“De kiezer heeft altijd gelijk”, met deze woorden reageerde Verhofstadt op de verkiezingsuitslag. Deze vaststelling is echter enkel relevant als men ook rekening houdt met de resultaten. Dat zal niet noodzakelijk zo zijn en de cijfers zijn ook niet zo eenduidig als de politici in de media ons willen doen geloven. Eens Anders bekijken?
Uit de stemresultaten blijken de winnaars en de verliezers, ten minste wanneer men de resultaten vergelijkt met deze van 2004. In werkelijkheid zijn deze cijfers niet relevant eenmaal de verkiezingen voorbij zijn. Wat telt vanaf DAG EEN NA de verkiezingen is de machtsverhouding in het parlement. Immers, daar en alleen daar worden decreten gestemd, voorstellen afgeschoten en krijgt de regering gelijk of ongelijk. Niet de kiezer heeft dan gelijk maar de meerderheid. Dit wordt trouwens ‘ten overvloede’ geïllustreerd door de meerwaarden die elke zetel genereert voor de politieke partijen; meer parlementairen = meer ondersteunend personeel = meer kennis = meer politieke mogelijkheden. Met deze redenering ga ik voorbij aan de particratie, maar laten we het nu eens niet daarover hebben.
De zetelresultaten, CD&V 31 zetels, Vlaams Belang 21, Open VLD 21, SP.A 19, N-VA 16, LDD 8, Groen! 7 en UF 1 zetel, zijn de énige graadmeters van de macht. Zelfs dat is relatief want de oppositie verliest eigenlijk alle macht, tenzij deze van een zoemende wesp die wel eens een steek mag geven maar voor de rest behoort tot het decor.
Wie uit deze cijfers conclusies trekt, kan niet anders dan vaststellen dat een klassieke tripartite de drie grootste partijen zijn, rekening houdend met het cordon sanitair rond het VB. Het cordon sanitair vertekent zeer diepgaand de werkelijke machtsverhoudingen ten aanzien van bepaalde thema’s waaronder de institutionele organisatie. Wat het cordon sanitair echter vooral veroorzaakt is een democratische ongelijkheid. Discriminatie waarvan het Grondwettelijk Hof wellicht zou moeten vaststellen dat het oneerlijk is. Pas wanneer die 628.564 stemmen wél toegang krijgen tot de machtsuitoefening, desnoods via andere partijen zullen de kansen voor een zelfstandig Vlaanderen niet langer verloren gaan. Het zou daarom eerlijker zijn mocht men het Vlaams Belang, wiens bestaansrecht men weigert om te zetten in politieke macht (tégen de stemuitslag in), niet langer in een cordon sanitair opsluiten, maar gewoon de toegang tot het parlement weigeren. Mochten de VB voormannen écht van hun “Vlaams Vaderland” houden hadden ze al lang andere wegen ingeslagen.
Geef Vlaanderen die 628.564 stemmen terug!
Met dit gegeven in het achterhoofd dan toch maar terug naar de werkelijkheid van vandaag. In LLB wordt CD&V voorgesteld als de partij die in Vlaanderen alle touwtjes in handen heeft. Ze zijn blijkbaar al vergeten dat Leterme ook alle touwtjes in handen had in 2007. In werkelijkheid kan Kris Peeters GEEN KANT op zolang de federale impasse blijft bestaan. Wat Peeters en de nieuwe regering wel kan is een nieuw beleid ontwikkelen met daarin een staatshervorming die zorgt voor een meerwaarde voor Vlaanderen. Want,
De énige vraag die er vandaag toe doet is: Waar willen we naartoe?
In een poging om hierop te antwoorden wil ik toch een opmerkelijk e-interview met Herman Van Rompuy en Bart De Wever vermelden die ik hen afnam eind 2008:
Mijn vraag op 7 dec 2008: Kan u beiden bevestigen dat beide kartelpartners zich niet tegen mekaar hebben gekeerd in de loop van de onderhandelingen door toegevingen te aanvaarden die het verschillend einddoel niet meer respecteerden?
Reactie H Van Rompuy: “Natuurlijk moeten er ‘toegevingen’ gedaan worden zoniet is er geen akkoord. Op geen enkel domein van de samenleving. Er zijn grenzen aan het compromis natuurlijk. De domeinen die u opsomt (ik citeerde volgende domeinen: een paritair samengestelde senaat, een federale kieskring met gegarandeerde plaatsen per gemeenschap, een prijs betalen voor de splitsing van BHV, de Franstaligen in de Rand bijkomende garanties geven, het herfederaliseren van bepaalde diensten ) behoren daar grotendeels toe. Daarnaast waren er wel mogelijkheden in een stap-voor-stap benadering. Jammer van de gemiste kansen voor Vlaanderen en voor het land”.
Reactie Bart De Wever: ‘Ja dit is zo. Met die nuance dat CD&V tijdens de onderhandelingen wel meer bereid was om te concluderen op een document dat voor N-VA onvoldoende garanties inhield’.
In tegenstelling met de vele berichten in de media blijkt uit deze openhartige reacties dat het kartel niet had moeten springen. Niet het inhoudelijke, het einddoel op zich, vormde een struikelsteen maar de snelheid waarmee men resultaat wilde boeken. Is dat vandaag anders? Wellicht wel, want ook voor CD&V dreigt verlies aan geloofwaardigheid, zeker als men zich niet meer kan verschuilen achter een crisis. Zoals Yves Leterme op Canvas zei: "de mensen worden ongedurig en dat verklaart onder meer waarom N-VA een goed resultaat haalde".
Vanuit het buikgevoel van de kiezers blijkt inderdaad dat men N-VA erbij wil. Alleen is dat een vergiftigd geschenk als het ook niet leidt tot meer Vlaanderen en vooral niet uit het oog te verliezen: zonder toegevingen die het einddoel, een onafhankelijk Vlaanderen, verderaf brengt. Vooral over dat laatste zullen de discussies scherp en hard zijn. Daarin kan Bart De Wever niet toegeven.
Anderzijds zou het sneu zijn mocht er een staatshervorming komen met enkel de drie traditionele partijen, zonder een inbreng van N-VA. Met andere woorden, Bart De Wever zit niet in een zeer sterke positie.
Is dat niet precies waar we stonden op 15 juni 2007?
Pjotr
Posts tonen met het label CDenV. Alle posts tonen
Posts tonen met het label CDenV. Alle posts tonen
05 juni 2009
JL Dehaene en de traditionele partijen
Mijnheer Dehaene dat uw gewicht afvalt kan ik alleen maar toejuichen maar dat u de democratie afvalt neem ik u kwalijk.
DS 5 juni 2009: JL Dehaene: 'Ik doe hier een oproep dat de kiezer zelf een herziening van de kieswetgeving overbodig maakt door een duidelijke keuze te maken. Geef ons het mandaat om de leiding te nemen. Stem niet op bijvoorbeeld N-VA, want door de afsplitsing van het kartel is dat een kleine partij.'
Drie bedenkingen:
- De politieke versnippering is een aantasting van de Vlaamse politieke macht (juist).
- Het onderhandelen en regeren wordt moeilijker als men met (te) veel partijen aan tafel zit (juist).
- Als jullie kiezers niet het juiste signaal geven en stemmen voor de grote partijen (lees traditionele of bedoelde hij ook Vlaams Belang?), dan zullen we via de kieswet ervoor zorgen dat de kleintjes geen kans meer krijgen. Dat is totaal fout en een democraat ONWAARDIG.
