ANDERS GELEZEN
In de wereld zijn er voorspelbare dingen en soms wordt men verrast. Ditmaal verrast omdat meer mensen dan ik ooit had durven denken, interesse blijken te hebben voor mijn schrijfsels en Anders Nieuws. Positieve signalen over op zeer verdienstelijke wijze stukjes schrijven op blogs of een netwerk opzetten met de helft van de politieke wereld in Vlaanderen. Maar ook emotionele reacties als het eens niet zo welkom is.
Waardoor Anders Nieuws in elk geval verschillend is van de klassieke media en de politieke wereld – behalve dat het enkel de mensen wil aanzetten tot kritische lezen - is het gebrek aan lange tenen. Dus wanneer men mij een boze reactie stuurt dan hebben ook mijn lezers daar recht op. Woord en tégenwoord zolang het maar beleefd blijft. Daar kunnen ze alvast bij de kwaliteitskranten een puntje aan zuigen.
En de reacties logen er niet om. Blijkbaar heb ik de boodschap in ‘Stop de misleiding’ over de overheveling van de kinderbijslagen naar gewesten of gemeenschappen, niet klaar genoeg gebracht. Of zouden het toch lange tenen zijn die aanleiding gaven tot soms emotionele reacties?
Wat wou ik duidelijk maken:
1. dat dS géén correcte informatie verspreidde; misleiding en niet de eerste keer. Dus beste lezers, geloof niet alles wat in DS staat.
2. De tweede boodschap was voor Bart De Wever en N-VA als een schot voor de boeg bedoeld: denk maar niet dat grote toegevingen nog zullen geslikt worden.
Hoe ik dat deed? Tja, elke vogel zingt zoals hij gebekt is en vermits ik een neofiet ben in het wereldje van de bloggers en publicisten buig ik graag het hoofd voor elke kritiek.
Vanuit de VRT ontving ik een kort berichtje: Sleutel aan formules zoveel u wilt, maar behoudt de essentie: uw telkens scherper wordende analyses. Teksten dus. Ik vrees trouwens dat u inhoudelijk ook nu weer eens overschot van gelijk heeft.
Maar het was vooral vanuit het N-VA kamp dat uitgebreide en opmerkelijke reacties kwamen. Gezien de manier waarop deze geschreven werden ( er was zelfs een reactie bij van drie bladzijden) zullen de lezers wel begrijpen dat de auteurs liever niet met naam en toenaam geciteerd worden. Of wat dacht u van volgende citaten:
Ik ben elke dag verbaasd over wat ik lees. Ik sta vol verwondering en bewondering voor de journalisten, die totaal niets weten, en daar toch ronkende stukken over schrijven met allerlei toespelingen, halve beschuldigingen, insinuaties en soms nog veel erger. Dit is een uitzonderlijke gave. Je moet het maar doen. Ik weet niet eens een tiende van wat zij weten over mijn eigen partij.
Wie ben ik om deze stelling tegen te spreken?
Neem nu het begin van uw verdienstelijk stuk. U verwijst naar een uitlating in de ‘kwaliteitskrant’ De Standaard, waarin gesproken werd over een overheveling van het kindergeld naar de deelstaten. U vermoedt misleiding. Het is veel erger, het is kwaadwilligheid. DS schreef dat op 24 juli, maar dat was geleend van die andere ‘kwaliteitskrant’ De Morgen, die een nakend akkoord over de gezinstoelagen als ‘primeur’ gaf op 23 juli. Helaas, het was niet waar. In kilometers geen akkoord in zicht. Komaan zeg, DM wist heel goed dat de N-VA er feestelijk voor bedankte om een persoonsgebonden aangelegenheid aan… gewesten te geven. Maar we schrijven dat toch als waarheid. Als die N-VA’ers dat niet goedkeuren, dan zullen wij zeggen dat ze helemaal geen verantwoordelijkheid willen nemen en niet compromisbereid zijn.
Even bij stilstaan: de auteurs van de foute informatie in dS (24/07) waren Steven Samyn en Wouter Verschelden; dezelfden zullen in een latere editie schrijven dat er nog géén vooruitgang is inzake de kinderbijslag. Wie dS leest moet blijkbaar geluk hebben dat hij de juiste editie koopt. Met 50 % kans op juiste informatie, spoort ‘onverantwoord interessant’ niet gelijk met kwaliteit. Anderzijds is het welkom dat iemand – zij het ten persoonlijke titel – duidelijk maakt dat N-VA niet van plan is om toe te geven op belangrijke aspecten.
En de ‘quids’ die daarna volgen zijn schitterende speculaties, maar wel niets dan speculaties. Analyses kunnen prachtig en schitterend zijn, maar het kan geen kwaad als ze een beetje gebaseerd zijn op feiten.
Ik prijs mij alvast gelukkig dat deze speculaties ten minste emoties losmaakten.
De echte macht in dit land ligt niet bij het Bijzonder Tijdelijk Kader van de verkozen politici, niet bij de ministers, maar bij de almachtige vast benoemden aan de top van de administraties, de top van het zogenaamde middenveld (het bovenveld zou een beter woord zijn), de Nationale Bank, het Planbureau, de mediagroepen vol ex-trotskisten, de VRT-directeurs, het VBO. De banken niet meer, die zijn verkocht aan Parijs en de Kerk ook niet meer, die is ‘gepedocriminaliseerd’. Die onverkozen echte machtigen zitten er onaantastbaar tot hun pensioen. Daar heeft de N-VA nul macht, totaal niets. Niemand – ook u niet – vraagt zich af of die macht wel netjes democratisch verdeeld is.
Wie méér leest dan de moppen in Anders Nieuws en stilstaat bij de Anders Gelezen, zou eigenlijk tot de vaststelling moeten komen dat ik zeer grote vraagtekens plaats bij de onverkozen organisaties of schrijf ik echt zo onduidelijk?
Er is iets met de intellectuelen in Vlaanderen. Het volstaat dat een establishment-journalist vijf dagen na de verkiezingen schrijft dat de N-VA compromissen moet sluiten en Bart Maddens als ideoloog moet afzweren, of al die Vlaamse intellectuelen – hun slavenopvoeding indachtig – zijn ervan overtuigd dat dit ook zo zal en moet gebeuren. Wat het Sturtewagentje dan zegt, is per definitie juist.
Hij kreeg alvast géén gelijk van mij. Zie daarvoor onder meer de Anders Gelezen ‘In staat van genade’ van 20 juni.
