afschrikwekkend, maar ten langen leste zal ook in dit dispuut een Belgisch einde gebreid worden.   

Moderne kruistochten

Waar is de tijd dat Kruisvaarders naar het Heilige Land reisden. Het dorpje Dürnstein in Oostenrijk werd wereldberoemd door de gevangenneming van terugkerend kruisvaarder en Engelse koning Richard I. Dankzij het herkennen van een melodietje door zijn minstreel Blondel werd hij er ontdekt en na betaling van losgeld vrijgelaten. Anno 2013 goed voor dagelijkse toeristen. Met een dankgebed vanwege de Vlaamse pastoor van het schattige azuurblauwe kerkje. 

In de vorige eeuw waren er huurlingen die ook vanuit Vlaanderen hun krijgskunsten verkochten aan duistere machten in Midden Afrika. En wie in de clinch lag met het Belgisch gerecht sloot aan bij het “Vreemdelingenlegioen”. Werd daar veel kabaal over gemaakt?

In de recentste conflicten stellen we vast dat zelfs legers steeds meer beroep doen op huurlingen (netjes verpakt in een commercieel kleedje) om bepaalde opdrachten te vervullen. En terwijl de herkenbare “geüniformeerde” krijgers veilig achter hun scherm zittend het ene telegeleide projectiel na het andere afschieten, zijn het totaal onherkenbare “special forces” die zorgen voor de laatste informatie en desnoods de klus ter plekke afmaken. Men zou heimwee krijgen naar de oude krijgskunst waar men zijn tegenstanders kon herkennen vooraleer mekaar af te maken.     

Vandaag zijn het jihadisten (moslimkruisvaarders) uit alle windstreken die een Arabische Lente willen “installeren” in Noord Afrika en het Midden Oosten. Daaronder salafisten wiens maatschappelijke visie botst met onze Westerse beschaving. Maar toch dringen sommigen, zoals Guy Verhofstadt, aan om hen wapens te sturen. Laat ze toch eens hun eigen Heilige Oorlog uitvechten als ze dat willen. De internationale gemeenschap kan geen kant kiezen en doen ze het toch dan kunnen ze geen VN mandaat krijgen wegens in botsing met het principe van neutraliteit. Enkel “peace enforcement” kan, maar wie daaraan begint weet niet waar het zal eindigen. Heeft Verhofstadt daar zin in? Wat wel noodzakelijk is: humanitaire hulp.

 

Citaten van de week

Jef Lambrecht (gewezen VRT journalist en Midden Oosten specialist) over de Arabische lente: "Niet iedereen was overtuigd van de goede afloop. Alleen was die visie taboe en bleven we langer in het sprookje geloven dan goed was. Gebeurtenissen worden verzwegen of opgeklopt, gissingen deden zich voor als waarheid. Een van die fata morgana's, de opstand van het geweldloze volk tegen de brutale verdrukker, vervaagde langzaam maar zeker. De conclusie was ontnuchterend.”

Yves Desmet DM: “De afgeschafte kijkbelasting is nooit gecontesteerd, de gratis bussen werden dan weer als symbool gezien van een overheid die te veel boven haar stand leefde, en middelen verkwistte die de hardwerkende Vlaming maar moest blijven ophoesten. Vandaar dat het verzet ertegen zo groot en emotioneel bleef. Eigenaardig genoeg vooral bij die Vlamingen die maar al te graag rondrijden op een wegennet waar ze gratis op mogen rijden, omdat ook dat wegennet uit de algemene middelen gefinancierd wordt.” Anders gelezen, Dat de kijkbelasting ten goede kwam aan alle Vlamingen en de bussen alleen aan Hasseltse reizigers is een detail waar Desmet naast keek. Een schoolvoorbeeld van selectief denken van de hoofdredacteur van een “kwaliteitskrant”.

