Belgische trots

 

MEDIA EN POLITIEK  ANDERS GELEZEN

 

Nationale trots

Er zijn veel redenen om trots te zijn. Maar of het een goed idee is om zoals de Koning deed, op te roepen tot meer nationale trots is wat anders. Trots kunnen zijn op jezelf, om wat je presteert en wat je voor anderen betekent, is fantastisch. Trots zijn op de gemeente of stad waar men woont is prima, maar er zullen wel stadsgenoten zijn die daar anders over denken. Trots zijn op een natie (of een gemeenschap)  hangt vooral af van de al of niet/minder gedeelde waarden en gewoonten. Het vervolledigt voorgaande en zorgt voor een samenhorigheidsgevoel. Trots zijn als Vlaming is dus geen onoverkomelijke opgave. Maar trots zijn op België is moeilijker, artificiëler ook. Omdat de verschillende gemeenschappen zichzelf meer als een apart volk/natie zien. Omdat ze zich politiek en cultureel anders oriënteren en economisch ongelijk presteren, blijft er van die gedeelde nationale trots weinig over. Dan wordt de opdracht eerder om de verschillen zo veel mogelijk te bagatelliseren en de nationale evenementen op te hemelen tot formidabele exploten. Voetbalvedetten die fier zijn om hun land te vertegenwoordigen maar het samenhorigheidsgevoel om zeep helpen door een apart fiscaal gunsttarief te verdedigen. 

Het probleem met zo’n opgedrongen denkkader is dat het onrealistisch is en soms leidt tot absurde veralgemeningen. België doet het economisch goed zegt men, maar Vlaanderen heeft nauwelijks een openbare schuld terwijl Wallonië failliet is. Onze tewerkstellingsresultaten zijn beter dan andere EU landen, maar de werkloosheid verschilt naargelang de regio’s dermate dat Belgische cijfers niet meer representatief zijn. Dat die werkloosheid, volgens de European Federation for Services to Individuals (Efsi), in België dan nog veel meer kost (33.443 euro per werkloze per jaar) dan in andere landen, maakt dat het verschil nog moeilijker te verkopen is.

Omwille van dit onrealistisch denken is interne concurrentie een absoluut taboe. Nochtans hoeft dat niet zo te zijn, getuige de beslissing van de Geneefse regering om de belastingen op ondernemingen drastisch te verlagen (van 24 % naar 13 %) waardoor het interessanter wordt om er te investeren (of niet te verhuizen). Op http://www.economiesuisse.ch/ 20121011 voegt men eraan toe dat dit een stimulans is voor de andere kantons. Een totaal andere visie dan de Belgische, waarbij de verschillen niet worden afgeblokt maar ervaren worden als een stimulans.

Ik vraag mij af of de negatie van de grote verschillen niet contraproductief is voor zowel Vlaanderen als Wallonië? Telkens officiële instanties of woordvoerders van het Belgisch establishment uitpakken met goede Belgische resultaten en weigeren de regionale verschillen in kaart te brengen, krijgen wij  ondanks de zwijgzaamheid van de media toch heel snel cijfers die een totaal ander regionaal beeld geven. Waarom willen de Vlaamse regeringspartijen na zoveel jaren van aanmodderen die verschillen niet erkennen en zelf publiek maken? Waarom mag de staatsschuld niet administratief gesplitst worden en de jaarlijkse bijkomende schulden niet regionaal bijgeteld worden in plaats van enkel “Belgische”?  “Polariseren, dat kan het kleinste kind” schrijft Wouter Beke in dS, maar  getuigt het dan van zoveel moed  en eerlijkheid om de regionale verschillen te negeren? Zou het niet veel verstandiger en vooral veel eerlijker zijn tegenover zijn kiezers om een beleid te voeren dat deze verschillen erkent en daarom een regionaal beleid vooropstelt in plaats van het beleid ondergeschikt te maken aan de grootste gemene deler van botsende visies? Of is dat iets om  trots op te zijn?

Mogen we als Vlamingen trots zijn op onze federale diplomatie? Om ons op een waardige manier in het buitenland te vertegenwoordigen, zoals buitenlandminister Didier Reynders beweert te doen? Net na het incident in Congo Brazzaville waarin de buitenlandminister de ambassadeur verweet om geen Frans te hebben gesproken, zou men mogen verwachten dat hij zelf het goede voorbeeld geeft. Helaas niets daarvan. Tijdens de 'diplomatieke dagen' die momenteel doorgaan in Brussel en waaraan alle Belgische en veel buitenlandse ambassadeurs deelnemen hield hij zijn toespraak uitsluitend in het Frans, met uitzondering van een heel klein stukje Nederlands in het begin van zijn toespraak. Het nepargument was opnieuw dat er Nederlandsonkundigen onder de toehoorders waren. Daarom was er voor de Engelstaligen simultaanvertaling voorzien maar een simultaanvertaling van het Nederlands naar het Engels (of Frans) daar had hij niet aan gedacht. Kunnen we vertrouwen hebben en eventueel trots zijn op een federale minister die weigert de taal van de grootste gemeenschap haar juiste plaats te geven tijdens officiële gelegenheden voor binnen- en buitenlandse hoogwaardigheidsbekleders?

Anders Gelezen: Hoe meer politici proberen de regionale werkelijkheid te verdoezelen hoe meer de kloof met de modale Vlaming vergroot.

Vlaamse trots

In het buitenland etaleren Belgische politieke leiders al de troeven waarover België beschikt en wordt daarbij gesuggereerd hoe goed “zij”, de regering, het doet. Daar is niets mis mee, dat doen alle regeringen, ook de Vlaamse. Alleen zijn er ook Vlaamse Belgen die geen Vlaming willen zijn en dan maar de werkelijkheid een beetje geweld aandoen. Zo is er het Engelstalig programma “Fans of Flanders”,  waarmee Vlaanderen zich wil profileren in het buitenland. Maar nu blijkt dat dit VRT programma foute informatie verspreidt en dat blijkbaar kan doen zonder dat er van overheidswege een reactie komt. Op een kaart van België ligt Brussel niet meer in Vlaanderen maar netjes op de grens tussen Vlaanderen en Wallonië. Een voorafname op de uitbreiding van Brussel met de zuidelijke faciliteitengemeenten? Van waar die vreemde kronkel bij de makers van dit programma? Een uiting van Vlaamse of anti-Vlaamse trots?