Tenslotte was er een reactie die afsloot met een schouderklopje of ben ik te naïef?
Ik stop met deze veel te lange repliek. Ik moet echter nog één ding vertellen. Ik ben een absolute fan van uw ‘mop van de week’. Ik neem toch aan dat er in uw stuk geen ‘mop van de week’ verwerkt was. In dat geval zou ik er nogal zijn ingetuind.
Anders Gelezen
Zeldzaam zijn de - zichzelf omschrijvend als gewone burgers - lezers die zich geroepen voelen om zo uitgebreid en vol vuur te reageren op mijn overpeinzingen. Zelfs om 29 minuten na middernacht, zoals één van de e mails aangeeft. Maar laten we eerlijk zijn: de reacties zijn helemaal niet van gewone burgers maar van N-VA partijmannen/vrouwen die zich gekrenkt voelen. Neen, het is niet het partijstandpunt want dat kent blijkbaar niemand, zo er al een is. Maar hopelijk is het niet echt een gewone burger die wat uit zijn nek kletst, anders is de uitspraak dat er in kilometers geen akkoord in zicht is, niet het goede nieuws dat ik meende te mogen lezen en waardoor ik zo graag deze boze reacties lerbij nam.
Ook ik sta vol be- en verwondering voor de prestaties van de journalisten. Slaven zijn het om elke dag zoveel papier te moeten vol kleven met lettertjes; nieuws of geen nieuws. Hoe durven die politici zolang te zwijgen!
Gelukkig kwam Elio Di Rupo (30/07) met een mediashow in slecht Nederlands waarin hij een grotesk staaltje gaf van de ‘aankondigingspolitiek’ die sinds 1999 het gebrek aan federale daadkracht moet camoufleren. De kwaliteitskranten werden er euforisch bij: het zwaartepunt van de macht moet naar de deelstaten. Hiermee fietste hij netjes rond de essentiële discussie of daarmee de gewesten of de gemeenschappen bedoeld worden.
In de Franstalige kranten verwees men eveneens naar zijn uitspraken, maar de klemtoon lag wel enigszins anders : Que ressort-il de ces discussions ? "Des éléments d’un accord", dit Elio Di Rupo qui précise que tant qu’il n’y a pas d’accord sur tout, il n’y a pas d’accord du tout, selon la formule consacrée. Nous savons que le centre de gravité de la Belgique se déplacera de l’Etat fédéral vers les entités fédérées, a conclu Elio Di Rupo. Mon souhait est que cela puisse se faire en stabilisant le pays et au profit de la grande majorité des Belges. Met een evenwichtige staatshervorming die ook voor de Franstaligen goed is weten we vooral dat het niet veel pijn zal mogen doen. En de interpersoonlijke solidariteit blijft heilig, terwijl vooraanstaande Vlaamse commentatoren zoals Rik Van Cauwelaert (Knack 28/07) pleiten voor een splitsing van de sociale zekerheid, precies om deze gedeeltelijk te kunnen redden! Een 'goede nieuws show' die vooral de Vlamingen moet geruststellen?
Terug naar de N-VA reacties:
Dat ik Bart De Wever presenteerde als een Romeinse tribuun heeft wel een reden. Ik wou hiermee aangeven dat wanneer Bart in het latijn citeert, hij bewust zijn publiek indeelt in zij die wel en zij die geen latijn begrijpen, de slimme en de domme, zowat. IJdelheid? Daarom wou ik eveneens putten uit de rijke Romeinse politieke zeden en gewoonten, kwestie van begrepen te worden door een slim mens. Overigens, zo gezien is hij eerder een consul dan een tribuun. Daarenboven hoop ik dat hij géén tribuun is, want de macht van de tribuun beperkte zich tot de stad Antwerpen (dat kan nog komen). Zijn veto had geen macht over gouverneurs van provincies en zijn onschendbaarheid gold maar tot een mijl buiten de stadsmuren van Antwerpen.
Dat men met mijn spielereien moeite had bewijst dat lange tenen niet enkel in de redacties zitten. Zoals ik reeds zei: elke vogel zingt zoals hij gebekt is. Trouwens, ooit stuurde ik Bart de enige latijnse spreuk die ik ken, denk ik toch: Agis quod agis.
Mag ik bij deze, alle NIET Antwerpse gouwgenoten van Bart De Wever mijn oprechte verontschuldigingen aanbieden omdat ik hen vergat in mijn verwijzing naar de entourage van Bart.
Nu ik toch aan het denken ben, ik ga stoppen. Hebt u ook de indruk dat er steeds meer schrijvers zijn die lezers zoeken?
Om het goed te maken: A couple drove down a country road for several miles, not saying a word. An earlier discussion had led to an argument and neither of them wanted to concede their position.
As they passed a barnyard of mules, goats, and pigs, the husband asked sarcastically, "Relatives of yours?" "Yep," the wife replied , "in-laws".
Pjotr
ANDERS GELEZEN
02 augustus 2010
26 juli 2010
Stop de misleiding
ANDERS GELEZEN
In dS (24/07) verscheen een artikel over een communautair driesporentraject. Drie werkgroepen bestaande uit technici zouden dan ideeën moeten voorstellen aan de politiek verantwoordelijken. Bij het lezen van het artikel bleef een op het eerste zicht onschuldig zinnetje hangen; citaat: In verband met de kinderbijslag wordt gesproken over een echte overheveling naar de deelstaten, maar het is niet duidelijk of de bevoegdheid naar de gemeenschappen moet gaan (zoals de N-VA wil) of naar de gewesten (zoals de PS wil).
Hoe de term ‘deelstaten’ te rijmen valt met ‘gewesten en gemeenschappen’ wordt niet verklaard en is ook niet te verklaren. Maar spreken over een echte overheveling precies alsof het een overwinning is voor Bart De Wever ZONDER de minste uitleg over het onderscheid tussen een overheveling naar de gemeenschappen of de gewesten is géén correcte informatie, meer zelfs, al of niet bewuste misleiding. Op een subtiele manier stuurt dS een verkeerde boodschap de wereld in, want op politiek vlak zijn beide visies contradictoir. Voor De Wever is de ene oplossing (gemeenschappen) een overwinning en conform zijn verkiezingsprogramma terwijl het andere (gewesten) opnieuw een prijs is die Vlaanderen betaalt en indruist tégen zijn verkiezingsprogramma. Deze misleiding dient rechtgezet.
Eens Anders Lezen?