Hendrik Vuye (in Doorbraak): “Een meester-loodgieter uit Vilvoorde - die weliswaar ook bijklust in raden van bestuur en het Europees parlement - stelde in zijn politiek testament dat een compromis maar mogelijk is als elke partij bereid is voor een deel haar eigen logica te verlaten, om elementen van de logica van de gesprekspartner te integreren en omgekeerd. Dit is hier perfect gebeurd. De tegenstanders van samenvallende verkiezingen hebben een deel van de logica van hun gesprekspartners - de voorstanders - aanvaard. En omgekeerd, deden de voorstanders hetzelfde. Het resultaat is dan maar wat het is. Logisch hoeft het niet te zijn, coherent al evenmin. Het compromis werd bereikt: samenvallende verkiezingen, maar niet op dezelfde dag. Driewerf hoera!  Alhoewel. Is het te gewaagd om te denken dat het net dit soort van absurde politieke akkoorden is dat de burgers van de politiek heeft vervreemd.”

Pjotr

http://www.anders-nieuws-extra.blogspot.be/

Meer dan cijfers

MEDIA EN POLITIEK   ANDERS GELEZEN

In een interview met Tom Naegels en Rik Van Cauwelaert in dS, laat laatstgenoemde optekenen dat hij kritiek levert op de Belgische constructie op basis van cijfers. Maar wat doe je wanneer er geen cijfers beschikbaar zijn; de besluitvorming verhuld wordt door een politieke boerka? Daarenboven zijn maatschappelijke problemen en hun oplossingen altijd een samengaan of een botsing van het verstand en de emoties; nauwelijks te vatten in wetenschappelijke feiten en cijfers. De kans is groot dat de media dan zwijgen. Alleen verdwijnen daarmee de problemen niet.

Meer dan cijfers

In zeer veel gevallen bestaan er cijfers, maar worden die niet prijsgegeven aan de openbaarheid, om diverse redenen. De omgang van de gevestigde macht, media inclusief, met klokkenluiders en onderzoeksjournalisten die durven cijfers openbaar maken, is ronduit bedroevend. Dat is een van de redenen waarom financiële schandalen zelden aan het licht komen en heel snel verzanden in een juridisch steekspel. Waardoor zelfs Justitie geen rechtvaardig oordeel meer kan vellen. Het wordt tijd dat we beseffen hoe permissief we geworden zijn ten aanzien van de weeffouten in het financieel circus en de uitlopers ervan. In naam van de privacy wordt – ook door personaliteiten en organisaties die de misbruiken aanklagen - duchtig geknabbeld aan het fundament van een solidaire maatschappij. Helaas zijn dat allemaal woorden die we de laatste tijd zeer dikwijls konden horen en lezen, maar nauwelijks nog iets betekenen.

In het maandblad Doorbraak stuurt Rik Van Cauwelaert het debat over de rol van het middenveld in de richting van een gewetensonderzoek en vraagt hij zich af of alternatieven (voor de openbare taken die ze uitvoeren, zoals de betaling van werkloosheidsuitkeringen en de terugbetaling van medisch kosten)  wel beter zouden zijn. Hopelijk wordt zijn insteek ter harte genomen door de politici en het middenveld en kan er een politiek debat gevoerd worden op basis van correcte feiten en cijfers. Maar daarnaast zijn er op zijn minst even belangrijke vragen die niet met cijfers kunnen beantwoorden worden, zoals volgende vraag:  Waarom ligt een levensbeschouwelijke opdeling aan de basis van organisaties die instaan voor de uitvoering van publieke taken en waarom zou dat zo moeten blijven? 

In een commentaarstukje in dS (28/03) heeft Béatrice Delvaux het eveneens over het middenveld. In “Toen België Griekenland was”, refereert ze naar een oudgediende, Henri Bogaert, voorzitter van het Planbureau, die gedurende de laatste drie decennia getuige was van de betrokkenheid van het middenveld (de sociale partners) bij het beleid. Ze verwijst naar zijn bijdrage in Le Soir waar hij het heeft over het belang van het sociale overleg en tot de ontnuchterende conclusie komt dat (citaat) “De sociale dialoog heeft geen enkele crisis kunnen oplossen. Elke keer heeft de regering moeten ingrijpen.” De echte macht lag volgens hem bij enkele personen waaronder de gewezen gouverneur van de nationale Bank, Alfons Verplaetste die door de ministers in het geheim werden opgetrommeld om de grote beslissingen voor te bereiden. Wie dus het telkens weerkerend ritueel van de sociale partners correct wil inschatten doet er goed aan om hiermee rekening te houden. Mij lijkt het vooral een soortement theater om met meer geld over de brug te komen in plaats van de tering naar de nering te zetten. Dat verklaart meteen waarom het niet werkt in crisistijden, als het geld op is. 

