Blablablablabla

ANDERS GELEZEN

Zowel op TV als in de geschreven pers was er opmerkelijk veel belangstelling voor de “Muytersgate”. Het nieuwsanker op één vond dat aan politiek doen toch wel een harde stiel is. Zou het bij hem – en vele andere journalisten – niet opgekomen zijn dat precies de media zelf in hun rol van klankversterker of, zoals in dit geval, als misthoorn oorzaak zijn van de hetze? Zij zijn het die wat graag “op de man spelen” en een eerbaar engagement mee om zeep helpen. Even Anders meesurfen?

In de zaterdagse dS (21/01) staat letterlijk op de voorpagina in grote letters:

Het mailverkeer van Philippe Muyters “Triestigaard, smeerlap, lullo’s”. Dat is pure stemmingmakerij, waartegen een slachtoffer zich niet kan verzetten. Meer zelfs het is een manifeste leugen want het gaat niet om het mailverkeer van Philippe Muyters. In de artikels binnenin de krant wordt deze uitspraak nergens herhaald, laat staan hard gemaakt. Maar erger vind ik het dat in gans deze affaire de zelfverklaarde kwaliteitspers geen aandacht besteedde aan de inhoudelijke beschuldigingen. Neem nu de mail waarin het departement Onderwijs “de smeerlappen” verweten wordt dat ze al het geld opsoupeerden in plaats van te besparen door een onderbenutting – lees niet alles wat begroot is ook uitgeven – van hun budget, waardoor het begrotingsevenwicht gemakkelijker zou gehaald worden. Zou ik  nu de enige zijn die graag wil weten of dat verwijt ten gronde klopt? Welke afspraken werden er terzake gemaakt?

Voor wie niet vertrouwd is met deze problematiek: in de federale regering wordt het probleem van een éénjarige begrotingswet, waardoor het niet uitgegeven geld verloren is voor het departement, steevast omzeild door sommige (deloyale) departementen, terwijl andere (loyale) departementen bij voorbeeld hun wachtende aankoopdossiers blokkeren lang voor de termijn daartoe verstreken is. Of anders, door in de begroting een belangrijk bedrag te voorzien zonder precieze omschrijving van de aan te kopen goederen of diensten, zodat de minister in Sinterklaastijd geld kan uitdelen zonder hiervoor in het parlement verantwoording te moeten afleggen. Mocht een journalist dit  onderzoeken zou hij/zij vaststellen dat in sommige departementen veel (te veel) geld zonder duidelijke opgave van de dienst of goederen begroot wordt. Dat belangrijke spanningsveld tussen een vakminister en de minister van financiën was altijd een discussiepunt maar kreeg nooit veel mediabelangstelling; op de man spelen verkoopt veel gemakkelijker!

Brussel discrimineert Vlaamse initiatieven

Terwijl dS voorpaginanieuws maakt van een partijpolitieke rel krijgt de bijdrage van  Lorin Parijs (20 jan) geen aandacht hoewel het gaat om informatie die aangeeft dat Vlaanderen in zijn eigen hoofdstad tekort wordt gedaan. Even meelezen: “Marcourt, die uit Luik afkomstig is, vond dat de 'Fédération Wallonie Bruxelles' moest opgeblazen worden. De vroegere kabinetschef van Laurette Onkelinx vindt dat de Walen hun eigen lot in handen moeten nemen en de band met de hoofdstad doorknippen. Dat kwam hem op een onmiddellijke reactie van zijn PS-partijgenoot Philippe Moureaux, een Brusselaar, te staan. Die zei doodleuk dat “als de Walen niet meer van Brussel willen weten, dan moeten we misschien de steun van Vlaanderen zoeken. Dat is zeker het overwegen waard.” Er leek dus eindelijk iets moois te bloeien tussen Vlaanderen en zijn hoofdstad. Maar als de vos de passie preekt, boer, let op uw ganzen. Want de realiteit van het partnership tussen Vlaanderen en onze hoofdstad is lichtjes anders dan uit de verklaringen blijkt. Toevallig deed iemand die het kan weten me vorige week het verhaal van de plannen van de Vlaamse Vlerick-school in Brussel uit de doeken. Die school wilde een derde campus openen in het oude beursgebouw in Brussel en daar een Center for Financial Services onderbrengen. Klinkt logisch, zeker als je weet dat het Brusselse beursgebouw op de Anspachlaan al jaren zo goed als leeg staat en in al die tijd niemand met een valabele invulling voor het statige gebouw op de proppen is gekomen. Leopold II huldigde het in 1873 in, in 1996 verdwenen de handelaars van de parketvloer en sindsdien is het er erg stil. Het gebouw is eigendom van de stad Brussel. Die gaf Euronext een erfpacht en die laatste sloot een overeenkomst met de Vlerick-school. Alles dus dik in orde, tot Brussel daar lucht van kreeg. Een Vlaamse school in een Brussels monument? Inacceptable. En het mocht wat kosten om de onaanvaardbare Vlaamse presentie te dwarsbomen. De stad Brussel, die er blijkbaar warmpjes in zit, betaalde 4,7 miljoen euro om de erfpacht met Euronext te verbreken. Dat is ongeveer evenveel als de stad vorig jaar in netheid investeerde. Tot op heden staat de Brusselse beurs leeg, maar dat is een klein euvel in vergelijking met het groter kwaad dat hiermee vermeden werd. Een leeg gebouw en een paar miljoen aan kostprijs zijn klein bier tegenover een Vlaamse school in een Brussels monument. Want Brussel is onze economische hoofdstad. 230.000 Vlamingen werken er dagelijks en toch wonen er maar bitter weinig van ons daar. Niet echt vreemd als je weet hoe je eigen stad zich gedraagt tegen je taalgroep.”

Anders gelezen: zouden de Vlaamse regeringspartners nu eindelijk eens op tafel kloppen en géén geld geven zolang de achteruitstelling van de Vlamingen in Brussel niet ophoudt? Had deze discriminatie niet op de voorpagina van een Vlaamse kwaliteitskrant moeten vermeld worden?

Di Rupo zet een hoge borst op

Eindelijk een Belgische eerste minister die van zich afbijt! In Duitsland dan nog. Men zou voor minder laaiend enthousiast worden.. Moet het nog gezegd: toch beter eens nadenken over de uitspraken van de fiere Waalse Belg.

