‘België, terreurnest van Europa’

MEDIA EN POLITIEK  ANDERS GELEZEN

België is de risee van Europa, dat is alvast te lezen in veel buitenlandse kranten. Het  Brusselse beleid wordt tot op de grond afgebroken. Alleen Justitieminister Koen Geens (CD&V) ziet geen probleem. Brussel, een meerwaarde voor Vlaanderen?

Franse oprispingen selectief

Dat de socialistische president François Hollande nu de Belgen met de vinger wijst, zal bij de Franstalige socialisten ongetwijfeld op gejuich onthaald zijn. Philippe Moureaux, decennialang burgemeester van Molenbeek en sterke man van de Brusselse PS, die erin slaagde om de zesde staatshervorming te herleiden tot een nieuwe transfermachine ten voordele van Brussel zonder de minste toezegging voor beter bestuur, blijft hautain alle verantwoordelijkheid afwijzen. Nu ja, ook bij de Vlaamse media is het ‘bon ton’ om de bekrompen en racistische Vlamingen met de vinger te wijzen.

Maar het chauvinistisch Frankrijk is wel heel hypocriet. Decennialang werd de West-Vlaamse grensstreek geterroriseerd door Noord-Afrikaanse criminelen, meestal jongeren, die aan de lopende band gewelddadige inbraken en overvallen pleegden vanuit hun thuisbasis in Noord-Frankrijk. Het heeft jaren geduurd vooraleer een betere  samenwerking mogelijk werd. Want ja, ook in het departement ‘Nord-Pas-de-Calais’, heersten de socialisten en ook daar mochten hun allochtone kiezers niet verontrust worden. Het is dan ook geen wonder dat de streek rond Roubaix, net zoals Molenbeek, een broeinest was en is van crimineel geweld.

In Frankrijk was een dwarsligger nodig, de schrijver Michel Houellebecq, om de ogen te openen van de politiek correcte elite. Eerst was er zijn roman ‘Platforme’  waarvoor hij voor het gerecht werd gedaagd door verschillende moslimorganisaties in Frankrijk en de moskeeën van Parijs en Lyon. Houellebecq werd vrijgesproken op 17 september 2002.

Zijn recente boek ‘Soumission’ deed opnieuw stof opwaaien en kreeg soms bizarre reacties in de Vlaamse media. Ter illustratie las ik in De Morgen (7 januari 2015) volgend citaat: “De mens verdraagt het niet langer om zonder God te leven", zei Houellebecq gisteravond in het Franse achtuurjournaal. In dat geval is de islam zo gek nog niet, vindt hij. ‘De Koran is veel beter dan ik dacht’, aldus Houellebecq in de Paris Review. Naar eigen zeggen zonder ironie: Ik heb dit boek niet uit angst geschreven. Ik denk dat we ons kunnen aanpassen. De feministen niet. Maar ik en veel andere mensen wel.”  Soumission, geen provocatie maar een betere toekomst. Hip Hip Hoera!

Frankrijk gaat de VS achterna

Het is oorlog, verklaarde Hollande. Wij gaan ‘Daesch’ vernietigen. De naam ‘Islamic State’ (IS) is voor politiek correct Frankrijk wellicht te islamonvriendelijk. Daesch is de Arabische vertaling van "Isil" - Islamic State of Iraq and the Levant – en de term wordt door Obama gebruikt. Daesch, geen staat en zonder verstaanbare verwijzing naar de Islam.

Dat François Hollande nu hulp moet vragen aan Poetin is bijzonder pijnlijk voor de geloofwaardigheid van zijn buitenlandse politiek. Als hevigste tegenstander van de Russische steun aan de Syrische president Bashar Al-Assad moet Frankrijk nu een bocht nemen van 180 graden. Het spontane medeleven in Europa na de aanslagen in Parijs en na het neerhalen van een vliegtuig boven Oekraïne, verschilt wel heel erg met het nauwelijks gehoorde medeleven met de Russische slachtoffers (224) toen IS eind oktober een Russisch vliegtuig in de lucht tot ontploffing bracht.