De grote fout in zijn zienswijze is dat hij voorbijgaat aan de oorzaak van de versnippering van het politiek landschap: het onvermogen van de traditionele partijen, CVP, VLD en SP om Vlaanderen een plaats te geven in hun Belgicistisch machtsdenken. Gedurende decennia hebben ze de Vlaamse verzuchtingen onvoldoende gehonoreerd. Hebben ze hun eigen maatschappelijk draagvlak uitgehold door compromissen te sluiten waarvoor Vlaanderen een te zware prijs betaalde:
- het opgeven van de numerieke meerderheid en andere afwijkingen aan het democratisch gelijkheidsbeginsel, één man = één stem;
- De lankmoedigheid ten aanzien van de toepassing van de taalwetgeving in Brussel en het gebrek aan kordaatheid als het ging over de verfransing rond Brussel;
- Een Vlaamse solidariteit zonder voorwaarden die internationaal wel van toepassing zijn: transparantie en verantwoordelijkheid;
- Het continue misbruik door de Franstaligen van hun federale macht ten voordele van hun eigen gewest en gemeenschap;
- De explosie aan politieke functies en het creëren van een nomenclatura waarvan vooral de politieke partijen wel bij varen en meer Franstalige ambtenaren van profiteren terwijl de Vlaamse belastingbetaler het grootste deel van de rekening mag betalen;
- Het gebrek aan institutionele duidelijkheid en federale eensgezindheid met als gevolg immobilisme en het voortwoekeren van de geldverslindende Belgische ziekte;
- Het negeren van de problemen veroorzaakt door een deel van de immigranten die onze taal en cultuur niet kennen en ook niet willen integreren.
Mijnheer Dehaene, dat zijn even zovele redenen waarom talrijke kiezers in de afgelopen jaren weggelopen zijn van de traditionele families. Velen hadden de stellige indruk dat u vooral dacht aan België en niet aan Vlaanderen. Ondertussen zijn dat ongeveer 37 % van de Vlaamse kiezers of 1,5 miljoen mensen. Mochten ze samenwerken dan zijn ze de grootste partij van Vlaanderen, dus in uw logica een aan te bevelen keuze. Niet zo maar groot maar dubbel zo groot als twee van de partijen waarmee u wel wil mee samenwerken, Open VLD en SP.A!
Zou het niet tijd zijn om u eens af te vragen waarom de traditionele partijen zoveel aanhang verloren in plaats van de kiezers te vragen voor u te stemmen?
Mag ik u alvast verklaren waarom de politieke versnippering zich veel minder voordoet in Wallonië en Bruxelles? Omdat hun traditionele partijen zich in de eerste plaats bekommeren om hun eigen kiezers en als het erop aankomt kiezen voor Wallonië/Bruxelles en zich geen bal aantrekken van het Belgisch samenlevingsmodel. Zij bleven geloofwaardig, iets waar u en andere Nederlandstalige toppolitici helaas problemen mee hebben.
Zou u in plaats van te dreigen met een aanpassing van de kieswet niet beter de kieswet respecteren en bewijzen dat u uw kiezers waard bent? Mag ik u eraan herinneren dat de kiezers in 2007 een zeer duidelijk mandaat hebben gegeven aan CD&V/N-VA om eindelijk de staat te moderniseren en ervoor te zorgen dat België ook een meerwaarde heeft voor Vlaanderen. Uw partij heeft gefaald, niet alleen omdat de Franstaligen NON bleven zeggen, maar ook omdat u en de Belga Vox strekking binnen CD&V niet eendrachtig achter uw kopman Yves Leterme stonden. Uw recente denigrerende opmerkingen aan zijn adres bevestigen alleen maar uw afkeer voor de eigen Vlaamsvoelende CD&V’ers. Of gaat dat niet samen, het maatschappelijk project van CD&V én Vlaamsvoelend zijn?
Maar aan alles is een goede kant: uw oproep zal veel weldenkende Vlaamse CD&V’ers de ogen openen. Ik zal alvast mijn lezers de kans geven om hierover na te denken.
Pjotr
DS 5 juni 2009: JL Dehaene: 'Ik doe hier een oproep dat de kiezer zelf een herziening van de kieswetgeving overbodig maakt door een duidelijke keuze te maken. Geef ons het mandaat om de leiding te nemen. Stem niet op bijvoorbeeld N-VA, want door de afsplitsing van het kartel is dat een kleine partij.'
Drie bedenkingen:
- De politieke versnippering is een aantasting van de Vlaamse politieke macht (juist).
- Het onderhandelen en regeren wordt moeilijker als men met (te) veel partijen aan tafel zit (juist).
- Als jullie kiezers niet het juiste signaal geven en stemmen voor de grote partijen (lees traditionele of bedoelde hij ook Vlaams Belang?), dan zullen we via de kieswet ervoor zorgen dat de kleintjes geen kans meer krijgen. Dat is totaal fout en een democraat ONWAARDIG.
De grote fout in zijn zienswijze is dat hij voorbijgaat aan de oorzaak van de versnippering van het politiek landschap: het onvermogen van de traditionele partijen, CVP, VLD en SP om Vlaanderen een plaats te geven in hun Belgicistisch machtsdenken. Gedurende decennia hebben ze de Vlaamse verzuchtingen onvoldoende gehonoreerd. Hebben ze hun eigen maatschappelijk draagvlak uitgehold door compromissen te sluiten waarvoor Vlaanderen een te zware prijs betaalde:
- het opgeven van de numerieke meerderheid en andere afwijkingen aan het democratisch gelijkheidsbeginsel, één man = één stem;
- De lankmoedigheid ten aanzien van de toepassing van de taalwetgeving in Brussel en het gebrek aan kordaatheid als het ging over de verfransing rond Brussel;
- Een Vlaamse solidariteit zonder voorwaarden die internationaal wel van toepassing zijn: transparantie en verantwoordelijkheid;
- Het continue misbruik door de Franstaligen van hun federale macht ten voordele van hun eigen gewest en gemeenschap;
- De explosie aan politieke functies en het creëren van een nomenclatura waarvan vooral de politieke partijen wel bij varen en meer Franstalige ambtenaren van profiteren terwijl de Vlaamse belastingbetaler het grootste deel van de rekening mag betalen;
- Het gebrek aan institutionele duidelijkheid en federale eensgezindheid met als gevolg immobilisme en het voortwoekeren van de geldverslindende Belgische ziekte;
- Het negeren van de problemen veroorzaakt door een deel van de immigranten die onze taal en cultuur niet kennen en ook niet willen integreren.
Mijnheer Dehaene, dat zijn even zovele redenen waarom talrijke kiezers in de afgelopen jaren weggelopen zijn van de traditionele families. Velen hadden de stellige indruk dat u vooral dacht aan België en niet aan Vlaanderen. Ondertussen zijn dat ongeveer 37 % van de Vlaamse kiezers of 1,5 miljoen mensen. Mochten ze samenwerken dan zijn ze de grootste partij van Vlaanderen, dus in uw logica een aan te bevelen keuze. Niet zo maar groot maar dubbel zo groot als twee van de partijen waarmee u wel wil mee samenwerken, Open VLD en SP.A!
Zou het niet tijd zijn om u eens af te vragen waarom de traditionele partijen zoveel aanhang verloren in plaats van de kiezers te vragen voor u te stemmen?
Mag ik u alvast verklaren waarom de politieke versnippering zich veel minder voordoet in Wallonië en Bruxelles? Omdat hun traditionele partijen zich in de eerste plaats bekommeren om hun eigen kiezers en als het erop aankomt kiezen voor Wallonië/Bruxelles en zich geen bal aantrekken van het Belgisch samenlevingsmodel. Zij bleven geloofwaardig, iets waar u en andere Nederlandstalige toppolitici helaas problemen mee hebben.
Zou u in plaats van te dreigen met een aanpassing van de kieswet niet beter de kieswet respecteren en bewijzen dat u uw kiezers waard bent? Mag ik u eraan herinneren dat de kiezers in 2007 een zeer duidelijk mandaat hebben gegeven aan CD&V/N-VA om eindelijk de staat te moderniseren en ervoor te zorgen dat België ook een meerwaarde heeft voor Vlaanderen. Uw partij heeft gefaald, niet alleen omdat de Franstaligen NON bleven zeggen, maar ook omdat u en de Belga Vox strekking binnen CD&V niet eendrachtig achter uw kopman Yves Leterme stonden. Uw recente denigrerende opmerkingen aan zijn adres bevestigen alleen maar uw afkeer voor de eigen Vlaamsvoelende CD&V’ers. Of gaat dat niet samen, het maatschappelijk project van CD&V én Vlaamsvoelend zijn?