Een lezer op het forum van dS reageerde als volgt: “Merkel zal zeker profijt weten te halen uit haar gesprek met Elio. Die man heeft een "track history"van goed, zuinig bewind. Zijn regio is onder zijn deskundige leiding uitgegroeid tot één van de belangrijkste Europese groeipolen. Met zo'n palmares is het nogal wiedes dat Elio geen lessen wenst te ontvangen van Angela over hoe het verkregen geld (vanuit Vlaanderen en Europa) te besteden. Elio is op goede weg om het grote socialistische paradijs te realiseren waar "iedereen gelijk is in de miserie" Maar eens anders gelezen: net zoals vele toespraken door regeringsleden in het buitenland was deze uitspraak ook belangrijk voor intern gebruik, de eigen achterban geruststellen en dan leest u het best als volgt: besparen in Vlaanderen en investeren in Wallonië.

De communicatie van Di Rupo is veel “autoritairder” dan wat wij gewoon zijn van een Vlaamse premier. Denk maar aan zijn blablablablabla reactie in het parlement. Oorzaak hiervan is wellicht dat hij gewoon is om met “bevriende” Franstalige media om te gaan waar men er zelfs niet aan zou durven denken om hem onverwachte kritische vragen te stellen. Anders zou ook daar hem het zweet zijn uitgebroken net zoals tijdens de vragenronde in Berlijn. Van een Ivan Devadder moet hij alvast geen schrik hebben.

Over besparen gesproken: “In februari rolt ‘The New Nation' van de pers. De nieuwe Zuid-Sudanese krant is een initiatief van Els De Temmerman. Buitenlandse Zaken stopt 1,66 miljoen euro in het project. Op dat braakliggend terrein heeft Els De Temmerman (49), voormalige VRT-journaliste met een ruime Afrika-ervaring, een krant opgericht. Ze diende daartoe een subsidieaanvraag in bij Buitenlandse Zaken. In 2009 zette toenmalig minister Steven Vanackere daarvoor het licht op groen. Intussen is even buiten Juba, de hoofdstad van de nieuwe Zuid-Sudanese staat, vorige week een fonkelnieuw gebouw afgewerkt, dat behalve een redactiegebouw ook twee appartementen en tien kamers omvat. De kamers zullen worden verhuurd, wat de krant in staat moet stellen eigen middelen te verwerven.” Nu is het nog wachten op de alfabetisering van de bevolking.

Sturtewagen: Antwerpen heeft al gewonnen

Citaat uit zijn commentaar in dS: “De socialistische burgemeester verpletterde met zijn monsterscore niet alleen Belanger Dewinter, ook de andere democratische partijen gingen voor de bijl. Het politiek debat verschraalde. Zes jaar later stellen Turtelboom, Bart De Wever (N-VA) en de niet te onderschatten Meyrem Almaci (Groen) dat beeld fundamenteel bij. In oktober krijgt de Antwerpenaar een volwaardige keuze tussen diverse partijen met een gevarieerd democratisch profiel. Dat er tijdens een stembusslag echt kan worden gekozen, maakt van de democratie een feest.” Dat hij de Groene kandidate even een steuntje wil geven tot daar aan toe maar over dat verpletteren van Dewinter is toch wel heel kort door de bocht, want het verschil bedroeg slechts 2% (35 tegen 33 %) ondanks de ongelijke media-aandacht voor beide kandidaten. Wanneer Sturtewagen problemen heeft met deze cijfers zou hij er beter niet over beginnen. Een lezer postte volgende plezante oneliner: “ Turtelboom, na de snel-belg wet nu de snel-Antwerpenaar!

Anders gedacht: moet men eigenlijk nog Belg zijn om premier, minister-president of burgemeester te worden? Berlusconi eens proberen?

Andere reactie online: “Maar wat roept om een debat is de vraag of federale politici met een zware portefeuille  hun energie mogen steken in verkiezingen op stedelijk niveau? Wat ik vooral hoop is dat een echt waardevol politicus als Bart De Wever niet de federale politiek zal verlaten, zelfs al kost dat zijn partij enkele procenten in Antwerpen. Hij is onmisbaar in Vlaanderen en voor echte hervormingen in België. De ministers moeten op anderhalf jaar tijd het programma uitvoeren waar ze normaal vier jaar de tijd voor hebben. Specifiek voor Justitie is er dan nog het probleem dat Stefaan De Clerck er een absolute puinhoop achter gelaten heeft (nvdr: omdat de Franstaligen dwars lagen) . Dit is inderdaad niet te verenigen met een mandaat in Antwerpen, zelfs niet met het voeren van een campagne.”

Vlaanderen scherpgesteld (www.vlaanderenscherpgesteld.be),

De commotie rond het RTBF programma dat zogezegd haat verspreidt gaf aanleiding tot enkel commentaren waarvan de kwaliteit helaas ver uit mekaar lag. Ik las twee bijdragen: deze van Marc Reynebeau in dS weekblad en de column van Jean Pierre Rondas in Knack. Deze laatste is te lezen via de link http://www.knack.be/opinie/columns/jean-pierre-rondas/de-n-va-is-een-parasiet/opinie-4000032862043.htm#.Tx2U5P6lGJk.email