Maar wat met de steun die hij vraagt aan de EU lidstaten? Moet België, medeplichtig wegens dat Molenbeekse terreurnest, nu ook ten oorlog trekken? Ja, zegt defensieminister Steven Vandeput (N-VA) en de boot is vertrokken. Het fregat Leopold I gaat het Franse vliegdekschip escorteren naar het Midden Oosten, in plaats van vluchtelingen van de verdrinkingsdood te redden in de Middellandse Zee.

Eindelijk eens een missie waarbij een fregat zijn nut zou kunnen bewijzen. Alleen is dat hier zelfs niet het geval, bij gebrek aan een vijand ter zee. Maar, wat een toeval, deze opdracht komt Defensie en de wapenindustrie heel gelegen nu er vraag is (maar geen geld) om nog een fregat bij te kopen. Gelukkig is geld onbelangrijk wanneer het gaat om ‘onze’ veiligheid, zo declameert Hollande en prompt lapt hij de financiële EU-afspraken aan zijn laars. Solidariteit betekent voor Frankrijk vooral dat anderen gedwee het grote gidsland volgen in de strijd tegen IS. En wanneer het regent in Parijs, dan druppelt het zelfs in Vlaanderen.

Mag ik heel even een vraag stellen?

We hebben de laatste jaren al wat gewapende missies uitgevoerd die weinig verbetering brachten: Libië, Afghanistan, Irak. We zijn ook kwaad op Turkije omdat ze aan al die vluchtelingen wat graag geld verdienen bij het doorsluizen naar Europa. Maar, al eens nagedacht over wat er zal gebeuren wanneer die duizenden IS-strijders verdreven worden uit Syrië en Irak? Zou mijn vrees ongegrond zijn dat het strijdtoneel dan alleen maar veel groter zal worden, de bedreiging nog diffuser, de vrijheid in Europa nog meer gefnuikt?

Hoe hardvochtig het ook mag klinken: elk land heeft recht op zijn eigen burgeroorlog en zijn eigen doden.

Mijn grote hoop is dan ook dat dit conflict in het Midden Oosten eindelijk het einde inluidt van een arrogante koloniale ideologie.

Een ideologie waarbij volksgemeenschappen van geen tel waren bij het trekken van grenzen, waar het uitdragen van onze ‘Westerse waarden’ slechts een mantel was voor het toedekken van rooftochten en het openen van afzetmarkten. De gekoesterde overtuiging dat wij – Westerse democratieën – net als God, iedereen moeten herscheppen naar ‘Ons beeld en gelijkenis’.

Volharden in de boosheid 

Over de multiculturele samenlevingsproblemen hebben de Vlaamse media zedig weggekeken. Voor mijn boek ‘dS anders gelezen’ deed ik onderzoek naar de verslaggeving over de multiculturele problemen, en het resultaat was opmerkelijk (blz 102 e.v.): “Om een beeld te krijgen over de omvang van de berichtgeving ging ik in het online-archief op zoek naar het aantal artikels onder de zoekterm ‘multiculturele samenleving’. Dit leverde 70 pagina’s op met de weergave van de titels en een korte inhoud. Ter vergelijking; over Flahaut waren voor dezelfde periode (1999-2009) 85 pagina’s nodig. Daarenboven haalt dit thema regelmatig de krant omwille van problemen in het buitenland en vooral in Nederland. Blijkbaar is het voor De Standaard gemakkelijker om over de problemen in Nederland te schrijven. Het aantal artikels dat duidelijke kritiek levert op de multiculturele samenleving in Vlaanderen, was heel beperkt. Tussen 2005 en 2009 telde ik er slechts een twintigtal. Wanneer men zeer breed gaat zoeken op de term ‘Islam’ komt men aan 374 pagina’s maar voor ‘Islamfundamentalisten’ komt men nauwelijks aan 18 pagina’s en tenslotte voor ‘moslimfundamentalisme’ volstaan 13 pagina’s met titels en een korte samenvatting. Toch één vermeldenswaardige uitzondering, namelijk Mia Doornaert, één van de weinige kritische stemmen, die regelmatig wijst op de gevaren van de Islam, en pleit voor het behoud van onze West-Europese waarden.” 