Ook onze Nederlandstalige pers heeft er een handje van weg om onze Vlaamse trots te voeden. De TV interventie van Yves Desmet naar aanleiding van Bart De Wever zijn uitspraken over neutraliteit aan het loket, was zo’n staaltje van pure passie voor Vlaanderen. Bart Sturtewagen (hoofdredacteur dS) poogt om zijn medehoofdredacteur Karel Verhoeven, die verantwoordelijk is voor het uitvergroten van de uitspraak uit de wind te zetten maar komt niet verder dan De Wever een nieuw verwijt toe te sturen: dat hij refereert naar het dramatisch gebeuren met Pim Fortuyn in Nederland. Nochtans is het niet zo moeilijk om een beetje empathie te tonen voor iemand wiens familie doodsbedreigingen krijgt. Blijkbaar vinden de journalisten het normaal en zien ze zelf hun eigen rol niet meer in het verloederen van de zeden. Of om het met de woorden van de ombudsman te zeggen: als een bekende Belg De Wever (of iemand anders) uitscheldt dan is dat nieuws en moet dS dat publiceren.  De reacties op Sturtewagens bijdrage logen er niet om, maar toch wil ik er ééntje uitpikken omdat het wijst op de selectiviteit van dS: Pieter L. schrijft: “Gevraagd naar wat zijn eerste beleidsdaad in Kortrijk zou worden antwoordde V. Van Quickenborn: Het crapuul van de straat halen. Is één redacteur gevallen over deze uitspraak? Gisteren werd een verdediger van de Mohammedcartoons in Denemarken voor zijn deur neergekogeld. Dit nieuwsfeit is in deze krant niet eens een bericht waard. Maar een uitspraak van BDW verfrommelen en verdraaien in 37 columns tot een misdaad tegen de mensheid, dat wordt in DS een verbreding van het debat genoemd.”

Het incident deed uiteindelijk ombudsman Tom Naegels in zijn pen kruipen en jawel, hij gaf toe dat zijn krant in de fout ging. Bart De Wever deed volgens hem inderdaad niets anders dan een voorbeeld geven van het neutraliteitsbeleid dat door Patrick Janssens werd ingevoerd. Mag ik daar  nog aan toevoegen dat het zelfs verstandig was van De Wever om precies homoreclame als voorbeeld te nemen omdat iedereen weet dat hij hen een goed hart toedraagt.

Wellicht beleefde Reyers Laat op woensdagavond een piekmoment door het debat tussen filosoof Etienne Vermeersch en politicus Bart De Wever over neutraliteit en de Verlichting. Een hoogstaand debat dat in elk geval duidelijk maakte dat deze twee Vlaamsgezinde intellectuelen niet moeten onderdoen voor de Belgischgezinde politieke en journalistieke elite. Hoe zou het debat geweest zijn mocht niet De Wever maar pakweg Gwendolyn Rutten of Bruno Tobback hieraan hebben deelgenomen? Het moet alvast geen geruststellende gedachte zijn voor de Belgischgezinde culturele elite, het Paleis en de Magnettes en van deze wereld, dat Vlaamsgezindheid geen gevolg is van domheid, integendeel. Het zijn de laatste tijd vooral Belgen die met vlaggetjes zwaaien bij gebrek aan beter argumenten!

Citaten van de week

Uit het ideologie debat in dS

Gwendolyn Rutten (Open VLD in dS): “Wij houden niet zo van die typische Vlaamse nederigheid, dat christelijke schuldbesef. Wij willen vooruit. (…) Ik heb in 1999 bij de VLD gesolliciteerd omdat het de partij was die mij als burger het gevoel gaf dat ik iets waard was. Verhofstadt had een geweldige boodschap: het gaat niet om de instellingen, het gaat niet om het systeem, het gaat om ú. Dat heeft mij destijds overtuigd om voor de partij te kiezen. Omdat het de partij was die verwoordde wat ik al heel mijn leven dacht. En vandaag meer dan ooit.” Anders Gelezen, moet ik bekennen dat ik Verhofstadt fout las, namelijk dat het niet ging om ú maar om hem.

Peter Mertens (PVDA in dS): “Ik weet dat het geen sexy opinie is, maar ik verwerp niet alles wat onder het communisme is gebeurd. Zet mij tegen een paal in Breendonk en ik zal nog altijd hetzelfde zeggen. (…) Vandaag lopen alle partijen in het neoliberale spoor. Er zijn maar twee fenomenen die daar tegenover staan, twee ideologieën die opgang maken in Europa, omdat ze een antwoord bieden op de brutale ik-cultuur van het neoliberalisme: het nationalisme en het marxisme.” Anders gelezen, zijn uitleg over het communisme is verdedigbaar maar zijn verwerping van het fascisme hoewel het communistische regime veel dodelijker was, is meten met twee maten en gewichten. Ik ben een fervente tegenstander van het (sovjetrussisch) communisme omdat ik zelf heb kunnen vaststellen hoe geestesdodend deze dictatuur was.

Wouter Beke (CD&V in dS): “In 2014 willen wij dat het debat gaat over de uitvoering van de huidige staatshervorming. De essentiële vraag volgend jaar is wat mij betreft: wil men nog een federale regering maken of niet? Ik kan begrijpen dat heel wat Vlamingen er moeite mee hebben om geleid te worden door een Franstalige premier. Maar als je liever een Vlaming als premier hebt, moet je de partijen sterker maken die bereid zijn om een federale regering te vormen. Het is niet door een Vlaamse regering te vormen, dat je een andere premier krijgt.”

Bart De  Wever (N-VA in dS): “Ik ben in de eerste plaats een communautarist, een gemeenschapsdenker. De kern van mijn ideologische bestaan is de overtuiging dat er een denkfout zit in de verlichting, namelijk in het idee dat de mens goed is van nature. De mens is niet goed van nature, dat is de geconsendeerde wijsheid van tweeduizend jaar christendom. De mens is in staat tot het allerbeste en het allerslechtste. (…) De transfers op zich zijn geen probleem, die bestaan in Europa ook. Het probleem is dat je geen impliciete transfers kunt organiseren over de grenzen van je eigen democratie heen. Ik moet weten wat het mij kost om in de Belgische constellatie te leven. Wij betalen ongelofelijk veel, en krijgen ongelofelijk weinig terug. En al zeker geen dankbaarheid.” Op de vraag of hij al dan niet naar het paleis zal gaan na de verkiezingen in 2014 antwoordt hij: “Dat hangt er maar vanaf wat het Paleis voor ogen heeft. Ik heb geen zin om nog eens een match te spelen met een arbiter die systematisch tegen ons fluit. En ik ga niet meer met andere partijen in een kasteel zitten zonder eerst de premissen af te spreken. Anders ben je verloren. Herman Van Rompuy heeft ooit gezegd dat de Vlamingen maar eens moeten weigeren om een federale regering te vormen. Ik heb dat nooit gezegd, maar Van Rompuy is wel een verstandig man.” Anders Gelezen, zegt hij dat nu als burgemeester of als kandidaat?