Aan Marianne Justaert van dS redactie die eveneens naar die studie verwees, stuurde ik volgende reactie: “De commentaren op de studie over Mise au Point vindt u blijkbaar belangrijker dan de studie zelf. Meteen geeft u ook aan dat de meningen hierover verdeeld zijn en de lezer het zelf maar moet beoordelen door naar de website te surfen. Helaas weet u maar al te goed, dat de overgrote meerderheid van dS lezers geen tijd hebben en blijft bij hen alleen het beeld hangen dat u bewust of onbewust brengt: verdeeldheid. Daarin is dS inderdaad sterk: verdeel en heers door scherpe pennen die een heilige schrik hebben om kritiek te geven op hun Franstalige collega’s maar oh zo graag focussen op de verdeeldheid in Vlaanderen en zodoende de interne positie verzwakken. Polarisatie zonder iets essentieels bij te dragen tot een beter begrip. Ik las terzake twee bijdragen: een ronduit beschamende bijdrage in dS weekblad door Marc Reynebeau die daarin zonder éénenkel argument -ik daag u uit er één onderbouwd argument in te vinden – en zelfs niet eens een citaat waaruit zou kunnen blijken dat hij inderdaad deze studie wel degelijk onderzocht. Toch belette het hem niet om de auteurs belachelijk te maken. Daartegenover las ik in Knack een sterk onderbouwd artikel van Jean Pierre Rondas waarin hij wel ingaat op de inhoud en overduidelijk bewijst dat een Vlaamse invalshoek zonder schelden kan. Reynebeau kon het niet laten om zichzelf een geuzennaam aan te meten: “potentiële collaborateur” wat dan weer de indruk moet geven dat de Vlaamsgezinden bekrompen moeten zijn. In elk geval getuigt de bijdrage van Rondas van veel meer klasse dan het banale eigen gelijk van schoolmeester Reynebeau. Een citaat uit Rondas zijn bijdrage verdient een bijzondere vermelding: “De commentaren bij deze collages (die elk een 50-tal beeldfragmenten bevatten) helpen de lezer bij de beeldlectuur, zodanig dat hij beter ziet waarnaar hij kijkt, en later beter leert kijken naar wat hij ziet.”

Begrijpelijk dat Knack lezers nogal geringschattend doen over het wekelijkse “dS weekblad”. Overigens, was Reynebeau indertijd geen maatje te klein voor Knack?

Pjotr

Om even bij stil te staan

ANDERS GELEZEN

Wie zich om de oren geslagen voelt door alle tegenstrijdige berichten, hoeft zich geen zorgen te maken: dit zijn de Belgische media. Toch goed dat we dankzij een kritiekloze Ivan Devadder nu weten dat niet N-VA voor verandering staat maar wel de regering Di Rupo I en volgens afspraken ook II, zoals het betaamt in de veranderde politieke cultuur waar verkiezingsresultaten toch niet meer van tel zijn. Dan toch maar beter eens Anders Lezen en vooral zelf blijven nadenken.

Haat verkoopt goed in “la Belgique latine”

Terwijl Franstaligen en hun Belgicistische Nederlandstalige gezellen wat graag het provincialisme van de Vlamingen bekritiseren verliezen ze zichzelf in het anti-Vlaamse  haatprogramma “Mise au point” – de tegenhanger van onze Zevende dag - van de staatszender RTBF. Tot die conclusie kwam em. Hoogleraar Magda Michielsen (UAntwerpen). Even meelezen: “Als je wilt weten hoe een haatcampagne werkt, dit is een goed voorbeeld”, zegt emeritus hoogleraar Magda Michielsens, die onderzoek deed naar de beeldvorming van Bart De Wever, de N-VA en de Vlamingen in het algemeen in Mise au point, het politieke zondagochtenddebat op de RTBF. (…) De toonzetting van het programma, de keuze van de gasten, de beeldregie, de sms’jes en mails van kijkers – “een scheldforum” - die onderaan door het beeld lopen, de houding van de presentatoren, het lijkt allemaal gericht op “zoveel mogelijk polariseren” aldus Michielsens. Telkens opnieuw worden “wij” - de Franstaligen - geplaatst tegenover “zij” - de vijandige Vlamingen. Voormalig premier Yves Leterme (CD&V) haalde zich veel ellende op de hals toen hij de RTBF een keer met de Rwandese haatzender Radio Mille Collines vergeleek. Die parallel wil Michielsens dan ook niet trekken, maar dat laat volgens de professor onverlet dat in Mise au point ‘alle elementen van een haatcampagne aanwezig zijn”. 

“Herhaling is een sterk wapen in die haatcampagne”, aldus Michielsens. “Week na week zie je dat Vlamingen, ongeacht de stand van zaken in de regeringsonderhandelingen, op de Franstalige publieke omroep worden beledigd. Steeds opnieuw wordt de N-VA neergezet als een gevaarlijke partij die geen akkoord wil. Steeds opnieuw ook dat vijandbeeld van Vlaanderen, de hatelijkheden vanuit het Franstalige publiek, de vernederende karikaturen.” Voor haar staat het ontegenzeglijk vast: “De Franstalige publieke omroep verspreidt haat.” Dus toch een Radio Mille Collines.

Voor wie zich zelf een oordeel wil vormen, zijn de beelden integraal te bekijken op de website www.vlaanderenscherpgesteld.be - naar de Nederlandse vertaling van Mise au point.

De Grondwet, een vodje papier?

Wat alvast een grote verandering is volgens  juriste Maria-Isabella Detand, in Knack, is dat de regering Vlinder I het Grondwetsartikel 195 “tijdelijk” zou wijzigen om zo andere bepalingen te kunnen wijzigen, zonder dat dit artikel voorzien was in de te wijzigen artikels voor de verkiezingen. De Grondwet wordt,  na de ongrondwettelijke verkiezingen die het parlement vervolgens bij stemming goedkeurde, nog maar eens herleid tot een vodje papier. Zo schrijft deze juriste: “Het tijdelijk wijzigen van artikel 195 komt erop neer dat deze regering de automatische parlementsontbinding na de herzieningsverklaring koudweg teniet doet. Daardoor wordt fundamenteel aan de "democratische waarborg van de raadpleging van het kiezerskorps" geraakt. (…) Van zo’n Grondwetswijziging zullen de meeste onder u op het eerste zicht niet depressief worden, ware het niet dat u moet weten dat de huidige regering een precedent creëert. Die regering permitteert het zich de inhoud van de Grondwet toe te eigenen dat uit twee belangrijke pijlers van onze democratische samenleving bestaat: de Belgen en hun rechten (wat de politieke en persoonlijke rechten garandeert zoals vrijheid op meningsuiting) en de machten (de instellingen die nodig zijn voor democratisch zelfbestuur, met inbegrip de Belgische staatsstructuur). (…) De intentie van deze regering om de procedure voorzien in artikel 195 van de Grondwet tijdelijk buiten spel te zetten, moet radicaal van de hand worden gewezen. Niet alleen omdat dat "niet nodig, niet wenselijk maar bovenal zelfs gevaarlijk" is en de democratie totaal doet verzwakken. (…) Tot slot, u weze gewaarschuwd: gewijzigde bepalingen van de Grondwet zijn niet aanvechtbaar bij het Grondwettelijk Hof wegens ongrondwettelijk, maar blijven verankerd tot in de eeuwigheid.” Het volledig artikel is te lezen op http://www.knack.be/opinie/vrije-tribunes/voor-di-rupo-i-is-de-grondwet-een-vodje-papier/opinie-4000030846515.htm?nb-handled=true&utm_medium=Email&utm_source=Newsletter-16/01/2012#