Maar aan alles is een goede kant: uw oproep zal veel weldenkende Vlaamse CD&V’ers de ogen openen. Ik zal alvast mijn lezers de kans geven om hierover na te denken.
Pjotr
06 april 2009
Interview Michel Doomst, burgemeester Gooik
Mijnheer de Burgemeester,
In 2007 had uw partij samen met N-VA een duidelijk mandaat gekregen van de kiezer om de communataire problemen aan te pakken. Denkt u dat de Franstaligen halstarrig geweigerd hebben omdat CD&V het aandurfde om het communautair dossier als inzet van de verkiezingen te maken en dan nog in kartel met de N-VA die in Wallonië gedemoniseerd wordt? Dat Leterme niet mocht slagen want een slecht voorbeeld dat moest afgestraft worden?
Michel Doomst: We krijgen soms het verwijt te horen dat we het inderdaad te hard en te luid hebben gespeeld: dit heeft echter het grote voordeel dat het communautaire dossier nu niet meer onder de regeringstafel wordt geschoven zoals Verhofstadt dat 8 jaar lang heeft gedaan. Maar op dat harde brood heeft ondertussen een ambitieuze premier zijn tanden stuk gebeten: de scherpe profilering van het dossier heeft uiteraard de weerstand bij de Franstaligen nog groter gemaakt.
Kunt u zich een goede reden indenken waarom de Franstaligen wel zouden toegevingen doen, wetende dat op korte termijn zij ditmaal een prijs zullen moeten betalen door het aanvaarden van meer eigen verantwoordelijkheid?
Michel Doomst: Ik heb altijd duidelijk gesteld dat we voor communautaire dossiers gaan omdat ze verbonden zijn aan het sociaal-economische: het voordeel van de huidige crisis is dan ook dat niemand nog de eigen verantwoordelijkheid kan negeren. Wie nu nog ontkent dat een eigen arbeidsmarktbeleid tot betere resultaten leidt in de deelgebieden is onverantwoordelijk tegenover duizenden gezinnen.
Laten we even ingaan op de situatie in het Pajottenland en gans Vlaams Brabant.
Over alle partijgrenzen heen wordt uw inzet voor het Vlaams karakter van de Vlaams Brabantse gemeenten naar waarde geschat. Kunt u even ons geheugen opfrissen over hoe het allemaal begon?
Michel Doomst: Het resultaat van onze actie is te danken aan het feit dat burgemeesters over de partijgrenzen heen de handen in mekaar hebben geslagen. In 2003 werd het als een kaakslag ervaren dat de stemmen uit het buitenland die vooral Franstalig stemmen waren zomaar bij het kanton Lennik op de hoop werden gegooid. Op basis van het Arrest van het grondwettelijk Hof hebben wij dan in het zicht van de verkiezingen telkens met acties het ongerijmde en voorbijgestreefde karakter van een niet-gesplitste kieskring in Halle-Vilvoorde aangetoond. Het grootste succes van de actie van al die collega’s is het feit dat dit dossier niet meer weg te krijgen is.
Ziet u nog heil in een onderhandelde oplossing voor BHV en hoe zou u het probleem aanpakken?
Michel Doomst: Het is de eerste keer in de geschiedenis van dit dossier dat een wetsvoorstel in commissie is gestemd: die logica moeten wij doortrekken. We willen niet in de rol van bedelaar worden geduwd: we vragen niets en dus moet er ook niet gegeven worden. Het klopt niet dat de Franstaligen geen vragende partij zijn: wie nu pleit voor een status-quo zegt indirect iets over de “vadis-quo”waar ze op uit zijn. Uiteraard zou een akkoord van beide landsgedeelten belangenconflicten en alarmbellen vermijden, maar ik vrees dat er nu al bewezen is dat alleen praten geen resultaat baart.
Nu verschillende gemeenten waaronder Gooik het voorbeeld van Lennik en Affligem volgen en geen medewerking verlenen aan de komende verkiezingen voor het EU parlement, heb ik de indruk dat daarmee het dossier BHV in de streek een belangrijk thema zal zijn bij de regionale verkiezingen. Wat denkt u?
Michel Doomst: Het zal minder uitgesproken zijn omdat we eerlijk moeten toegeven dat het Arrest van het Grondwettelijk Hof niet rechtstreeks op Europa slaat en het natuurlijk ook Vlaamse verkiezingen zijn. Het Vlaams karakter van de Rand zal natuurlijk en terecht een thema zijn en dus ook onze politieke actie die opnieuw door 15 gemeenten wordt gedragen zal zeker weerklank krijgen. Wij zullen immers voor de Europese verkiezingen geen kieslijsten aanmaken of kiesbrieven verzenden. Het is positief dat in vele gemeenten in de Rand de voorbije jaren acties werden opgezet en beslissingen genomen om de eigenheid van de streek te versterken.
Het is een publiek geheim dat binnen uw partij niet iedereen op dezelfde lijn zit. Kunt u in grote lijnen de twee strekkingen samenvatten?
Michel Doomst: Uiteraard zijn de gevoeligheden bij de ene wat groter dan de andere, maar mijn partij heeft een programma onderschreven dat heel sterk Vlaams is: op zijn zachtst gezegd hebben andere partijen mee aan de poten onder dat programma gezaagd omdat het blijkbaar te straf in de oren van de Vlaamse kiezer klonk. Iedereen in de partij is het dus met de doelstellingen eens. Het is begrijpelijk dat na het moeilijk voorbije anderhalf jaar over de strategie wordt gediscussieerd om dat doel ook te bereiken.
Uit de informatie op uw blog blijkt duidelijk dat u grote moeite heeft met de Belgische constructie, onder meer omdat de belangen van Vlaanderen en België niet gelijklopend zijn, soms zelfs tegengesteld. Denkt u dat CD&V er ooit zal in slagen om de interne tweespalt te overstijgen en een duidelijke keuze te maken tussen het ‘Belgisch belang’ of zo u wil de ‘zestien’ en het ‘Vlaams belang’ ?
Michel Doomst: Ik vind dat we het confederaal model moeten uittekenen waarop de toekomstige organisatie van dit land naar de toekomst moet steunen. Die opdracht is moeilijk omdat bij andere confederaties deelstaten zich van onder uit verzamelen terwijl wij de beweging van boven uit moeten maken. Maar grotere verantwoordelijkheid van de deelstaten is de enige weg om goed bestuur mogelijk te maken en ons uit de rode cijfers te halen. Het federale kookboek op grootmoeders wijze levert geen smakelijke gerechten meer op, we hebben nood aan een nieuw confederaal kookboek.
Met dank voor de antwoorden.
Pjotr
In 2007 had uw partij samen met N-VA een duidelijk mandaat gekregen van de kiezer om de communataire problemen aan te pakken. Denkt u dat de Franstaligen halstarrig geweigerd hebben omdat CD&V het aandurfde om het communautair dossier als inzet van de verkiezingen te maken en dan nog in kartel met de N-VA die in Wallonië gedemoniseerd wordt? Dat Leterme niet mocht slagen want een slecht voorbeeld dat moest afgestraft worden?
Michel Doomst: We krijgen soms het verwijt te horen dat we het inderdaad te hard en te luid hebben gespeeld: dit heeft echter het grote voordeel dat het communautaire dossier nu niet meer onder de regeringstafel wordt geschoven zoals Verhofstadt dat 8 jaar lang heeft gedaan. Maar op dat harde brood heeft ondertussen een ambitieuze premier zijn tanden stuk gebeten: de scherpe profilering van het dossier heeft uiteraard de weerstand bij de Franstaligen nog groter gemaakt.
Kunt u zich een goede reden indenken waarom de Franstaligen wel zouden toegevingen doen, wetende dat op korte termijn zij ditmaal een prijs zullen moeten betalen door het aanvaarden van meer eigen verantwoordelijkheid?
Michel Doomst: Ik heb altijd duidelijk gesteld dat we voor communautaire dossiers gaan omdat ze verbonden zijn aan het sociaal-economische: het voordeel van de huidige crisis is dan ook dat niemand nog de eigen verantwoordelijkheid kan negeren. Wie nu nog ontkent dat een eigen arbeidsmarktbeleid tot betere resultaten leidt in de deelgebieden is onverantwoordelijk tegenover duizenden gezinnen.