Wouter Van Besien (Groen in dS): “Als ik moet kiezen tussen vandaag alle mensen eten geven of zorgen dat de planeet over honderd jaar niet verder opwarmt, dan twijfel ik geen seconde: geef alle mensen eten.' (…) Het zijn twee tegenpolen en toch – of net daarom – zijn Groen en N-VA de enige partijen die momenteel in de lift lijken te zitten. (…) Ik denk dat de meeste mensen zich in hun stemgedrag niet in de eerste plaats laten leiden door ideologieën', zegt hij. ‘Vroeger, toen Vlaanderen nog verzuild was, stemde je voor de club waartoe je behoorde, en dat had te maken met je levensbeschouwing of je sociale klasse. Vandaag stemmen mensen op partijen en politieke figuren die ze vertrouwen.” Op de vraag of dat het probleem van de drie traditionele partijen is? antwoordt hij:‘Ze kampen met onduidelijkheid. Veel kiezers vragen zich af waar die partijen vandaag precies voor staan. Mensen hebben te vaak gezien dat ze hun basiswaarden niet omzetten in beleid. Ik vermoed dat het succes van zowel de N-VA als Groen daarmee te maken heeft: het zijn partijen met een duidelijk programma en een geloofwaardig profiel.

Reynders (dS): "We gaan raadgevers in economische diplomatie aanwijzen die (lokale) bedrijfsleiders zijn in hun land en die geen euro zullen kosten aan België. Het zijn raadgevers die onze ambassades en de raadgevers van de gewesten zullen bijstaan." Anders Gelezen, nu al gratis federale raadgevers voor de regionale raadgevers en binnenkort enkel nog gratis diplomaten ook?

Saskia Decoster (DM): “Neem nu een topvoetballer die miljoenen euro's per jaar verdient, die betaalt sociale lasten alsof hij een minimumloon van 9.000 euro per jaar “bijeenvoetbaliert”. Hij draagt dus een heel pak minder af aan de staat dan een poetsvrouw. Is er iemand die mij dit even offside kan uitleggen? Een fiscaal gunstige regeling omdat het volk brood en spelen wil? Het volk wil volgens mij brood en spelen en een eerlijke belastingverdeling. (…) De druk van de nationale voetbalbonden op de politiek is zodanig groot dat politiekers gewillig door de knieën gaan voor de voetbalbonden, in ruil voor een gezinskaart in de viplounge en nog wat andere voordeeltjes. Iedereen herinnert zich de beelden van een glunderende premier Dehaene met gans de familie op de voetbaltribune. Al jaren houdt de politiek de voetbalbond de hand boven het hoofd. (…) Het geld halen waar het zit, politici? Ik ken een plaats waar ik graag met u heen dribbel. En waar u als politicus gegarandeerd kan inkoppen en scoren. Ik leg hem hier voor u, de bal. Trap hem binnen en doe iets. Politiek en voetbalbond dragen al jaren hetzelfde, stinkende shirt. Dát shirt zouden ze moeten verwisselen voor een properder. Tenslotte hebben zij ook een voorbeeldfunctie.” Anders Gelezen, alvast een goede reden voor de Vincent Kompanys en Dehaenes om van het Belgisch vaderland te houden.

Jean-Claude Van Cauwenberghe (PS) in zijn boek 'Oser être Wallon!': 'Notre identité première est donc française (...) dans le recours à un outil culturel unique, incomparablement supérieur à celui que constitue la langue néerlandaise.'

Joëlle Milquet (cdh): Arrêtons d’avoir peur. Allons-y de manière décomplexée. Je suis toujours désireuse d’avoir un espace francophone solidaire et respectueux qui a quelque chose à dire dans le rapport de forces intrabelge. Je veux garder un lien majeur Wallonie-Bruxelles, que ce soit par des accords de coopération, une institution commune ou des règles très proches. On y travaille et c’est pour cela qu’on ne communique pas à ce sujet. Il y a évidemment une proximité majeure entre la Wallonie et Bruxelles. Mais elle n’est pas contraire au fait régional. L’important, c’est les gens, qu’ils soient soumis à des règles identiques. C’est cela qui nous anime. Il faut cet espace francophone à partir de deux régions qui s’assument.(…) On peut donc dire que vous serez tête de liste au fédéral ?Il y a des procédures mais c’est la logique, les vice-premiers vont se retrouver chefs de file à Bruxelles et tous vraisemblablement têtes de liste à la Chambre. Anders Gelezen, er is een Brusselse putch in de maak !

Jan Callebaut (marktonderzoeker in DM) : Misschien moeten we leren om opnieuw de basisbehoeften te organiseren zoals de Chinezen het doen en te stoppen met het bijbouwen van 'schuurtjes en stalletjes'. Misschien wordt het tijd om een nieuwe hst-ruggengraat te trekken van Kortrijk over Gent naar Antwerpen/Mechelen en Hasselt/Genk. Zou het zo een gek idee zijn om rond deze groeiader de openbare bedrijven, overheidsdiensten en servicebedrijven, die de core van de toekomstige tewerkstelling vormen, te huisvesten?

Martin Sommer (De Volkskrant, over persvrijheid): “Als er wat stinkt in Hongarije, moet Hongarije worden gekapitteld. En niet Nederland, dat net deze week is bevorderd tot nummer twee op de wereldranglijst van de persvrijheid. Maar zo werkt het niet. Hongarije steekt een middelvinger op naar Brussel als het apart wordt aangesproken. Regels gelden immers voor iedereen of voor niemand. Wij kunnen het onzin vinden, maar deze week nog werd Nederland bestraffend toegesproken over de zwangerschapsrichtlijn. (…) Zo is gelijkberechtiging een prachtige waarde, en tegelijk net als de vrije markt in de uitwerking een geweldige aanjager van centralisering. Het eind van het liedje is dat de gewenste mediaraad met 'doorzettingsmacht' er vast niet komt. Ik schat dat dit rapport een subsidietje voor universitair media-onderzoek gaat baren, en misschien een Brussels klasje voor getalenteerde research-journalisten. Zie hier de tragiek van Europa, waar institutionele hoogmoed wordt gestapeld op een mooi beginsel. Om te eindigen in praktisch gespartel.”