Wanneer men deze bevoegdheid overhevelt naar de gewesten – dus ook naar het Brussels Hoofdstedelijk Gewest - wordt BHG meteen erkend als een volwaardig gewest mét bevoegdheden voor persoonsgebonden materies (ook het onderwijs, …). Dat heeft Vlaanderen nooit gewild (en is zeker niet in overeenstemming met de kiesresultaten) want zo worden de Vlamingen in Brussel volledig afgesneden van Vlaanderen en de facto overgeleverd aan een Franstalige meerderheid die tot op vandaag nooit bewezen heeft voldoende respect op te brengen voor de cultuur en taal van de grootste gemeenschap van het land. Deze oplossing versterkt bovendien de perspectieven voor een duo-staat Brussel – Wallonië, inclusief het definitieve verlies van Brussel voor Vlaanderen. Brussel wordt zo meer dan ooit, de struikelsteen tijdens elke verdere institutionele hervorming en dat is uiteraard de onderliggende reden voor de Franstaligen om te kiezen voor de gewesten in plaats van de gemeenschappen. Om het heel duidelijk te stellen: Brussel wordt gebruikt als een element ter versterking van de actuele federale organisatie, waarin Vlaanderen nog meer inboet aan macht vermits het nu ook structureel een minderheid wordt ten overstaan van twee Franstalige gewesten. Dat elk van de drie gewesten (in plaats van de twee gemeenschappen) over een eigen administratie zal moeten beschikken, kan alleen maar leiden tot een nog groter waterhoofd; nog méér postjes en nog minder efficiëntie.
In het geval van een overheveling van de kinderbijslagen naar de gemeenschappen wordt de band tussen Vlaanderen en (de Vlamingen in) Brussel gerespecteerd en worden de gemeenschappen versterkt. Brussel blijft dan niet enkel geografisch deel van Vlaanderen maar ook politiek wordt het statuut van een gedeelde (con)federale hoofdstad duidelijker.
De overheveling van de kinderbijslag naar de gemeenschappen is géén technisch probleem. Prof Danny Pieters (N-VA) heeft volgens personen die vertrouwd zijn met deze materie aangetoond dat deze oplossing wel degelijk haalbaar is. Nochtans werd dit in een verkiezingsdebat op Canvas door Frank Vandenbroucke (SP.A) betwist zonder dat hij evenwel ook maar enig bewijs hiervoor heeft geleverd. Is het géén technisch probleem, het is in elk geval een politiek probleem van eerste orde. Het is niet enkel een communautair probleem want de Waalse socialisten kunnen rekenen op de steun van de Vlaamse socialisten en de Vlaamse Belgischgezinde middenveldorganisaties zoals de vakbonden, die elke aantasting van hun Belgische ‘markt’ met grote hardnekkigheid bekampen. Het instandhouden van een minderheidspositie van Vlaanderen en het immobilisme dat hieraan verbonden is, stoort hen blijkbaar minder dan een slagvaardig Vlaanderen. Zo krijgt dit onderdeel van het compromis een cruciale betekenis die nauwelijks kan overschat worden.
Eén van argumenten om de kinderbijslagen niet naar de gemeenschappen te decentraliseren is dat er een verschil zou kunnen ontstaan tussen Vlaamse en Franstalige inwoners in het BHG mochten de kinderbijslagen in de onderscheiden gemeenschappen verschillend zijn. Et alors? Dat er vandaag reeds een onderscheid bestaat in inkomsten en lasten tussen Walen en Vlamingen is blijkbaar geen hinderpaal. Dat de concurrentie tussen Vlaanderen en Wallonië vandaag reeds speelt (dikwijls in het voordeel van Wallonië), onder meer door de verschillende subsidiëring van bedrijven en andere publieke interventies is blijkbaar wel aanvaardbaar. Dat op federaal niveau sommige dossiers die gunstig zijn voor Vlaanderen (onder meer de ontsluiting van de Antwerpse haven via het spoor) geblokkeerd worden wegens niet interessant voor Wallonië vormt blijkbaar géén probleem. Dat op federaal niveau geld uitgegeven wordt voor materies die behoren tot de bevoegdheid van de gewesten omdat het nodig is voor de Franstaligen (o.a. het grootstedelijke beleid) kan allemaal. Omgekeerd, zijn er weinig geblokkeerde dossiers bekend waardoor Wallonië zou bevoordeeld worden. Maar, het is inderdaad juist dat een keuze voor een kinderbijslag per gemeenschap past in een confederale logica waarin de twee deelstaten, Vlaanderen en Wallonië samen instaan voor de gedeelde hoofdstad Brussel.
Quid De Wever?
Het paternalisme is in Vlaanderen altijd oorzaak geweest van misleiding; de verkiezingen nooit meer dan vervelende ‘verplichtingen’. Zijn er niet tal van voorbeelden, zowel in de private sector als in het verenigingsleven, waar grote ego’s pogen hun visie zonder inspraak op te dringen aan de Vlaamse versie van de brave soldaat Schweik? Stond het niet in dS dat het volk behoefte heeft aan een leider waar het kan naar opkijken? Heeft hoofdredacteur Bart Sturtewagen (dS 18/06) De Wever niet opgeroepen om te doen wat moet gedaan worden, te zorgen voor om het even welk compromis en zeker niet te luisteren naar een achterban die vasthoudt aan het programma? Is De Wever een Romeinse tribuun die denkt dat zijn voorkeursstemmen meteen betekenen dat hij zijn programma zelf kan herschrijven zonder inspraak van het volk, of is hij de geloofwaardige democraat die beseft dat hij verkozen werd omwille van zijn beloften voor een confederale structuur waarin Vlaanderen en Wallonië de toon zetten in plaats van het Belgisch establishment? Kiest hij voor de tribuun, dan kan hij ongetwijfeld rekenen op de welwillendheid van de staatsdragende media, waaronder dS zoals nog maar eens blijkt, en het Belgischgezinde middenveld dat vooral oog heeft voor het behoud van de eigen macht. Voor België en Vlaanderen betekent de versterking van het BHG dat de kiemen gezaaid worden voor een volgende ronde communautaire onvrede, of zoals Di Rupo reeds verklaarde: de hervorming moet tien jaar stand houden. Dit in de hoop dat in deze periode het verschil tussen de Vlaamse welstand en de Waalse achterstand beduidend kleiner geworden is - wat neerkomt op een verarming van Vlaanderen - en de nood aan een gedifferentieerd beleid (staatshervorming) minder belangrijk.