Laten we even ingaan op de situatie in het Pajottenland en gans Vlaams Brabant.
Over alle partijgrenzen heen wordt uw inzet voor het Vlaams karakter van de Vlaams Brabantse gemeenten naar waarde geschat. Kunt u even ons geheugen opfrissen over hoe het allemaal begon?
Michel Doomst: Het resultaat van onze actie is te danken aan het feit dat burgemeesters over de partijgrenzen heen de handen in mekaar hebben geslagen. In 2003 werd het als een kaakslag ervaren dat de stemmen uit het buitenland die vooral Franstalig stemmen waren zomaar bij het kanton Lennik op de hoop werden gegooid. Op basis van het Arrest van het grondwettelijk Hof hebben wij dan in het zicht van de verkiezingen telkens met acties het ongerijmde en voorbijgestreefde karakter van een niet-gesplitste kieskring in Halle-Vilvoorde aangetoond. Het grootste succes van de actie van al die collega’s is het feit dat dit dossier niet meer weg te krijgen is.
Ziet u nog heil in een onderhandelde oplossing voor BHV en hoe zou u het probleem aanpakken?
Michel Doomst: Het is de eerste keer in de geschiedenis van dit dossier dat een wetsvoorstel in commissie is gestemd: die logica moeten wij doortrekken. We willen niet in de rol van bedelaar worden geduwd: we vragen niets en dus moet er ook niet gegeven worden. Het klopt niet dat de Franstaligen geen vragende partij zijn: wie nu pleit voor een status-quo zegt indirect iets over de “vadis-quo”waar ze op uit zijn. Uiteraard zou een akkoord van beide landsgedeelten belangenconflicten en alarmbellen vermijden, maar ik vrees dat er nu al bewezen is dat alleen praten geen resultaat baart.
Nu verschillende gemeenten waaronder Gooik het voorbeeld van Lennik en Affligem volgen en geen medewerking verlenen aan de komende verkiezingen voor het EU parlement, heb ik de indruk dat daarmee het dossier BHV in de streek een belangrijk thema zal zijn bij de regionale verkiezingen. Wat denkt u?
Michel Doomst: Het zal minder uitgesproken zijn omdat we eerlijk moeten toegeven dat het Arrest van het Grondwettelijk Hof niet rechtstreeks op Europa slaat en het natuurlijk ook Vlaamse verkiezingen zijn. Het Vlaams karakter van de Rand zal natuurlijk en terecht een thema zijn en dus ook onze politieke actie die opnieuw door 15 gemeenten wordt gedragen zal zeker weerklank krijgen. Wij zullen immers voor de Europese verkiezingen geen kieslijsten aanmaken of kiesbrieven verzenden. Het is positief dat in vele gemeenten in de Rand de voorbije jaren acties werden opgezet en beslissingen genomen om de eigenheid van de streek te versterken.
Het is een publiek geheim dat binnen uw partij niet iedereen op dezelfde lijn zit. Kunt u in grote lijnen de twee strekkingen samenvatten?
Michel Doomst: Uiteraard zijn de gevoeligheden bij de ene wat groter dan de andere, maar mijn partij heeft een programma onderschreven dat heel sterk Vlaams is: op zijn zachtst gezegd hebben andere partijen mee aan de poten onder dat programma gezaagd omdat het blijkbaar te straf in de oren van de Vlaamse kiezer klonk. Iedereen in de partij is het dus met de doelstellingen eens. Het is begrijpelijk dat na het moeilijk voorbije anderhalf jaar over de strategie wordt gediscussieerd om dat doel ook te bereiken.
Uit de informatie op uw blog blijkt duidelijk dat u grote moeite heeft met de Belgische constructie, onder meer omdat de belangen van Vlaanderen en België niet gelijklopend zijn, soms zelfs tegengesteld. Denkt u dat CD&V er ooit zal in slagen om de interne tweespalt te overstijgen en een duidelijke keuze te maken tussen het ‘Belgisch belang’ of zo u wil de ‘zestien’ en het ‘Vlaams belang’ ?
Michel Doomst: Ik vind dat we het confederaal model moeten uittekenen waarop de toekomstige organisatie van dit land naar de toekomst moet steunen. Die opdracht is moeilijk omdat bij andere confederaties deelstaten zich van onder uit verzamelen terwijl wij de beweging van boven uit moeten maken. Maar grotere verantwoordelijkheid van de deelstaten is de enige weg om goed bestuur mogelijk te maken en ons uit de rode cijfers te halen. Het federale kookboek op grootmoeders wijze levert geen smakelijke gerechten meer op, we hebben nood aan een nieuw confederaal kookboek.
Met dank voor de antwoorden.
Pjotr
06 maart 2009
On n'a besoin de rien ?
Commentaar bij het opiniestukje van Bart Maddens
‘On est demandeur de rien’
De analyse van Bart Maddens (DS) dat de grote staatshervorming ver weg is en dat het ook maar best is om niet opnieuw na 8 juni te gaan onderhandelen vermits onze onderhandelingspositie zonder breekijzer (separatisme of regeringsweigering) te zwak is, snijdt hout. Dat de Walen in deze omstandigheden geen enkele reden hebben om toegevingen te doen weten we al lang genoeg.
Zijn redenering: behoud het status quo en wanneer Brussel of Wallonië geld nodig hebben, weiger dan onder het motto ‘On n’est demandeur de rien’. Voorwaar een strategie die wel eens zeer rendabel zou kunnen zijn gezien de financieringswet het federale niveau heeft uitgekleed.
Verder stelt hij voor om ook in het BHV dossier niet meer te reageren tot de verkiezingen van 2011. Zijn achterliggende redenering: laat die ongrondwettelijke verkiezingen maar komen. Eens zien hoe dat afloopt. Hierbij rekent hij op de grote chaos die een splitsing van België heel dichtbij brengt.
Allemaal goed en wel, ware het niet dat de Vlaamse politici in de meerderheid de grondwettelijke limieten niet willen verkennen. Vandaar trouwens dat zowel Vande Lanotte als andere kopstukken al lieten weten dat de federale verkiezingen toch kunnen gehouden worden zonder een splitsing van BHV. En zijn het niet de Vlamingen die bereid zijn om de financieringswet te wijzigen?
Het ziet er dus naar uit dat men aan Vlaamse kant al het mogelijke zal doen om zo snel mogelijk na 8 juni en zo ver mogelijk voor 2011, een min of meer relevante staatshervorming door te voeren. Een prijs daarvoor betalen is dan geen groot probleem voor de ‘kort van memorie’ achterban.
Alleen zit er in deze redenering één onbekende: wat als de verkiezingen tegenvallen en CD&V’er Kris Peeters geen minister president wordt? Zal CD&V dan nog bereid zijn om nogmaals onder de lat door te gaan tijdens de aansluitende communautaire onderhandelingen?
De hamvraag is echter of Vlaanderen in de tussentijd niets nodig heeft? Heeft Vlaanderen de mogelijkheden om zijn eigen welvaartsverlies te beperken zonder bijkomende bevoegdheden? Ik denk het niet.
Het volstaat dus niet om te wachten en de boel te laten verrotten zoals de Franstaligen deden. Vlaanderen zal wellicht veel sneller buiten het institutioneel carcan moeten treden om zijn eigen welvaart veilig te stellen. Creatief omgaan met de ontbrekende bevoegdheden. Dan zou Marianne Thyssen ook kunnen tot het besef komen dat (in Plopsaland 2007) de solidariteit in vraag stellen niet ‘om te lachen’ was maar een noodzaak. Wat er dan nog overblijft van België zal snel blijken.
Pjotr
‘On est demandeur de rien’
De analyse van Bart Maddens (DS) dat de grote staatshervorming ver weg is en dat het ook maar best is om niet opnieuw na 8 juni te gaan onderhandelen vermits onze onderhandelingspositie zonder breekijzer (separatisme of regeringsweigering) te zwak is, snijdt hout. Dat de Walen in deze omstandigheden geen enkele reden hebben om toegevingen te doen weten we al lang genoeg.