Het doet mij denken aan een boek dat recent verscheen en waarin vanuit een Vlaamse invalshoek eveneens gepleit wordt voor een “aanslag” op de wetten, ditmaal om de grondwettelijke grendels te kunnen doorbreken: “De Kwantumsprong” geschreven door Brecht Arnaert (www.dekwantumsprong.be) waarin hij pleit om net zoals Di Rupo en zijn regering de wet te negeren. Opmerkelijk dat zelfs belgicist Benno Barnard – zij het met het nodig cynisme – over dit boek toch lovend schrijft: “Vlaanderen is een van die Europese regio's waar het provincialisme nooit heeft leren omgaan met het noodzakelijke virus van het kosmopolitisme; daarom laat de gezondheid van het mystieke lichaam der Vlamingen wel wat te wensen over. Maar het standpunt van Brecht Arnaert is minder metaforisch: hij beschouwt de zaak als een juridische en ethische kwestie. Misschien heeft hij gelijk; in elk geval ben ik het als belgicist niet met hem eens. Wat niet wegneemt dat zijn uiteenzetting bijzonder interessant is, leerzaam, stof voor verhit debat; en dat vooral belgicisten haar moeten bestuderen. Ja, voeg ik eraan toe, waren de nationalisten maar meer geneigd om, zoals Arnaert, hun standpunt intellectueel te verantwoorden!”

Prof Carl Devos schreef onder meer het volgende: “Er zijn van die momenten dat een prof trots is op zijn studenten, en de publicatie van dit essay van Brecht Arnaert is er zo een van. Het is een intellectueel en politiek uitdagende tekst die de lezer buiten zekerheden duwt. Hoewel ik het met een aantal zaken niet eens ben, waardeer ik toch de originele en gedurfde manier waarop Brecht de communautaire kwestie benadert en buiten de doos denkt. Zijn tekst is provocerend, prikkelend en verdient daarom gelezen te worden.”

Wanneer voor- en tegenstanders positieve reacties laten horen
zal het ook alle Anders Nieuws lezers kunnen bekoren. Warm aanbevolen!

Anders gedacht: het wordt alvast uitkijken hoe de gezagsgetrouwe media over deze discussie ivm artikel 195 GW zullen berichten.

Was het niet de regering Di Rupo die zou zorgen voor verandering door meer verantwoordelijkheid van de deelgebieden? Volgens Prof André Decoster (in De Tijd) is dat helemaal niet het geval. Wat hij na studie van de nieuwe financieringswet wél vaststelde, op basis van meer realistische prognoses, was dat zowel Wallonië als Vlaanderen minder inkomsten zullen hebben; 210 euro minder per Waal, 289 euro per Vlaming maar 272 euro meer per Brusselaar en de federale kas krijgt er 2,5 miljard euro bij. Een goede zaak voor de pensioenlasten van alle Belgen, zo staat het erbij. Zelfs met een verminderde solidariteit met Wallonië (min 50 euro pp) en Brussel (min 60 euro pp) blijft Brussel de grote regionale winnaar. Dat ze daarvoor in ruil niet eens verplicht werden om de stal uit te mesten is evenmin een verandering maar eerder de bevestiging van het status-quo.

 Gesubsidieerde godsdiensten en onderricht

Volgens een studie van het Franstalig studiecentrum CRISP, (Centre de recherche et d'information sociopolitique) volgt 43 % (lager onderwijs) en 41 % (middelbaar) van de Brusselse jeugd in het schooljaar 2010-2011 de islamlessen.  Dat konden we lezen in dS. Maar in de Franstalige pers (DH, LLB, …) werden ook de subsidies voor de godsdiensten gepubliceerd: 140 miljoen euro plus zo’n 160 miljoen werkingssubsidies. Het toenemend aandeel voor de islambeleving in Brussel zorgt ervoor dat vooral de Franstaligen hiervan een discussiepunt willen maken. Tevens duidt deze studie op het grote verschil tussen Vlaanderen waar het katholiek onderricht weliswaar lichtjes daalt maar toch heel dominant blijft en Franstalig België waar het katholieke onderwijs helemaal niet meer zo dominant is en zowel zedenleer als de islamlessen in de lift zitten. Vermits de subsidiëring van de godsdiensten vanuit de federale kas betaald wordt zou het wel eens kunnen dat binnenkort de Franstaligen moeilijk doen omwille van het groter wordend deel van deze subsidies voor de islam waarvoor ze, te horen naar de luider klinkende kritiek, toch ook niet zo warm lopen. Dat het ook de suprematie van hun francofone leefwereld onder druk zet zal de discussie niet bekoelen. Misschien houden we beter rekening met de verschillen tussen Noord en Zuid zodat Vlaanderen met zijn andere visie een eigen passend beleid kan blijven voeren.

Heer, laat deze kelk  …

In een opmerkelijk commentaarstukje schrijft Guy Tegenbos over de nieuwe huiszoekingen bij kerkelijke instellingen als vervolg op de zeer betwiste operatie Kelk.

“Kelk toch maar niet laten voorbijgaan” schrijft Tegenbos en geeft daarbij de argumenten van zowel voor- als tegenstanders. Meteen het bewijs dat een journalist wel degelijk een afstandelijke en genuanceerde mening kan hebben. Wat voor dS helaas nog te vaak de uitzondering is. Even meelezen: “Laat deze nieuwe Operatie Kelk aan ons voorbijgaan, zuchtten vele burgers, kerksen en niet-kerksen, toen het gerecht gisteren opnieuw binnenviel bij de Kerk, op zoek naar dossiers van seksueel misbruik en schuldig verzuim van kerk- en congregatieleiders. Ze hadden uiteenlopende argumenten. Onder meer de vrees dat het weinige dat rest na het eerste onderzoek, ook nog verknald zou worden. Het grootste deel werd naar de bliksem geholpen door gerechtelijke overmoed, en door de gretigheid om een instelling als de Kerk aan de muur te spijkeren. Dat bracht een procedureslag op gang, waardoor belangrijke delen van het materiaal niet meer gebruikt kunnen worden. (…) Anderen zijn echter de tegengestelde mening toegedaan. Ze vinden dat de laatste steen omgekeerd moet worden, ook als er maar één grammetje kans is dat dit iets oplevert. De slachtoffers hebben daar recht op. Bijkomend argument: de aanpak is nu wel correct en ook veel gerichter: uitsluitend gericht op klachten over schuldig verzuim.