Mocht Bart De Wever hierop willen toegeven – uit interne N-VA informatie blijkt dit inderdaad een optie – verloochent hij het confederale model en gaat hij zijn verkiezingsresultaat (mis)bruiken om een federaal geïnspireerd compromis te kunnen bereiken. Of het N-VA congres zoiets zal aanvaarden lijkt géén uitgemaakte zaak, hoewel een heuse tribuun meestal ook in staat is om ‘het verzamelde volk’ te manipuleren.
Hij zal in elk geval moeten rekening houden met twee realiteiten: het gewone volk is mondiger geworden en durft al eens meer zoals de Nederlanders assertief uit de hoek komen. Dat hij zich enkel omringde met ‘Antwerpse gouwgenoten’ en minder oog heeft voor de rest van de 1.135.617 kiezers (Kamer) zorgt nu reeds voor bezorgdheid. Wat het voor De Wever eveneens moeilijker maakt is de intrede van de Belgische ziekte in zijn eigen N-VA: waarbij postjes en lucratieve bijfuncties alsmaar belangrijker zullen worden naarmate men deze savoureert. Is het net dát niet wat hij samen met zijn talrijke kiezers wilde veranderen?
Quid Elio Di Rupo?
Laten we niet vergeten dat het in de eerste plaats gaat om de tegenstelling tussen Noord en Zuid. Daarom is het even belangrijk wat de andere belangrijke speler wil: Elio Di Rupo. De hamvraag is of hij bereid is een prijs te betalen voor de Zestien? Heeft hij voldoende autoriteit om de andere Franstaligen te overtuigen? Hoewel pure speculatie denk ik dat noch de Franstaligen noch hijzelf daartoe bereid zijn. Tenslotte is een institutionele hervorming waarbij méér verantwoordelijkheid ligt bij de gewesten en gemeenschappen minder gunstig voor Wallonië. Vergeet niet dat het Waalse algemeen belang heel nauw aansluit bij de belangen van de PS en de andere traditionele partijen waardoor zij minder onderhevig zijn aan versnippering van het politiek landschap.
Het wordt tijd dat de traditionele partijen in Vlaanderen inzien dat ze het partijbelang al te dikwijls voorrang gaven op het algemeen Vlaams belang. Dat precies hierin de oorzaak ligt voor de versnippering en het groot aantal ‘dissidente’ stemmen. Wil N-VA ook in deze betekenis deel worden van de macht? In elk geval heeft het volk recht op een duidelijk antwoord en is elke misleiding nefast voor de geloofwaardigheid van de Vlaamse politieke klasse.
Pjotr
ANDERS GELEZEN
In dS (24/07) verscheen een artikel over een communautair driesporentraject. Drie werkgroepen bestaande uit technici zouden dan ideeën moeten voorstellen aan de politiek verantwoordelijken. Bij het lezen van het artikel bleef een op het eerste zicht onschuldig zinnetje hangen; citaat: In verband met de kinderbijslag wordt gesproken over een echte overheveling naar de deelstaten, maar het is niet duidelijk of de bevoegdheid naar de gemeenschappen moet gaan (zoals de N-VA wil) of naar de gewesten (zoals de PS wil).
Hoe de term ‘deelstaten’ te rijmen valt met ‘gewesten en gemeenschappen’ wordt niet verklaard en is ook niet te verklaren. Maar spreken over een echte overheveling precies alsof het een overwinning is voor Bart De Wever ZONDER de minste uitleg over het onderscheid tussen een overheveling naar de gemeenschappen of de gewesten is géén correcte informatie, meer zelfs, al of niet bewuste misleiding. Op een subtiele manier stuurt dS een verkeerde boodschap de wereld in, want op politiek vlak zijn beide visies contradictoir. Voor De Wever is de ene oplossing (gemeenschappen) een overwinning en conform zijn verkiezingsprogramma terwijl het andere (gewesten) opnieuw een prijs is die Vlaanderen betaalt en indruist tégen zijn verkiezingsprogramma. Deze misleiding dient rechtgezet.
Eens Anders Lezen?
Wanneer men deze bevoegdheid overhevelt naar de gewesten – dus ook naar het Brussels Hoofdstedelijk Gewest - wordt BHG meteen erkend als een volwaardig gewest mét bevoegdheden voor persoonsgebonden materies (ook het onderwijs, …). Dat heeft Vlaanderen nooit gewild (en is zeker niet in overeenstemming met de kiesresultaten) want zo worden de Vlamingen in Brussel volledig afgesneden van Vlaanderen en de facto overgeleverd aan een Franstalige meerderheid die tot op vandaag nooit bewezen heeft voldoende respect op te brengen voor de cultuur en taal van de grootste gemeenschap van het land. Deze oplossing versterkt bovendien de perspectieven voor een duo-staat Brussel – Wallonië, inclusief het definitieve verlies van Brussel voor Vlaanderen. Brussel wordt zo meer dan ooit, de struikelsteen tijdens elke verdere institutionele hervorming en dat is uiteraard de onderliggende reden voor de Franstaligen om te kiezen voor de gewesten in plaats van de gemeenschappen. Om het heel duidelijk te stellen: Brussel wordt gebruikt als een element ter versterking van de actuele federale organisatie, waarin Vlaanderen nog meer inboet aan macht vermits het nu ook structureel een minderheid wordt ten overstaan van twee Franstalige gewesten. Dat elk van de drie gewesten (in plaats van de twee gemeenschappen) over een eigen administratie zal moeten beschikken, kan alleen maar leiden tot een nog groter waterhoofd; nog méér postjes en nog minder efficiëntie.
In het geval van een overheveling van de kinderbijslagen naar de gemeenschappen wordt de band tussen Vlaanderen en (de Vlamingen in) Brussel gerespecteerd en worden de gemeenschappen versterkt. Brussel blijft dan niet enkel geografisch deel van Vlaanderen maar ook politiek wordt het statuut van een gedeelde (con)federale hoofdstad duidelijker.