Pjotr

 

Pleidooi voor een democratischer zetelverdeling

 

MEDIA EN POLITIEK ANDERS GELEZEN

De manier waarop de federale Kamer van Volksvertegenwoordigers wordt samengesteld, leidt tot scheeftrekkingen die niet alleen nadelig zijn voor de grootste gemeenschap. Sommige partijen worden geweerd hoewel ze wel een zetel zouden bekomen mocht voor hen dezelfde norm gelden als voor grotere partijen. Voorbeeld: de PS heeft voor één zetel slechts 34.405 stemmen nodig, terwijl de Franstalige partijen R.W.F en WALLONIE D’ABORD meer stemmen halen, maar geen zetel krijgen. Tijd voor een andere lezing en democratischer oplossingen.

De methode D’Hondt

Kiezers: Er waren 7.725.463 kiezers, waarvan 6.929.855 effectief hun stem uitbrachten. De 150 verkozen kamerleden vertegenwoordigden samen 6.211.259 kiezers. 3.953.606 kiezers stemden op 7 Vlaamse partijen en 2.257653 kiezers stemden op 5 Franstalige partijen. Er zijn dus 63,7 % Vlaamse kiezers en 36,3 % Franstalige kiezers die effectief vertegenwoordigd zijn.

Daarnaast zijn er blanco en ongeldige stemmen (402.488) en ongeveer 315.000 kiezers die hun stem uitbrachten op een partij die niet vertegenwoordigd is in het parlement. Daarvan zo’n 100.000 Vlamingen en 215.000 Franstaligen. Via de formule D’hondt worden deze stemmen herverdeeld over de fracties die wel zitting hebben.

Volksvertegenwoordigers: In het totaal zijn er 150 volksvertegenwoordigers die in theorie alle Belgen vertegenwoordigen. Daarvan zijn er 88 Vlaamse vertegenwoordigers of 58 %, tegenover 62 Franstaligen of 42 %. Het verschil tussen het aantal kiezers die vertegenwoordigd zijn en het aantal zetels is duidelijk scheefgetrokken: met 63,7 % van de kiezers zijn er maar 58 % Vlaamse volksvertegenwoordigers. Voor de Franstaligen partijen volstaan 36,3 % van de stemmen om 42 % van de zetels te gekomen.

Bij het instellen van een kiesdrempel heeft men kiezers uitgesloten van de parlementaire macht maar tegelijk heeft men deze stemmen (ge/mis)bruikt door ze toe te kennen aan partijen die wel in de kamer vertegenwoordigd zijn volgens een totaal arbitrair systeem. Niemand kan immers zeggen dat deze stemmers inderdaad (in deze verhouding) ook zouden stemmen voor de partijen die deze stemmen binnenrijven.

Een democratischer verdeling

Alternatieve berekeningsbasis: Om het aantal “verloren” stemmen toch een stem te geven in het parlement dient men zowel voor de reststemmen van de partijen die wel vertegenwoordigd zijn als de stemmen van deze die geen zetel haalden een redelijke vertegenwoordiging te zoeken. Vooreerst is het democratischer om alle blanco stemmen niet mee te tellen, vermits de kiezer doelbewust géén enkele partij zijn goedkeuring gaf. Rekenen we daarbij de ongeldige stemmen dan waren er voor de verkiezing van 2010, 6.527.367 geldige stemmen die in dit alternatief als basis dienen voor het bepalen van het aantal stemmen per zetel. Voor 150 volksvertegenwoordigers zijn er per zetel 43.515 stemmen nodig zijn.

De reststemmen: enerzijds zijn er de reststemmen van partijen die in het parlement vertegenwoordigd zijn (het overtal van een veelvoud van 43.515) en anderzijds de stemmen van partijen die minder dan 43.515 stemmen haalden. Om de democratische rechten van deze kleintjes (de niet vertegenwoordigde partijen) maximaal te respecteren, kan men deze partijen de kans geven om zelf te beslissen naar welke partij in het parlement hun stemmen gaan, of desgevallend niet willen dat andere partijen ermee gaan lopen (te beschouwen als blanco stemmen).

Rekening houdend met deze alternatieve berekening zou het resultaat van 2010 er als volgt hebben uitgezien:

Partij	Aantal stemmen	Aantal zetels  berekening  D’Hondt	Aantal zetels alternatief
Vlaams Belang	506.697	12	11
Lijst De Decker	150.577	1	3
Open VLD	563.873	13	12
CD&V	707.986	17	16
sp.a	602.867	13	13
N-VA	1.135.617	27	26
Groen!	285.989	5	6
PVDA +	52.918	0	1
TOTAAL Vl		88	87
PS	894.543	26	20
MR	605.617	18	13
CDH	360.441	9	8
Ecolo	313.047	8	7
Parti Populaire	84.005	1	1
TOTAAL Fr		62	49

Op basis van deze verdeling waarbij geen rekening wordt gehouden met de stemmen van de niet vertegenwoordigde partijen zijn er dus slechts 136 volksvertegenwoordigers. Volkomen democratisch vermits deze partijen slechts een deel van de bevolking vertegenwoordigen en op geen enkele democratische manier aanspraak kunnen maken op de stemmen die ze niet kregen.

Het is vervolgens aan de niet vertegenwoordigde partijen om binnen een vooraf bepaalde (korte) periode hun keuze te bepalen: ofwel geven ze hun stemmen aan een partij die reeds zitting heeft in de Kamer (hun stemmen worden bij het eventueel overschot gevoegd, waardoor ook deze nuttig worden), ofwel vormen ze samen met andere niet vertegenwoordigde partijen een eigen fractie mits ze ten minste het minimum aan stemmen (43.515) vertegenwoordigen, ofwel verkiezen ze hun stemmen aan geen enkele partij te geven. Die laatste mogelijkheid zal ook leiden tot minder zetels wat logisch is gezien er minder kiezers vertegenwoordigd zijn in het parlement. Bij het overschrijden van de vooropgestelde termijn vervallen deze stemmen automatisch.

Vermits alle partijen de kans krijgen om door samenwerking hun reststemmen te valoriseren door deze samen te voegen met stemmen van niet vertegenwoordigde partijen kan het verlies beperkt worden. Is er toch een verlies dan is dat het gevolg van hun eigen onbekwaamheid om samen te werken en is een democratische prijs hiervoor perfect op zijn plaats.

 

Nabeschouwingen

Uit dit summier onderzoek blijkt alvast dat de door J.L. Dehaene aangeklaagde versnippering van het Vlaamse politieke landschap meer een rol speelt in Wallonië dan in Vlaanderen. Dat is de oorzaak van de flinke bonus die partijen zoals PS (+ 6 zetels) op een ondemocratische manier krijgen. Voor alle Franstalige partijen samen gaat het om maar liefst 13 zetels!