Zijn redenering: behoud het status quo en wanneer Brussel of Wallonië geld nodig hebben, weiger dan onder het motto ‘On n’est demandeur de rien’. Voorwaar een strategie die wel eens zeer rendabel zou kunnen zijn gezien de financieringswet het federale niveau heeft uitgekleed.
Verder stelt hij voor om ook in het BHV dossier niet meer te reageren tot de verkiezingen van 2011. Zijn achterliggende redenering: laat die ongrondwettelijke verkiezingen maar komen. Eens zien hoe dat afloopt. Hierbij rekent hij op de grote chaos die een splitsing van België heel dichtbij brengt.
Allemaal goed en wel, ware het niet dat de Vlaamse politici in de meerderheid de grondwettelijke limieten niet willen verkennen. Vandaar trouwens dat zowel Vande Lanotte als andere kopstukken al lieten weten dat de federale verkiezingen toch kunnen gehouden worden zonder een splitsing van BHV. En zijn het niet de Vlamingen die bereid zijn om de financieringswet te wijzigen?
Het ziet er dus naar uit dat men aan Vlaamse kant al het mogelijke zal doen om zo snel mogelijk na 8 juni en zo ver mogelijk voor 2011, een min of meer relevante staatshervorming door te voeren. Een prijs daarvoor betalen is dan geen groot probleem voor de ‘kort van memorie’ achterban.
Alleen zit er in deze redenering één onbekende: wat als de verkiezingen tegenvallen en CD&V’er Kris Peeters geen minister president wordt? Zal CD&V dan nog bereid zijn om nogmaals onder de lat door te gaan tijdens de aansluitende communautaire onderhandelingen?
De hamvraag is echter of Vlaanderen in de tussentijd niets nodig heeft? Heeft Vlaanderen de mogelijkheden om zijn eigen welvaartsverlies te beperken zonder bijkomende bevoegdheden? Ik denk het niet.
Het volstaat dus niet om te wachten en de boel te laten verrotten zoals de Franstaligen deden. Vlaanderen zal wellicht veel sneller buiten het institutioneel carcan moeten treden om zijn eigen welvaart veilig te stellen. Creatief omgaan met de ontbrekende bevoegdheden. Dan zou Marianne Thyssen ook kunnen tot het besef komen dat (in Plopsaland 2007) de solidariteit in vraag stellen niet ‘om te lachen’ was maar een noodzaak. Wat er dan nog overblijft van België zal snel blijken.
Pjotr
24 september 2008
Staatsmanschap
“Mijnheer Therie,
De toezeggingen werden door dh Leterme onderhandeld en bekomen. De voorzitters van de franstalige partijen hebben hun houding aan dh Peeters bevestigd. Dit was een voorwaarde om de dialoog van gemeenschap tot gemeenschap aan te vangen”. (23/09 CDenV toppoliticus)
Met de knieval van Leterme en (een zéér beperkte groep binnen) CDenV “omdat het onverantwoord zou zijn om België zonder regering te laten” wordt de betekenis van het woord staatsmanschap opnieuw erg actueel. Nochtans is het volgens Van Dale een woord waar men alle kanten mee uit kan: “een staatsman is iemand die blijk geeft van bekwaamheid om een staat te regeren”.
Wat de media over de huidige situatie schrijven is niet fraai en voor de weldenkende Vlamingen ongetwijfeld terecht. Maar het is goed om méér dan één krant te lezen, méér dan één groot gelijk. De situatie eens Anders te bekijken.
In De Standaard wordt de G4 (Leterme, voorzitter Marianne Thyssen, vicepremier Jo Vandeurzen, Vlaams minister-president Kris Peeters), aangevuld met Herman Van Rompuy aangeduid als de verantwoordelijken voor de beslissing om te kiezen voor regeren en onderhandelen en zo het kartel op te offeren. Vooral Herman Van Rompuy, die zoals genoegzaam bekend grote vraagtekens plaatste bij de bekwaamheid van de jonge garde, heeft met zijn autoriteit gewogen op deze, vooral voor Yves Leterme als de vader van het kartel, bijzonder pijnlijke beslissing.
Op de webstek van De Morgen verscheen een stukje van Bart Eeckhout onder de titel “En toen verdwaalde de CD&V in zijn eigen plot”. Daarin schrijft hij onder meer het volgende: “Het is een noodlottige plot waarin de Vlaamse christendemocraten uiteindelijk toch verstrikt zijn geraakt: het niet willen kiezen tussen de boter (een electoraal lonend, radicaal programma) en het geld van de boter (het regeringsleiderschap)”. En verder, “Door te kiezen voor de dialoog van de gemeenschappen, lijkt de leiding van CD&V alsnog de weg van het compromis te willen bewandelen… De partijtop lijkt eindelijk gekozen te hebben, en moet hopen dat de basis volgt, ontwakend met een kater na de roes die hen door hun eigen leiders is ingelepeld”.
Blijven nadenken. Daarom enkele kanttekeningen waarbij ik mijn pen eens niet in bedwang wil houden.
Dat Herman Van Rompuy samen met enkele CVP coryfeeën moeite hebben met de evolutie in het maatschappelijk (Vlaams) denken binnen CD&V heeft NIETS te maken met staatsmanschap maar ALLES met de eigen frustraties: zijn onvermogen (en met hem alle prominente politici van de voorbije generaties) om tot een goed georganiseerde staat te komen via het Belgisch compromismodel. Er werden politieke compromissen gesloten in achterafkamertjes, die vooral de belangen van de machtige zuilen en de Belgische elite moesten beschermen, maar zonder voldoende maatschappelijk draagvlak in beide gemeenschappen waardoor de polarisatie toenam en het gemeenschappelijk draagvlak verkleinde. Natuurlijk is er vooruitgang geboekt maar het resultaat staat nog altijd bekend als de ‘Belgisch ziekte’. Een onefficiënte staatsstructuur die de graaicultuur organiseerde via allerhande instellingen die vooral een profiterende elite moesten dienen, inclusief de exploderende politieke klasse en hun partijapparaten. Is dat staatsmanschap? Het doet mij meer denken aan een legale plundertocht op de kap van de hardwerkende bevolking. We danken hieraan niet alleen een slecht functionerende staat maar ook een staatsschuld die elke beleidsruimte ontneemt aan die toch zo verguisde jonge garde net nu zij de echte uitdagingen niet meer kunnen voor zich uit schuiven zoals hun voorgangers, inclusief de vorige Paarse regeringen onder Verhofstadt. Zij zijn er zelfs in geslaagd om een ongrondwettelijke kieswet in te voeren. Staatsmanschap?
Mark Eyskens prijst zich vanuit zijn riant dakappartement te Knokke gelukkig want wij zijn een van de meest welvarende landen van het melkwegstelsel. Laten we het zo houden. Precies deze mantra van iemand die ‘binnen’ is zal veel kwaad bloed zetten bij de talrijke armen die ook in het rijke Vlaanderen niet verminderen, en bij de hardwerkende dertigers en veertigers die zich de benen onder het lijf lopen om toch maar hun werk te kunnen combineren met een beetje “quality time” met vrouw en kinderen. Hij negeert de wachtlijsten voor hulpbehoevenden, de talrijke ontspoorde jongeren net wegens te weinig geborgenheid en aandacht en dan zijn er nog de veel te talrijke zelfdodingen. Het zijn allemaal symptomen van een maatschappij die uit balans is, ook al is de begroting in evenwicht. Neen, mijnheer Eyskens, die bevolking kan niet op zijn lauweren rusten zoals u!