De overheveling van de kinderbijslag naar de gemeenschappen is géén technisch probleem. Prof Danny Pieters (N-VA) heeft volgens personen die vertrouwd zijn met deze materie aangetoond dat deze oplossing wel degelijk haalbaar is. Nochtans werd dit in een verkiezingsdebat op Canvas door Frank Vandenbroucke (SP.A) betwist zonder dat hij evenwel ook maar enig bewijs hiervoor heeft geleverd. Is het géén technisch probleem, het is in elk geval een politiek probleem van eerste orde. Het is niet enkel een communautair probleem want de Waalse socialisten kunnen rekenen op de steun van de Vlaamse socialisten en de Vlaamse Belgischgezinde middenveldorganisaties zoals de vakbonden, die elke aantasting van hun Belgische ‘markt’ met grote hardnekkigheid bekampen. Het instandhouden van een minderheidspositie van Vlaanderen en het immobilisme dat hieraan verbonden is, stoort hen blijkbaar minder dan een slagvaardig Vlaanderen. Zo krijgt dit onderdeel van het compromis een cruciale betekenis die nauwelijks kan overschat worden.
Eén van argumenten om de kinderbijslagen niet naar de gemeenschappen te decentraliseren is dat er een verschil zou kunnen ontstaan tussen Vlaamse en Franstalige inwoners in het BHG mochten de kinderbijslagen in de onderscheiden gemeenschappen verschillend zijn. Et alors? Dat er vandaag reeds een onderscheid bestaat in inkomsten en lasten tussen Walen en Vlamingen is blijkbaar geen hinderpaal. Dat de concurrentie tussen Vlaanderen en Wallonië vandaag reeds speelt (dikwijls in het voordeel van Wallonië), onder meer door de verschillende subsidiëring van bedrijven en andere publieke interventies is blijkbaar wel aanvaardbaar. Dat op federaal niveau sommige dossiers die gunstig zijn voor Vlaanderen (onder meer de ontsluiting van de Antwerpse haven via het spoor) geblokkeerd worden wegens niet interessant voor Wallonië vormt blijkbaar géén probleem. Dat op federaal niveau geld uitgegeven wordt voor materies die behoren tot de bevoegdheid van de gewesten omdat het nodig is voor de Franstaligen (o.a. het grootstedelijke beleid) kan allemaal. Omgekeerd, zijn er weinig geblokkeerde dossiers bekend waardoor Wallonië zou bevoordeeld worden. Maar, het is inderdaad juist dat een keuze voor een kinderbijslag per gemeenschap past in een confederale logica waarin de twee deelstaten, Vlaanderen en Wallonië samen instaan voor de gedeelde hoofdstad Brussel.
Quid De Wever?
Het paternalisme is in Vlaanderen altijd oorzaak geweest van misleiding; de verkiezingen nooit meer dan vervelende ‘verplichtingen’. Zijn er niet tal van voorbeelden, zowel in de private sector als in het verenigingsleven, waar grote ego’s pogen hun visie zonder inspraak op te dringen aan de Vlaamse versie van de brave soldaat Schweik? Stond het niet in dS dat het volk behoefte heeft aan een leider waar het kan naar opkijken? Heeft hoofdredacteur Bart Sturtewagen (dS 18/06) De Wever niet opgeroepen om te doen wat moet gedaan worden, te zorgen voor om het even welk compromis en zeker niet te luisteren naar een achterban die vasthoudt aan het programma? Is De Wever een Romeinse tribuun die denkt dat zijn voorkeursstemmen meteen betekenen dat hij zijn programma zelf kan herschrijven zonder inspraak van het volk, of is hij de geloofwaardige democraat die beseft dat hij verkozen werd omwille van zijn beloften voor een confederale structuur waarin Vlaanderen en Wallonië de toon zetten in plaats van het Belgisch establishment? Kiest hij voor de tribuun, dan kan hij ongetwijfeld rekenen op de welwillendheid van de staatsdragende media, waaronder dS zoals nog maar eens blijkt, en het Belgischgezinde middenveld dat vooral oog heeft voor het behoud van de eigen macht. Voor België en Vlaanderen betekent de versterking van het BHG dat de kiemen gezaaid worden voor een volgende ronde communautaire onvrede, of zoals Di Rupo reeds verklaarde: de hervorming moet tien jaar stand houden. Dit in de hoop dat in deze periode het verschil tussen de Vlaamse welstand en de Waalse achterstand beduidend kleiner geworden is - wat neerkomt op een verarming van Vlaanderen - en de nood aan een gedifferentieerd beleid (staatshervorming) minder belangrijk.
Mocht Bart De Wever hierop willen toegeven – uit interne N-VA informatie blijkt dit inderdaad een optie – verloochent hij het confederale model en gaat hij zijn verkiezingsresultaat (mis)bruiken om een federaal geïnspireerd compromis te kunnen bereiken. Of het N-VA congres zoiets zal aanvaarden lijkt géén uitgemaakte zaak, hoewel een heuse tribuun meestal ook in staat is om ‘het verzamelde volk’ te manipuleren.
Hij zal in elk geval moeten rekening houden met twee realiteiten: het gewone volk is mondiger geworden en durft al eens meer zoals de Nederlanders assertief uit de hoek komen. Dat hij zich enkel omringde met ‘Antwerpse gouwgenoten’ en minder oog heeft voor de rest van de 1.135.617 kiezers (Kamer) zorgt nu reeds voor bezorgdheid. Wat het voor De Wever eveneens moeilijker maakt is de intrede van de Belgische ziekte in zijn eigen N-VA: waarbij postjes en lucratieve bijfuncties alsmaar belangrijker zullen worden naarmate men deze savoureert. Is het net dát niet wat hij samen met zijn talrijke kiezers wilde veranderen?
Quid Elio Di Rupo?
Laten we niet vergeten dat het in de eerste plaats gaat om de tegenstelling tussen Noord en Zuid. Daarom is het even belangrijk wat de andere belangrijke speler wil: Elio Di Rupo. De hamvraag is of hij bereid is een prijs te betalen voor de Zestien? Heeft hij voldoende autoriteit om de andere Franstaligen te overtuigen? Hoewel pure speculatie denk ik dat noch de Franstaligen noch hijzelf daartoe bereid zijn. Tenslotte is een institutionele hervorming waarbij méér verantwoordelijkheid ligt bij de gewesten en gemeenschappen minder gunstig voor Wallonië. Vergeet niet dat het Waalse algemeen belang heel nauw aansluit bij de belangen van de PS en de andere traditionele partijen waardoor zij minder onderhevig zijn aan versnippering van het politiek landschap.
Het wordt tijd dat de traditionele partijen in Vlaanderen inzien dat ze het partijbelang al te dikwijls voorrang gaven op het algemeen Vlaams belang. Dat precies hierin de oorzaak ligt voor de versnippering en het groot aantal ‘dissidente’ stemmen. Wil N-VA ook in deze betekenis deel worden van de macht? In elk geval heeft het volk recht op een duidelijk antwoord en is elke misleiding nefast voor de geloofwaardigheid van de Vlaamse politieke klasse.