Een variabel aantal volksvertegenwoordigers geeft meteen beter de beperkte graad aan democratie weer in het parlement. Daarentegen zouden bijkomende verkozenen, die niet door de partij worden herleid tot slaafse uitvoerders, een stimulans zijn voor het parlementair debat.

Voor alles lijkt mij in dit alternatief het grote voordeel dat elke stem evenveel waard is en de “grote partijen” niet langer op een arbitraire manier gaan lopen met de stemmen van kleinere partijen. Dat de traditionele politieke partijen het huidig systeem inclusief de creatie van niet vertegenwoordigde "tweederangsburgers"dulden is alleen al daarom niet netjes.

Citaten van de week

Bruno Tobback(sp.a in dS): ‘Neem nu de belastingdruk in ons land. Die zou te hoog zijn. Maar als je begint na te rekenen wat je daar allemaal voor terugkrijgt, dan moet je dat toch relativeren. Nog een andere platitude waar te weinig kritische vragen over worden gesteld: dat wij niet alleen de hoogste lasten hebben, maar ook de laagste pensioenen. Dat is ook nonsens. Als je dat vergelijkt met de rest van Europa, zijn onze gepensioneerden er het beste aan toe. De meesten zijn eigenaar van hun woning, dankzij onze gezondheidszorg hoeven ze zich niet voor een fortuin te laten verzekeren, we hebben thuiszorg en betaalbare rusthuizen...” Anders gelezen, is dit een uitnodiging om eens na te gaan wat de staat met het vele geld al of niet moet doen. Dat de eigenaars van huizen er zelf voor gewerkt hebben en dus geen verdienste is van de staat, past blijkbaar niet in zijn denkwereld.

Gerolf Annemans (VB in dS): “Er zijn nog altijd politici die mij geen hand geven. Dat vind ik stuitend. Er zitten in Vlaams Belang zoveel lieve, brave mensen die geen vlieg kwaad doen. Ook als intellectueel vind ik die status als paria erg droef. Wij proberen politieke ideeën in de markt te zetten en worden als een vod weggegooid. En dan heb ik het niet eens over mijzelf, ik wil niet klagen, maar over die vele Vlaams Belangers die niet meetellen. Op menselijk vlak doet dat soms pijn. (…) Ik heb daar persoonlijk altijd op gelet, en in de mate dat de partij ooit aanleiding heeft gegeven om te denken dat wij het op mensen gemunt hadden, moet ik mij daarvoor verontschuldigen. Het is een tijd van verontschuldigingen, dus ik wil dat gerust doen, on the record , schrijf dat maar op. Ik wil de voorzitter zijn die de bladzijde omdraait en tegen alle leden van de partij zegt dat wij tegen andere partijen strijden, niet tegen mensen, niet tegen vreemdelingen.”

Pjotr

Anders Gelezen

Over de "walgelijkste creaturen" in dS

 

MEDIA EN POLITIEK   ANDERS GELEZEN

De walgelijkste creaturen

Het was een week vol mediakritiek. Aanleiding hiervoor was de veroordeling van de hoofdredacteur van De Morgen wegens een onvoldoende onderbouwde kritiek op een gerechtsmagistraat. Allround academicus Jan Blommaert pleegde hierover in dS een opiniestukje onder de titel “Nood aan fact finding”. Hij verklaart onder meer “In realiteit zijn we buitengewoon slecht geïnformeerd en meer dan ooit tevreden met hapklare en simpel te verteren informatiekost. Journalisten moeten almaar sneller werken, hebben nog nauwelijks de kans om zich in bepaalde thema's te verdiepen, en zijn gebonden aan benauwende formats. Opinies domineren feiten.” Duidelijke taal en wellicht zal niemand hem ongelijk geven. Ironisch genoeg las en citeerde ik nog niet zo lang geleden uit zijn eigen opiniestukjes die evenmin een andere lezing doorstaan. Herinner u zijn stelling, dat strengere eisen inzake de kennis van het Nederlands leiden tot een onrechtvaardiger maatschappij. “Fact finding” of een intentieproces?

Voorts breekt hij een lans voor meer kwaliteit: “Het is te hopen dat de redacties in dit land lessen trekken uit dit voorval, en zich naast de productie van goed leesbare teksten ook opnieuw meer gaan bezighouden met de kwaliteit van de informatie die erin komt. Een enkele ombudsman helpt wel, maar is onvoldoende.” Deze conclusie is de zoveelste herhaling van wat de Nederlandse journalisten Oosterbaan en Wansing in “de krant moet kiezen (voor kwaliteit)” reeds wisten.

Dat een ombudsman niet volstaat, blijkt uit het hiernavolgend voorbeeld:

In een artikel (23/01) waarvan de titel meteen de teneur weergeeft, “Jan Briers doet in zijn broek telkens als Ben Weyts hem belt”, laat bbr een reeks anonieme socialisten hun gal spuwen op Jan Briers, kandidaat-gouverneur van Oost-Vlaanderen (bbr is volgens de regels van dS een copy-paste van een andere bron door Bart Brinckman). Zo lezen we wat een anonieme erevoorzitter van sp.a denkt over Briers: “Briers wordt een ‘puppet on a string’. Telkens als Ben Weyts hem belt doet hij in zijn broek. Hij weet aan wie hij zijn benoeming te danken heeft. Zo'n zogeheten niet-politieke benoeming levert de ‘walgelijkste creaturen’ op die er bestaan.” Getroffen door zoveel haat jegens een persoon die niet eens de kans krijgt om zich te bewijzen, vroeg ik aan de ombudsman of dat niet erover was? De krant is toch niet verplicht om dergelijke hatelijke uitspraken  over te nemen? Zijn reactie verbaasde mij echt: “Als kopstukken daarbij krasse uitspraken doen, is het de taak van de krant om die weer te geven. Als ik me niet vergis, is de voorzitter van de N-VA ook nog niet gestorven van zijn eerste krasse, cassante, sommigen zouden zeggen "galspuwende" opmerking over zijn politieke concurrenten. En ook die stonden in de krant.” Kijk eens aan, zonder dat ik verwees naar N-VA en enkel wou aanklagen dat scheldwoorden niet thuis horen in een kwaliteitskrant, ziet hij prompt in mij de verdediger van De Wever en dus is mijn bedenking niet objectief. Welnu, bij deze laat ik de ombudsman weten dat om het even welke politicus en dus ook De Wever, niet moet afkomen met dergelijke hatelijke opmerkingen. Toen ik hem dat in een reactie duidelijk maakte en hem uitnodigde om een voorbeeld te geven van een vergelijkbare uitspraak door om het even welke politicus (ik zou wel enkele mestkevers kunnen vernoemen) haakte hij gemakshalve af: “Ik heb u mijn antwoord gegeven. Er is niets mis met dat stuk. Als u het met mij oneens wil zijn, het zij zo.” Maar goed, laten we het erop houden dat hij geen tijd heeft noch betaald wordt voor een discussie ten gronde.

