1 mei te lande

MEDIA EN POLITIEK   ANDERS GELEZEN

 

De burger heeft recht op een neutrale overheid, zo klonk het bij Open VLD en N-VA. Daarmee bedoelde men dat ambtenaren in contact met hun klanten er neutraal moeten uitzien. Klinkt redelijk ware het niet dat de top van die neutrale ambtenaren politiek benoemd en bevorderd wordt. Vooral de traditionele partijen waaronder Open VLD hebben in deze materie een stevige reputatie opgebouwd. Is het te simpel om te pleiten voor ambtenaren die onafhankelijk zijn van een politieke partij? Het antwoord op deze retorische vraag is al even simpel: in dit België, JA.

1 mei

Het wordt zelfs moeilijk voor de socialistische partij om in de bevriende media een eenmeiboodschap te brengen die niet stuit op onbegrip. De oproep van sp.a-voorzitter Bruno Tobback om al het fraudegeld te spenderen aan een verlaging van de loonlasten klonk nochtans sympathiek. ABVV-voorzitter Rudi De Leeuw deed er zelfs een schepje bovenop. Met de 13 miljard die John Crombez zal recupereren kunnen 150.000 jobs worden gecreëerd. Roffel, roffel, maar dan volgden enkele bezwaren. Hoe betaal je die lastenverlaging het jaar erna, wanneer de inkomsten uit fraude terugvallen tot een verwaarloosbaar bedrag? Vermoedelijk antwoord: “dat is voor na de verkiezingen.”

VUB-Prof en fiscaal specialist Michel Maus ziet de Tobback oplossing evenmin zitten (DM): “Het socialistische standpunt lijkt immers uit te gaan van de stelling dat de fiscale fraude verantwoordelijk is voor de absurde fiscale loonkosten in ons land, en dat de opbrengst van de fraude kan worden gebruikt om die loonkosten te milderen. (…) De primaire vraag in het fraudeverhaal is dan ook niet zozeer hoe de overheid de fraude optimaal kan bestrijden, maar wel hoe de overheid de oorzaken van de fraude kan wegnemen. (…) Deze waaromvraag is werkelijk fundamenteel voor de probleemoplossing van de fraude en die boodschap lijkt blijkbaar niet echt door te dringen. Nochtans zijn er redenen waarom de Belgen zo allergisch reageren tegen belastingen en zo'n hoog fraudelibido hebben. Iedereen beseft dat belastingen noodzakelijk zijn voor het in stand houden van de verzorgingsstaat en toch gaat onze maatschappij gebukt onder een totaal gebrek aan fiscale burgerzin. De oorzaak van dit fenomeen ligt duidelijk in het gebrek aan vertrouwen in de overheid en die is daar zelf verantwoordelijk voor. (…) Een zorgvuldig en verantwoord belastingsysteem leidt onmiskenbaar tot een vertrouwen in de regering, en omgekeerd zorgt een onzorgvuldig en onverantwoord belastingsysteem even onmiskenbaar voor een maatschappelijke vertrouwensbreuk. (…)Ons land heeft dan ook nood aan een fiscale revolutie en verdient een rechtvaardig belastingsysteem zodat elke burger en elke onderneming, rijk of arm, groot of klein, op een redelijke wijze bijdragen aan de financiering van onze verzorgingsstaat. (…) Eerder dan te zwaaien met de scalp van de fiscale fraude, had dit de eenmeiboodschap moeten zijn.

Het ander paradepaardje van sp.a, de ingrepen van Johan Vande Lanotte in de energiefactuur werden compleet onderuitgehaald door Tom De Meester in zijn boek “Opgelicht. De energiezwendel van Electrabel & Co”, waaraan Rik Van Cauwelaert aandacht besteedde in DT. Een uittreksel: “De manier waarop politiek verantwoordelijken de afgelopen jaren toelieten dat energieleveranciers en investeerders ongehinderd in de subsidietrog graaiden, komt in de buurt van schuldig verzuim. Bovendien werd met dat non-beleid van enkele socialistische politici de heilige koe van de socialistische beweging, het indexmechanisme, slachtrijp gemaakt. Want de energieprijs, die gevoelig hoger ligt dan in de buurlanden, weegt bijzonder zwaar door in die prijzenindex, die de Europese Unie liefst ziet verdwijnen. Het gepriegel met het versneld opnemen van goedkopere beltarieven en van verlaagde prijzen voor voeding in de indexkorf biedt geen soelaas. (…) Voor elke euro windstroom die een windmolenpark verkoopt, krijgt het twee euro subsidie. De opmerkelijke rol van minister Johan Vande Lanotte (sp.a), eerst als minister, dan als zakenman en daarna opnieuw als minister, brengt Tom De Meester uitvoerig in beeld.”

De Morgen emancipeert

Een mooi staaltje emancipatie: geef allochtonen de kans om eens hun gedacht te zeggen. Bij De Morgen mag politiek filosoof Bleri Lleshi, Antwerpse jongeren tussen 16 en 26 jaar aan het woord laten. De eerste brief die goed bevonden werd was alvast een schot in de roos: “Waarom ik mij niet wil integreren”, schreef Yassine Channouf, een 25 jarige Borgerhoutenaar. Even citeren:  "Zolang een dubbele standaard wordt gehanteerd, is mijn doel niet het conformeren aan de maatschappij, maar het veranderen ervan.  Ik ben in Antwerpen geboren, maar heb me er nooit thuis gevoeld. Waarom? Omdat de dominante stroming binnen de maatschappij moeilijkheden heeft met mijn bestaan, met mijn 'zijn'. Omdat er altijd iets bovenmenselijk wordt geëist! Er wordt altijd verwacht dat ik me verantwoord voor de daden van anderen, dat ik me distantieer, en vooral, dat ik me opstel als veroordelende rechter telkens iemand van mijn 'soort' buiten de lijntjes kleurt. Mijn kleur en naam zijn mijn ergste vijanden. Deze maatschappij tolereert excessen waar ik niets mee te maken wil hebben. Daarom wil ik mij niet integreren. Ik wil zelf de criteria bepalen waaraan ik moet voldoen om een volwaardig mens te zijn. Ik hoef niet gekeurd te worden door een maatschappij die mij criteria oplegt waaraan ik moet voldoen om 'geïntegreerd' te zijn. Het huidige integratiediscours wordt gekenmerkt door één eigenschap: het gebrek aan keuzevrijheid. Take it, or leave (it). Anders gelezen, de 26 jarige Channouf kon blijkbaar gedurende 25 jaar niet aarden in het nochtans socialistisch bastion Antwerpen. Daar is een verklaring voor: het Belgisch integratiebeleid wordt niet gedragen door de brede bevolking. Of deze maatschappij zich nu wel zal conformeren naar zijn criteria is weinig waarschijnlijk. Wanneer verstandige Marokkanen niet willen integreren en andere Marokkanen vanuit hun gewelddadige cultuur hun zwangere schooljuf het ziekenhuis in slaan, zoals in Ieper (Het Nieuwsblad 7/05), dan staan we ver van een vreedzame samenleving. Een vermeldenswaardige verklaring hiervoor kwam er van lezer Chris VO: “Ben oud genoeg om de Noord-Afrikanen die na Wereldoorlog I in Frankrijk gebleven waren te hebben gekend. Werden er geaccepteerd, gedroegen zich, zoals alle immigranten uit Rusland, Polen, Italië, Spanje, enz. Frankrijk stond toen bekend als het meest gastvrije land van Europa. De miserie is begonnen met het arriveren van imams, al dan niet bezoldigd door conservatieve emiraten en heersers, die over ons continent de vlag van de Profeet willen zwaaien.” Ik kon het niet beter zeggen.