Deze eenzijdige informatie was fout, en tot op de dag van vandaag volhardt DS in de boosheid. Ook al kwam er plots een breuk toen Groen! politicus Luckas van Der Taelen zijn buik vol had van de allochtone overlast in zijn omgeving. Met zijn opiniestuk (30/09/2009) over ‘De getto’s van Brussel’ schetste hij een realistisch beeld dat vloekte met het goede nieuws waarmee De Standaard ons probeerde zoet te houden. Het zou hem een verkiesbare plaats kosten bij de volgende verkiezingen, maar hij deed bij velen de ogen open gaan. Alleen zijn partij en de zelfverklaarde politiek correcte elite heeft het nog altijd niet begrepen.

Ook Bart Eeckhout (in De Morgen) durfde het ooit éénmaal aan om een kritisch stuk te schrijven, maar nu De Bron hem vroeg om dit artikel opnieuw te mogen publiceren weigerde hij. Omdat het té juist was? Met een kaviaar socialist als hoofdredacteur kan ik hem geen ongelijk geven.

Pjotr

 

Dat was géén zinloos geweld

 

MEDIA EN POLITIEK  ANDERS GELEZEN

 

Is 7 januari 2015 een dag waarop Europa wakker schoot? Na de eerste unanieme reacties van afschuw over de aanslag op de redactie van Charlie hebdo, leek het alsof iedereen slachtoffer was van enkele losgeslagen islamisten.

Woensdag 7 januari 2015

Frankrijk en de wereld schrikken op bij de moorddadige aanval op de redactie van Charlie hebdo door islamistische daders. De belangstelling van de media is overweldigend en cartoonist Marec (Het Nieuwsblad) noemt deze aanslag de ‘nine – eleven’ 9/11 voor Europa. Hierbij gaan de media voorbij aan de even gewelddadige aanslagen die vroeger al plaatsvonden in Madrid, London, … en ook in de toekomst zullen doorgaan. Ze gaan ook voorbij aan het duizend maal erger islamistisch geweld waar miljoenen mensen in het Midden-Oosten slachtoffer van zijn.

 

Opdat deze dag de geschiedenis zou ingaan als een keerpunt voor Europa is er meer nodig dan emotionele reacties en lijkbiddersgezichten. Nog dezelfde dag leek het erop dat we vooral de pijnpunten niet mogen benoemen. Dat we vooral geen politiestaat mogen worden. Dat we al helemaal de fout niet mogen maken om zoals de Amerikanen in 2001 na 9/11 een ‘War on terror’ te beginnen.   

Canvas 7 januari 22.30 u 

Dezelfde avond ontvangt Kathleen Cools in Reyers Laat vier gasten om commentaar te geven bij deze terroristische aanslag: symbolisch rechts van Cools aan tafel, barones Mia Doornaert en burgemeester Bart De Wever, bien étonné de se retrouver ensemble, en links van haar Meyrem Almaci, voorzitter Groen en stand-up comedian(t) Alex Agnew.

 

Het is wellicht voor het eerst in haar leven dat Mia Doornaert twee van haar stokpaardjes tegelijk mag berijden: haar voorkeur voor het rechtse gedachtegoed en haar afkeer voor de islam. Komt daar nog bij dat ze dank zij haar jarenlang verblijf als correspondente in Parijs als geen ander het Franse reilen en zeilen kent.

 

Bart De Wever, die reeds meermaals aan de alarmbel trok naar aanleiding van de geradicaliseerde jongeren die vanuit ons land naar Syrië trokken, vond hier een duidelijk voorbeeld van wat ook ons te wachten staat. Zijn gemakkelijkste debat ooit en hoewel ingehouden klonk het een beetje als ‘ziede wel dat ik gelijk heb’.