Ter herinnering, Herman Van Rompuy is in augustus 2007 als een Apostel naar de Franstaligen toegestapt in de hoop dat ze redelijk zouden zijn. Het bleef echter NON en ze hebben hem (en het kartel) vanuit hun “staatsmanschap” als een Lam naar de slachtbank gevoerd. Toen had CD&V moeten beseffen dat een onderhandelde oplossing onmogelijk was. Dat Leterme opnieuw het voortouw moest nemen bestempelde ik daarom als een karaktermoord. Ik citeer uit mijn artikel (1/10/07):
“De Heer Yves Leterme werd zondag (30 sep) omstreeks 17 u gestorven” met als commentaar “De oorzaak van de huidige crisis gaat terug naar het gebruik van het staatsbedreigende communautaire dossier als verkiezingspropaganda én het onmiskenbaar succes ervan. Dat een breed gedragen centrumpartij als CD&V, en vooral zijn voorman Yves Leterme het aandurfde om de huidige staatsinstellingen en daarmee “la Belgique” in vraag te stellen is voor sommige kringen wellicht ondraaglijk”. … Zou zijn afgang geen goede les zijn voor de volgende kandidaten? … Het leuke aan dit spelletje staatsraison is dat men altijd wint, want als Leterme toegeeft en zijn woord breekt, dan mag hij nog slagen in een regeringsvorming ZONDER een grondige staatshervorming, “het volk” zal hem wel liquideren in 2009: immers, wie zal die mens nog geloven?!
Niet de Vlamingen zijn de slechterikken in België maar de Franstaligen die de dialoog 15 maand lang weigerden. Capituleren is vanuit deze invalshoek zowat het slechtste wat men kan doen; het is niet christelijk, noch democratisch maar helaas wél typisch ‘Vlaams’. Op mijn vraag aan een prominent CD&V politicus welke concrete garanties ze ditmaal hadden om de onderhandelingen tussen de gemeenschappen aan te vatten, schreef hij volgend antwoord: “Mijnheer Therie, De toezeggingen werden door dh Leterme onderhandeld en bekomen,. De voorzitters van de franstalige partijen hebben hun houding aan dh Peeters bevestigd. Dit was een voorwaarde om de dialoog van gemeenschap tot gemeenschap aan te vangen”. Ik moet mij dus tevreden stellen met een antwoord zonder concrete aanwijzingen en volgens andere bronnen blijkt dat er ook geen harde garanties zijn. Het énige waarop CD&V mag hopen voor juni 2009 is de goedkeuring van de borrelnootjes (die al in februari 2008 werden onderhandeld maar vervolgens door de Franstaligen geblokkeerd)) en wellicht nog enkele wijzigingen in de marge die CD&V moet toelaten om dit als een grote overwinning te verkopen aan het kiezersvolk.
Over de splitsing van BHV staat in de nota van de drie wijzen dat er zal onderhandeld worden. Blijkbaar heeft CD&V daar géén moeite mee? Nochtans zullen veel CD&V leden dat niet aanvaarden en voor de NV-A is het een voldoende reden om zelfs niet te beginnen aan de onderhandelingen.
Pacificatie versus confrontatie.
Als er één keuze is die CD&V nooit heeft kunnen of willen maken is het wel deze. Er is nochtans geen middenweg, een beetje dialogeren, dan weer ontslag nemen om wat later opnieuw te onderhandelen en nogmaals zijn ontslag aan te bieden. Overigens, is het een christelijke inspiratie om wantoestanden met de mantel der liefde te bedekken? Is toegeven aan het georganiseerd profitariaat en laksheid ten overstaan van zij die de wetten aan hun laars lappen of zich niet willen integreren een blijk van verdraagzaamheid of net het omgekeerde: het ondergraven van het maatschappelijk draagvlak en de solidariteit? Waarom moet Vlaanderen blijven betalen voor DIT België?
Blijkbaar beseft men aan Franstalige zijde dat een grondige staatshervorming en beter bestuur op korte termijn niet pijnloos kan zijn; vooral niet voor zij die van de Vlaamse solidariteit misbruik maken. Er bestaat géén win win situatie en het is daarom ook begrijpelijk dat de Franstaligen weigeren te onderhandelen. Tenzij ‘het hen niks kost’, wat neerkomt op een impliciete weigering om stappen te zetten naar beter bestuur. Of zoals Milquet het zei: « nous ne sommes pas ici pour faire avancer les choses que nous ne voulons pas).
Kris Peeters vroeg zich in Gent (RUG; 23/9) af wat het alternatief was? Wel mijnheer Peeters, het alternatief is eenvoudig: NON beantwoorden met NEEN en NIET in een regering stappen zonder een grondige staatshervorming. Dat is perfect mogelijk én democratisch veel geloofwaardiger. Tenzij u ook beweert dat de communautaire crisis de oorzaak is van de gestegen olieprijzen en de malaise op de financiële markten. Een zakenkabinet gecontroleerd door een wettelijk verkozen parlement zou veel beter kunnen dan de huidige regering Leterme I.
Herman Van Rompuy schreef mij ooit ‘dat zonder de CD&V er géén staatshervorming zou komen’. Blijkbaar is dat met de CD&V evenmin mogelijk en zullen weldenkende Vlamingen die een Ander (of geen) België willen een andere keuze moeten maken in 2009.
Dames en Heren politici van CD&V,
Zou u mij kunnen zeggen waarom de Franstaligen wel NON mogen zeggen en de Vlamingen onverantwoordelijk zijn als ze NEEN zeggen? Dat het staatsbelang blijkbaar enkel voor Vlaamse politici geldt en ze daarvoor ook nog veel moeten betalen?
Een geloofwaardig antwoord op die vragen zou veel weldenkende Vlamingen plezier doen.
Pjotr
Anders Nieuws
De toezeggingen werden door dh Leterme onderhandeld en bekomen. De voorzitters van de franstalige partijen hebben hun houding aan dh Peeters bevestigd. Dit was een voorwaarde om de dialoog van gemeenschap tot gemeenschap aan te vangen”. (23/09 CDenV toppoliticus)
Met de knieval van Leterme en (een zéér beperkte groep binnen) CDenV “omdat het onverantwoord zou zijn om België zonder regering te laten” wordt de betekenis van het woord staatsmanschap opnieuw erg actueel. Nochtans is het volgens Van Dale een woord waar men alle kanten mee uit kan: “een staatsman is iemand die blijk geeft van bekwaamheid om een staat te regeren”.
Wat de media over de huidige situatie schrijven is niet fraai en voor de weldenkende Vlamingen ongetwijfeld terecht. Maar het is goed om méér dan één krant te lezen, méér dan één groot gelijk. De situatie eens Anders te bekijken.
In De Standaard wordt de G4 (Leterme, voorzitter Marianne Thyssen, vicepremier Jo Vandeurzen, Vlaams minister-president Kris Peeters), aangevuld met Herman Van Rompuy aangeduid als de verantwoordelijken voor de beslissing om te kiezen voor regeren en onderhandelen en zo het kartel op te offeren. Vooral Herman Van Rompuy, die zoals genoegzaam bekend grote vraagtekens plaatste bij de bekwaamheid van de jonge garde, heeft met zijn autoriteit gewogen op deze, vooral voor Yves Leterme als de vader van het kartel, bijzonder pijnlijke beslissing.
Op de webstek van De Morgen verscheen een stukje van Bart Eeckhout onder de titel “En toen verdwaalde de CD&V in zijn eigen plot”. Daarin schrijft hij onder meer het volgende: “Het is een noodlottige plot waarin de Vlaamse christendemocraten uiteindelijk toch verstrikt zijn geraakt: het niet willen kiezen tussen de boter (een electoraal lonend, radicaal programma) en het geld van de boter (het regeringsleiderschap)”. En verder, “Door te kiezen voor de dialoog van de gemeenschappen, lijkt de leiding van CD&V alsnog de weg van het compromis te willen bewandelen… De partijtop lijkt eindelijk gekozen te hebben, en moet hopen dat de basis volgt, ontwakend met een kater na de roes die hen door hun eigen leiders is ingelepeld”.
Blijven nadenken. Daarom enkele kanttekeningen waarbij ik mijn pen eens niet in bedwang wil houden.