Het gaat goed met de Vlaamse media

Het gaat het goed met de kwaliteit van onze media, TV, kranten en weekbladen. Althans volgens een opiniestukje geschreven door de verzamelde hoofdredacteuren  van de VRT dat gretig afname vond in de schrijvende pers, waaronder dS. Het bizarre of mag ik zeggen het humoristische van deze bijdrage was dat het ging om een reactie op kritiek die dS weigerde te publiceren. Verwacht het onverwachte, zoals een antwoord op doodgezwegen kritiek. Die kwam in een Open Brief ondertekend door honderd auteurs van PEN-Vlaanderen. Tom Cochez (apache.be) leverde hierbij volgend commentaar: “Het opiniestuk van de VRT-hoofdredacteurs illustreert perfect het drama van de Vlaamse media. PEN-Vlaanderen schreef vrijdag dat het de vrije markt is die het vrije woord versmoort. Dat is maar een deel van het verhaal. De Vlaamse krantenmarkt is namelijk een zeer zwaar gesubsidieerde markt, al mag dat vooral niet luidop worden gezegd. Alleen al via B-post stroomt er elk jaar 120 miljoen euro belastinggeld door naar de portefeuilles van de krantenboeren. Ter vergelijking: dat is meer dan de winst van de grote Vlaamse mediagroepen samen. (…) De vraag van 120 miljoen blijft waarom de overheid niet ingrijpt. Hoewel politici zich off the record wel eens durven laten gaan in hun kritiek op de media, is er blijkbaar niemand die het verwijt wil riskeren dat de politiek ingrijpt op de media. Het zal toch niet zijn dat de eerste politicus die nog maar oppert om de perssteun af te schaffen of voorwaardelijk te maken, voor eeuwig en één dag uit de krant wordt verbannen? Op facebook doet een foto van de Iraakse Comical Ali de ronde met als opschrift “Het gaat goed met de Vlaamse media.” Oef.

Citaten van de week

Karel De Gucht in Le Soir (overgenomen van RTL) over de slechte begrotingscijfers van België waarover binnenkort de Commissie moet beslissen of België een boete moet betalen: “Het is duidelijk de fout van bijna anderhalf jaar zonder regering, volgens de Europese commissaris. Daarbij wijst hij de N-VA als schuldige aan. Ik vind dat de N-VA een zeer grote verantwoordelijkheid draagt in dit dossier. Men zou de boete kunnen sturen naar de burgemeester van Antwerpen.” Anders gelezen, Hoe dom kan een slimme vent toch zijn als hij verblind wordt door rancune. In zo’n geval is het goed om even te herinneren aan de tekorten op de Belgische begroting. In 2009 : 19,2 miljard Euro;  2010 : 13,9 miljard Euro;  2011 : 14,4 miljard Euro;  2012 : 15,2 miljard Euro tekort. Opmerkelijk dat het jaar van de zogenaamde N-VA-stilstand het minst slechte resultaat opleverde. Hadden de traditionele partijen niet beter nog een beetje langer gewacht?

Karl Vanlouwe (N-VA senator) facebook: “Federaal Minister Geens vindt dat de Brusselse en de Waalse regeringen meer kunnen doen voor hun begroting. Terecht...
Het verschil tussen de begroting van de Vlaamse regering en de begroting van de Brusselse en Waalse regeringen ligt erin dat Vlaanderen steeds een resultaatsverbintenis nastreeft, terwijl de andere deelstaatregeringen slechts inspanningsverbintenissen aangaan...”

Rudi Vervoort (PS) nieuwe minister-president BHG in LLB: Zijn de Vlamingen niet oververtegenwoordigd in Brussel? “In de politiek leven we met symbolen. In het België van morgen moeten de Franstaligen hun minoriteiten niet behandelen zoals ze soms door de meerderheid van het Noorden werden behandeld.” Anders gelezen, bewijst deze uitspraak dat Vervoort iets over het hoofd ziet: de Franstalige minoriteit in België die alles kan blokkeren. Tijd dat ook de Vlaamse minoriteit in Brussel dezelfde macht krijgt. Wedden dat hij, nochtans minister-president, zelfs niet beseft hiermee de Vlamingen te schofferen?

Guy Tegenbos in dS commentaar  (over de deal van de belastingen met de diamantairs): “Het parlement zou die deals eens grondig moeten doorlichten en de ethische kanten ervan bespreken. Het is een goed moment daarvoor. Het toeval wil dat we de volgende twaalf maanden een minister van Financiën hebben die dit kent, omdat hij jarenlang ‘deontologie’ doceerde aan de universiteit. Zijn voorganger in voorgaande regeringen was daar niet zo goed in.” Anders gelezen, is de huidige minister van financiën ook niet goed als fiscaal raadgever om belastingen maximaal te ontwijken? Goedbetaalde raadgever asociaal gedrag? Wel moet ik daar tegelijk aan toevoegen dat de onredelijk hoge belastingen aan de basis liggen van deze nationale sport. Er is dus méér werk aan de winkel dan de ethische kanten te bekijken.