 

Dat hij met veel ja-geknik het pleidooi van Mia Doornaert steunde en omgekeerd deed mij bijna denken dat ze best wel goede vriendjes konden zijn. Maar helaas, ondanks het ongemeen belang van het onderwerp, kon de barones in Doornaert het niet laten om tussendoor op te merken dat ze node naast een separatist zat want zo zei ze ‘ik wil België behouden’. Ze had het zelfs over de mooie schoenen die ze in het Nederlands in Brussel koopt. Wat een hele ervaring moet geweest zijn. Zo zelfzeker ze spreekt over internationale politiek, zo verkrampt is ze over de Belgische (politieke) ziekte.

 

Ter linkerzijde zat Almaci erbij als een geslagen hond. De koude Noorderwind sloeg haar om de oren en haar pleidooi voor ‘verenigen in plaats van verdelen’ verdronk in het verbale geweld van de rechterkant. Hoewel ze het ongetwijfeld oprecht meende kon ik mij toch niet van de indruk ontdoen dat ze ook de bui zag hangen. Haar partij had immers de groene geitenwolensokkenstrijd verlegd naar een meer linkse multiculturele strijd om de allochtoon. En zo een terroristische aanval van ‘geloofsgenoten’ is niet direct de beste propaganda voor het tot nog toe gevolgde gedoogbeleid van verenigd links. Dat zowel Doornaert als De Wever hard op deze nagel bleven kloppen deed haar vertwijfeld met het hoofd schudden.

 

Naast haar zat komiek Agnew vooral bekend omdat hij tijdens zijn optredens al even graag heilige huisjes sloopt en daarbij zijn ‘mond niet wast’. Van alle vier was hij ongetwijfeld de meest originele van de groep. Geweld kan niet en voor de rest is de vrije meningsuiting absoluut. Ook de reacties erop. Zo simpel is dat voor een komiek. Maar volgens hem ging het bij die ‘jongeren’ (van 32 en 34 jaar) niet om godsdienst, want zou dat geen reden zijn, dan zouden ze wel een andere reden zoeken om te moorden. Mijn mond viel open voor zoveel originaliteit: ge moet er maar opkomen. En de overtuiging waarmee hij zijn stelling verdedigde doet vermoeden dat hij dat zelf geloofde.

Taqiyya, een leugentje om bestwil

Eveneens op Canvas kwam de toonaangevende voorzitter van het Platform van Vlaamse Imams, Khalid Benhaddou, verklaren dat de profeet Mohammed vaak het slachtoffer was van geweldplegingen, scheldpartijen en beledigingen maar daar nooit met geweld op had willen reageren. Dat om duidelijk te maken dat de Islam waarvan hij een vooraanstaand lid is, helemaal niets heeft met geweld. Integendeel.

 

Dat volstond ruimschoots voor Eddy Daniels, islamdeskundige, om in zijn bibliotheek te duiken en uit zijn rijke voorraad aan voorbeelden te putten om brandhout te maken van deze totaal foute informatie van de imam die door de VRT journalist van dienst geslikt werd als waarheid. Een citaat uit Daniels bijdrage: “Onder andere de charismatische dichteres Asma bint Marwan van de Banu Khatma, die ervoor gezorgd had dat haar clan niet mee uitgerukt was naar Badr, nam het woord. 'Verwachten jullie veel goeds van die profeet?', zo zong ze, 'nadat hij onze eigen leiders heeft vermoord, als een uitgehongerde wolf die zich op een vleesschotel stort? Is er dan niemand met voldoende eergevoel die hem onverwacht aanpakt en de hoop vernietigt van de onnozelaars die hun hoop op hem stellen?' Toen Mohammed hiervan hoorde, zegde hij: 'Wie zal mij verlossen van de dochter van Marwan?” En Daniels besluit zijn artikel met : ‘De bewering van Khalid Benhaddou dat de profeet geen geweld toestond als hij beledigd werd, klopt dus van geen kanten. Het gaat duidelijk om taqiyya, het recht van moslims om te liegen als zij daarmee het geloof en de profeet verdedigen.’

Het zoveelste ‘faits divers’?