Na meer dan 10 jaar dS dagelijks Anders te hebben Gelezen, groeit bij mij de overtuiging dat met de aanstelling van Peter Vandermeersch als hoofdredacteur, de krant een grote bocht heeft gemaakt en kwaliteit ondergeschikt werd aan de commerciële resultaten. Zijn verkiezing in 2007 als marketeer van het jaar bekroonde een redactionele ommezwaai die dS voorgoed op weg zette van het oppervlakkige commerciële product. Zoals Vandermeersch zelf verklaarde werden de leegstaande lokalen op de verdieping van de redactie opgevuld met marketeers om “de samenwerking met de redactie te verbeteren”. Het resultaat zien we elke dag: Meer bladzijden zodat er ook meer reclame kan geplaatst worden, vrijblijvende bijdragen over koetjes en kalfjes, tot op de draad uitgesponnen drama’s, scherpere opiniestukken inclusief scheldpartijen, die vooral appelleren aan de emotie in plaats van het verstand,  meer ongecontroleerde copy-paste bij gebrek aan voldoende journalisten en last but not least, de poging om de toenemende kritiek te temperen door het aanstellen van een ombudsman. Die ene vraag waar het echt om gaat, of de krant niet beter kiest voor kwaliteit, blijft onbeantwoord.

Paleis der Natie

Nu Rik Van Cauwelaert zijn eigen bijdrage onder de naam “Paleis der Natie” heeft in De Tijd, zullen vele Knack lezers ongetwijfeld blij zijn om opnieuw zijn kritische beschouwingen te kunnen lezen. In zijn laatste artikel over “Primair boerenbedrog” herkende ik alvast de scherpe pen die Knack verloor. Even meelezen: “Toen N-VA-voorzitter Bart De Wever na zijn electorale zege in Antwerpen een oproep richtte aan federaal premier Elio Di Rupo (PS) om een confederale staatshervorming voor te bereiden, zat meteen de kat in de gordijnen. Nochtans zei De Wever niets nieuws. Hij herhaalde wat Vlaams minister-president Kris Peeters (CD&V) eerder vorig jaar, op de vooravond van de 11 juliviering, had gezegd. Peeters presenteerde toen het confederalisme, waarmee hij zoals de meeste Vlaamse politici eigenlijk een tot het uiterste doorgedreven federalisme bedoelt, als het model van de toekomst. En de minister-president voegde eraan toe - om toch maar niet verkeerd te worden begrepen - dat het Belgische wonder mogelijk wordt gemaakt door Vlaanderen. Of anders gezegd: Vlaanderen financiert dat Belgische wonder. Waarna Peeters waarschuwde: ‘Maar dit is niet lang meer vol te houden’. (…) Waals minister-president Rudy Demotte (PS) toonde zich in zijn nieuwjaarsboodschap een stuk bondiger. Hij bestempelde het confederalisme dat de Vlamingen aankaarten kortweg als ‘un piège à cons’ - beleefd te vertalen als ‘boerenbedrog’. Dat uitgerekend Demotte, Waalse socialist, het confederalisme als ‘boerenbedrog’ afdoet, is wel opmerkelijk. Want het eerste voorstel in die zin dat in 1947 al in de Kamer van Volksvertegenwoordigers werd neergelegd en waarvan de eerste zin luidde: ‘België is een confederatie gevormd door twee gewestelijke staten, Vlaanderen en Wallonië, en door het federaal gewest Brussel’, was van de hand van een Waalse socialist, Marcel-Hubert Grégoire. (…) Die ultieme staatshervorming kan er een zijn naar confederaal model. De overgang naar een confederatie veronderstelt, zo doceren grondwetspecialisten, in de overgang gedurende de ‘logische seconde’ de onafhankelijkheid van de deelstaten. Maar België kan ook, zoals Sottiaux aanreikt, tot een federatie van staten worden verbouwd. Dat zijn geen onbeduidende kwesties. Want al die grote samenlevingsvraagstukken van de volgende generaties kunnen alleen een oplossing krijgen nadat alle communautaire plooien zijn glad gestreken. Tot zolang wordt het beleid gekenmerkt door een gevaarlijk immobilisme dat met de zesde staatshervorming geen oplossing krijgt.

Het artikel sluit af met volgende zwaarwegende conclusie: “Het echte boerenbedrog schuilt in de manier waarop de overheid haar onmacht om die primaire uitgaven onder controle te houden verdoezelt achter steeds nieuwe belastingen. Het overheidsbeslag ligt nu al onhoudbaar hoog, hoger dan de helft van het bbp, met nefaste gevolgen voor de economische groei. En dan moeten de pijnlijkste effecten van de vergrijzing nog volgen. Waarmee het federale België met zijn, volgens politicoloog Wilfried Dewachter, ‘magere graad van democratie’ de noodzakelijke solidariteit tussen Noord en Zuid, tussen ouderen en jongeren, tussen zieken en zij die gezond zijn, tussen werkenden en werklozen, op de helling zet. Terwijl de overheid wordt geacht die solidariteit te organiseren.”

Belgische rekenkunde

Kamer 2010: PS 894.543 = 26 zetels;  CD&V: 707.986 = 17 zetels; N-VA: 1.135.617 = 27 zetels. Dus: met slechts 186.557 stemmen meer dan CD&V krijgt de PS 9 zetels meer dan CD&V. Maar met 241.074 stemmen minder dan N-VA krijgt de PS slechts één zetel minder. MR haalde 605.617 = 18 zetels, sp.a had 602.867 stemmen, goed voor 13 zetels. Ik weet wel dat dit het gevolg is van de gebruikte methode D’Hondt voor het verdelen van de restzetels, maar dat belet niet dat het altijd nadelig is voor de Vlamingen en dus in 2014 best op de politieke agenda komt. Een man = één stem en elke stem hetzelfde gewicht, moet ook kunnen in België, of niet?

