De Wever in Gent, fatalist of realist?

MEDIA EN POLITIEK  ANDERS GELEZEN

 

De ene Bart is de andere niet. Wanneer mensen de werkelijkheid negeren, wordt de waarheid moeilijk om dragen. Dan valt zelfs het masker af bij hoofredacteur Bart Sturtewagen van DS en veegt hij doemdenker Bart De Wever de mantel uit.

Professor Carl Devos nodigt De Wever uit

Sturtewagen zal wellicht heel veel kranten lezen, maar blijkbaar weinig over de werkelijkheid die zich afspeelt aan de grenzen van Europa. Ook Europa getuigt van kortzichtigheid wanneer het denkt dat het vluchtelingenprobleem kan aangepakt worden eenmaal de migranten en vluchtelingen binnen de Schengengrenzen aangekomen zijn. Centralisering van de registratie in de frontlijnstaten is geen voldoende oplossing en voorkomt de lucratieve mensenhandel niet, integendeel! Wie bijdragen leest die buiten de bandbreedte vallen van de politiek correcte media, zal Bart De Wever geen fatalist vinden, maar eerder een realist. Naar aanleiding van het college dat hij als N-VA voorzitter gaf aan de studenten van de Gentse universiteit wijdde Sturtewagen, opiniërend hoofdredacteur, hieraan een commentaar in De Standaard.

Sturtewagen: Waarom stelt hij (De Wever) het zo fatalistisch voor alsof we gedoemd zijn de fouten bij de integratie van vorige migratiegolven te herhalen? Alsof het onmogelijk is dat we daarover de voorbije decennia iets zouden hebben bijgeleerd.

Ooggetuigen weten beter

De Bretoense economist-politicoloog Patrick Guiol, gewezen professor aan de Universiteit van Rennes vaart sinds april rond in de Griekse kustwateren en observeert er dagelijks het wel en wee van de vluchtelingen in deze regio. Zijn verhalen bundelde hij in zijn ‘Chronique Grecque’ waarbij hij een heel ander beeld ophangt van de vluchtelingen. Wie hij zoal tegenkwam? Algerijnen wier visa voor Frankrijk geweigerd werd en nu als vluchteling een nieuwe poging deden.

Zijn conclusie (vanuit een Franse invalshoek): “Het wordt hoog tijd dat de EU meer doet dan quota af te spreken. Het wordt hoog tijd dat men niet enkel spreekt over aantallen maar ook over de ‘kwaliteit’ van de vluchtelingen. Zo niet zal Mevrouw Merkel kunnen kiezen tot groot jolijt van het Duitse patronaat.”  

In ‘tempore non suspecto’ wees een hooggeplaatste magistraat mij reeds op de aantrekkelijkheid van (vooral Brussel) ons land voor ongeschoolde immigranten die absoluut geen versterking betekenden voor onze economie maar wel afkwamen op onze genereuze sociale zekerheid. De Wever is dus niet de eerste (en de laatste) die deze in bepaalde kringen onwelkome waarheid verkondigt. 