Brussel

Het is verheugend te horen dat er binnen N-VA diverse groepen nadenken over de rol van Brussel in een confederaal model. Maar aan Franstalige kant hebben ze hun huiswerk al gemaakt en is het voor hen een uitgemaakte zaak dat Brussel een derde evenwaardig gewest wordt, naast Vlaanderen en Wallonië. Nu ze de bijkomende financiële middelen binnen hebben – met dank aan de Vlaamse regeringspartijen en Groen - neemt hun zelfzekerheid buitenmaatse proporties aan. Charles Piqué heeft het in DT over Brussel “dat geen eiland is in Vlaanderen” maar toch wel een onafhankelijk gewest met volledige autonomie. Voor alle duidelijkheid, een autonoom hoofdstedelijk gewest betekent voor de Franstaligen dat Brussel niet langer de bestuurszetel kan zijn van het Vlaams gewest. Wie denkt dat dit blufpoker is of ordinaire opschepperij is ziende blind. De volgende staatshervorming – die hij wil - moet dus gaan over de oprichting van een volwaardig Brussels gewest waar enkel nog de Brusselaars de baas zijn. De prijs is bekend en het zullen sterke Vlaamse onderhandelaars moeten zijn om deze prijs niet te betalen. Op zich reeds een voldoende reden om niet meer aan tafel te gaan zitten als federale bedelaars maar enkel nog te onderhandelen over wat we samen willen doen. Pas dan zullen de Vlamingen als gelijken aan de onderhandelingstafel zitten. En voor wie nog altijd blijft steken in een semantisch dispuut: die gelijkheid, dat is het enorme verschil tussen het Belgisch federaal en een confederaal onderhandelingsmodel. Wat we in ruil voor deze prijs kunnen eisen loont de moeite voor een diepgaand debat, maar dat daar tegenover dezelfde volledige autonomie staat voor Vlaanderen (inclusief de faciliteitengemeenten) is alvast de bottom line. Onder Brusselse en Vlaamse autonomisten moet dat toch een win-win situatie zijn?

Charles Piqué vergeet echter over cijfers te spreken. Geen cijfers van een flamingant maar van Paul De Grauwe die in 1991 enkele cijfers verzamelde over het primair saldo. Mochten de drie gewesten autonoom geworden zijn in 1990 en dus verantwoordelijk voor hun eigen aandeel in de overheidsschuld, dan zou de situatie er nu (2010) ongeveer zo uitzien: het Waals deel in de overheidsschuld in 2010 zou opgelopen zijn tot 480 miljard, het Brussels deel tot 55 miljard en Vlaanderen zou een tegoed hebben van 194 miljard euro. Met gescheiden beurzen zouden deze feiten zichtbaar zijn. Nog beter: ze zouden Wallonië, maar ook Brussel, al lang gedwongen hebben om de nodige saneringsmaatregelen te nemen. In het Belgisch huishouden waar alles in een grote pot gegoten wordt en iedereen er evenveel mag uitpikken, sommigen zelfs wat meer, worden de feiten verborgen achter de Belgische cijfers. Met als gevolg dat problemen die als Belgisch worden voorgesteld in feite reuzengrote Waalse en Brusselse problemen zijn.

Maar er is een alternatief: we blijven van het statuut van Brussel af en laten alles bij het oude. Dan zitten we in een situatie zoals reeds bestaat in Groot-Brittannië waar er eveneens een asymmetrische bevoegdheidsverdeling van toepassing is. Vlaanderen en Wallonië nemen het beleid in eigen handen als autonome deelstaten terwijl Brussel verder afhankelijk blijft van het gemeenschappelijke (con)federale beleidsniveau.

De pogingen van enkele BV’s om er iets van de maken via een typisch Belgisch compromis, zijn niet hoopgevend. Walter Zinzen is alvast bereid de prijs te betalen zonder tegeneis. Of toch: voor onderwijs en cultuur krijgt Vlaanderen “inspraak”! Waarmee hij bedoelt dat Vlaanderen moet betalen. Overigens, waarom voor cultuur en niet voor alle andere sociale diensten, die voor veel meer mensen belangrijker zijn dan een cultuurtempel? Van een progressief ex-journalist zou men meer sociale bekommernis verwachten.