Pjotr

Links en Vlaamsgezind

 

MEDIA EN POLITIEK   ANDERS GELEZEN

dS online steekt in een nieuw kleedje. De opvallendste vernieuwing? Het forum waarop lezers konden reageren is verdwenen. Alleen daarom al een geslaagde “onverwachte verwachting”. Ze zullen er alvast de moderator blij mee maken. Zeg nu zelf, die opgefokte reacties, tot daar aan toe, maar telkens beschaafd geformuleerde kritiek moeten publiceren werkt een normaal mens al op de zenuwen, laat staan iemand met lange tenen. Overigens gebeuren er nog rare dingen bij dS. Hoofdredacteur Bart Sturtewagen transformeerde zichzelf tot “opiniërend hoofdredacteur”. Ondertussen kwam ombudsman Tom Naegels tot de conclusie dat zijn eigen opinie (column) in dS niet samengaat met zijn opdracht als ombudsman. Zou de ombudsman méér bekommerd zijn om de kwaliteit van de krant dan de opiniërende hoofdredacteur? Ze zijn blijkbaar de pedalen aan het verliezen bij dS. In elk geval zou het goed zijn mocht Sturtewagen voortaan telkens vermelden welk  petje hij op heeft, journalist of opiniemaker. Van Karel Verhoeven, de andere, vermoedelijk nog niet-opiniërende, hoofdredacteur mochten we vernemen dat dS niet van plan is om zijn digitale krant weg te steken achter een betaalmuur. Het zou dS online minder populair maken. De lezers monddood maken is geen probleem?

 

Links Vlaanderen bestaat alvast ondergronds

In het maandblad Doorbraak online kon de Marokkaanse Belg Mohamed Talhaoui eens een totaal ander geluid laten horen: Links en Vlaamsgezind bestaat en is hoognodig. Hij uit zware kritiek op de traditionele partijen en vooral de progressieve die blijven steken in een Belgicistische verhaal. Zo schrijft hij: “De financiële crisis en de onbegrijpelijk weerbarstige houding van de Franstalige partijen in de daaropvolgende episode heeft het grootste deel van Vlaanderen doen inzien dat de huidige inrichting van de Belgische Staat niet alleen dringend maar eveneens grondig moest aangepakt worden. Niet prutsend zoals voorheen, maar draadkrachtig zonder omzien. De tragedie voor de traditionele partijen was dat het enkel de N-VA leek te zijn die daarvoor ogenschijnlijk de oplossing op zak had. (…) Bij onze analyse moeten we daarom twee zaken goed van elkaar onderscheiden, nl. de communautaire en de sociaal-economische agenda van politieke partijen. Omheen deze twee assen zou in feite een zeer kleurrijk pallet aan politieke oriëntaties in Vlaanderen moeten welen (groen-links, Vlaams-groen, unitair-liberaal, Vlaams-liberaal, etc,…).  Het is dan ook bijzonder vreemd in ons land te moeten vaststellen dat op het vlak van de Vlaamse onafhankelijkheid de partijvorming in onze regio zich concentreert rondom het Vlaams rechts tot extreem-rechtse gedachtegoed. (… In vele landen waar onafhankelijkheidsbewegingen actief zijn, komt deze wind vaak uit linkse hoek. Alleen in Vlaanderen is links allergisch om Vlaams te  willen zijn en verkiest zij het Belgisch dure bestuurslabyrint boven transparant en efficiënt zelfbestuur.”

Na de vaststelling dat Vlaamsgezind Links politiek dakloos is volgt de kritiek op N-VA: “Ik moet toegeven dat ik aanvankelijk een zekere sympathie had voor de N-VA en haar succesrijke formule om een zekere afstand te nemen van het rauwe racisme van Dewinter. Ik vroeg en kreeg zelfs hun visie i.v.m. minderheden onder ogen en kon nauwelijks het verschil merken met de andere centrumpartijen op dit vlak. Maar woorden zijn woorden en geen daden. En net als het Vlaams Belang nu had ook de N-VA toen een existentiële behoefte om een geldig rijbewijs te bekomen om in de democratie niet bij de start aan de kant te worden gezet. Maar afgaand op hun falend integratiebeleid in de Vlaamse regering (nvdr waar ook sp.a en CD&V in zit) qua inburgering en werk alsook het ontluikende wanbeleid dat zich stilaan in Antwerpen openbaart, kan men onomstotelijk beweren dat de N-VA voor minderheidsgroepen niets in petto heeft, allochtone burgemeesters in het verschiet of niet.”

Deze laatste ongenuanceerde uitval doet afbreuk aan de vorige analyse. Zijn eigen wellicht onbewust verkeerde woordkeuze  “onomstotelijk beweren” maakt dit duidelijk. Maar toch blijft hij eerst Vlaming want besluit als volgt: “Progressief Vlaanderen moet dringend de ogen openen en ophouden te leven ‘in denial’. Alsof Di Rupo en Milquet ook maar één dag om Vlaanderen zouden treuren indien de N-VA in haar separatistisch opzet zou slagen. Eens Brussel binnen, zal dit koppel nooit of te nimmer één Vlaamse zin uitkramen. (…) Er moet dringend pro-actief vooruit worden gedacht. Misschien is de huidige politieke en economische crisis een kantelmoment om zich als Vlaams verscheiden middenveld te scharen achter een politiek breed gedragen initiatief dat naast een radicale progressieve sociaal-economische agenda ook Vlaams zelfbestuur hoog op de agenda zet. Niet uit afkeer van Franstaligen maar gewoon omdat dit vanuit bestuurlijk oogpunt beter is voor Vlaanderen en ook voor Wallonië. Iemand die niet hoeft verkozen te worden in een bepaalde regio moet ook niet de pretentie hebben om daarover te willen regeren, voor zover de betrokken bestuurder de streektaal al machtig is. (…) Laat net bij links Vlaanderen over deze absurditeit het grootste onbegrip heersen. Begeesterd door intellectuele luiheid en ongeziene lafheid spreiden zij zo het bedje voor de ultraliberale en verborgen uitsluitingsagenda van de N-VA. Progressief Vlaanderen verdient beter dan dat.” Anders gelezen, beter verdienen? … te beginnen met wat minder gratuite beweringen.