Een gewezen Belgische topadviseur van het IMF las deze bijdragen van Patrick Guiol eveneens en schreef volgende commentaar (tekst in ons bezit): “Het roept veel vragen op en de toestand is inderdaad verontrustend. Deze massale volksverhuizing zou kunnen de meest ernstige bedreiging van Europa vormen sinds de tweede wereldoorlog met ontrafeling/uitholling van de EU. Het is duidelijk dat er grenzen zijn aan de absorptiecapaciteit van de EU. Het meest karakteristieke is de drijfveer van alle betrokkenen naar het zoeken van het eigen belang en voordeel. Het nieuwe element voor mij zijn de acties aan Turkse zijde, overheid en privé commercieel belang. Ik herinner me niet meer hoe precies de burgeroorlog in Syrië begonnen is, maar de familie Assad is gekend om de macht met niemand te willen delen. De troebelen in Irak zijn het gevolg van de weerwraak van de huidige sjiitische machthebbers voor de geleden onderdrukking door de sunnieten onder Saddam Hussein. Een belangrijk aspect ook is dat naast de vluchtelingen een groot deel van de toestromende massa bestaat uit migranten komende uit verscheidene landen zoals Indië, Pakistan, Afghanistan en Noord Afrika. Wat de EU betreft, het lijkt me onvermijdelijk dat indien de buitengrenzen van het Schengen gebied niet kunnen beveiligd worden dat dan de leden terug hun nationale grenzen moeten bewaken. (…) Wat de stroom uit Syrië betreft wordt nu vermeld dat de bombardementen (met nagels en dergelijke) uitgevoerd door Assad verantwoordelijk zijn voor meer vluchtelingen dan de bedreiging van ISIS. Als dit juist is, dan zal de actieve Russische steun en interventie de exodus nog versterken. En dit zou dan ook bijdragen tot de destabilisering van de EU, een van de objectieven van Rusland. De acties van de Turkse autoriteiten gaan in dezelfde zin en kunnen deels ingegeven zijn door hun ontstemming niet toegelaten te worden tot de EU.  Wat ook opvalt is dat geen vluchtelingen/migranten naar Rusland trekken. Interessant is ook Patrick Guiol’s analyse van de positie van Duitsland, voor wie  omwille van zijn demografische positie en structuur van zijn economie de nieuwkomers een positieve bijdrage zouden leveren, en dat Duitsland bij machte zou zijn om voorkeur te kunnen geven aan de meest geschoolde.”

Sturtewagen is hardleers

Maar laten we de cirkel sluiten en terugkeren naar de geciteerde uitspraak van Sturtewagen. Wie heel even blijft stilstaan bij zijn boodschap kan niet anders dan vaststellen dat hij inderdaad hardleers is.

 

In zijn commentaar verwijst hij onder meer naar het succes waarmee De Wever en zijn N-VA het Vlaams Belang de voorbije verkiezingen versloeg. Hij schrijft daarover: “Terugkeer van de verpletterde adder (…) Onheilspellend is de vaststelling dat de verslagen vijand de kop weer opsteekt. Zonder er zelf iets voor te doen, klimt Vlaams Belang weer op de kaart. Terecht ergert Bart De Wever zich aan het gebrek aan erkenning dat hij kreeg voor het verpletteren van de adder.”

De gebruikte terminologie - zijn de kinderen van het Vlaams Belang dan echt addergebroed, zoals hij hier onverbloemd schrijft? – bewijst alvast dat hij niets heeft geleerd van de verkiezingen op ‘Zwarte zondag’, 24 november 1991. Ook in de aanloop naar die verkiezingen werden de gegronde zorgen van de bevolking genegeerd door onder meer zijn krant en werd deze boodschap die door het Vlaams Blok wel werd opgepikt, dood gezwegen. Maar de kiezers wisten beter dan de politiek-correcte elite en dat resulteerde in een klinkende overwinning van het Vlaams Blok.

Mocht iemand nog twijfelen aan het belang van het ‘Volksempfinden’ dan kan men best eens kijken naar Oostenrijk waar ook een rechts-populistische partij (de Freiheitliche Partei Österreichs, FPÖ, van Jorg Haider zaliger, nu onder leiding van Heinz-Christian Strache) de ene zege na de andere boekt. De FPÖ doet het bijna 4 procent beter en de twee traditionele partijen, socialisten en christendemocraten, verliezen vier procent. Een verschil van 8 % van de stemmen is niet niks. En met bange vooruitzichten op een ware volksverhuizing zonder einde is dat meer dan een onprettig accidentje dat voorbij zal waaien.

Bij de regionale verkiezingen doet de FPÖ het nog beter. Ze wordt zelfs de grootste partij in de provincie Steyermark (Stiermarken). Terug van nooit helemaal weggeweest. Dat bewijst alvast dat niet enkel de charismatische figuur van Haider aan de basis lag van het succes van de FPÖ.

Nood aan een positief Vlaams signaal

Respect voor het gezond verstand van de bevolking is veel belangrijker voor de duurzaamheid van politiek succes dan persoonlijke successen. Vooral daarom is een positief Vlaams verhaal voor een partij als N-VA broodnodig. Was dat niet de vraag waarop professor Carl Devos, en met hem nog veel Vlamingen, graag een antwoord had?