Zijn conclusie volgend op de retorische vraag “Wat te denken?” luidt dat het toch maar best is dat het onderzoek voortgaat. Want anders wordt (citaat) “een doofpotoperatie in de doofpot gestopt”.  Blijkbaar twijfelt hij niet meer aan de bedoeling van de eerste operatie, waarvan akte. Vooral de afsluitende paragraaf is duidelijk: “Uit deze operatie is vooral te leren dat gerechtelijke overacting even erge gevolgen heeft als schuldig verzuim. Beide leiden ertoe dat er niets in huis komt van de bestraffing van misdaden.
Misschien moet gerechtelijke overacting ook strafbaar gesteld worden, net als schuldig verzuim.”

Anders gelezen denk ik dat het toch maar best is dat de lezers ook in deze best blijven nadenken, want er ontbreekt in zijn analyse toch een stukje informatie die een ander licht werpt op die zogenaamde gerechtelijke overacting. Onder meer kan men de vraag stellen of er geen dwingende redenen waren om alle dossiers – ook de talrijke die niets te maken hadden met het onderzoek - mee te nemen? Was dat niet omdat de aanwezigen weigerden om ten minste te zeggen waar de gevraagde dossiers wel te vinden waren? Stel dat men dan dossiers niet meegenomen had die er wel toe deden. Was dat beter geweest?

Kortom, in gevoelige dossiers zoals deze is het moeilijk om rekening houdend met de verschillende invalshoeken een duidelijke conclusie te trekken.

Pjotr

Kennis is macht, onwetendheid onderwerpt

ANDERS GELEZEN

Dat politieke partijen niemand ontzien en de populaire media wat graag uitpakken met smeuïge verhalen is van alle tijden. Het was dus geen verrassing toen het weekblad HUMO uitpakte met vertrouwelijke ontboezemingen van deelnemers aan de federale regeringsonderhandelingen. Lijdend voorwerp was ditmaal Bart De Wever die ze uiteraard incognito  typeerden als onwetend, slecht voorbereid en niet betrouwbaar. Hoewel dergelijke ontboezemingen bij weldenkende lezers hoogstens aanleiding geven tot een schouderophalen gaat het toch om bewuste imagobeschadiging. Zijn het niet dezelfde politici en hun entourage die voordien al het koninklijke “colloque singulier” aan hun laars lapten en zodoende al bewezen hadden onbetrouwbaar te zijn? Maar laten we dit verhaal over de tekortkomingen van Bart De Wever aangrijpen om het dieperliggend Belgisch probleem eens Anders te Lezen. In afwachting dat ook de kwaliteitspers hierop ingaat.

Kennis is macht

Waar gaat het in essentie over? Over partijleiders die onderhandelden over een beleidsakkoord op basis van al of niet correcte informatie. Blijkt uit het verhaal dat De Wever niet bekwaam was om voor de ingewikkelde materies zelf tot besluiten of concrete voorstellen te komen wegens zijn gebrek aan kennis. Onafgezien van de vraag of de andere partijvoorzitters wél beslagen waren in de materies die op de tafel lagen, moeten we vooral onthouden dat het gaat over de kennis die ontbrak en waardoor De Wever, althans volgens ingewijden, beroep deed op onder meer de kennis van de CD&V- studiediensten. Dat een kleine partij, zoals N-VA vóór de verkiezingsoverwinning van 2010, met nauwelijks inkomsten wegens weinig verkozenen, zich geen degelijke studiedienst kan permitteren is een belangrijke vaststelling. Het betekent onder meer dat niet alle partijvoorzitters over dezelfde kennis kunnen beschikken tijdens cruciale onderhandelingen. De traditionele partijen hebben uitgebouwde studiediensten en kunnen daarenboven beroep doen op de kennis van de middenveldorganisaties waardoor hun onderhandelingspositie wordt versterkt ten nadele van de kleinere partijen. Het grote deficit van N-VA is niet het gebrek aan kennis van één persoon, Bart De Wever, en evenmin het gebrek aan beslagen specialisten, maar wel dat ze afhankelijk zijn van basisinformatie die al of niet aangereikt wordt door belangengroeperingen, waarvan sommige hun afkeer voor N-VA openlijk etaleren (cfr Luc Cortebeeckx net voor de verkiezingen van 2010 in dS). Men zou voor minder wantrouwig staan tegenover de informatie die ze wel geven. Het kan nog erger, want in een verdeeld land zoals België wordt communautair beladen informatie gewoon niet verzameld, laat staan bekend gemaakt.

Onvoldoende objectieve kennis

Recent verwees Steven Vanackere (CD&V – ACW vleugel) op de noodzaak om samen met de middenveldorganisaties tot een nieuw beleid te komen. Dit is zelfs geen vrije keuze van de minister van financiën, want veel van de maatschappelijke basisinformatie wordt niet door de administratie verzameld maar door deze middenveldorganisaties. Dat ze daarbij naargelang hun invalshoek soms eenzijdige informatie verspreiden is evident. Het zijn en blijven drukkingsgroepen die in de eerste plaats het belang van hun leden verdedigen en niet het algemeen belang.

Op Canvas was er niet zo lang geleden een discussie tussen Marc Reynebeau (links progressief columnist) en Marc De Vos van de (rechtse) denktank Itinera. Reynebeau suggereerde dat de  keuze van de sponsors (ondernemers) wijst op een beïnvloeding van rechts, waarbij hij Itinera net niet beschuldigde om gekleurde informatie te verspreiden. Zijn die sponsors wel gebaat met wetenschappelijk verpakte informatie die niet strookt met hun opvattingen? Terechte vraag die ook van toepassing is voor alle belangengroeperingen, inclusief de middenveldorganisaties die zich via politieke partijen verzekeren van een grote invloed op het beleid en voor sommige beleidsmateries zelf bepalen wat goed is voor de bevolking.