In zijn antwoord (eveneens in Doorbraak) maakt Gerolf Annemans, voorzitter VB,  gretig gebruik van Talhaouis voorzet om N-VA te reduceren (en dit aspect uit te vergroten)  tot  “een donkerblauwe liberale koers.” Zijn verwijzing naar VOKA is daarbij intellectueel bedenkelijk. Maar het geeft hem de kans om in het zelf gecreëerde gat te springen: “En zeker, er is ruimte in Vlaanderen voor een partij met een sterk sociaal profiel binnen een autonomistisch, republikeins perspectief. Die partij bestaat ook, alleen heeft Mohamed Talhaoui dat niet opgemerkt.”

Het gaat verder als volgt: “De metapolitieke agenda van de Vlaamse Beweging is nochtans duidelijk: N-VA en Vlaams Belang komen hopelijk op het historische momentum tot één front, maar nadien, eens de onafhankelijkheid bereikt, vervullen ze in die Vlaamse natie een eigen, specifieke rol. (…) Terwijl het linkse politiek establishment in Vlaanderen zich hopeloos vast rijdt in de Belgicistische logica worden vandaag de krijtlijnen uitgezet van een politiek landschap, eens Vlaanderen onafhankelijk is. Daarin heeft de N-VA zich de rol toebedeeld van VOKA-spreekbuis en wat in de tijd van de Volksunie van weleer een dokterspartij  genoemd werd, terwijl het Vlaams Belang uitgaat van de brede volksklasse,  de werknemers, de kleine zelfstandigen, de bescheiden stadsbewoner en waarom niet, de fermette-Vlaming.”

Dat de argumentatie van Annemans voor een groot stuk klopt - het VB heeft indertijd heel wat kiezers afgetroggeld van de socialisten – mag ons niet doen vergeten dat de opgang van het VB tot ooit de grootste Vlaamse  fractie met bijna 25 % van de kiezers er niet gekomen is door haar nationalistische programma maar door in te spelen op de onmiskenbare mislukking van het multicultureel programma van de progressieve partijen. Daar waren de “bescheiden” mensen inderdaad heel gevoelig voor. Dat N-VA in 2010 veel (dezelfde ex-socialistische) kiezers van het VB kon overhalen heeft – naar mijn aanvoelen – minder met de multicuturele agenda of met het economisch centrumrechts programma te maken. Wel met het toegenomen Vlaamse zelfbewustzijn, bij een brede bevolkingsgroep die zich vooral getroffen weet door de communautaire tegenstelling. Dit België heeft voor deze groep definitief afgedaan. Niet in het minst omdat ze zich bedrogen voelen door de decennialange compromissenpolitiek van de traditionele partijen. Ze kregen geen goed bestuur maar een steeds minder efficiënte, egocentrische en geldverslindende particratie.

Dan volgt er nog een aflevering waarin N-VA politica Zuhal Demir (van Turks-Koerdische origine) de verwijten van Mohamed Talhaoui weerlegt en VB verwijt een alles of niets spel te spelen. Ze besluit met “het nieuwe Vlaanderen zal trouwens maar een echte samenleving vormen als we allemaal wat naar elkaar toegroeien en een nieuwe sociologische samenhorigheid laten groeien.”

Hoe ik dat anders lees? De redactie van het maandblad “Doorbraak” waarvoor ik sympathie heb en niet verdenk van domheid, bewijst hiermee dat ze inderdaad niet de “Pravda” is van de N-VA. Deze artikelenreeks getuigt van een onmiskenbare intellectuele correctheid die helaas al even nefast zal blijken te zijn voor Vlaanderen als de Belgicistisch politiek correct denken voor de maatschappelijke eigenheid. Het is het zoveelste aanwijzing dat Vlamingen niet aan hetzelfde zeel kunnen/willen trekken en niet met macht kunnen omgaan. De bijeenkomst van N-VA en PS in Vollezele was daarvan hopelijk de laatste ongelukkige ervaring. Zowel de gezagsgetrouwe Nederlandstalige media als Franstalig België hebben minder moeite met hun anti-Vlaams discours. Mark Grammens is (in zijn laatste Journaal) bijzonder streng voor de media die hij “volksverraad” verwijt en erbij schrijft: “Het volksverraad van de media plaatst de zwaarst mogelijke domper op het perspectief van zelfbestuur voor Vlaanderen. Er volgt geen antwoord meer op de vele valse aantijgingen, de roddels, de verdachtmakingen, de grote en kleine leugens, van de vijanden van het Vlaams zelfbeschikkingsrecht. Hierdoor dreigt de beweging haar vanzelfsprekend gelijk te verliezen en op den duur te verzanden.”  Hij had er voor de volledigheid misschien kunnen aan toevoegen dat onderling gekibbel al even nefast is. Met zo’n vrienden hoeft men zelfs geen vijanden meer te vrezen. Wanneer een pleidooi voor eendracht? De promotie van Vlaanderen dat zich afkeert van kibbelende intellectuelen en de macht die haar in eendracht wacht uit te oefenen?

 

Citaten van de week

Philippe Moureaux twittert: « Si je dis que la Ministre de l'intérieur (Milquet) est un moulin à vent sans grand contenu, suis-je machiste? » Anders Gelezen, een windmolen zonder wind is als Femen zonder tetten.

Prof Carl Devos (in deredactie.be): “Ondertussen gonst het van onbevestigde geruchten dat partijen op zoek zijn naar mechanismen om hun financieel verlies door de hervorming van de Senaat, te compenseren. Voor hun boekhouding is dat een goede zaak, voor hun geloofwaardigheid is dat vernietigend.”

En verder: “Geen enkele van die partijen beweert dat er ook na de verkiezingen, tussen 2014 en 2019, geen staatshervorming komt. Als ze dat niet uitsluiten – en dat heeft geen enkele partij tot nu toe gedaan – is het wel, vanuit democratisch oogpunt, noodzakelijk dat ze aan de kiezer voor 2014 duidelijk maken wat er dan eventueel in die zevende staatshervorming zal zitten, die zich na de verkiezingen van 2014 zal of kan voordoen. Zoals ze dat trouwens ook moeten vertellen over de hervorming van de pensioenen of van de belastingen, die allemaal – zoals zoveel zaken – na 2014 geagendeerd worden.”