Citaten van de week

Willem Schoonen, hoofdredacteur Trouw: Peter Vandermeersch is de huidige hoofdredacteur van de Nederlandse krant NRC-Handelsblad, ooit een vlaggenschip wat kwaliteit en berichtgeving betreft. Sinds hij daar de baas is gaat die krant elke dag in oplage (lezers/abonnees) achteruit. Maar niet alleen de oplage vermindert, ook de kwaliteit van NRC-Handelsblad is nog maar een afgietsel van wat ze vroeger was...

Patrick De Witte (columnist in De Morgen) ovr de grondstroom en N-VA: “Wellicht zat iemand op de partijraad wat verveeld uit zijn neus te eten en een spelletje Wordfeud op zijn iPad te spelen toen hij plots 'stroom' op het bord zag liggen en met zijn eigen letters 'grond' kon maken.”

PartiRep Ruth Dassonneville en Marc Hooghe van het Centrum Politieke Wetenschappen, KU Leuven: “De kiezers die bij de jongste gemeenteraadsverkiezingen op N-VA stemden beantwoordden aan het typische profiel van de volatiele kiezer. Dat is de uitkomst van een bevraging van de KU Leuven. Ze zijn ontevreden over hun gemeentebestuur, en tonen weinig interesse in politiek en staan er zelfs wantrouwend tegenover. (.) 27,5 procent van de bevraagde N-VA-kiezers stemde in 2006 overigens nog op VLD, 23,9 procent op CD&V en 5,9 procent op het kartel CD&V-N-VA. 22 procent kwam over van het Vlaams Belang en 12,9 procent van SP.A.”. Anders Gelezen las ik een commentaar van Frank Thevissen die er niet om loog:

Frank Thevissen: “Partirep is een - wegens succes - terugkerende gesubsidieerde (en dus prijzige) interuniversitaire electorale studie: in 2009 moest deze studie aantonen dat het succes van de N-VA geen enkel verband hield met de communautaire problematiek en bijgevolg toonde het onderzoek dat ook netjes wetenschappelijk aan. O.a. Liesbeth Van Impe kon er geïnspireerd uit putten en schreef o.a. braaf uit het rapport over dat "communautaire besognes eens te meer bijzonder laag stonden op het prioriteitenlijstje van de kiezer." Wat Van Impe en haar collega's in hun enthousiasme daarbij over het hoofd zagen is dat het hogervermelde resultaat van deze post-electorale studie reeds in de kwaliteitscourant De Standaard  verscheen (11 juni 2009) nog voor de eerste respondent van deze post-electorale studie werd bevraagd nl. vanaf 22 juni 2009 (nvdr: de auteur was politicoloog Dave Sinardet). Onderzoeken die kunnen concluderen nog voor ze uitgevoerd worden, verdienen uiteraard bijzondere journalistieke aandacht in ons land. In andere landen zijn zulke studies strafbaar.”

Pjotr

Anders Gelezen

 

Verheugende vaststellingen

MEDIA EN POLITIEK   ANDERS GELEZEN

 

La Grande muette, niet langer onvoorwaardelijk trouw aan de koning

Mijn ongenoegen over de koninklijke kerstboodschap (Anders Gelezen 29/12/12) gaf aanleiding tot enkele reacties waarvan één door een gewezen topmilitair die mij vroeg of het niet wenselijk zou zijn om met een beperkte groep hogere officieren ons ongenoegen via een brief kenbaar te maken aan de Koning. Wetende dat officieren in actieve dienst door dergelijke openhartigheid konden geschaad worden in hun verdere loopbaan werden slechts een twintigtal Vlaamse hoofd- en opperofficieren buiten dienst aangeschreven. Een tiental wilden aan de actie meedoen, maar ook bij diegenen die niet wilden meedoen klonk – weliswaar binnenskamers - kritiek op de Koning en Di Rupo. Voor La Grande Muette en de Koninklijke entourage is dat toch geen onbelangrijk signaal. Het bleef echter bij een denkoefening omdat dra bleek dat dit zou leiden tot een polemiek binnen de groep. Een generaal liet het volgende weten: “Wees ervan overtuigd dat ikzelf ook verbaasd / geschokt werd door de inhoud van die ‘vredevolle en verzoenende’ kerstboodschap die overduidelijk niet werd geschreven door de eigen ‘speechwriter’ van deze Monarch. Een eventuele brief zou hem daarenboven nooit persoonlijk bereiken: daarvan ben ik overtuigd. Gelet op de reeks negatieve reacties die door  generaal (Luchtmacht; naam bekend bij redactie) zijn uitgelokt, twijfel ik er heel sterk aan dat je initiatief enig succes zal kennen bij de aangeschreven hoofd – en opperofficieren.”  Deze reactie vat de teneur samen van het ongenoegen bij diegenen die niet wilden meedoen. Bij zij die wel instemden waren er twee onderscheiden motivaties. Met in het achterhoofd het socialistisch (mis)management bij Defensie door PS minister André Flahaut, was dit incident voor sommigen de zoveelste misstap van de Franstalige socialisten, terwijl voor anderen de Koning wel degelijk de eerste verantwoordelijke was voor deze politieke tussenkomst. In een proefversie van de brief klonk de kritiek op de Koning als volgt: “Ons onbegrip over Uw kerstboodschap berust op twee vaststellingen: dat U zelf de tekst van deze boodschap schreef en dat deze werd goedgekeurd door de premier als politiek verantwoordelijke. Vermits ook Ministers van Staat in de media bevestigden dat het wel degelijk “het Paleis” is dat de tekst opstelt, kunnen wij enkel concluderen dat U weliswaar niet politiek maar wel materieel en moreel verantwoordelijk bent voor de boodschap. Het is Úw  visie die door de premier werd goedgekeurd. Hoewel minder belangrijk, betreuren wij het dat U, in hoofde van Uw functie als opperbevelhebber van de strijdkrachten in oorlogstijd, het niet nodig achtte om, zoals het gebruik het wil, een woord te richten tot de militairen in buitenlandse operaties. Jammer dat U met deze traditie brak. (…) Uw verwijzing naar de jaren dertig kan niet verklaard worden als een hernieuwde opflakkering van de repressie tegen meestal overleden collaborateurs of tegen jonge politici waarvan géén enkele betrokken was bij feiten uit de jaren 30; daarom vermoeden wij dat U met deze verwijzing een zeer actuele politieke strijd voert. Wij vrezen dat U zo deel wordt van het politieke debat in plaats van erboven te staan.”