Pjotr
ANDERS GELEZEN
14 juli 2010
Ga zo naar de oorlog!
ANDERS GELEZEN
Hopelijk heeft iedereen genoten van de zonovergoten Vlaamse feestdag en kunnen we hetzelfde schrijven na de Belgische feestdag. Naar verluid heeft Jan Peumans, voorzitter van het Vlaams parlement het aangedurfd om een Vlaamsnationalistisch geïnspireerde 11 juli-speech te houden, althans volgens Els Ampe (Open VLD Brussel). Mark Reynebeau (dS 12/07) was vereerd met de verwijzing naar zijn persoon.
Dat Jan Peumans aanstuurt op een samenlevingskontrakt in plaats van een kerkelijk huwelijk met onze Waalse landgenoten kan toch bezwaarlijk gezien worden als een verwerpelijke gedachte? Toch beter dan het aanslepend geruzie over geld, non-beleid en een gebrek aan respect voor de Vlaamse eigenheid. Bij N-VA heeft men blijkbaar schrik om de rol van boeman op te nemen. Van daar de boodschap van onder meer Dirk Rochtus, N-VA, in dS om toch geen schrik te hebben van N-VA. Precies alsof een grondige staatshervorming én de splitsing van BHV hen géén pijn zal doen. Vanzelfsprekend hebben de Franstaligen daar schrik voor en terecht. Maar moet men daarom met kwispel & wijwater plus een potje zalf op het appèl verschijnen? Ga daarmee naar de oorlog!
Wie zich afvraagt hoe het zal aflopen met de communautaire onderhandelingen, kan alvast niet naast de interne verdeeldheid van CD&V kijken. Aan Waalse kant is het bij MR ook hommeles en de PS heeft duidelijk schrik om alleen in het communautair bad te springen. Wordt het enkel een moeilijke start of zal weldra blijken dat de grenzen van ons federaal model inderdaad bereikt zijn (dixit Leterme in 2008)?
Na de fameuze Vlaamse resoluties waarbij de SP.A niet alle eisen onderschreef, is er nu eveneens onenigheid binnen CD&V over de Octopusnota; op zichzelf reeds een afgezwakte versie van de eerder goedgekeurde resoluties. Voor deze discussie binnen CD&V wordt gewezen naar het ACW en zijn politieke mandatarissen. En jawel, nu men op zoek is naar een nieuw gezicht en leider, zien opportunisten als Rik Torfs – na zijn mislukte greep naar de ‘universitaire’ macht - hun moment gekomen. Alvast één ding weet hij (Knack 14/07): ‘Het verlies van CD&V moet zeker niet worden toegeschreven aan de verwatering van het Vlaamse profiel’. Om af te ronden met: En als er een nieuwe voorzitter moet worden gekozen, hoop ik dat de beste wint. Zal hij de vernieuwing van CD&V gestalte geven zonder de Vlaamsgezinden?
De Vlaamse kiezer heeft nog maar één maand geleden Vlaams en centrum rechts gestemd en er schiet quasi niets meer over van deze duidelijke onderstroom. SP.A koos om ideologische en partijpolitieke redenen voor een verbond met de Waalse PS, maar dat uitgerekend Frank Vandenbroucke hierbij het voortouw neemt – herinner u de sabotage van de PS toen hij minister was - geeft alvast aan dat eigen agenda’s al evenzeer belangrijk zijn.
Als nu ook binnen CD&V de Vlaamse (en rechtse) vleugel niet de toon kan zetten en CD&V de facto kiest voor een ‘staatsdragend’ en links-georienteerd beleid, kan De Wever beter meteen de handdoek gooien. Men gaat hem doodslaan met technische hoogstandjes waardoor elke politieke visie verwatert tot een ondoorzichtig kluwen. Bij voorbeeld, zelfs voor de onderhandelingen beginnen werd reeds een proeve van nieuwe financieringswet uitgetekend door Eric Kirsch, CD&V technicus en Dehaene-boy zonder dat daar één politicus aan te pas kwam. Ze zouden het toch niet begrijpen, want hopeloos ingewikkeld, dixit Guy Tegenbos (dS 13/07). Bedenkelijk omdat het risico bestaat dat eens te meer een duidelijke maatschappelijke visie vastloopt in een wirwar van regeltjes waar enkel specialisten nog over kunnen meepraten en beslissen. Zo zit de Belgische ziekte in mekaar en zo dreigt ook het nieuwe compromis een scheve dromedaris te worden. Tot zover is er dus géén sprake van enige verandering; niet in de onderhandelingen en evenmin in de typisch Belgische (sluipende) besluitvorming.
Wat zal er overblijven van de Octopusnota als het maar een toetssteen wordt, zoals CD&V voorzitter Wouter Beke zegt en geen minimaal eisenpakket, zoals Hendrik Bogaert en Ludwig Caluwé van de Vlaamse CD&V vleugel willen? Ten laatste bij de samenstelling van het CD&V onderhandelingsteam zullen we weten welke kant het uitgaat. Waarom als toetssteen niet de subsidiariteit als regel en verantwoordelijk bestuur op alle niveau’s vooropstellen? Een duidelijke verdeling voor het geheel van een beleidsdomein in plaats van een beetje op gewestelijk en een ander deel ervan federaal te houden? Wat betekent een hervorming als de financiële verantwoordelijkheden en mogelijkheden, 2/3 van de begroting federaal blijven en niet omgekeerd, zoals men mag verwachten van een copernicaanse hervorming?
Over de macht van de vakbonden is al veel en vooral tevergeefs geschreven. Teneinde hun exorbitante macht in te perken volstaat het nochtans om hen enkel datgene te laten doen wat ook gebruikelijk is in alle andere landen en hen het quasi monopolie voor de uitbetaling van de werkloosheidsuitkeringen af te nemen. In Knack (07/07) maande Luc van den Brande (CD&V) het ACW aan om de omslag te maken en rekening te houden met de roep naar Vlaamse staatsvorming. Ook Rik Van Cauwelaert stelde vast dat de vakbonden zo vastgeroest zijn in hun Belgicistisch denkkader dat ze zelfs weigeren na te denken en oplossingen te bieden in een ander (Vlaams) kader.