Prof Hendrik Vuye (dS): Hij mag dan geen partijlid zijn, drie jaar geleden figureerde de taalgrens-Vlaming in de delegatie van Bart De Wever toen die in Vollezele voor het eerst Elio Di Rupo besnuffelde. Zelf lijkt hij ongelukkig met dat etiket: ‘Mijn adviezen zijn gebaseerd op eigen inzichten. Als de N-VA of de Vlaamse beweging die vervolgens overnemen, kan ik daar moeilijk tegen zijn. Ik blijf in de eerste plaats een jurist. Zo’n onderhandeling wilde ik eens van dichtbij meemaken. Het was verbijsterend. Niemand stelde het einddoel voorop, enkel de onderwerpen waarover mocht worden gepraat. Gaandeweg verkleinde die perimeter. Moeten we dan verbaasd zijn over een compromis van het compromis, waarbij het resultaat los staat van de inhoud?”

Ludo Permentier (woorden weten alles in dS): Zeiker, schijter, kutwijf en klote hebben het lang goed gedaan, tot we fuck en shit ontdekten. Dat zijn uitgelezen krachttermen: kort, met eerst een glijdende klank, die uitmondt in een ploffer. Maar als iedereen het de hele tijd roept, is het geen taboe meer en verliezen ze hun reinigend vermogen. Neuken is allang passé. Toen Jan Cremer het in zijn bestseller Ik, Jan Cremer bij ons introduceerde, kon hij er een fortuin mee verdienen. Tegenwoordig moet je er voor betalen. Voor een voetbaltrainer is 300 euro een schijntje, maar het zegt iets over de vergankelijke waarde van het modewoord.

Pjotr

1 mei 2013

Rechtvaardige fiscaliteit

MEDIA EN POLITIEK   ANDERS GELEZEN

Rechtvaardige fiscaliteit, het klinkt zo vanzelfsprekend en het wordt dé verkiezingsslogan voor politieke partijen die niets te winnen hebben bij communautaire thema’s. Helaas zullen ze ook in deze materie botsen op de tegenstelling tussen Links en Franstalig en Rechts en Vlaams. Waarom zou het opeens anders kunnen als ze reeds decennialang dit probleem onopgelost voor zich uit schoven? Dan maar verder sukkelen en dit België oplappen op de vertrouwde manier: met kleine stapjes, de koterij herschilderen in een ander kleur zodat er toch iets te zien is. Voorbeschouwing bij de verkiezingscampagne van 2014, Anders Gelezen.

Dubbele tegenstelling dé uitdaging in 2014

Voor de nieuwe PS voorzitter, Paul Magnette, is met zijn eerste partijcongres de verkiezingsstrijd begonnen. In LLB heeft men het over een machtige machine die zich in gang trekt. Rechtvaardige fiscaliteit klinkt uit zijn mond voorspelbaar (dS 22/04): “Maar als het gaat over fiscaliteit en de privileges van de rijken, dan zullen we nog eens zien. Want wij willen een belasting op de grote vermogens, een minimumbelasting voor grote ondernemingen en een plafond op de toplonen en bonussen in alle bedrijven.”  In Knack klinkt het nogal populistisch: "Onze burgers zijn woedend op de multinationals die banen schrappen, op de banken, de fraudeurs, de knoeiers. Het socialisme is het kind van de woede". Wie hier even bij stilstaat kan niet anders dan deze sloganeske benadering kortzichtig vinden. Toch zal het dat zijn waarmee de PS kan scoren in Wallonië. Kortetermijnpolitiek op kosten van de Vlaamse “rijken” doen het daar goed.

Voor sp.a zou deze tegenstelling een zegen moeten zijn, ware het niet dat ze ter linker zijde door Groen en PVDA dreigen voorbijgestoken te worden voor thema’s die ze omwille van de machtsdeelname verwaarloosden. Zal de aangeboden Waalse kameradenkus – Magnette wil ook het debat voeren in Vlaanderen – helpen om te bewijzen dat Vlaanderen ook van sp.a is? Ooit kregen ze steun van Nederlandse socialisten en dat bekwam hen alvast niet zo goed. Vande Lanotte deed met zijn uitspraak over Vlaanderen wat hij beloofde: niet spreken over N-VA. Blijft de vraag wie sp.a kan overtuigen met een programma dat de welvaartcreatie in Vlaanderen niet echt vooruit helpt?

CD&V voorzitter, Wouter Beke, stuurt Kris Peeters de baan op en laat eveneens weten dat voor hem de fiscale hervorming belangrijker is dan een communautaire hervorming. Dat de stem van het ACW intern zeer luid zal klinken is evident. Terwijl andersom, CD&V politici steeds minder kunnen profiteren van haar zuilen. Het een en het ander zal geheid zorgen voor wrevel bij de Rechtse (en Vlaamser ingestelde) verkozenen en leden. Het is en blijft een splijtzwam die moeilijk te overbruggen valt. Komt daarbij dat het ACV met zijn recente weigering om ook N-VA te betrekken bij haar beleidswensen (zelfde statuut voor bedienden en arbeiders) een toenadering tussen CD&V en N-VA niet verkleint, integendeel. Voor Open VLD wordt in verkiezingstijd waarschijnlijk duidelijker dat ze na de verkiezingen meer steun zullen krijgen van N-VA dan van de huidige Vlaamse coalitiepartners.

Wat geldt voor de PS in Wallonië is ook waar voor N-VA: de twee tegenstellingen versterken mekaar en passen in éénzelfde Vlaamse boodschap: laten we elk ons eigen beleid voeren en alleen nog samen doen waarover we het eens zijn.

Uit de eerste koortsopstoot moeten we vooral onthouden dat er bij de volgende verkiezingen twee mekaar versterkende tegenstellingen voorop zullen staan in de debatten: de communautaire én de Links/Rechts tegenstelling. In Wallonië heeft men daar geen last mee maar aan Vlaamse kant wordt het liplezen bij CD&V en Open VLD. Kan Gwendolyn Rutten met de verzamelde adelbrieven van Di Rupo I naar de verkiezingen stappen zonder duidelijk te maken dat ze met de linkser (en arroganter) PS van Magnette voortaan geen zaken wil doen en de partij haar liberale ziel na de verkiezingen geen tweede keer zal verkopen aan de PS?

Maar het belangrijkste dat helaas (nog) niet aan bod kwam: Rechtvaardige fiscaliteit begint met efficiënt bestuur en een performante administratie.

De koterijen oplappen

Dat het huidig beleid moeilijk als doortastend kan bestempeld worden viel enkele journalisten en opiniemakers op. Ten minste voor zover de redactie nog plaats over had na de ongelooflijke aandacht voor het Boomse hoofddoekenincident.