Dat Herman Van Rompuy samen met enkele CVP coryfeeën moeite hebben met de evolutie in het maatschappelijk (Vlaams) denken binnen CD&V heeft NIETS te maken met staatsmanschap maar ALLES met de eigen frustraties: zijn onvermogen (en met hem alle prominente politici van de voorbije generaties) om tot een goed georganiseerde staat te komen via het Belgisch compromismodel. Er werden politieke compromissen gesloten in achterafkamertjes, die vooral de belangen van de machtige zuilen en de Belgische elite moesten beschermen, maar zonder voldoende maatschappelijk draagvlak in beide gemeenschappen waardoor de polarisatie toenam en het gemeenschappelijk draagvlak verkleinde. Natuurlijk is er vooruitgang geboekt maar het resultaat staat nog altijd bekend als de ‘Belgisch ziekte’. Een onefficiënte staatsstructuur die de graaicultuur organiseerde via allerhande instellingen die vooral een profiterende elite moesten dienen, inclusief de exploderende politieke klasse en hun partijapparaten. Is dat staatsmanschap? Het doet mij meer denken aan een legale plundertocht op de kap van de hardwerkende bevolking. We danken hieraan niet alleen een slecht functionerende staat maar ook een staatsschuld die elke beleidsruimte ontneemt aan die toch zo verguisde jonge garde net nu zij de echte uitdagingen niet meer kunnen voor zich uit schuiven zoals hun voorgangers, inclusief de vorige Paarse regeringen onder Verhofstadt. Zij zijn er zelfs in geslaagd om een ongrondwettelijke kieswet in te voeren. Staatsmanschap?
Mark Eyskens prijst zich vanuit zijn riant dakappartement te Knokke gelukkig want wij zijn een van de meest welvarende landen van het melkwegstelsel. Laten we het zo houden. Precies deze mantra van iemand die ‘binnen’ is zal veel kwaad bloed zetten bij de talrijke armen die ook in het rijke Vlaanderen niet verminderen, en bij de hardwerkende dertigers en veertigers die zich de benen onder het lijf lopen om toch maar hun werk te kunnen combineren met een beetje “quality time” met vrouw en kinderen. Hij negeert de wachtlijsten voor hulpbehoevenden, de talrijke ontspoorde jongeren net wegens te weinig geborgenheid en aandacht en dan zijn er nog de veel te talrijke zelfdodingen. Het zijn allemaal symptomen van een maatschappij die uit balans is, ook al is de begroting in evenwicht. Neen, mijnheer Eyskens, die bevolking kan niet op zijn lauweren rusten zoals u!
Ter herinnering, Herman Van Rompuy is in augustus 2007 als een Apostel naar de Franstaligen toegestapt in de hoop dat ze redelijk zouden zijn. Het bleef echter NON en ze hebben hem (en het kartel) vanuit hun “staatsmanschap” als een Lam naar de slachtbank gevoerd. Toen had CD&V moeten beseffen dat een onderhandelde oplossing onmogelijk was. Dat Leterme opnieuw het voortouw moest nemen bestempelde ik daarom als een karaktermoord. Ik citeer uit mijn artikel (1/10/07):
“De Heer Yves Leterme werd zondag (30 sep) omstreeks 17 u gestorven” met als commentaar “De oorzaak van de huidige crisis gaat terug naar het gebruik van het staatsbedreigende communautaire dossier als verkiezingspropaganda én het onmiskenbaar succes ervan. Dat een breed gedragen centrumpartij als CD&V, en vooral zijn voorman Yves Leterme het aandurfde om de huidige staatsinstellingen en daarmee “la Belgique” in vraag te stellen is voor sommige kringen wellicht ondraaglijk”. … Zou zijn afgang geen goede les zijn voor de volgende kandidaten? … Het leuke aan dit spelletje staatsraison is dat men altijd wint, want als Leterme toegeeft en zijn woord breekt, dan mag hij nog slagen in een regeringsvorming ZONDER een grondige staatshervorming, “het volk” zal hem wel liquideren in 2009: immers, wie zal die mens nog geloven?!
Niet de Vlamingen zijn de slechterikken in België maar de Franstaligen die de dialoog 15 maand lang weigerden. Capituleren is vanuit deze invalshoek zowat het slechtste wat men kan doen; het is niet christelijk, noch democratisch maar helaas wél typisch ‘Vlaams’. Op mijn vraag aan een prominent CD&V politicus welke concrete garanties ze ditmaal hadden om de onderhandelingen tussen de gemeenschappen aan te vatten, schreef hij volgend antwoord: “Mijnheer Therie, De toezeggingen werden door dh Leterme onderhandeld en bekomen,. De voorzitters van de franstalige partijen hebben hun houding aan dh Peeters bevestigd. Dit was een voorwaarde om de dialoog van gemeenschap tot gemeenschap aan te vangen”. Ik moet mij dus tevreden stellen met een antwoord zonder concrete aanwijzingen en volgens andere bronnen blijkt dat er ook geen harde garanties zijn. Het énige waarop CD&V mag hopen voor juni 2009 is de goedkeuring van de borrelnootjes (die al in februari 2008 werden onderhandeld maar vervolgens door de Franstaligen geblokkeerd)) en wellicht nog enkele wijzigingen in de marge die CD&V moet toelaten om dit als een grote overwinning te verkopen aan het kiezersvolk.
Over de splitsing van BHV staat in de nota van de drie wijzen dat er zal onderhandeld worden. Blijkbaar heeft CD&V daar géén moeite mee? Nochtans zullen veel CD&V leden dat niet aanvaarden en voor de NV-A is het een voldoende reden om zelfs niet te beginnen aan de onderhandelingen.
Pacificatie versus confrontatie.
Als er één keuze is die CD&V nooit heeft kunnen of willen maken is het wel deze. Er is nochtans geen middenweg, een beetje dialogeren, dan weer ontslag nemen om wat later opnieuw te onderhandelen en nogmaals zijn ontslag aan te bieden. Overigens, is het een christelijke inspiratie om wantoestanden met de mantel der liefde te bedekken? Is toegeven aan het georganiseerd profitariaat en laksheid ten overstaan van zij die de wetten aan hun laars lappen of zich niet willen integreren een blijk van verdraagzaamheid of net het omgekeerde: het ondergraven van het maatschappelijk draagvlak en de solidariteit? Waarom moet Vlaanderen blijven betalen voor DIT België?
Blijkbaar beseft men aan Franstalige zijde dat een grondige staatshervorming en beter bestuur op korte termijn niet pijnloos kan zijn; vooral niet voor zij die van de Vlaamse solidariteit misbruik maken. Er bestaat géén win win situatie en het is daarom ook begrijpelijk dat de Franstaligen weigeren te onderhandelen. Tenzij ‘het hen niks kost’, wat neerkomt op een impliciete weigering om stappen te zetten naar beter bestuur. Of zoals Milquet het zei: « nous ne sommes pas ici pour faire avancer les choses que nous ne voulons pas).
Kris Peeters vroeg zich in Gent (RUG; 23/9) af wat het alternatief was? Wel mijnheer Peeters, het alternatief is eenvoudig: NON beantwoorden met NEEN en NIET in een regering stappen zonder een grondige staatshervorming. Dat is perfect mogelijk én democratisch veel geloofwaardiger. Tenzij u ook beweert dat de communautaire crisis de oorzaak is van de gestegen olieprijzen en de malaise op de financiële markten. Een zakenkabinet gecontroleerd door een wettelijk verkozen parlement zou veel beter kunnen dan de huidige regering Leterme I.
Herman Van Rompuy schreef mij ooit ‘dat zonder de CD&V er géén staatshervorming zou komen’. Blijkbaar is dat met de CD&V evenmin mogelijk en zullen weldenkende Vlamingen die een Ander (of geen) België willen een andere keuze moeten maken in 2009.
Dames en Heren politici van CD&V,
Zou u mij kunnen zeggen waarom de Franstaligen wel NON mogen zeggen en de Vlamingen onverantwoordelijk zijn als ze NEEN zeggen? Dat het staatsbelang blijkbaar enkel voor Vlaamse politici geldt en ze daarvoor ook nog veel moeten betalen?
Een geloofwaardig antwoord op die vragen zou veel weldenkende Vlamingen plezier doen.
Pjotr
Anders Nieuws
28 maart 2008
Brief aan de voorzitter van CDenV
Geachte Heer Voorzitter,
Premier Leterme heeft onlangs aan de krant De Morgen verklaard dat ‘zijn partij’ het algemeen belang nastreeft en hij de premier wil zijn van alle Belgen, Vlamingen, Walen, Brusselaars en Duitstaligen. Ik denk dat heel veel kiezers hem hierin willen steunen maar tegelijk ook graag meer informatie zouden willen over de invulling van deze belangrijke uitspraak.