Het zou mij verbaasd hebben mocht Reynebeau van deze gelegenheid niet geprofiteerd hebben om ook de denktank VIVES te stigmatiseren als dubieus, want volgens hem Vlaams-nationalistisch geïnspireerd. Een nogal doorzichtige poging die Anders Gelezen met plezier doorprikt. Immers, VIVES (denktank verbonden aan de KULeuven en waarvan enkele vooraanstaande leden behoren tot de Vlaamse vleugel van CD&V) werd precies opgericht omdat de Belgische staat tekortschiet als neutrale informatieleverancier, vooral wanneer het over de gewesten en gemeenschappen gaat. VIVES kadert trouwens in een vervolgverhaal dat begon met de publicatie van het “Manifest voor een zelfstandig Vlaanderen” door de denkgroep “In de Warande” die bij gebrek aan officiële cijfers zelf  de basisinformatie bijeensprokkelde om de transfers tussen Noord en Zuid in kaart te kunnen brengen. Dit is een tekortkoming van de officiële diensten en meteen ook het bewijs van een onvolwassen Belgisch federalisme dat geen transparantie verdraagt. Deze studie veroorzaakte niet alleen ophef omwille van de resultaten, maar gaf zelfs aanleiding tot strafexpedities tegen enkele ondertekenaars. Onder meer een baron werd daardoor persona non grata aan het koninklijk hof. Nochtans werd het resultaat van deze denkoefening nadien door niemand met argumenten tegengesproken en heeft het Belgisch establishment tot op de dag van vandaag moeite om te erkennen dat het met de transfers de spuigaten uitloopt. Hetzelfde geldt voor de onderzoeken die door VIVES werden uitgevoerd om onder meer de geldverslindende Brusselse machine in kaart te brengen. Het is feitelijk nog erger, want heel wat informatie is wel beschikbaar maar wordt angstvallig geheim gehouden omdat de misbruiken schering en inslag zijn. Een prominent journalist vertelde mij dat een Franstalige Brusselse politicus hem onomwonden had gezegd dat het “kot te klein zou zijn” mochten de Vlamingen weten wat Brussel met het federale geld allemaal doet. Wat is er nog meer nodig voor de Vlaamse politici, die beweren niet aan de hand te lopen van de PS en voorstanders te zijn van goed bestuur, om deze stal grondig uit te mesten vooraleer ze nog meer geld toe te stoppen? Schuldig verzuim. 

Bewuste domheid als kenmerk van de Belgische ziekte

Terwijl in vele landen waaronder Nederland de administratie als neutrale dienst beleidsondersteunende informatie verzamelt en analyseert wordt de Belgische administratie tegengewerkt door zowel de regeringskabinetten als door de politisering van de top van de administratie zelf. Laten we de dingen eens scherp stellen: kabinetten dienen ondermeer om beslissingen van de minister door de administratie te laten uitvoeren ook al weet men daar dat deze het algemeen belang niet dienen; en wanneer nadien blijkt dat deze binnen de coalitie niet kunnen, wordt daar in alle stilte een mouw aangepast. Zo komt het dat veel wetten dode letter blijven. Bij voorbeeld de toepassing van de taalwetgeving voor topambtenaren, zoals staatssecretaris Hendrik Bogaert (CD&V) ontdekte.

De politisering van de administratie is een perverse ziekte omdat geen enkele topambtenaar nog naar geweten kan handelen zonder zijn toekomst in gevaar te brengen. Wanneer bij voorbeeld voormalig minister van Defensie Flahaut op een schriftelijke kandidatuur van een vrouw uit zijn kieskring schrijft “je me permets d’insister” dan heeft zelfs de secretaris-generaal van het burgerpersoneel van Defensie geen keus: slikken of verplaatst worden.

Vanzelfsprekend ontkent men dat in alle toonaarden maar het volstaat om eens vast te stellen wat er gebeurt met klokkenluiders om te weten hoe het er in de werkelijkheid aan toegaat. Vandaar dat heel veel topambtenaren zich gedeisd houden en laten we eerlijk zijn, wie durft het hen kwalijk nemen? Zeker de journalisten niet die zichzelf censureren omwille van de druk van bovenuit. Kan het anders dan dat deze ontoereikende informatieverstrekking bedoeld is om de bevolking bewust dom te houden? Is er geen tegenstelling tussen enerzijds dit “dom houden” en anderzijds de grote inspanningen die men levert om via beter onderwijs de jongeren mondiger te maken? Al even onverstandig is het vanwege de politieke klasse om zich te keren tegen de "ambetantenaren" inbegrepen onderzoeksrechters die al te ijverig fraude bestrijden of andere misdrijven onderzoeken.

Geen informatie is soms foute informatie

Recent bleek nog maar eens dat beslissingen genomen worden zonder dat men over correcte informatie beschikt. De werklast van het gerecht in Brussel bij voorbeeld. De onderhandelaars beslisten bij gebrek aan informatie om de 80/20 regel, respectievelijk Franstalig/Nederlandstaligen, toe te passen. Toevallig een verhouding die de Franstaligen bevoordeelt, maar een kniezer die hierover valt. Toch niet onze slimme Vlaamse onderhandelaars die deze arbitraire verdeelsleutel accepteerden onder voorwaarde dat “later” een meting zou gebeuren. Het belet hen niet om BHV – kieskring en gerecht - te splitsen vóór de zomer, zodat de Franstaligen met het bijkomend geld snel snel een aantal benoemingen in Justitie kunnen doen, waardoor het risico bestaat dat na een eventuele bijstelling van de normen de budgetten ontoereikend zullen blijken te zijn om ook Nederlandstaligen aan te werven.