Van Guy Tegenbos (dS) krijgt Vande Lanotte een standbeeld. “Sinds hij minister van Economie werd, is hij in zijn eentje en hoogstpersoonlijk het land, onze economie en de concurrentiekracht van onze bedrijven aan het redden.” Sarcasme, zo blijkt, waarna de ontnuchtering volgt: “Dat is waar de Belgische politici en ook de sociale partners goed in zijn: iets wat fundamenteel fout in elkaar zit, zo sterk bijvijlen en aanpassen dat een aantal van de negatieve effecten ervan een tijd weggewerkt wordt. Iets dat verouderd is, afbreken en volgens een nieuw concept herbouwen, dat lukt niet.” Zijn conclusie: “Maar toch is dat niet meer de manier waarop de Vlaming nog bestuurd wil worden.”

Soms zijn het partijgenoten, zoals CD&V’er Robrecht Bothuyne in dS, die het eigen beleid (hier over de te hoge energieprijzen) onderuit halen: “Het plafonneren van die heffingen (op elektriciteit) moet gezinnen en bedrijven extra zuurstof geven, want niet de stroomprijzen zelf zijn te hoog, ze zijn bij ons zelfs lager dan in de buurlanden, maar door allerhande energieheffingen is de eindprijs uiteindelijk toch hoger dan elders. (…) Met de energieheffingen worden vandaag niet alleen de certificaten voor zonnepanelen betaald, maar ook allerhande andere sociale en milieuvriendelijke beleidsmaatregelen. Helaas zo besluit Robrecht Bothuyne: “Na een beperking van de energieheffingen zal daar een andere financiering voor gezocht moeten worden.” Vestzak, broekzak.

Rik Van Cauwelaert (DT) heeft het over de truuk met de experten waardoor het probleem van de pensioenen van de regeringstafel verdwijnt tijdens de verkiezingsperiode. RVC: “Een expertengroep kreeg van vice-premier en minister van Pensioenen Alexander De Croo de opdracht de toekomst van het pensioensysteem uit te tekenen. Die groep moet tegen het voorjaar van 2014 oplossingen aanreiken voor het vergrijzingsvraagstuk. Oplossingen waar, zo geeft minister De Croo grif toe, nooit echt naar werd gezocht.” Hij besluit zijn bijdrage als volgt: “Het terugdringen van de staatsschuld, het stutten van de sociale zekerheid, het terugschroeven van de energiefactuur en het herstel van de concurrentiekracht, het kan allemaal geen jaren meer wachten tot een volgende federale regering het daar eens over geraakt. Daarover ging het gesprek van afgelopen vrijdag tussen Vlaams minister-president Kris Peeters, die in het buitenland steevast op de Belgische loonkosten wordt aangesproken, en federaal premier Elio Di Rupo, die kennelijk geketend zit aan de electorale bezwaren die staan tussen economische noodzaak en daad. Door het federale getreuzel met problemen als de vergrijzing en het herstel van de concurrentiekracht dreigt de zesde staatshervorming achterhaald te zijn nog voor ze door het parlement geraakt.”

Enkele cijfers

DM: Het tekort op de federale begroting bedroeg eind vorig jaar 3,9 procent van het Belgische bruto binnenlands product (bbp). Dat blijkt uit de definitieve cijfers die het Europees statistisch bureau Eurostat. De staatsschuld kwam op 31 december 2012 uit op 99,6 procent van het bbp. Inzake schuldgraad doen enkel de probleemlanden (Ierland, Portugal, Italië en Griekenland het slechter dan  België. In euro nam de staatsschuld toe met 18,9 miljard in 2009, 13,4 in 2010, 13,7 in 2011 en met 14,8 miljard in 2012. Deze toename werd “gerealiseerd” zonder Vlaanderen maar wel met medewerking van Brussel en Wallonië. De schuldgraad van 99,6 % van het BNP betekent in centen, 375,4 miljard euro. In dS waren ze hooguit een artikel in de financiële rubriek waard. In de rubriek ‘binnenland’ staat het nochtans vol levensbelangrijke zaken als daar zijn: hoofddoeken, de Leuvense ring, strooizout, fietsstraat in Brussel, het aantal ruiters in de koninklijke escorte, enz.

Citaten van de week

Carl Devos (UGent) (in interview dS online over het Boomse hoofdoekenbesluit): “Ik wil er toch op wijzen dat elke partij het moeilijk heeft met dit debat rond integratie, rond de hoofddoek, rond de radicalisering van sommige jongeren. Die discussie over verscheidenheid kunnen de partijen niet met hun klassieke ideologie de baas. Ook CD&V en Open VLD hebben het hoofddoekenverbod in Boom gesteund. Ook in die partijen leeft de discussie dus.” Anders Gelezen, is dit de relativerende afsluiter nadat Devos uitsluitend negatieve vragen over N-VA diende te beantwoorden. Journalist van dienst “BBD”.

Johan Vande Lanotte: “Vlaanderen is ook van ons.” Anders Gelezen, zeker en vast Oostende & off-shore Johan!

dS: Achter de Griekse werkloosheidsstatistieken gaan bloedstollende verhalen schuil. De schrijver Christoforos Kasdaglis brengt ze aan de oppervlakte.

Dimitris  Ik behoor tot de generatie van euro-werklozen. Dat is zo helder als wat: 1,5 miljoen werklozen, alleen al in euro-Griekenland. Mijn grijnzende nationale en Europese redders zien bezuinigen als enige oplossing. Maar wat zij verder ook verkondigen, ze kunnen me niet meer overtuigen. Want mijn bezuinigingen betekenen dat ik niets meer te eten heb, terwijl hun bezuinigingen gewoon een beetje minder winst inhouden dan wat hun beloofd was door hun zakelijke adviseurs, een stelletje zogenaamd goed opgeleide opportunisten, calvinistische slavenhandelaars. Als je met een lege maag denkt, zie je de dingen duidelijker. Hoe het allemaal begonnen is? Ik was een euro-lekkerbek. Ik wilde niet toegeven hoe armzalig mijn samenleving is. Eigenlijk wilde ik het seksisme in de Griekse koffiehuizen niet erkennen, noch het gebrek aan goed onderwijs op de Griekse scholen, noch het blinde Griekse rechtssysteem, zelfs niet de geschiedenis van de burgeroorlog die mijn grootouders nog hebben meegemaakt.

Het kon me allemaal niets schelen. Waarom niet? Omdat ik het westerse model aanbad, omdat ik Europa als een paspoort voor een Nieuwe Wereld zag. Het Oosten zag ik als ver van mijn bed en minderwaardig. De Balkan als niets meer dan een stukje folklore.