De verkiezingen zijn nog veraf, maar, laten we wel wezen, zonder een positief Vlaamsgezind project zal het in Vlaanderen niet anders zijn dan in Oostenrijk en andere Europese landen, waar de bevolking het gehad heeft met een heersende klasse die enkel denkt aan het eigen overleven, en zo de voedingsbodem van het extremisme – zowel links als rechts - extra vruchtbaar maakt.

Pjotr

 

 

 

 

 

 

 

 

België meerwaarde of verliespost?

MEDIA EN POLITIEK  ANDERS GELEZEN

 

Vlaanderen is bevoegd voor de buitenlandse handel maar al jaren ijveren Belgicisten, zoals Dave Sinardet, ervoor om deze bevoegdheid terug te federaliseren. Maar dat België ook heel nadelig is voor Vlaanderen, lezen we zelden.

De Wever versus Pieter De Crem

 

Zegt de eerste: Wat doet die tweede eigenlijk?

Zegt de tweede: ik zorg mee voor de economische kansen van België en dus ook van Vlaanderen.

 

We zijn gewoon van De Wever dat hij goed weet wanneer en waarover hij communiceert, maar ditmaal lijkt het wel of hij zich heeft vergist. ‘Vragenuurtjes’ zijn blijkbaar niet alleen gevaarlijk voor Jan Jambon. Of het is de invloed van een wereldstad, want ook De Crem had in New York al last van enige overmoed. 

 

De vragen van Wever over de functie van Pieter De Crem zijn terecht, want een typisch staaltje van de Belgische compromiscultuur. Maar vragen stellen bij een compromis dat men zelf aanvaardde is bij voorbaat gedoemd om afgeschoten te worden. Wat de traditionele media dan ook met heel veel enthousiasme en zeer uitgebreid deden. Bevreemdend toch dat hij niet voorzag dat CD&V de gelegenheid zou te baat nemen om zijn kritiek te framen als negatief voor Vlaanderen. Daarenboven is Pieter De Crem wellicht nog een van de weinigen binnen CD&V die een samengaan met N-VA genegen is. Het doet mij denken aan de weinig constructieve houding van N-VA voor een andere CD&V-er, Stefaan De Clerck, bekend onder meer door zijn voorstel voor een confederaal systeem. Maar door de weinig constructieve manier van N-VA zag hij het burgemeesterschap van Kortrijk aan zijn neus voorbij gaan. Vrienden?

 

Politicoloog Dave Sinardet kon uiteraard deze kans niet laten liggen om nog eens te pleiten voor de herfederalisering van de buitenlandse handel. In De Tijd van 10 juni zegt hij het zo: “Velen begrijpen niet waarom ons land zich zo versplinterd opstelt. Temeer omdat België nu eenmaal een veel sterker merk is dan Vlaanderen of Wallonië. Een koning, een premier, desnoods zelfs een 'Secretary of State for Foreign Trade' van een Europese lidstaat? Of een minister-president van een gewest? Er werden al provinciegouverneurs met meer égards ontvangen. Wie zou er in het buitenland het meeste deuren openen? De realiteit die we intern gecreëerd hebben laten aanvaarden buiten onze grenzen is niet evident. Daar begrijpt men niet altijd dat we geen hiërarchie der normen kennen en deelgebieden dus op hetzelfde niveau staan als de federale staat.”

 

Tja, hoe zou Vlaanderen een sterk merk kunnen zijn wanneer Belgen (zoals Sinardet), waar ze ook komen, Vlaanderen negeren en nooit één goed woord over hebben voor ‘hun’ regio. Dat ze in het buitenland niet kunnen volgen is al even wiedes want Belgen (zoals Sinardet) vertikken het om te zeggen dat de buitenlandse handel een bevoegdheid is van de gewesten. Ze zullen ook nooit uitleggen dat de regels voor een economische samenwerking met buitenlandse partners bepaald worden door de gewesten en dat er bijgevolg geen ‘Belgisch’ handelsbeleid kan bestaan. Of wil men het Vlaams beleid vervangen door een Belgisch beleid? In 2009 schreef ik daarover een artikel dat De Standaard publiceerde. Lees hier het artikel. Mocht de link niet werken: lees hier de uitgebreidere Anders Gelezen versie.