Een reactie liet geen spaander heel van zijn voorstel: “Maar u die journalist was, mijnheer Zinzen, vergeet nog iets in uw verhaal. De verzekerde politieke positie van de Vlamingen in Brussel was en is een consequentie van de verzekerde positie van de Franstaligen op federaal vlak. In uw verhaal wordt dit niet meer relevant genoemd. Wel goed, dan heeft het Belgische model ook geen betekenis. Maar ja, Rondas en de Gravensteengroep dwalen, natuurlijk.

Het kan ook grappig: Allez voesj, Brussels Hoofdstedelijk Gewest / Région Bruxelles-Capitale/ Brussels Capital Region, Dos altait moyin om te moyènèiren, haa moe ni gezopen hemme oem comik te doen, as den oeil stoet zakt 't verstand in de kluute.

Ondertussen blijkt uit een onderzoek van de VUB bij 2.500 Brusselaars dat Brussel steeds meer een vreemde eend in de bijt wordt: de studie toont dat het aantal inwoners van de hoofdstad die het Frans, Nederlands of Engels beheersen, daalt ten opzichte van 2006. Toen spraken 95,6 procent van de ondervraagden Frans, ten opzichte van 88,5 procent nu. Ook het gebruik van het Engels (van 35,4 procent naar 29,7 procent) en vooral van het Nederlands (van 28, 3 naar 23,1 procent) daalt. Het Arabisch daarentegen is aan een stevige opmars bezig. Waar in 2006 nog 6,6 procent van de Brusselaars Arabisch spraken, is dat vandaag 17,9 procent. Het Arabisch steekt daarmee het Spaans (van 7,4 naar 8,9 procent) voorbij en wordt de vierde meest gesproken taal in de hoofdstad.

Citaten

Herman Van Rompuy (dS): “Kijk naar de cijfers. Geen enkel cijfer duidt aan dat wij ons kapot bespaard hebben. Wat heeft België structureel bespaard? 0,5 procent in 2010, 0 procent in 2011 en 0,7 procent in 2012. Dat is heel beperkt.”

Kaaiman Koen Meulenaere in DT: “En dan komt er een vent en die zegt: Mannekes, luister eens hier, ik ga een coöperatieve bank oprichten. Maar eerst moeten jullie me allemaal 20 euro geven. Voor provocaties van dit niveau bestaat een geijkte procedure: de ketel met pek wordt warm gestookt en in het hoenderhok wordt een passende hoeveelheid veren bij elkaar geveegd. Tenminste, daar gaat u vanuit. Nee dus! Twintigduizend naïevelingen, anders kan je ze niet benoemen, hebben al de eerste dag 20 euro gestort, en minstens evenveel volgden de dagen nadien. Voor iets wat niet bestaat en wat ook nooit zal bestaan. Binnen de week driekwart miljoen euro in de zakken van die Marc Bontemps, die zijn familienaam zelden zo bewaarheid zag als in deze tijd."

Hugo Claus citaten die de traditionele media niet halen wegens niet passend in het Belgisch verhaal (Doorbraak online): “Ik voel me Vlaming, ik houd van de Vlamingen en ik blijf schrijven in het Nederlands'. (...) In 1965 nam hij zelfs nadrukkelijk een politiek standpunt in toen De Nieuwe Gazet hem vroeg hoe hij zou stemmen in een referendum over federalisme, toen een erg radicaal-Vlaams project. Claus aarzelde even en zei toen dat hij vόόr zou stemmen omdat de bestaande toestand zo absurd is. Men kan zich moeilijk een meer absurde toestand indenken. (...) In een federalistisch verband zouden we het gevoel krijgen dat we reageren op iets dat meer met ons verbonden is dan het vrij abstracte België van vandaag. Gesteld dat er bijvoorbeeld een of andere knoeier van een minister is, dan zouden we als Vlaming beter op zijn Vlaamse vingers kunnen tikken.” In het Franse literaire programma Apostrophes in 1985 gaf Claus graag zijn visie op het ontstaan van België: In 1830 hadden Frankrijk, Engeland en Duitsland die neutrale zone gecreëerd, die aan niets beantwoordt, die geen gezicht heeft, die geen identiteit heeft, en die men België heeft genoemd. K.U. Nieuws noteerde in 1991 bij hem: Het streven van Vlamingen naar een eigen staat vind ik niet eens zo'n onedele drift. Natuurlijk, als het de vorm aanneemt van rare ridders en lid willen zijn van de grote Arische stam, dan is dat minder aangenaam. Maar de idee zelf, om een soort duidelijke entiteit te willen verwerven, daar ben ik niet tegen. Als een Nederlander zegt: Wij zijn Nederlanders, dan klinkt dat natuurlijk. Maar zeggen: "Ik ben een Belg" is gewoon ridicuul. Dan begin ik al te proesten.