De website ‘Dagboek van een werkloze' vindt u op: http://imerologioanergou.gr

Jaak Peeters: “Het lijkt wel telepathie. Op het ogenblik dat in deze blogreeks een artikel verscheen onder de titel “een volk kan wel vergaan”, waarin onder meer werd gewezen op de schadelijke gevolgen van het opzwellen van Brussel tot Europese hoofdstad, verscheen in Humo II een weergave van de opvattingen van Eric Corijn over Brussel. Deze man vindt hierin dat Brussel al langer niet meer de stad van twee cultuurgemeenschappen is , maar een kleine wereldstad met een internationaal georiënteerde economie. Dus moet Brussel, dat over enkele jaren 200.000 inwoners meer zal tellen, kunnen uitbreiden en uitgroeien tot een wereldstad, die overeenkomt met de beruchte Metropolitan Region van de zesde staatshervorming, waaraan de christendemocraten, volkomen onbegrijpelijk overigens, hun medewerking verlenen. In die enkele zinnen verraadt de Brusselaar Corijn de ware bedoelingen achter die Metropolitane Regio, bevestigt hij de Vlaamse onderschikking aan de Franstalige dominantie in Brussel en geeft hij voedsel aan de Franstalige eis tot uitbreiding van Brussel.”

Pjotr,

25 april 2013

Moderne kruisvaarders

 

MEDIA EN POLITIEK   ANDERS GELEZEN

Desinformatie kan soms grappig zijn. “Meerderheid wil af van maaltijdcheques” kopt dS (12/04), met daaronder “CD&V, SP.A en Open VLD zijn ervoor gewonnen om het geld van maaltijdcheques in de toekomst op de rekening van de werknemer te storten.” Zelfs wanneer dS géén cijfers gebruikt zitten ze er nog naast. Maar de meest toegepaste vorm van desinformatie is ongetwijfeld de censuur. Het niet publiceren van informatie om redenen die alleen de redacties/journalisten van de krant, het weekblad of TV station kunnen verklaren. Dat lezers daarom steeds meer belangstelling hebben voor alternatieve informatiekanalen hebben de “grote media” voor een stuk aan zichzelf te wijten. Lokale en regionale bronnen leveren heel dikwijls interessante achtergrondinformatie op. Nieuwe websites wereldwijd maar ook in Vlaanderen bieden een rijke aanvulling op het dikwijls te oppervlakkig traditioneel aanbod. Dat er soms kwakkels de ronde doen is jammer – iedereen laat zich daar wel eens aan vangen – maar doet geen afbreuk aan de sterke inhoudelijke informatie. En dan was er nog de heisa veroorzaakt door Vlaamse moslimstrijders in Syrië. Anders Gelezen.

Misleiding

Dikwijls ontstaat het probleem bij de misleidende informatie die de politieke wereld verspreidt. Een van de typische kenmerken van een Belgisch compromis is dat het zo complex is dat een eenvoudige lezing niet mogelijk is. Ook niet “anders gelezen” kan worden behalve door specialisten. Een mooi staaltje hiervan is de nieuwe kieswetgeving die “eventueel wel eens” van toepassing zou kunnen worden na de verkiezingen van 2014. Professor Hendrik Vuye slaagde erin om de compromistekst te decoderen. Het resultaat is een perfect voorbeeld van wat Gaston Eyskens ooit zei over Belgische compromissen, dat het compromis van een paard een dromedaris maakt. Daarom in extenso deze zeer interessante bijdrage in bijlage aan deze Anders Gelezen.

Ook Bart Sturtewagen beseft dat de institutionele hervormingen op niets trekken en schrijft: “We hebben een overheid die voortdurend hervormd wordt en na iedere hervorming weer wat ingewikkelder in elkaar steekt.

Wie dus dacht dat na deze staatshervorming de deelstaten meer echte autonomie krijgen  heeft pech. Zo stond in DT (10/04) te lezen: “Gisteren werd de overheveling van het arbeidsmarktbeleid geregeld. We volgen scrupuleus het regeerakkoord, al proberen de Franstaligen daar altijd wel wat van af te knijpen, zegt een partijvoorzitter. In het regeerakkoord werd al vastgelegd dat de regels van het arbeidsrecht en de sociale zekerheid sowieso federaal blijven, evenals de voorzieningen voor sociaal overleg en het loonbeleid. Maar de deelstaten krijgen wel de volle (sic) beslissings- en uitvoeringsbevoegdheid om de beschikbaarheid van werklozen te controleren, en de bijbehorende sancties op te leggen. De federale overheid blijft wel bevoegd voor het normatief kader, voor de definitie van een passende betrekking, het actief zoekgedrag, de controle en de sancties. Gisteren werd verder afgebakend wat dat normatief kader precies inhoudt. (…) De overheveling van de bijbehorende budgetten en de eventuele saneringsoperatie, als dat geld niet volstaat om het beleid zonder meer verder te zetten, komt aan bod bij de bespreking van de nieuwe Financieringswet. Daarover bestaan nog geen teksten. Het is wachten op een budgettaire simulatie van de FOD Financiën.

Aanval als misleiding?

Er werd nogal wat afgeschreven over de aanval van Peter Dedecker (N-VA) op het ACW. Wie zich geroepen voelde om het ACW te verdedigen kreeg daartoe ruim de kans in de media en ook het wederwoord werd niet doodgezwegen. Maar over de klacht van het ACW tegen Dedeckere was het zoeken naar duidelijke informatie. Opnieuw was het Hendrik Vuye die onder de titel “Hoe vrij is het politiek debat?” (in maandblad Doorbraak.be) een analyse maakte van deze aanklacht. Even meelezen: “Nu kan men moeilijk ontkennen dat er over het ACW een maatschappelijk debat aan de gang is. Al evenmin kan men ontkennen dat het ACW onder meer een politieke organisatie is. ACW tracht invloed uit te oefenen op de politieke besluitvorming. Meer nog, hoewel ACW op zich geen politieke partij is, zijn er zelfs ministers en parlementsleden met een ACW-etiket. Dit laatste wordt noch door het ACW, noch door de betrokken politici ontkend. Enkel een dwingende maatschappelijke noodzaak kan in deze hypothese een beperking van het vrije politieke debat rechtvaardigen.