Hoezeer CD&V worstelt met zichzelf werd zeer treffend geïllustreerd in Dendermonde (9/07), bij de uitreiking van de Orde van de Vlaamse Leeuw aan Luc van den Brande. Hij pleitte er voor de 2 + 2 oplossing zijnde twee deelstaten, Vlaanderen en Wallonië, plus een hoofdstedelijk gewest Brussel en een Duitstalige gemeenschap. Van CD&V zijde was voorzitter Wouter Beke samen met Ludwig Caluwé aanwezig, maar Beke verliet de zaal voortijdig. Had hij moeite met de duidelijke Vlaamse invalshoek? Schrik voor enige Vlaamse profilering?
Beste lezers, het ziet er naar uit dat aan Vlaamse kant de particratie het zal halen van het gemeenschappelijk belang. Het warme weer helpt blijkbaar ook om de verkiezingsbeloften snel te laten verdampen tot vrome wensen. Ga zo naar de oorlog: in verspreidde slagorde!
Door het zwijgen van de onderhandelaars zal de spanning, speculaties én verwachtingen toenemen. Wie toch iets wil weten doet er goed aan om ook Franstalige kranten te lezen. Altijd goed om weten.
Pjotr
Anders gelezen
Hopelijk heeft iedereen genoten van de zonovergoten Vlaamse feestdag en kunnen we hetzelfde schrijven na de Belgische feestdag. Naar verluid heeft Jan Peumans, voorzitter van het Vlaams parlement het aangedurfd om een Vlaamsnationalistisch geïnspireerde 11 juli-speech te houden, althans volgens Els Ampe (Open VLD Brussel). Mark Reynebeau (dS 12/07) was vereerd met de verwijzing naar zijn persoon.
Dat Jan Peumans aanstuurt op een samenlevingskontrakt in plaats van een kerkelijk huwelijk met onze Waalse landgenoten kan toch bezwaarlijk gezien worden als een verwerpelijke gedachte? Toch beter dan het aanslepend geruzie over geld, non-beleid en een gebrek aan respect voor de Vlaamse eigenheid. Bij N-VA heeft men blijkbaar schrik om de rol van boeman op te nemen. Van daar de boodschap van onder meer Dirk Rochtus, N-VA, in dS om toch geen schrik te hebben van N-VA. Precies alsof een grondige staatshervorming én de splitsing van BHV hen géén pijn zal doen. Vanzelfsprekend hebben de Franstaligen daar schrik voor en terecht. Maar moet men daarom met kwispel & wijwater plus een potje zalf op het appèl verschijnen? Ga daarmee naar de oorlog!
Wie zich afvraagt hoe het zal aflopen met de communautaire onderhandelingen, kan alvast niet naast de interne verdeeldheid van CD&V kijken. Aan Waalse kant is het bij MR ook hommeles en de PS heeft duidelijk schrik om alleen in het communautair bad te springen. Wordt het enkel een moeilijke start of zal weldra blijken dat de grenzen van ons federaal model inderdaad bereikt zijn (dixit Leterme in 2008)?
Na de fameuze Vlaamse resoluties waarbij de SP.A niet alle eisen onderschreef, is er nu eveneens onenigheid binnen CD&V over de Octopusnota; op zichzelf reeds een afgezwakte versie van de eerder goedgekeurde resoluties. Voor deze discussie binnen CD&V wordt gewezen naar het ACW en zijn politieke mandatarissen. En jawel, nu men op zoek is naar een nieuw gezicht en leider, zien opportunisten als Rik Torfs – na zijn mislukte greep naar de ‘universitaire’ macht - hun moment gekomen. Alvast één ding weet hij (Knack 14/07): ‘Het verlies van CD&V moet zeker niet worden toegeschreven aan de verwatering van het Vlaamse profiel’. Om af te ronden met: En als er een nieuwe voorzitter moet worden gekozen, hoop ik dat de beste wint. Zal hij de vernieuwing van CD&V gestalte geven zonder de Vlaamsgezinden?
De Vlaamse kiezer heeft nog maar één maand geleden Vlaams en centrum rechts gestemd en er schiet quasi niets meer over van deze duidelijke onderstroom. SP.A koos om ideologische en partijpolitieke redenen voor een verbond met de Waalse PS, maar dat uitgerekend Frank Vandenbroucke hierbij het voortouw neemt – herinner u de sabotage van de PS toen hij minister was - geeft alvast aan dat eigen agenda’s al evenzeer belangrijk zijn.
Als nu ook binnen CD&V de Vlaamse (en rechtse) vleugel niet de toon kan zetten en CD&V de facto kiest voor een ‘staatsdragend’ en links-georienteerd beleid, kan De Wever beter meteen de handdoek gooien. Men gaat hem doodslaan met technische hoogstandjes waardoor elke politieke visie verwatert tot een ondoorzichtig kluwen. Bij voorbeeld, zelfs voor de onderhandelingen beginnen werd reeds een proeve van nieuwe financieringswet uitgetekend door Eric Kirsch, CD&V technicus en Dehaene-boy zonder dat daar één politicus aan te pas kwam. Ze zouden het toch niet begrijpen, want hopeloos ingewikkeld, dixit Guy Tegenbos (dS 13/07). Bedenkelijk omdat het risico bestaat dat eens te meer een duidelijke maatschappelijke visie vastloopt in een wirwar van regeltjes waar enkel specialisten nog over kunnen meepraten en beslissen. Zo zit de Belgische ziekte in mekaar en zo dreigt ook het nieuwe compromis een scheve dromedaris te worden. Tot zover is er dus géén sprake van enige verandering; niet in de onderhandelingen en evenmin in de typisch Belgische (sluipende) besluitvorming.
Wat zal er overblijven van de Octopusnota als het maar een toetssteen wordt, zoals CD&V voorzitter Wouter Beke zegt en geen minimaal eisenpakket, zoals Hendrik Bogaert en Ludwig Caluwé van de Vlaamse CD&V vleugel willen? Ten laatste bij de samenstelling van het CD&V onderhandelingsteam zullen we weten welke kant het uitgaat. Waarom als toetssteen niet de subsidiariteit als regel en verantwoordelijk bestuur op alle niveau’s vooropstellen? Een duidelijke verdeling voor het geheel van een beleidsdomein in plaats van een beetje op gewestelijk en een ander deel ervan federaal te houden? Wat betekent een hervorming als de financiële verantwoordelijkheden en mogelijkheden, 2/3 van de begroting federaal blijven en niet omgekeerd, zoals men mag verwachten van een copernicaanse hervorming?
