MEDIA EN POLITIEK ANDERS
GELEZEN
dS online steekt in een nieuw kleedje. De opvallendste
vernieuwing? Het forum waarop lezers konden reageren is verdwenen. Alleen
daarom al een geslaagde “onverwachte verwachting”. Ze zullen er alvast de
moderator blij mee maken. Zeg nu zelf, die opgefokte reacties, tot daar aan
toe, maar telkens beschaafd geformuleerde kritiek moeten publiceren werkt een
normaal mens al op de zenuwen, laat staan iemand met lange tenen. Overigens
gebeuren er nog rare dingen bij dS. Hoofdredacteur Bart Sturtewagen
transformeerde zichzelf tot “opiniërend hoofdredacteur”. Ondertussen kwam
ombudsman Tom Naegels tot de conclusie dat zijn eigen opinie (column) in dS
niet samengaat met zijn opdracht als ombudsman. Zou de ombudsman méér bekommerd
zijn om de kwaliteit van de krant dan de opiniërende hoofdredacteur? Ze zijn blijkbaar
de pedalen aan het verliezen bij dS. In elk geval zou het goed zijn mocht
Sturtewagen voortaan telkens vermelden welk
petje hij op heeft, journalist of opiniemaker. Van Karel Verhoeven, de
andere, vermoedelijk nog niet-opiniërende, hoofdredacteur mochten we vernemen
dat dS niet van plan is om zijn digitale krant weg te steken achter een
betaalmuur. Het zou dS online minder populair maken. De lezers monddood maken
is geen probleem?
Links Vlaanderen bestaat alvast ondergronds
In het maandblad Doorbraak online kon de Marokkaanse Belg Mohamed Talhaoui eens een totaal ander geluid laten horen:
Links en Vlaamsgezind bestaat en is hoognodig. Hij uit zware kritiek op de
traditionele partijen en vooral de progressieve die blijven steken in een
Belgicistische verhaal. Zo schrijft hij: “De financiële crisis en de onbegrijpelijk weerbarstige
houding van de Franstalige partijen in de daaropvolgende episode heeft het
grootste deel van Vlaanderen doen inzien dat de huidige inrichting van de
Belgische Staat niet alleen dringend maar eveneens grondig moest aangepakt
worden. Niet prutsend zoals voorheen, maar draadkrachtig zonder omzien. De
tragedie voor de traditionele partijen was dat het enkel de N-VA leek te zijn
die daarvoor ogenschijnlijk de oplossing op zak had. (…) Bij onze analyse
moeten we daarom twee zaken goed van elkaar onderscheiden, nl. de communautaire
en de sociaal-economische agenda van politieke partijen. Omheen deze twee assen
zou in feite een zeer kleurrijk pallet aan politieke oriëntaties in Vlaanderen
moeten welen (groen-links, Vlaams-groen, unitair-liberaal, Vlaams-liberaal,
etc,…). Het is dan ook bijzonder vreemd in ons land te moeten vaststellen
dat op het vlak van de Vlaamse onafhankelijkheid de partijvorming in onze regio
zich concentreert rondom het Vlaams rechts tot extreem-rechtse gedachtegoed. (…
In vele landen waar onafhankelijkheidsbewegingen actief zijn, komt deze wind
vaak uit linkse hoek. Alleen in Vlaanderen is links allergisch om Vlaams te
willen zijn en verkiest zij het Belgisch dure bestuurslabyrint boven
transparant en efficiënt zelfbestuur.”
Na de
vaststelling dat Vlaamsgezind Links politiek dakloos is volgt de kritiek op
N-VA: “Ik moet toegeven dat ik
aanvankelijk een zekere sympathie had voor de N-VA en haar succesrijke formule
om een zekere afstand te nemen van het rauwe racisme van Dewinter. Ik vroeg en
kreeg zelfs hun visie i.v.m. minderheden onder ogen en kon nauwelijks het
verschil merken met de andere centrumpartijen op dit vlak. Maar woorden zijn
woorden en geen daden. En net als het Vlaams Belang nu had ook de N-VA toen een
existentiële behoefte om een geldig rijbewijs te bekomen om in de democratie
niet bij de start aan de kant te worden gezet. Maar afgaand op hun falend
integratiebeleid in de Vlaamse regering (nvdr waar ook sp.a en CD&V in zit)
qua inburgering en werk alsook het ontluikende wanbeleid dat zich stilaan in
Antwerpen openbaart, kan men onomstotelijk beweren dat de N-VA voor
minderheidsgroepen niets in petto heeft, allochtone burgemeesters in het
verschiet of niet.”