Hij geeft meteen twee sprekende Europese voorbeelden: Het arrest "Brasilier tegen Frankrijk" (2006) betreft een politicus die Jean Tiberi, de vroegere burgemeester van Parijs, beschuldigt van verkiezingsfraude. Brasilier wordt veroordeeld tot een symbolische euro. Het Mensenrechtenhof oordeelt dat zelfs dergelijke lichte veroordeling een inbreuk uitmaakt op de vrijheid van meningsuiting, daar dit een ontradend effect heeft. In de toekomst zullen politici misschien minder geneigd zijn tussen te komen in het maatschappelijk debat. Of de veroordeling burgerrechtelijk, dan wel strafrechtelijk is speelt hierbij geen rol. Beide soorten veroordelingen hebben een afschrikkend effect.

De zaak "Renaud tegen Frankrijk" (2010) gaat over de veroordeling van een politicus wegens lasterlijke aantijgingen ten opzichte van een andere politicus. Ook deze veroordeling kan volgens het Mensenrechtenhof niet door de beugel. Wanneer het gaat om het vrije politieke debat, dan geniet de vrijheid van meningsuiting een grote bescherming. Ook scherpe bewoordingen vallen nog steeds onder de vrijheid van het politieke debat. Dit is des te meer het geval wanneer het gaat om het politieke spel tussen oppositie en meerderheid. (Alle geciteerde arresten zijn beschikbaar op de webstek van het EHRM: http://hudoc.echr.coe.int)

Het ziet er naar uit dat het ACW vanuit haar paternalistische verontwaardiging (al even) voortvarend was met de beschuldiging aan het adres van Peter Dedecker. Voor een beginnend politicus ongetwijfeld afschrikwekkend, maar ten langen leste zal ook in dit dispuut een Belgisch einde gebreid worden.   

Moderne kruistochten

Waar is de tijd dat Kruisvaarders naar het Heilige Land reisden. Het dorpje Dürnstein in Oostenrijk werd wereldberoemd door de gevangenneming van terugkerend kruisvaarder en Engelse koning Richard I. Dankzij het herkennen van een melodietje door zijn minstreel Blondel werd hij er ontdekt en na betaling van losgeld vrijgelaten. Anno 2013 goed voor dagelijkse toeristen. Met een dankgebed vanwege de Vlaamse pastoor van het schattige azuurblauwe kerkje. 

In de vorige eeuw waren er huurlingen die ook vanuit Vlaanderen hun krijgskunsten verkochten aan duistere machten in Midden Afrika. En wie in de clinch lag met het Belgisch gerecht sloot aan bij het “Vreemdelingenlegioen”. Werd daar veel kabaal over gemaakt?

In de recentste conflicten stellen we vast dat zelfs legers steeds meer beroep doen op huurlingen (netjes verpakt in een commercieel kleedje) om bepaalde opdrachten te vervullen. En terwijl de herkenbare “geüniformeerde” krijgers veilig achter hun scherm zittend het ene telegeleide projectiel na het andere afschieten, zijn het totaal onherkenbare “special forces” die zorgen voor de laatste informatie en desnoods de klus ter plekke afmaken. Men zou heimwee krijgen naar de oude krijgskunst waar men zijn tegenstanders kon herkennen vooraleer mekaar af te maken.     

Vandaag zijn het jihadisten (moslimkruisvaarders) uit alle windstreken die een Arabische Lente willen “installeren” in Noord Afrika en het Midden Oosten. Daaronder salafisten wiens maatschappelijke visie botst met onze Westerse beschaving. Maar toch dringen sommigen, zoals Guy Verhofstadt, aan om hen wapens te sturen. Laat ze toch eens hun eigen Heilige Oorlog uitvechten als ze dat willen. De internationale gemeenschap kan geen kant kiezen en doen ze het toch dan kunnen ze geen VN mandaat krijgen wegens in botsing met het principe van neutraliteit. Enkel “peace enforcement” kan, maar wie daaraan begint weet niet waar het zal eindigen. Heeft Verhofstadt daar zin in? Wat wel noodzakelijk is: humanitaire hulp.

 

Citaten van de week

Jef Lambrecht (gewezen VRT journalist en Midden Oosten specialist) over de Arabische lente: "Niet iedereen was overtuigd van de goede afloop. Alleen was die visie taboe en bleven we langer in het sprookje geloven dan goed was. Gebeurtenissen worden verzwegen of opgeklopt, gissingen deden zich voor als waarheid. Een van die fata morgana's, de opstand van het geweldloze volk tegen de brutale verdrukker, vervaagde langzaam maar zeker. De conclusie was ontnuchterend.”

Yves Desmet DM: “De afgeschafte kijkbelasting is nooit gecontesteerd, de gratis bussen werden dan weer als symbool gezien van een overheid die te veel boven haar stand leefde, en middelen verkwistte die de hardwerkende Vlaming maar moest blijven ophoesten. Vandaar dat het verzet ertegen zo groot en emotioneel bleef. Eigenaardig genoeg vooral bij die Vlamingen die maar al te graag rondrijden op een wegennet waar ze gratis op mogen rijden, omdat ook dat wegennet uit de algemene middelen gefinancierd wordt.” Anders gelezen, Dat de kijkbelasting ten goede kwam aan alle Vlamingen en de bussen alleen aan Hasseltse reizigers is een detail waar Desmet naast keek. Een schoolvoorbeeld van selectief denken van de hoofdredacteur van een “kwaliteitskrant”.

Hendrik Vuye (in Doorbraak): “Een meester-loodgieter uit Vilvoorde - die weliswaar ook bijklust in raden van bestuur en het Europees parlement - stelde in zijn politiek testament dat een compromis maar mogelijk is als elke partij bereid is voor een deel haar eigen logica te verlaten, om elementen van de logica van de gesprekspartner te integreren en omgekeerd. Dit is hier perfect gebeurd. De tegenstanders van samenvallende verkiezingen hebben een deel van de logica van hun gesprekspartners - de voorstanders - aanvaard. En omgekeerd, deden de voorstanders hetzelfde. Het resultaat is dan maar wat het is. Logisch hoeft het niet te zijn, coherent al evenmin. Het compromis werd bereikt: samenvallende verkiezingen, maar niet op dezelfde dag. Driewerf hoera!  Alhoewel. Is het te gewaagd om te denken dat het net dit soort van absurde politieke akkoorden is dat de burgers van de politiek heeft vervreemd.”

Pjotr

http://www.anders-nieuws-extra.blogspot.be/