Hij zag in België ook voordelen en noemde 'het lekkere eten en de deugddoende chaos' (1969, Brabants Dagblad). Het eeuwige gesjoemel bood wel voordelen, vond Claus. Over een eventuele politieke meerwaarde van België als land of natie lijkt Claus het nergens te hebben gehad.

Mark Grammens over Claus: Ook Claus was in de jaren zestig, toen ik hem persoonlijk kende, een overtuigd Vlaams-nationalist, maar niemand die de stapels papier die bij zijn overlijden aan Claus werden gewijd, heeft gelezen, kon daar zelfs maar een vermoeden van hebben. Het kliekje dat hem in zijn laatste jaren omringde en het monopolie bezat op zijn in memoriam, heeft zijn nagedachtenis exclusief geplaatst in het teken van het eigen ideologisch gelijk, met miskenning van de volledige mens in zijn vele aspecten.

Tom Naegels over de herdenking van Claus in DM: "Claus, de Jan Breydel van een kosmopolitische natie": Naegels betreurt dat Claus postuum wordt ingezet als de dappere, rebelse, kosmopolitische artiest, die op zijn eentje het machtige rijk van de bourgeois en de nationalisten deed wankelen, die de hypocrisie van de kapitalist ontmantelt met zijn kwikzilveren ongrijpbaarheid, en die zo de wérkelijke identiteit van Vlaanderen heeft getekend. Hiermee reageert hij op Gerard Mortier die in zijn Clauslezing heel nadrukkelijk Claus “misbruikte”.

Peter De Roover vermoedt dat de Hugo Claus in de volle kracht van zijn leven een geschikte kandidaat zou kunnen geweest zijn voor de Gravensteengroep en nog niet eens voor de voorzichtige vleugel daarvan.

Rik Van Cauwelaert in dS: Waar hebt u in uw lange carrière als commentaarschrijver het verschil kunnen maken? “Bijvoorbeeld in het besef dat je geen nationalist hoeft te zijn om over een nieuwe staatsstructuur na te denken. Dat is natuurlijk niet alleen mijn verdienste, maar ik ben blij dat ik daartoe kon bijdragen.”

Pjotr

Anders Gelezen

 

Intentieprocessen

 

MEDIA EN POLITIEK    ANDERS GELEZEN

Wat we alvast niet kunnen ontkennen is dat de uitspraken van minister Bourgeois in dS heel wat stof deden opwaaien. Blijkbaar was zijn voorzet niet enkel bedoeld om de buitenwereld te beroeren maar ook om zijn eigen partij te herinneren aan “zijn” visie. Achteraf beweerde Bourgeois dat het interview niet de juiste weergave was van zijn bedoelingen, maar dat had hij vooraf kunnen weten. Bart Brinckman kan immers niet verdacht worden van enige N-VA-sympathie en een onschuldig woordje erbij of een weglating kan soms heel anders gelezen worden.  dS zou gemakkelijk de bandopname kunnen online plaatsen, maar heeft blijkbaar redenen om dat niet te doen. Tegenover dat ene interview van Bourgeois stonden er na enkele dagen al een stuk of tien kritische commentaren in dS. Daarin wordt het confederaal project uitgepuurd tot er enkel een “verwerpelijke” onafhankelijkheid overblijft. Niet alleen Belgischgezinden, ook Peter De Roover, politiek secretaris van de Vlaamse Volksbeweging, heeft duidelijke kritiek op het confederaal verhaal van N-VA. Dat veel N-VA kiezers geen moeite hebben met België – zoals blijkt uit peilingen – is geen hinderpaal om voor N-VA te stemmen. De reden hiervoor is duidelijk: steeds meer weldenkende Vlamingen  keren zich af van de manier waarop dit België politiek in mekaar steekt, maar staan niet afkerig tegen een ánder België. Te eenvoudig voor de Belgischgezinde elite. Eens anders lezen.