Teruggaand in de tijd en na aandachtig de vele uitspraken van Yves Leterme gelezen te hebben denk ik dat deze uitspraak twee belangrijke standpunten inhoudt:
Alle CD&V kopstukken (waaronder wijze Herman Van Rompuy) hebben gedurende vele jaren gewezen op de institutionele problemen. Ze werden daarbij gesteund door een ganse reeks studies die aantoonden dat het consumptie- federalisme als systeem en het gebrek aan beleidsverantwoordelijkheid van de gewesten oorzaak waren van de onmogelijkheid om op federaal niveau de maatregelen te nemen die aangepast zijn aan de onderscheiden regionale noden van vandaag en de uitdagingen van morgen. Tegelijk werd door niemand de interpersonele solidariteit ter discussie gesteld.
Een tweede standpunt was de concrete invulling volgens beleidsdomein van het programma via de amendementen gestemd door de Vlaamse politieke partijen in het Vlaams parlement, toen Leterme nog Minister President was. Hoewel deze amendementen wellicht dienen aangepast aan nieuwe evoluties mag ik toch aannemen dat deze niet lichtzinnig zijn geschreven en dat ik er mag van uitgaan dat ze inderdaad belangrijk zijn voor de instandhouding van de welvaart in Vlaanderen en het verder samenleven – waarvan de Vlaamse solidair en het wederzijds respect de belangrijkste onderdelen zijn – met de andere gemeenschappen in België.
Wanneer ik de ‘modus operandi’ van Yves Leterme en de CD&V ontleed is het duidelijk dat voor 10 juni 2007 iedereen overtuigd was van de noodzaak aan een grote staatshervorming. Dat met andere woorden deze staatshervorming cruciaal was voor het welslagen van de toekomstige regering. Vandaar het terechte gebruik door uw kopman, Yves Leterme, van het ‘breekijzer’, namelijk: géén CD&V in een regering zonder deze essentiële hervorming en de splitsing van BHV.
Vandaag roepen verlichte geesten op om dat breekijzer te vergeten, om géén woord te houden. Dit is je reinste Reynebeau invulling van het begrip democratie. Hij zou zo graag hebben dat de CD&V zoals vanouds terug échte tsjeven – onbetrouwbare kazakkendraaiers -worden. Dat is de zuiverste expressie van het linkse intellectueel denken waarvan de ware bedoelingen (hierin gesteund door de liberale logebroeders) niets te maken hebben met het algemeen welzijn of andere nobele maatschappelijke behoeften maar enkel tot doel heeft de CD&V – vooral Leterme - en het kartel in diskrediet te brengen. Want laten we eerlijk zijn: als Leterme kiest om zonder een degelijke staatshervorming door te gaan dan zegt hij in feite dat CD&V de verkeerde analyse maakte, dat België géén dringende behoefte heeft aan een staatshervorming en dus dat al de argumenten van de Vlaamse regering – zijn regering – geen steek houden.
Los van de mogelijke electorale impact van dergelijke politieke bocht, vind ik het nog belangrijker voor uw kiezers om een antwoord te krijgen op volgende vraag:
Was de maatschappelijke analyse van CD&V voor de verkiezingen fout en zo ja, kunt u aangeven waar deze redenering fout was en welk alternatief CD&V ondertussen bedacht om het breekijzer te laten vallen (en terug te keren naar de goede oude tijd waar beloften alleen maar dienden om het kiesvee te lokken naar de stal)?
Geachte Heer Voorzitter,
U zult ongetwijfeld begrijpen dat in een democratie de mensen recht hebben op een verklaring. Ik zou U daarom dank weten, uw antwoord te mogen lezen zodat ik het net zoals deze brief kan doorsturen naar de lezers van mijn privé nieuwsbrief.
Hoogachtend,
Pjotr
Premier Leterme heeft onlangs aan de krant De Morgen verklaard dat ‘zijn partij’ het algemeen belang nastreeft en hij de premier wil zijn van alle Belgen, Vlamingen, Walen, Brusselaars en Duitstaligen. Ik denk dat heel veel kiezers hem hierin willen steunen maar tegelijk ook graag meer informatie zouden willen over de invulling van deze belangrijke uitspraak.
Teruggaand in de tijd en na aandachtig de vele uitspraken van Yves Leterme gelezen te hebben denk ik dat deze uitspraak twee belangrijke standpunten inhoudt:
Alle CD&V kopstukken (waaronder wijze Herman Van Rompuy) hebben gedurende vele jaren gewezen op de institutionele problemen. Ze werden daarbij gesteund door een ganse reeks studies die aantoonden dat het consumptie- federalisme als systeem en het gebrek aan beleidsverantwoordelijkheid van de gewesten oorzaak waren van de onmogelijkheid om op federaal niveau de maatregelen te nemen die aangepast zijn aan de onderscheiden regionale noden van vandaag en de uitdagingen van morgen. Tegelijk werd door niemand de interpersonele solidariteit ter discussie gesteld.
Een tweede standpunt was de concrete invulling volgens beleidsdomein van het programma via de amendementen gestemd door de Vlaamse politieke partijen in het Vlaams parlement, toen Leterme nog Minister President was. Hoewel deze amendementen wellicht dienen aangepast aan nieuwe evoluties mag ik toch aannemen dat deze niet lichtzinnig zijn geschreven en dat ik er mag van uitgaan dat ze inderdaad belangrijk zijn voor de instandhouding van de welvaart in Vlaanderen en het verder samenleven – waarvan de Vlaamse solidair en het wederzijds respect de belangrijkste onderdelen zijn – met de andere gemeenschappen in België.
Wanneer ik de ‘modus operandi’ van Yves Leterme en de CD&V ontleed is het duidelijk dat voor 10 juni 2007 iedereen overtuigd was van de noodzaak aan een grote staatshervorming. Dat met andere woorden deze staatshervorming cruciaal was voor het welslagen van de toekomstige regering. Vandaar het terechte gebruik door uw kopman, Yves Leterme, van het ‘breekijzer’, namelijk: géén CD&V in een regering zonder deze essentiële hervorming en de splitsing van BHV.
Vandaag roepen verlichte geesten op om dat breekijzer te vergeten, om géén woord te houden. Dit is je reinste Reynebeau invulling van het begrip democratie. Hij zou zo graag hebben dat de CD&V zoals vanouds terug échte tsjeven – onbetrouwbare kazakkendraaiers -worden. Dat is de zuiverste expressie van het linkse intellectueel denken waarvan de ware bedoelingen (hierin gesteund door de liberale logebroeders) niets te maken hebben met het algemeen welzijn of andere nobele maatschappelijke behoeften maar enkel tot doel heeft de CD&V – vooral Leterme - en het kartel in diskrediet te brengen. Want laten we eerlijk zijn: als Leterme kiest om zonder een degelijke staatshervorming door te gaan dan zegt hij in feite dat CD&V de verkeerde analyse maakte, dat België géén dringende behoefte heeft aan een staatshervorming en dus dat al de argumenten van de Vlaamse regering – zijn regering – geen steek houden.
Los van de mogelijke electorale impact van dergelijke politieke bocht, vind ik het nog belangrijker voor uw kiezers om een antwoord te krijgen op volgende vraag:
Was de maatschappelijke analyse van CD&V voor de verkiezingen fout en zo ja, kunt u aangeven waar deze redenering fout was en welk alternatief CD&V ondertussen bedacht om het breekijzer te laten vallen (en terug te keren naar de goede oude tijd waar beloften alleen maar dienden om het kiesvee te lokken naar de stal)?
Geachte Heer Voorzitter,
U zult ongetwijfeld begrijpen dat in een democratie de mensen recht hebben op een verklaring. Ik zou U daarom dank weten, uw antwoord te mogen lezen zodat ik het net zoals deze brief kan doorsturen naar de lezers van mijn privé nieuwsbrief.
Hoogachtend,
Pjotr
Abonneren op:
Posts (Atom)