 

Wat we vandaag meemaken is een beetje absurd. Vooral CD&V valt De Wever aan omdat hij zelf het compromis aanvaard heeft en dus geen recht van spreken heeft. Maar men vergeet bij CD&V wel dat ze zelf ook mee aan het stuur zaten toen de bevoegdheid van buitenlandse handel werd overgeheveld naar de gewesten. Wordt het niet stilaan tijd om consequent te zijn?

Armlastig België verhindert Vlaamse vooruitgang

 

Op 9 juni bracht De Tijd ook al communautair nieuws. Onder de titel ‘Federalisme’, legt journalist Stefaan Michielsen uit waarom Vlaanderen in de knoei zit met de financiering van de ontsluiting van Antwerpen (Oosterweel dossier): “Waarom doet de EU dan moeilijk over de manier waarop Vlaanderen Oosterweel wil financieren? Het antwoord is simpel: de weinig fraaie toestand van de Belgische overheidsfinanciën. Zolang de gezamenlijke Belgische overheden een tekort op hun begrotingen hebben van bijna 3 procent van het bruto binnenlands product, kan er geen sprake van zijn dat tekort hoger te laten oplopen, ook niet om nuttige investeringen te financieren. Als de Vlaamse begroting op zich wordt bekeken, is daar wél ruimte voor. Maar de Europese Commissie baseert haar oordeel alleen op het globale plaatje, ze mengt zich niet in het gekissebis tussen onze overheden. En dus, omdat de federale overheid er niet in slaagt haar begroting op orde te krijgen, mag Vlaanderen geen schulden aangaan om Oosterweel te financieren.”

 

Mag ik even herinneren aan een oud Belgisch verhaal, namelijk toen Vlaanderen moeilijk deed over de Waalse wapenuitvoer. Hoe lang heeft het geduurd vooraleer deze gesplitst werd? Dreigden de Walen niet met de institutionele atoombom? Kan u zich voorstellen dat Vlaanderen nu ook de institutionele atoombom zou bovenhalen en bij voorbeeld eisen dat de staatsschuld geregionaliseerd wordt, zodat de EU Vlaanderen niet meer kan straffen omwille van het federale deficit dat hoofdzakelijk Franstalig België ten goede komt? Wellicht kan u zich dat net zoals ik niet voorstellen, want redelijke mensen dreigen niet met atoombommen. Nochtans zou een opsplitsing van de schuld waarmee Europa rekening houdt, voor Vlaanderen enorm veel betekenen. Veel meer dan het gekissebis over de buitenlandse handel. Het doet mij groen lachen wanneer Sinardet België zo geweldig vindt. Stel u voor dat Vlaanderen met zijn gezonde financiële situatie en eigen prestaties zou mogen pronken in het buitenland?

 

Pjotr

 

België zal rechts zijn of niet

MEDIA EN POLITIEK  ANDERS GELEZEN

 

 

De verkiezingsoverwinning heeft Bart De Wever niet verleid tot euforie maar wel tot belangrijke uitspraken. Het grote N-VA verhaal anders gelezen.

Beleven we historische tijden?

 

Bart De Wever noemt de ommekeer sinds de verkiezingen historisch en dat is niet niks uit de mond van een historicus. Eindelijk verlost van de socialisten. En, zo voegde hij er voor de Franstalige TV aan toe: nooit meer met de socialisten. Een goed strateeg kiest inderdaad zijn vijand zelf. Gemakkelijk omdat die vijand op het canvas ligt en onbekwaam is om te reageren. Maar hem dan nog eens een eeuwigheid in de politieke hel (de oppositie) toewensen getuigt niet van het respect dat we van De Wever gewoon zijn. Deze uitspraak heeft wel het voordeel van de duidelijkheid.

 

Wanneer we de lijst van de Belgische regeringen overlopen dan zijn de perioden zonder socialisten eerder zeldzaam. De laatste periode was deze van Martens V tot en met VII (1981 – 1987). Echt historisch is echter de aanwezigheid van de Katholieke en later de Christendemocratische partij. Zonder de unionistische regeringen waren er sinds het ontstaan van België 65 regeringen waar de katholieke partij/CVP/CD&V de grootste was en slecht eenentwintig zonder meerderheid maar wel in de coalitie en amper elf zonder de christendemocraten). Dat is dus wel historisch en blijft het ook na deze verkiezingsomwenteling.