Het was bijna komisch hoe het duo Servais Verherstraeten en Melchior Wathelet in de Zevende Dag als verantwoordelijken voor de staatshervorming, hierover spraken. Verherstraeten had het over de splitsing van de kieskring BHV  terwijl Wathelet het had over de bijkomende financiering van Brussel. Iedereen beseft toch wel dat die splitsing enkel van belang is voor de verkiezingen in 2014 terwijl voor de Franstaligen  het Brussels geld  morgen al noodzakelijk is. Maar géén van beiden had het over de Franstalige rechters die bevoegd worden in Vlaanderen –volgens sommigen waaronder professor Vuye (UNamur) een etnische invulling – en nog minder over de benoeming van de burgemeesters in de faciliteitengemeenten die nu in fine afhangt van de voorzitter van de verenigde kamers van de Raad van State, desgevallend een Franstalige die de beslissing van een Vlaamse minister kan ongedaan maken. Samen met het geld voor Brussel zijn dat nochtans de twee redenen waarom alles heel snel moet geregeld worden, zeker vóór de gemeenteraadsverkiezingen in oktober van dit jaar.

Tenslotte was er nog een komische noot te horen tijdens hetzelfde programma, namelijk toen Ivan Devadder het had over de splitsing van de autokeuring en deze als belachelijk afdeed want de mensen kunnen toch kiezen voor een inspectie in een ander gewest. Had hij niet kunnen vragen aan Wathelet waarom de Franstaligen deze uitzondering  eisten en zodoende de splitsing in de feiten belachelijk en overbodig maakt? Verherstraeten zweeg wijselijk.

Mag ik eindigen met een positieve noot: is het u ook opgevallen dat dS meer dan vroeger informatie vanuit een Vlaamse invalshoek durft publiceren en Bart Sturtewagen geregeld vanuit een Vlaamse invalshoek genuanceerde commentaren schrijft?

Pjotr

In de startblokken

ANDERS GELEZEN

On your marks, go!

De politieke atleten maken zich klaar voor een verkiezingsjaar en dat ziet er voor enkele politieke families niet zo best uit. Voor de ene is de federale erfenis al wat zwaarder dan voor de andere, maar het wordt voor iedereen lastig om ook lokaal het partijprogramma te volgen. Eens anders vooruitblikken.

Franstalige traditionele partijen zitten gebeiteld

Aan Franstalige kant kan men het jaar van de gemeenteraadsverkiezingen met een gerust gemoed beginnen. De dominantie van de PS zal nauwelijks lijden onder het federaal compromis en voor elke besparing zal men in omfloerste termen wel duidelijk maken dat het vooral Vlaanderen is die de prijs moet betalen; de sterkste schouders eerst. Vooral in Brussel kan het geluk van de PS niet op. Meer geld voor de Brusselse PS-baronieën en een splitsing van MR en FDF kan alleen maar de hegemonie van de PS versterken. Dat vanuit Vlaanderen  het kiezerspubliek beperkt wordt tot de zes faciliteitengemeenten is bijna uitsluitend voor het FDF slecht nieuws. In Wallonië is er nauwelijks nog oppositie en dank zij hun frontvorming tijdens de onderhandelingen kunnen de traditionele partijen met weinig tegenstand op verkiezingstournee vertrekken. Samengevat: de situatie in Franstalig België zit meer dan ooit muurvast.

Verdeeld Vlaanderen

In Vlaanderen ziet de situatie er totaal anders uit. Di Rupo slaagde er niet alleen in om de PS dominantie in Wallonië te behouden/versterken maar hij kon met medewerking van Caroline Gennez – die het met zoveel woorden toegaf – de Vlamingen uiteenspelen en N-VA voor een onmogelijke keuze plaatsen, waardoor de verdeeldheid en de grimmigheid van het debat zich nu reeds laat voelen. Menig politiek analist vond in het aflopend jaar dat de tijd van de kartels voorbij was. Fout, want ze zijn nog altijd heel levendig gebleven op lokaal vlak. Getuige de klassieke “burgemeesterlijsten” of andere omfloerste benamingen voor kartelvorming. Als het  om de postjes gaat is men duidelijk veel inventiever dan wanneer men woord moet houden. Carl Devos (UGent) had het onlangs over “gezwollen verklaringen” van politici. Uitspraken die achteraf niet gehouden worden en alleen maar het wantrouwen doen toenemen. Het aangehaalde voorbeeld, de uitspraak van Wouter Beke, dat hij niet zou besturen zonder N-VA, is naar mijn aanvoelen echter niet zomaar een gezwollen verklaring maar wel degelijk een levendige eis van de Vlaamsgezinde achterban. Dat hij zijn woord niet hield is terug te voeren tot de interne verdeeldheid waarbij de Vlaamsgezinde vleugel het diende af te leggen tegen het Belgischgezinde establishment, met het ACW/ACV op kop. Hoe dan ook, de partijpolitieke profilering lijkt onvermijdelijk in een verkiezingsjaar.

De Wever slanker maar ook ready to go?

N-VA begint aan de koers met een electorale bonus op de traditionele partijen. Met als belangrijkste doelstelling een gemeentelijk draagvlak creëren, past de eventuele burgemeesterskandidatuur van Bart De Wever in Antwerpen alvast perfect. Met nog een reeks nieuwe bekende koppen erbij lijkt het er sterk op dat N-VA ten minste op diverse plaatsen kan uitgroeien tot een lokaal breed gedragen partij. Op langere termijn is het niet uitgesloten dat de partij evolueert naar een traditionele partij waarvoor het partijprogramma niet langer de leidraad is. Eén voorbeeldje dat aangeeft hoe moeilijk het soms is om het partijprogramma ook lokaal te implementeren: in kustgemeente Middelkerke wil N-VA de gemeentelijke belastingen op het inkomen voor de bewoners/kiezers afschaffen en – nu komt het – de gederfde inkomsten goedmaken door méér belasting te heffen op de tweede verblijven. Precies of daar niet veel N-VA kiezers tussen zitten die zich zo gepakt weten. Mensen uit de middenklasse die hun verdiende centjes belegden in een appartementje aan zee zonder tot de categorie der rijken te behoren. De hamvraag is of N-VA inderdaad een lokale machtsbasis zal kunnen uitbouwen of niet. Een dubbeltje op zijn kant als u het mij vraagt.

CD&V landelijk kwetsbaar?