Zal deze aanslag een kentering teweeg brengen? Zullen de moslims de gewelddadigheid van hun Profeet en van de islamisten afzweren? Zijn ze bereid om ten minste in Europa de sharia ondergeschikt te maken aan de Europese cultuur, de waarden van de Verlichting en de wetten van onze rechtsstaat? Dat zijn de vragen die de media moeten stellen. Dat zijn de vragen waarop de gematigde moslims moeten antwoorden willen ze geloofwaardig zijn.

 

Het spijt mij, maar ik zie ook nu geen enkele aanduiding dat zoiets op komst is. Integendeel, het lijkt erop dat de moslims in Europa zich zullen wentelen in een slachtofferrol waarbij ze ongetwijfeld zullen mogen rekenen op veel begrip van de politiek correcte media (waaronder duidelijk de VRT). Omdat nu al de beschuldigende vinger opnieuw richting de ‘onverdraagzame Europeanen’ wijst in plaats van komaf te maken met alles wat niet strookt met onze cultuur.

 

Overigens is het een beetje hypocriet van onze traditionele media om nu, hoewel terecht, moord en brand te schreeuwen omwille van de aanslag op de vrije meningsuiting, maar ondertussen al jarenlang de publicatie van opinies (niet alleen van politieke partijen) censureren wanneer die niet overeenstemmen met de eigen overtuiging.

 

Verdraagzaamheid als eenrichtingswijzer is geen goed signaal. Maar waar ik het meest moeite mee heb is dat de islam net als de communistische doctrine veel te weinig belangstelling heeft voor zelfontplooiing en ambitie. Zelfrespect in plaats van een martelaarsrol. Het kordaat aanpakken van een gebrek aan arbeidsethiek, te beginnen in de familie.

Clash of civilisations

Met deze aanslag wordt opnieuw bewezen dat de ‘Class of Civilisations’ van Huntington geen gratuite voorspelling was. Ditmaal (nog) geen legers maar ongrijpbare terroristen die door hun aanhangers geprezen worden als helden.

 

Terwijl de bange blanke man vooral niet wil provoceren en daarom steeds meer toegeeft aan de wensen van de moslims in Europa, zijn er gelukkig toch nog mensen die durven een streep trekken. Ten bewijze een citaat uit het editoriaal geschreven door Alexis Brézet, redactiedirecteur van ‘Le Figaro’: “We hebben die oorlog lang niet willen zien. Het gebeurde toch allemaal zo ver van ons bed niet waar?, binnen de grenzen van Syrië, Irak, Nigeria of Libië. Uit schroom – en zonder twijfel ook uit angst – waagden we het zelfs niet zijn naam te noemen. De brengers van het slechte nieuws, die zich door de algemene afspraak niet lieten intimideren, werden prompt gediskwalificeerd. (…) Geconfronteerd met de oorlog is onze eerste plicht eenheid. Welke ook onze afkomst, onze mening, onze religie onze politieke overtuiging moge zijn, wij moeten onmiddellijk en zonder enige reserve de heilige eenheid uitroepen. Niets kan rampzaliger zijn in deze tijd van beproeving die door ons land trekt, dan onze tegenstander ook nog gekibbel op laag niveau of politieke verdeeldheid cadeau te doen. (…)Maar onze tweede plicht is ons te bewapenen. Moreel eerst en vooral. Hoe kunnen we onze waarden verdedigen indien we niet overtuigd zijn van hun voortreffelijke waardigheid? Vervolgens ook politiek en juridisch: te lang hebben we, in naam van een pervers humanisme en een ontspoord antiracisme, lankmoedigheid getoond tegenover onze ergste vijanden.

Die ‘verloren kinderen van de jihad’, de fanatici die zich op Internet ontketenen, maar ook invloedrijke groepen, die, bekleed met het klatergoud van hun ‘maatschappelijke’ opdracht, in alle openheid samenzweren tegen ons land en zijn veiligheid. Tegen die mensen moeten we optreden. Zonder zwakheid noch weekhartigheid. Als er dan toch oorlog is, dan moeten we hem winnen.” Einde citaat, einde Anders Gelezen.

 

Pjotr