 

Spectaculaire verkiezingsoverwinningen zoals N-VA behaalde zijn evenmin uitzonderlijk. De katholieke familie (CVP/PSC) behaalde niet minder dan zeventien keer een absolute meerderheid en kon dus het eigen programma onverkort uitvoeren. Ongetwijfeld de natte droom van elke politicus met een uitgesproken overtuiging.

 

Ook rechts is geen unicum. Er waren zelfs zes exclusief liberale regeringen en geen enkele socialistische. Er waren tien liberale eerste ministers en slechts elf socialistische. Maar de coalitieregeringen hadden wel allemaal één ding gemeen: geen enkel regeringsakkoord paste nog in een links of rechts verhaal. De regering werd daardoor ook de speelbal van het zo geroemde ‘middenveld’ dat de eigenlijke strategische keuzes bepaalde. De politieke overheid reduceerde zichzelf tot wat Dehaene zo plastisch de ‘politiek van het haalbare’ noemde. En wat haalbaar was werd grotendeels bepaald door de zuilen. Dat ‘haalbare’ was de grootste oorzaak waarom België steeds meer achterop hinkte en onbekwaam was om de problemen kordaat aan te pakken. Zonder een (Europees) mes op de keel, zoals het nu opnieuw het geval is. Want iedereen weet dat het feest ook zonder N-VA over is.  De vraag blijft zelfs of de geplande maatregelen wel zullen volstaan om de welvaart van Vlaanderen te behouden. De Wever zelf gaf al aan dat het niet ver genoeg gaat.

 

Het rechtse België

 

Wanneer we de politieke commentatoren van de traditionele media mogen geloven hebben we nu een neoliberale regering. Voor wie zweert bij Links (zoals bijna 80 % van de journalisten) is elke verschuiving een aardverschuiving. Wanneer dan ook nog aan de verworven rechten (de vetpotten) wordt geprutst is het duidelijk dat ook de linkse culturele elite niet staat te springen van vreugde bij het aantreden van de regering Michel I en Geert Bourgeois I. Of zoals een journalist van Knack schreef “Ben Weyts minister, het wordt wennen.”

 

Dat Michel I een rechtse(r) regering is, zullen we pas echt goed kunnen inschatten eens de geplande maatregelen ook omgezet zijn in regelgeving. Maar het is nu al duidelijk dat het helemaal geen aardverschuiving zal zijn. Daar zit de zelfverklaarde rechtse  grondstroom in Vlaanderen ook niet echt op te wachten.

 

Mocht Michel I werkelijk een rechtse regering zijn dan zou het regeerakkoord er heel anders uitzien. Zo blijkt uit een commentaar op beurs.com. Daarin wordt aangetoond dat de regering met N-VA in de stuurcabine het overheidsbeslag helemaal niet in die mate zal verminderen dat we opeens zouden ontwaken in een rechts België.

 

Ter vergelijking enkele cijfers: Volgens De Wereldbank waren de Belgische overheidsuitgaven in 2012 goed voor 46,3 % van ons BNP. In Europa geven slechts Frankrijk en Griekenland meer uit. In Duitsland is dat 29 %. Wanneer De Wever Duitsland als voorbeeld neemt dan zou Michel I de uitgaven moeten verminderen met 38 % of pakweg 65 miljard euro. Dan spreken we nog niet van een staatsschuld die ver boven de 100 % uitkomt. De geruststellende conclusie is dat ook een regering met N-VA geen brokken zal maken. Alleen wordt in dit België de kleinste verschuiving gepercipieerd als een aanval op de linkse verworvenheden en dus horror.

 

 

‘België zal Vlaams zijn of niet’

 

Dat had evengoed de titel kunnen zijn. Immers, De Wever liet er geen gras over groeien om aan de Franstaligen duidelijk te maken dat een terugkeer van de socialisten in de federale regering automatisch de eis om een confederaal model terug op tafel zal brengen. Daarin lezen we twee belangrijke boodschappen: (1) dat een Belgische staatshervorming minder belangrijk is dan het van de macht houden van de socialisten en (2) De Wever ervan uitgaat dat N-VA in 2019 nog voldoende macht zal hebben om eisen te kunnen stellen.