Deze laatste ongenuanceerde
uitval doet afbreuk aan de vorige analyse. Zijn eigen wellicht onbewust verkeerde
woordkeuze “onomstotelijk beweren” maakt dit duidelijk. Maar toch blijft hij
eerst Vlaming want besluit als volgt: “Progressief Vlaanderen moet dringend de ogen openen en
ophouden te leven ‘in denial’. Alsof Di Rupo en Milquet ook maar één dag om Vlaanderen
zouden treuren indien de N-VA in haar separatistisch opzet zou slagen. Eens
Brussel binnen, zal dit koppel nooit of te nimmer één Vlaamse zin uitkramen.
(…) Er moet dringend pro-actief vooruit worden
gedacht. Misschien is de huidige politieke en economische crisis een
kantelmoment om zich als Vlaams verscheiden middenveld te scharen achter een
politiek breed gedragen initiatief dat naast een radicale progressieve
sociaal-economische agenda ook Vlaams zelfbestuur hoog op de agenda zet. Niet
uit afkeer van Franstaligen maar gewoon omdat dit vanuit bestuurlijk oogpunt
beter is voor Vlaanderen en ook voor Wallonië. Iemand die niet hoeft verkozen
te worden in een bepaalde regio moet ook niet de pretentie hebben om daarover
te willen regeren, voor zover de betrokken bestuurder de streektaal al machtig
is. (…) Laat net bij links Vlaanderen over deze absurditeit het grootste
onbegrip heersen. Begeesterd door intellectuele luiheid en ongeziene lafheid
spreiden zij zo het bedje voor de ultraliberale en verborgen uitsluitingsagenda
van de N-VA. Progressief Vlaanderen verdient beter dan dat.” Anders gelezen, beter verdienen? … te beginnen met wat
minder gratuite beweringen.
In zijn antwoord (eveneens
in Doorbraak) maakt Gerolf Annemans, voorzitter VB,
gretig gebruik van Talhaouis voorzet om N-VA te reduceren (en dit aspect
uit te vergroten) tot “een
donkerblauwe liberale koers.” Zijn verwijzing naar VOKA is daarbij
intellectueel bedenkelijk. Maar het geeft hem de kans om in het zelf gecreëerde
gat te springen: “En zeker, er is ruimte
in Vlaanderen voor een partij met een sterk sociaal profiel binnen een
autonomistisch, republikeins perspectief. Die partij bestaat ook, alleen heeft
Mohamed Talhaoui dat niet opgemerkt.”
Het gaat verder
als volgt: “De metapolitieke agenda van
de Vlaamse Beweging is nochtans duidelijk: N-VA en Vlaams Belang komen hopelijk
op het historische momentum tot één front, maar nadien, eens de
onafhankelijkheid bereikt, vervullen ze in die Vlaamse natie een eigen,
specifieke rol. (…) Terwijl het linkse politiek establishment in Vlaanderen
zich hopeloos vast rijdt in de Belgicistische logica worden vandaag de krijtlijnen
uitgezet van een politiek landschap, eens Vlaanderen onafhankelijk is. Daarin
heeft de N-VA zich de rol toebedeeld van VOKA-spreekbuis en wat in de tijd van
de Volksunie van weleer een dokterspartij genoemd werd, terwijl het Vlaams
Belang uitgaat van de brede volksklasse, de werknemers, de kleine
zelfstandigen, de bescheiden stadsbewoner en waarom niet, de fermette-Vlaming.”
Dat
de argumentatie van Annemans voor een groot stuk klopt - het VB heeft indertijd
heel wat kiezers afgetroggeld van de socialisten – mag ons niet doen vergeten
dat de opgang van het VB tot ooit de grootste Vlaamse fractie met bijna 25 % van de kiezers er niet
gekomen is door haar nationalistische programma maar door in te spelen op de
onmiskenbare mislukking van het multicultureel programma van de progressieve
partijen. Daar waren de “bescheiden” mensen inderdaad heel gevoelig voor. Dat
N-VA in 2010 veel (dezelfde ex-socialistische) kiezers van het VB kon overhalen
heeft – naar mijn aanvoelen – minder met de multicuturele agenda of met het
economisch centrumrechts programma te maken. Wel met het toegenomen Vlaamse zelfbewustzijn,
bij een brede bevolkingsgroep die zich vooral getroffen weet door de communautaire
tegenstelling. Dit België heeft voor deze groep definitief afgedaan. Niet in
het minst omdat ze zich bedrogen voelen door de decennialange compromissenpolitiek
van de traditionele partijen. Ze kregen geen goed bestuur maar een steeds minder
efficiënte, egocentrische en geldverslindende particratie.
Dan
volgt er nog een aflevering waarin N-VA politica Zuhal Demir (van Turks-Koerdische origine) de
verwijten van Mohamed
Talhaoui weerlegt en VB verwijt een alles of niets spel te spelen. Ze besluit
met “het
nieuwe Vlaanderen zal trouwens maar een echte samenleving vormen als we
allemaal wat naar elkaar toegroeien en een nieuwe sociologische samenhorigheid
laten groeien.”