Niet kiezen is verliezen

Tijdens het symposium, georganiseerd door de Vlaamse Volksbeweging (VVB) in het Vlaams parlementsgebouw, werd het begrip “confederalisme” geanalyseerd en kwam het tot  twee verschillende visies, een bij monde van de voorzitter en de visie van de politiek secretaris. Voor gewezen VU politica en momenteel politiek dakloze, Nelly Maes, voldoende om in een brief aan het VVB haar ongenoegen kenbaar te maken. Hierin schrijft ze: “Ik was oprecht blij met de oproep van de Voorzitter die bij het begin van het symposium sprak over het achterlaten van de ruzies over woorden als confederalisme en independentisme waarover onder flaminganten wordt gekibbeld en verdeeldheid gezaaid. (…) De slottoespraak  van Peter de Roover veegde echter elk verder debat van de tafel door een keuze voor confederalisme uit te sluiten  en dat leek mij in tegenspraak met de woorden van de Voorzitter bij het begin, tenzij dit enkel  een pleidooi was voor eensgezindheid onder independentisten  van N-VA en Vlaams Belang. In de huidige omstandigheden vraag ik me dan ook af of ik lid kan blijven van de VVB.”

Inderdaad, De Roover ziet slechts een keuze tussen een onafhankelijk Vlaanderen en een unitair België, en staaft dat met de oneliner dat “Vlaanderen te groot is voor België.” Zo sluit hij niet enkel het debat maar zaait hij verdeeldheid die altijd nefast is voor Vlaanderen. Immers zijn keuze tussen unitarisme en onafhankelijkheid is een louter theoretische keuze, de facto beperkt tot de keuze tussen onafhankelijkheid en onafhankelijkheid. Zijn analyse is meer dan een intellectuele oefening, het is een niet mis te verstane oproep om voor het VB – de enige partij die een onmiddellijke splitsing eist - te stemmen. Is het de bedoeling van de VVB om in 2014 het VB te promoten en de N-VA te verzwakken? Dat men het dan ook met zoveel woorden zegt. Want, stel even dat N-VA daardoor net niet onmisbaar wordt, zal dat de Vlaamse onafhankelijkheid dichterbij brengen of integendeel het anti-Vlaams front van de traditionele partijen versterken? Als u het mij vraagt een hoogst ongelukkig standpunt van Peter De Roover, die met deze “verdelende” boodschap gretig gehoor vond bij de redactie van dS en de VRT. Altijd een vergiftigd geschenk in deze materie.

Ten gronde is het zelfs een foute analyse. Zijn bezwaar dat de verschillende niveaus mekaar in de weg lopen en zo goed bestuur onmogelijk maken is precies het euvel dat door het confederaal model wordt vermeden. Het federaal niveau kan niet meer in de weg lopen voor alle bevoegdheden die volledig overgeheveld worden naar de deelstaten. Was Zwitserland groter dan de Belgische zakdoek toen het koos voor een confederatie van de kantons? Maar toegegeven, een goed werkende confederatie kan, zoals het Zwitsers en Duits voorbeeld aantonen, ervoor zorgen dat een minimaal België overleeft en zelfs mettertijd evolueert naar een goed functionerende federatie. Is dat het risico dat de VVB, bij monde van haar politiek secretaris, wil uitsluiten?

Nelly Maes, ziet het anders: “Liever dan te kiezen voor de vlucht vooruit in steeds radicaler klinkende woorden, pleit ik voor een Vlaamse strategie waarin de macht van de Vlamingen wordt gebundeld tot een macht van de meerderheid in dit land, die haar macht durft gebruiken op een creatieve wijze opdat Vlaanderen als Gewest én Gemeenschap zijn plaats zou kunnen innemen in een  Europa dat zich moet verenigen om in de toekomst nog een rol van betekenis te spelen in de wereld.”