 

In De Tijd klonk het zo: ‘'We hebben de andere partijen beloofd dat er de volgende vijf jaar een communautaire pauze komt. De vorige regering heeft de grondwet niet voor herziening vatbaar verklaard, dus we kunnen deze legislatuur ook niets doen. Voorlopig is een regering zonder de PS al een staatshervorming op zich. Maar dat is geen structurele oplossing. Als de kiezer ons verplicht om een coalitie te vormen met de PS, dan zal het communautaire terugkeren.'

 

Dergelijke uitspraken zullen wel goed klinken in de oren van een deel van zijn achterban, maar is vooral bedoeld voor de Franstalige coalitiepartner MR die een risico nam. Zonder socialisten is al een staatshervorming, verklaarde Didier Reynders al een tijdje geleden. Maar Reynders had ook geen probleem met een pestbelasting omdat die vooral de Vlamingen trof. Of, hoe ook de Vlamingen (laat staan N-VA) enkel belangrijk zijn voor de Franstalige liberalen wanneer het hen goed uitkomt.

 

Alleen spreekt De Wever hierbij wel voor zijn beurt. De kans dat N-VA in 2019 het electoraal minstens even goed doet als in 2014 is niet evident, laat staan dat de partij ‘incontournable’ zou worden en dus eisen zal kunnen stellen. Het is verre van ondenkbaar dat ze met haar eis voor confederalisme niet alleen zal botsen op alle Franstalige partijen, maar ook aan Vlaamse zijde, net zoals in 2014, helemaal alleen zal staan (op VB na). Zal De Wever dan kiezen voor de oppositie of zal de verleiding van de macht ook N-VA doen vervellen tot een traditionele partij zoals de andere?

 

Dat er kritiek komt vanuit de Vlaamse beweging is dus niet verrassend. De overgang van een Vlaamse beweging naar een Belgische machtspartij is niet evident (lees hierover meer). Wie zich niet beperkt tot een analyse van het regeerakkoord maar het hele plaatje bekijkt kan alleen maar vaststellen dat De Wever ondanks zijn duidelijke uitspraken toch nog alle kanten uit kan. Geruststellend is dat niet voor de achterban van Vlaamsgezinde confederalisten en Vlaams-nationalisten.

 

Over het confederaal verhaal dat bij de Vlaamse volksbeweging niet in goede aarde valt toch nog even dit. Eén van belangrijkste bezwaren tegen dit België is de (structurele of grondwettelijke) vergrendeling van het beleid, waardoor de Vlaamse democratische meerderheid aan de keten wordt gelegd. Welnu, door alle beleidsdomeinen die ertoe doen te onttrekken aan de macht van de federale regering worden ook die ketens afgeworpen en kan Vlaanderen zelfstandig zijn ding doen. Dan kan Vlaanderen zelf kiezen of ze een links dan wel rechts beleid wil.

 

Om De Wever nu al af te schilderen als de ‘verrader van de Vlaamse zaak’ of de ‘Redder van België’ is kort door de bocht. Zijn broer Bruno waarvan we mogen aannemen dat hij hem heel goed kent (ver)denkt dat hij (in DS) nu reeds de volgende ‘Vlaamse’ stap aan het voorbereiden is. Dat klinkt een beetje zoals Hugo Schiltz het ooit verwoordde: ‘van verraad naar verraad gaan we naar de Vlaamse staat.’ Of De Wever er goed aan doet om Schiltz te volgen, kan u hier lezen.

 

De Wever, redder van Wallonië

 

Het heeft er veel van weg dat De Wever met de keuze van zijn tegenstander (de PS) vooral op zeker speelde. De economische situatie van Wallonië (en Brussel) is dermate slecht dat er helemaal geen kans is dat deze regio zich op een termijn van zeg maar twintig jaar kan opwerken tot een welvaartspeil dat in de buurt komt van het Vlaamse. Zelfs als ze daartoe zouden gedwongen worden door de nieuwe financieringswet.