Hoe ik dat
anders lees? De redactie van het maandblad “Doorbraak” waarvoor ik sympathie heb en niet
verdenk van domheid, bewijst hiermee dat ze inderdaad niet de “Pravda” is van
de N-VA. Deze artikelenreeks getuigt van een onmiskenbare intellectuele
correctheid die helaas al even nefast zal blijken te zijn voor Vlaanderen als de
Belgicistisch politiek correct denken voor de maatschappelijke eigenheid. Het is
het zoveelste aanwijzing dat Vlamingen niet aan hetzelfde zeel kunnen/willen
trekken en niet met macht kunnen omgaan. De bijeenkomst van N-VA en PS in
Vollezele was daarvan hopelijk de laatste ongelukkige ervaring. Zowel de
gezagsgetrouwe Nederlandstalige media als Franstalig België hebben minder
moeite met hun anti-Vlaams discours. Mark Grammens is (in zijn laatste Journaal)
bijzonder streng voor de media die hij “volksverraad” verwijt en erbij
schrijft: “Het volksverraad van de media
plaatst de zwaarst mogelijke domper op het perspectief van zelfbestuur voor
Vlaanderen. Er volgt geen antwoord meer op de vele valse aantijgingen, de
roddels, de verdachtmakingen, de grote en kleine leugens, van de vijanden van
het Vlaams zelfbeschikkingsrecht. Hierdoor dreigt de beweging haar vanzelfsprekend
gelijk te verliezen en op den duur te verzanden.” Hij had er voor de volledigheid misschien
kunnen aan toevoegen dat onderling gekibbel al even nefast is. Met zo’n
vrienden hoeft men zelfs geen vijanden meer te vrezen. Wanneer een pleidooi
voor eendracht? De promotie van Vlaanderen dat zich afkeert van kibbelende
intellectuelen en de macht die haar in eendracht wacht uit te oefenen?
Citaten van de week
Philippe Moureaux twittert:
« Si je dis que la Ministre de
l'intérieur (Milquet) est un moulin à vent sans grand contenu, suis-je
machiste? » Anders Gelezen, een windmolen zonder wind is als Femen
zonder tetten.
Prof Carl Devos (in deredactie.be): “Ondertussen gonst het van onbevestigde
geruchten dat partijen op zoek zijn naar mechanismen om hun financieel verlies
door de hervorming van de Senaat, te compenseren. Voor hun boekhouding is dat
een goede zaak, voor hun geloofwaardigheid is dat vernietigend.”
En verder: “Geen
enkele van die partijen beweert dat er ook na de verkiezingen, tussen 2014 en
2019, geen staatshervorming komt. Als ze dat niet uitsluiten – en dat heeft
geen enkele partij tot nu toe gedaan – is het wel, vanuit democratisch oogpunt,
noodzakelijk dat ze aan de kiezer voor 2014 duidelijk maken wat er dan
eventueel in die zevende staatshervorming zal zitten, die zich na de
verkiezingen van 2014 zal of kan voordoen. Zoals ze dat trouwens ook moeten
vertellen over de hervorming van de pensioenen of van de belastingen, die
allemaal – zoals zoveel zaken – na 2014 geagendeerd worden.”
Prof Hendrik
Vuye (dS): Hij mag dan geen partijlid zijn, drie jaar geleden
figureerde de taalgrens-Vlaming in de delegatie van Bart De Wever toen die in
Vollezele voor het eerst Elio Di Rupo besnuffelde. Zelf lijkt hij ongelukkig
met dat etiket: ‘Mijn adviezen zijn gebaseerd op eigen inzichten. Als de N-VA
of de Vlaamse beweging die vervolgens overnemen, kan ik daar moeilijk tegen
zijn. Ik blijf in de eerste plaats een jurist. Zo’n onderhandeling wilde ik
eens van dichtbij meemaken. Het was verbijsterend. Niemand stelde het einddoel
voorop, enkel de onderwerpen waarover mocht worden gepraat. Gaandeweg
verkleinde die perimeter. Moeten we dan verbaasd zijn over een compromis
van het compromis, waarbij het resultaat los staat van de inhoud?”
Ludo Permentier (woorden weten alles in dS): Zeiker, schijter,
kutwijf en klote hebben het lang goed gedaan, tot we fuck en shit ontdekten.
Dat zijn uitgelezen krachttermen: kort, met eerst een glijdende klank, die
uitmondt in een ploffer. Maar als iedereen het de hele tijd roept, is het geen
taboe meer en verliezen ze hun reinigend vermogen. Neuken is allang passé. Toen
Jan Cremer het in zijn bestseller Ik, Jan Cremer bij ons introduceerde, kon hij
er een fortuin mee verdienen. Tegenwoordig moet je er voor betalen. Voor een
voetbaltrainer is 300 euro een schijntje, maar het zegt iets over de
vergankelijke waarde van het modewoord.
Pjotr
1 mei 2013