De anti-Vlaamse stemmen

In hun haast om N-VA aan te vallen tuimelden de Belgischgezinde tegenstanders haast over mekaar heen. Helaas bleek hun boodschappentas geen nieuwe argumenten te bevatten.  Voor dS mochten de vertrouwde stemmen, Marc Reynebeau en barones Mia Doornaert, nog eens hun eigen gelijk ventileren. Hun grootste verwijt is dat De Wever de aardkluit bedriegt.

 Reynebeau vergelijkt de campagne van N-VA met de viering van de Camel sigarettenproducent. “‘Camel viert 100 years of inspiring creativity'. Inspirerende creativiteit! Sigaretten! Klinkt goed, maar het zegt niets. Maar Camel kan toch de waarheid niet zeggen en omzeilt zijn existentiële probleem door het te verhullen in een woordspelletje. Of duidelijker: in woordzwendel. Want tel de bulten: het blijven sigaretten die in dat pakje zitten. En wie geen bulten wil tellen: als het eruitziet als een eend, zwemt als een eend en kwaakt als een eend, dan is het waarschijnlijk een eend – de eend zijnde hier het separatisme.” Het Animalia-rijk is weer een dierensoort rijker. Beste lezers, lees ik dat nu als een intentieproces of als een inhoudelijk argument? Gelieve u dus te onthouden van elk verder denkwerk. Met vriendelijke groeten vanwege uw nederige dienaar, Marc Reynebeau.

Mia Doornaert telt geen bulten. Daar heet het eindstation van een confederatie de splitsing van het land.  Even meelezen: “Als er nog politici rondliepen die niet wisten dat de N-VA het einde van België wil, dan moeten ze dringend een andere job zoeken. Ook aan de onwetendheid van politici moeten er grenzen zijn. (…) Dat provincialisme wordt overigens nog versterkt door de omroep en een deel van onze pers die alleen nog over ‘Vlaanderen' spreken, en ‘België' systematisch bannen, behalve waar het echt niet anders kan.”
Voorwaar beste lezers, hoog tijd om uw kennis bij te spijkeren. Helaas haar argumenten klinken weinig overtuigend en doen denken aan een ordinair intentieproces. Grenze(n)loos wordt haar anti-N-VA pleidooi waarbij ze verwijst naar andere staten zoals Zwitserland, Duitsland en de Verenigde Staten. Daar bouwde men van een confederatie een nauwere federale band. Hier is het net omgekeerd, we vallen uiteen. Oh ja, is dit België dan een federale staat? Even Wikipedia consulteren: “In federaties die ooit zijn gesticht door destijds zelfstandige staten - dit geldt bijvoorbeeld voor Zwitserland, de Verenigde Staten, enzovoort - bestaat het nationale of federale niveau slechts bij de gratie van die deelstaten. In zogenaamde 'federaties' die vanuit een centrale macht zijn ontstaan - bijvoorbeeld de Russische Federatie - geldt dit minder of niet.” Wanneer we dit federale België willen vergelijken dan is het dus met het Rusland van Poetin en toegegeven daar heeft ze een punt. Een meervolkerenstaat aaneengeknoopt - soms opgeknoopt - door een dictatuur, daar van de almachtige communistische partij hier van de “incontournable” Parti Socialiste. Een partij die net als in Rusland uitblinkt in een ondemocratische omgang met de media (nu ook Doornaert die zich beklaagt dat de Vlaamse media durven over Vlaanderen spreken!), een politiek waterhoofd (ginds nomenclatura) als resultaat van een decennialange politisering van het hele staatsapparaat, het weigeren om de meerderheid te erkennen als een meerderheid. Een partij die zijn eigen volk (socialisten) verwent, steeds minder Belg, steeds meer moslim, met of zonder hoofddoek of boerka, en de factuur doorschuift naar anderen, in naam van de socialistische solidariteit die vooral afpakt, weinig geeft van zichzelf. Inderdaad een vergelijking waar niets op af te dingen valt. Met moet wel van adel zijn om de Westerse versie van het communistisch gedachtegoed te kunnen combineren met een uitgesproken rechts gedachtegoed. Hoewel, les extrêmes se touchent. Het doet mij eraan denken dat we met onze federatie een voorbeeld zijn voor anderen: voor Macedonië volgens Anne-Marie Lizin (PS) en voor Bosnië Herzegovina volgens Jan Peumans, namens het Vlaams parlement. Het Belgisch voorbeeld als alternatief voor een burgeroorlog. Te veel staat, te weinig natie: nergens goed voor.