 

De grootste oorzaak van de neergang van Wallonië is niet de teleurgang van de zware industrie, maar het onvermogen om daar iets aan te doen. Daarenboven werden de socialisten die in Wallonië van oudsher de macht in handen hebben, beschermd door het Belgisch establishment. De schuld die de Belgische instellingen en de Belgicistische media hierbij dragen is niet min. Reeds tientallen jaren is duidelijk dat de economische prestaties van Wallonië en Vlaanderen steeds verder uiteen groeien. Dat alles werd echter verborgen gehouden door enkel ‘Belgische’ prestaties te meten en zo de verschillen te negeren. Zelfs Vlaamse kranten weigeren steevast om de vinger op de zere plek te leggen. Het resultaat is dat de Walen zelfs vandaag nog onvoldoende beseffen hoezeer ze door het socialistisch bewind in een economische afgrond werden geduwd en gehouden. Daarvoor geldt onverkort de uitspraak van Albert Einstein: ‘De wereld zal niet ten onder gaan door zij die kwaad doen, maar door zij die toekijken en niets doen’.

 

Het is niet verwonderlijk dat het een Waal is, Christophe Deborsu, die in De Standaard de sfeer van de Waalse feesten mag verpesten door te wijzen op de catastrofale toestand waarin Wallonië en Brussel verkeren. (lees hier het volledig artikel)

 

Even samenvatten. (1) Er is geen sprake van een inhaalbeweging van Wallonië op Vlaanderen. De kortstondige hogere inkomsten waren enkel het gevolg van het vogelgriepvaccin dat door de Waalse afdeling van de multinational GSK werd geproduceerd (+ 2 miljard euro). (2) de Vlaamse overheid beschikt over 6.000 euro per Vlaming, de Waals-Brusselse over 5.500 euro. (3) Voor diverse uitgaven betalen de Walen en Brusselaars nu al meer dan de Vlamingen (universiteit, openbaar vervoer, … . (4) Le Soir publiceerde de resultaten van de nieuw opgerichte bedrijven in de eerste helft van dit jaar: in Wallonië MIN 11 % in Vlaanderen PLUS 2 %.

 

Daarom heb ik bewondering voor het realisme van Deborsu. Hij besluit zijn bijdrage in DS als volgt: ‘Wallonië heeft weliswaar veel troeven: goed opgeleide mensen, centrale ligging in Europa, zuivere lucht, beschikbare ruimte, vlot verkeer, panda’s. Maar het volstaat niet. De zoveelste negatieve factor is politiek. De Waalse regering (PS + CDH) vreest nu gepasseerd te worden door de federale regering. Die regering is, op de MR na, een verlengde van de Vlaamse coalitie, in niets van de Waalse. Wallonië wil niet de Zweedse dupe worden, zei Paul Magnette zaterdag in Namen’.

 

In ’t Pallieterke voegden ze daar nog enkele belangrijke vaststellingen aan toe: (1) van de groep 25- tot 50-jarigen, werken er 85,7 % Vlamingen tegenover 75,6 Walen en 64,3 Brusselaars.  Voor de 50 plussers zijn de verhoudingen gelijklopend. (2) In 2013 leverden de buitenlandse investeringen 1.531 jobs op (cijfers Waals agentschap voor buitenlandse handel). Onbetekenend gezien de bijna 200.000 Waalse vergoede uitkeringsgerechtigde volledige werklozen. (3) De regionale schuld is al even afwijkend: Vlaanderen heeft een begroting in evenwicht terwijl de Waalse regering nog meer dan 8 % schulden bijmaakt (1,1 miljard op een begroting van 13,5 miljard euro).

 

Dat is dus geen goed nieuws en al helemaal niet voor wij allemaal. Want het betekent dat Wallonië nog heel lang nood zal hebben aan Vlaamse solidariteit.   

 

Hopelijk slaagt N-VA erin om vanuit de federale regering de Franstalige socialisten bewust te maken van hun historische schuld in de teloorgang van Wallonië. Het zou van De Wever de redder van Wallonië maken. Voor het kapotmaken ervan hadden ze hem in elk geval niet nodig. Met deze onheilspellende informatie voor ogen, begrijp ik de emotionele toon waarop De Wever afgeeft op de Waalse socialisten.

 

Voor de geschiedenis is het nog veel te vroeg maar het worden zeker interessante tijden.

 

Een aanverwant artikel ‘N-VA redt België’ kan u via deze link lezen.

 

Pjotr