Slechts één uitzondering onder de aangeschrevenen die de kerstboodschap wel verdedigde en een protestbrief kwalificeerde als een teken van onbekwaamheid om het breder perspectief te zien. Uit navraag blijkt echter dat diezelfde kolonel sinds hij als piloot vroegtijdig kon vertrekken zelf de partijpolitieke toer opging en werkte voor Patrick De Wael (Open VLD) die zoals algemeen bekend een gebeten tegenstander is van elke partij die een Vlaamsgezind standpunt verdedigt, laat staan Vlaams-nationalistisch zou zijn.

Anders gelezen : Is het geen verheugende vaststelling dat zelfs bij de trouwste fans van het “Koninklijke Instituut”, net zoals in de burgermaatschappij, een gezonde dosis kritiek mogelijk is wanneer de Koning en zijn entourage in de fout gaan? Bewustwording in plaats van onvoorwaardelijke onderdanigheid, zo bewijzen ook topmilitairen dat ze geen wereldvreemde kaste zijn. Tegelijk leren we uit deze ervaring dat eensgezindheid niet voor de hand ligt en de verdeeldheid even groot is als onder de bevolking. Ook dat is typisch Vlaams.

Wanneer “anders lezen” een politiek statement wordt

De media boden opnieuw een mooie verzameling gekleurde meningen. Het volstaat om een uitspraak te doen en de (meestal politieke of academische) tegenstander krijgt de gelegenheid om in alle kranten (het maakt niet meer uit welke krant want copy-pasten doen ze allemaal) de uitspraak in een “verkeerd” daglicht te plaatsen. Van Besien (voorzitter Groen!) legt klacht neer wegens zijn lezing van een uitspraak door de Antwerpse procureur Dams. Bart Brinckman deed het - een beetje subtieler - nog eens over in zijn commentaarstukje in dS. Waar Dams zegt dat het tijd wordt om iets te doen aan de kleine criminaliteit leest Van Besien dat hij niet geïnteresseerd is in de grote criminaliteit. Verdachte voertuigen signaleren is synoniem voor een verklikkermentaliteit. Ik wou dat mijn buren nog niet zolang geleden het voertuig van de inbrekers in mijn huis gezien en gemeld hadden. Maar dat zijn wellicht futiliteiten voor een politicus die appelleert aan een elite waarvoor eigendom niet belangrijk is. Nog Anders Gelezen: Hoe veraf kunnen progressieve politici staan van gewone mensen.  

De anti-Vlaamse opinies zijn niet meer te tellen. De intellectuele kwaliteit ervan gaat er echter niet op vooruit. In Knack online – die zijn nieuwe reputatie van links anti-Vlaams forum eer aandoet - mag de linkse academicus, Jan Blommaert, een opiniestukje plegen waarin hij stelt dat de strengere eis  voor de kennis van het Nederlands niets minder is dan een oproep voor ééntaligheid. De anderstaligen worden dus verplicht hun eigen taal op straffe van uitsluiting te vergeten? De titel laat geen twijfel bestaan over zijn conclusie: Vlaanderen Vlaams: een onrechtvaardige samenleving. Frankrijk Frans: een onrechtvaardige samenleving? Duitsland Duits … ?

De frustratie bij de anti-Vlaamse stemmen neemt zienderogen toe en meestal dezelfde beperkte groep van “usual suspects” waaronder voormelde academicus, hebben zich verenigd in een nieuwe drukkingsgroep, de Vooruitgroep. De naam alleen al laat geen twijfel bestaan over de invalshoek van hun analyses. Naarmate echter de kranten, weekbladen en zelfs de VRT elke dag opnieuw uitpakken met kritiek op N-VA, lijken de gewone mensen zich steeds meer af te keren van hun discours. Komt daar dan een Franstalige partijvoorzitter (Lutgen cdH) vertellen dat de Vlaamse partijen bang zijn van N-VA. Zijn mening liegt er niet om: “Er moet komaf gemaakt worden met de “pensée unique” en het “intellectueel terrorisme” die de N-VA omgeven, zei hij maandag tijdens de voorstelling van de nieuwjaarswensen van zijn partij. De N-VA zelf verwijt hij “zwemen van populisme en extremisme.” Confederalisme? Niet met mij, dus na madame NON, Monsieur NON, die opnieuw weigert rekening te houden met de Vlaamse verzuchtingen. Anders Gelezen: Al dat verbaal geweld in Vlaanderen en Wallonië is het gevolg van de toenemende frustraties. Zou het al eens bij iemand opgekomen zijn dat de populariteit van N-VA alles te maken heeft met het “malgoverno” van de traditionele partijen waaronder België stilaan bezwijkt? Het besef groeit bij de Vlaamse politici  dat de belangrijkste fouten uit het verleden – de complexe Belgische ziekte - niet goed te maken zijn op korte termijn en zonder grote kuis te houden. Anders gelezen: Is dat geen verheugende vaststelling?

Citaten Van de week

Dorian de Meeûs (LLB): « Tous ces Flamands, comme Verhofstadt, qui s’étonnent de la montée de la N-VA alors qu’ils ont alimenté le conflit communautaire, c’est à se taper le cul par terre. »

Paul Magnette (Le Soir) : "Er is een permanente kruisbestuiving tussen Brussel en Wallonië. Mijn studenten aan de ULB kwamen van zowat overal, een groot deel van de Brusselse bevolking is van Waalse origine. We moeten er ons rekenschap van geven wat we samen zijn, en dat is – ik herhaal – een Waals-Brusselse natie." Anders Gelezen: Kan iemand zich voorstellen dat Wouter Beke zoiets zou zeggen? Leve het Francofiele separatisme. Vlamingen in Brussel: Zou koning Albert II nu ook durven waarschuwen?

Walter Vandenbossche (CD&V Brussel) in Brusselnieuws.be: "De Franstaligen zien de trein van 2014 op zich afkomen, de Franse Gemeenschapscommissie is virtueel failliet. Ik zie ook niet in hoe Wallonië Brussel kan helpen, Wallonië heeft met het verlenen van verregaande autonomie aan de Franse Gemeenschapscommissie de Franstalige Brusselaars de facto afgestoten. Waarom zouden ze nu de banden aanhalen? Maar het is natuurlijk wel de enige strohalm voor Franstalig Brussel."

Prof. em. Willy Martin

De dingen van het ogenblik

Een vlucht
voorbijtrekkende ganzen
laat in de lucht
een haast volmaakte
driehoek zien.

Nog even
en zelfs
de kaalste akkers
liggen volledig
toegedekt met sneeuw.

Binnen
houdt een gedicht
over de dingen
van dit ogenblik
alsnog
zijn woorden in.

Pjotr

Anders Gelezen