Het zou goed zijn om de sterke lokale verankering van CD&V niet te onderschatten. Vanuit een sterke organisatie en met zeer veel competente vrijwilligers heeft CD&V decennialang een kapitaal opgebouwd dat zich niet zomaar laat omver blazen. Ere wie ere toekomt, hun lokale verdiensten zijn in diverse landelijke gemeenten groot en CD&V is lokaal nog steeds een geduchte tegenstander, zelfs voor een N-VA met de wind in de zeilen. Blijft de vraag in welke mate het federale compromis zal nawerken. Dat er in Vlaams-Brabant geen stemmen meer naar Brussel gaan is misschien een troef in 2014 maar in 2012 zindert vooral de prijs na die de BHV- splitsing kost. Hoe geloofwaardig is de clan Van Rompuy nog, wanneer men even in herinnering brengt dat Herman destijds elke federale regering met een Vlaamse minderheid zou bekampen tot hij erbij neerviel. Kunnen de CD&V’ers en hun kiezers in de zes faciliteitengemeenten zich nog opwarmen na dit compromis, waardoor ze deel uitmaken van een apart Brussels kieskanton en de burgemeesters benoemd kunnen worden tegen de wil in van de Vlaamse regering en daarvoor slechts afhankelijk zijn van één persoon: een Franstalige voorzitter van de Raad van State. Bij de Vlamingen in deze gemeenten leeft het besef dat zij via de hoofdstedelijke gemeenschap  nog meer de druk van de Franstalige meerderheid zullen ondergaan inclusief de pesterijen die de landelijke pers niet halen maar lokaal wel grote invloed hebben op hun stemgedrag. Wat denkt de aanhang van CD&V boegbeeld Brigitte Grouwels in Brussel nu de Vlamingen er nog meer gemarginaliseerd worden door het compromis? Gelukkig is er nog Aalter met zijn Kremlin. Maar in talrijke andere gemeenten zal het voor CD&V zaak worden om het federale compromis zoveel mogelijk uit de campagne te weren. In de grootsteden ziet CD&V op tegen een achterstand die na het vertrek van enkele sterkhouders alleen maar groter dreigt te worden. In Antwerpen leeft de perceptie dat  de CD&V-schepenen zich vooral vastklampen aan hun mandaat waardoor hun vroegtijdige alliantie met de burgemeester wellicht negatief zal uitdraaien voor CD&V. Samengevat, het zijn bange tijden voor Beke omdat het te duur betaalde communautair compromis de Vlaamsgezinde achterban zwaar op de maag ligt en het sociaal economisch compromis een deel van de Belgischgezinde achterban zal ontstemmen. Het zou voor CD&V (waar het ACW/ACV de plak zwaait) een heel slechte zaak zijn, mocht voor oktober blijken dat de talrijke ARCO spaarders hun centen toch kwijt zijn.

“Open” VLD lokaal op apegapen?  

De hete adem van N-VA moet Open VLD niet welgevallig zijn. Daarenboven zitten er nogal wat politici “met een ander gedacht” in de partij van Alexander en zijn entourage. De liberalen zijn landelijk veel minder sterk ingebed dan CD&V, maar de grote vraag is waar Open VLD stemmen kan winnen? Anders gezegd, van wie kunnen ze stemmen afsnoepen, behalve van LDD die niets meer voorstelt en de weinige kiezers dreigt te verliezen aan Open VLD of - meer waarschijnlijk - aan een winnende N-VA. Het lijkt er sterk op dat Open VLD al blij zal mogen zijn met een status quo.

Is de Socialistisch Partij eindelijk Anders?

Dat er met Bruno Tobback een nieuwe wind waait zou wel eens een positief effect kunnen hebben en vooral de hegemonie in de grootsteden Antwerpen en Gent behouden of zelfs versterken. Voor burgemeester Patrick Janssens is de verkiezingstijd reeds een tijdje bezig, getuige zijn boek over “voor wat hoort wat” en het sluiten van een  electoraal kartel met CD&V om zo zijn voornaamste concurrent Bart De Wever voor te zijn. Draait het verkeerd uit, dan wordt de situatie van sp.a ook regionaal een probleem.  Ondertussen zit men in Hasselt met een flinke kater, nu Steve door de mand is gevallen en het kaviaarsocialisme tot machtsmisbruik heeft geleid. Dat zou wel eens kunnen voelbaar zijn in gans de provincie “Limburg allein”. Maar wat sp.a eveneens parten kan spelen zijn de onafwendbare besparingen die ook voelbaar zullen zijn voor hun traditionele achterban. Wellicht zal men federaal deze slechte tijdingen uitstellen tot na de verkiezingen maar zelfs dan nog wordt het moeilijk en wordt het lopen op eieren. Het wordt kort dag voor Tobback en de anti-Vlaamse reflexen tijdens de onderhandelingen zullen de verloren gelopen schapen – denk maar aan de scherpe kritiek van Etienne Vermeersch en de links georiënteerde Gravensteengroep op het communautair luik – niet aanzetten om opnieuw de stal op te zoeken. Het wordt eerder een overlevingstocht.

Groen sterker!, LDD onbestaande en Vlaams Belang kalft verder af?  

Dat Vlaams Belang geen hoofdrol meer speelt in Antwerpen, dé stad waar het VB groot werd en de kopstukken zitten, is een veeg teken. LDD zal wel beseffen dat zijn rol uitgespeeld is en wellicht kan hijzelf nog zijn kar aanhaken aan een wagonnetje in nood, Open VLD, tenzij N-VA het risico wil lopen om dit populair woelwater lokaal uit te spelen? Met Groen! kan het alleen maar beter gaan nu ze kunnen vissen in de Linkse vijver dank zij het voor Links moeilijk te verteren socio-economisch compromis dat federaal werd afgesloten zonder hen. Of deze winst voor Groen! voldoende zal zijn om te kunnen wegen op de vorming van de besturen is echter nog een andere zaak.

Ten slotte

Het is niet ondenkbaar dat tussen nu en de verkiezingen de regerende partijen er niet in slagen om de meest gevoelige communautaire hervormingen door te voeren voor de verkiezingen - denk maar aan de bijkomende bevoegdheden voor de gewesten die slechts een deel van het geld krijgen om ze zelf te financieren en waardoor vooral Wallonië zal verarmen. Zal het nog wel kunnen indien de gemeentelijke verkiezingen slecht zouden aflopen voor de meerderheidspartijen? Dreigt dan niet het federale werk stil te vallen omdat Franstalig België met de PS op kop “demandeur de rien” is, zodra het supplementair geld voor Brussel binnen is?

Dan wordt een nieuw verhaal onvermijdelijk.

Pjotr