Citaten van de week

Eric Van Rompuy (in het Vlaams parlement): “Wij hebben N-VA eraf gereden!” herhaalt, “Wij hebben inderdaad N-VA eraf gereden!” Anders Gelezen, nogal gênant voor Wouter Beke die blijft beweren dat N-VA niet wou regeren. In Knack probeerde hij daar een draai aan te geven. EVR nooit verlegen om wat tsjevenspraak.

Een lezer in Knack online citeert Pieter De Crem in HLN 5 januari 2002: “CD&V kiest radicaal voor een confederale staat. Gedaan met het grijze Belgische consensusmodel. Alle macht moet naar de deelstaten Vlaanderen en Walloniê gaan. Zij bepalen autonoom hoe ze nog verder willen samenwerken. Onze vlaamse koers is niet voor interpretatie vatbaar. Wij gaan alleen nog in zee met partijen die een volgende, forse stap in de staatshervorming willen zetten. Onze partners moeten bereid zijn om artikel 1 van de grondwet te wijzigen. Louis Michel (MR) en Elio di Rupo gruwen van zulke voornemens, maar dat kan ons niets schelen”. Merk op dat de Crem geen woord zegt over Brussel. Anders gelezen, als alle dissidenten hun woord zouden houden en doen zoals Rik Torfs riskeert CD&V niet veel “gelovigen” meer over te houden.

Etienne Schouppe in dS op de vraag of de geruchten dat het ACW dreigde om met zijn 800.000 coöperanten op te stappen, niet kloppen? “Wat is dat nu voor een infantiele redenering? Een organisatie gaat toch niet dreigen om haar geld weg te halen uit een bank waar ze zelf de grootste aandeelhouder van is. Dan helpen ze zelf hun aandelen naar de vaantjes.” Anders Gelezen, waarom moet Belfius dan betalen voor de omzetting van de winstbewijzen in een eeuwigdurende lening aan een zeer hoge rentevoet waardoor de inleg elke 11 jaar wordt verdubbeld? Zou meneer Schouppe daar ook een antwoord op hebben?

Jeannine Matheeuwsen (die reageert in Knack online omdat het in dS online niet mogelijk was om te reageren op een artikel van Bart Brinckman in dS): Ik stuurde deze email gisteren om 13.10 naar Bart Brinckman: “Mijnheer Brinckman, Mijn man en ik zijn reeds lang trouwe De Standaard lezers en reageren zo goed als nooit op een artikel. Ik heb de neiging om uw artikels gewoon over te slaan omdat ze zo “gekleurd” zijn zoals uw artikel vandaag over de Vlaamse grondstroom. Ik behoor reeds mijn ganse leven tot de christelijke zuil, ben bij de CM, ACV en ja, ook Arco-coöperant . Wij weten heus wel wat er allemaal aan de hand is en wat speelt binnen CD&V. Deze “verantwoordelijke” partij moet al haar beloften en overtuigingen inslikken opdat de PS het deksel van de stinkende ACW put niet zou opheffen. Hun slogan, wie gelooft die mensen nog, krijgen ze als een boemerang in het eigen gezicht terug. Al jouw pro-regering en anti-NVA artikels kunnen ons niet overtuigen, integendeel. Vriendelijke groeten Jeannine Matheus. Misschien moet ik toch naar een andere krant uitkijken?” Neem de tijd, mevrouw, De Tijd.

Guy Tegenbos (over wetenschappelijke fraude in dS): Hoewel alle universiteiten intussen commissies voor wetenschappelijke integriteit hebben opgericht, en die allemaal een klokkenluidersbescherming bieden, is de cultuur van de Vlaamse wetenschappelijke wereld niet veranderd: hij is nog altijd ziek in het bedje waarin ook de Kerk en veel andere instituten ziek zijn: elkaars fouten toedekken en dat de mantel der liefde noemen, terwijl het de mantel der medeplichtigheid is. Anders Gelezen, zou dat ook opgaan voor (een deel van) de media?

Pjotr

Anders gelezen