Over de macht van de vakbonden is al veel en vooral tevergeefs geschreven. Teneinde hun exorbitante macht in te perken volstaat het nochtans om hen enkel datgene te laten doen wat ook gebruikelijk is in alle andere landen en hen het quasi monopolie voor de uitbetaling van de werkloosheidsuitkeringen af te nemen. In Knack (07/07) maande Luc van den Brande (CD&V) het ACW aan om de omslag te maken en rekening te houden met de roep naar Vlaamse staatsvorming. Ook Rik Van Cauwelaert stelde vast dat de vakbonden zo vastgeroest zijn in hun Belgicistisch denkkader dat ze zelfs weigeren na te denken en oplossingen te bieden in een ander (Vlaams) kader.
Hoezeer CD&V worstelt met zichzelf werd zeer treffend geïllustreerd in Dendermonde (9/07), bij de uitreiking van de Orde van de Vlaamse Leeuw aan Luc van den Brande. Hij pleitte er voor de 2 + 2 oplossing zijnde twee deelstaten, Vlaanderen en Wallonië, plus een hoofdstedelijk gewest Brussel en een Duitstalige gemeenschap. Van CD&V zijde was voorzitter Wouter Beke samen met Ludwig Caluwé aanwezig, maar Beke verliet de zaal voortijdig. Had hij moeite met de duidelijke Vlaamse invalshoek? Schrik voor enige Vlaamse profilering?
Beste lezers, het ziet er naar uit dat aan Vlaamse kant de particratie het zal halen van het gemeenschappelijk belang. Het warme weer helpt blijkbaar ook om de verkiezingsbeloften snel te laten verdampen tot vrome wensen. Ga zo naar de oorlog: in verspreidde slagorde!
Door het zwijgen van de onderhandelaars zal de spanning, speculaties én verwachtingen toenemen. Wie toch iets wil weten doet er goed aan om ook Franstalige kranten te lezen. Altijd goed om weten.
Pjotr
Anders gelezen
12 juli 2010
Opiniemakers en de media
ANDERS GELEZEN
Terwijl de Franstalige media sinds 2007 tot na de verkiezingen van 2010 resoluut de Franstalige politici steunden in hun communautaire NON, kon van de Vlaamse media niet hetzelfde gezegd worden. Zij verketterden al evenzeer elk Vlaamsgezind standpunt en waren zo de facto medestanders in het anti-Vlaams discours van Le Soir & Co dat resulteerde in een absoluut immobilisme. Waar zelfs premier Herman Van Rompuy bij in slaap viel, dixit Rik Van Cauwelaert.
Na de verkiezingen, met forse winst voor N-VA, kwamen in Brussel en Wallonië eindelijk kritische stemmen aan bod (ze waren er voordien ook maar werden gecensureerd) die het niet eens waren met de hardnekkige NON gedurende de drie voorbije jaar. Wie echter hoopt dat daardoor de Franstalige politici enigszins toegeeflijker zouden worden is naïef. Integendeel, de kans is zeer groot dat de Franstalige pers zich opnieuw keert tégen De Wever indien de onderhandelingen niet verlopen zoals zij willen. En ook nu zullen de Nederlandstalige kranten onder druk van het Belgicistische establishment meegaan in dat discours. Niet Di Rupo of de Franstalige politici samen, maar de N-VA achterban - De Wever zal persoonlijk verschoond blijven wegens té populair -, die gaat voor het programma, zal het moeten ontgelden.
Wij Vlamingen zijn zo gewoon om te betalen voor een communautair compromis dat elke standvastige NEEN steevast beschouwd wordt als een blijk van bekrompenheid, van het onvermogen om compromissen te sluiten terwijl de Franstalige landgenoten drie jaar lang verschoond bleven van een volgehouden kritische reactie in de ‘Vlaamse’ media. Het was wachten tot na de verkiezingen om te horen uit de mond van Mia Doornaert dat de solidariteit met de Franstaligen niets had veranderd en dat ze medeplichtig waren aan het succes van N-VA. Waarom kon dat in de maanden en jaren voordien niet geschreven en herhaald worden?
In dS gaf Bart Sturtwagen enkele weken terug reeds de voorzet en zodra zal blijken dat het water te diep is tussen PS en N-VA zal men niet de halsstarrigheid van de Franstaligen viseren maar de onbuigzaamheid van de flaminganten. Een onderhandelingsspecialist kwam donderdagmorgen (8/07) op de radio alvast vertellen dat de moeilijkste onderhandelingen voor De Wever deze met eigen harde achterban zijn. Di Rupo daarentegen een zacht gekookt eitje? Diezelfde onderhandelingsspecialist vond dat De Wever in elk geval moet zorgen voor een compromis, want behalve die harde kern (die hij schat op 10 %) willen de andere 20 % N-VA kiezers die overkomen van andere partijen dat de communautaire problemen opgelost worden; ze willen er vanaf zijn. Dat die nieuwe kiezers elk compromis zouden aanvaarden is een gratuite uitspraak die op niets gebaseerd is.
Mark Grammens in zijn journaal (nr 579) denkt zelfs dat CD&V kiezers nog eerder zullen overstappen naar het Vlaams Belang mocht De Wever onder de lat doorgaan, dan terug te keren naar de schaapsstal, CD&V. Verder wijst hij op de aanhoudende negatieve Franstalige pers ten aanzien van De Wever, ‘als de stroper tot boswachter (informateur) wordt aangesteld, liggen de verwachtingen van de kasteelheer zeer hoog’. Terwijl in de Vlaamse media geen onvertogen woord over Di Rupo te lezen valt, integendeel. Hij refereert tevens naar Elsevier (19/06) waarin op een bondige manier de Belgische contradictie wordt samengevat: ‘De Vlamingen kozen massaal voor rechts en voor meer macht naar Vlaanderen en zouden nu een Waalse socialistische premier krijgen die nauwelijks Nederland spreekt en alles bij het oude wil laten”. Onnavolgbaar, ook in schaamteloosheid. Zoiets zal men in een estblishmlent-getrouwe Vlaamse krant nooit kunnen lezen. Waarom niet?
De mediageile staatsmannen van weleer zorgen dan weer voor enige afleiding door als ware deus ex machina een oplossing uit hun hoed te toveren. Zo Mark Eyskens die in De Tijd (07/07) de gelegenheid kreeg om zijn visie in de verf te zetten. Zijn initiële vaststelling klinkt goed: de Franstaligen hebben verlatingsangst en de Vlamingen lijden aan blokkeringsvrees. Geen nood, hij heeft een remedie om deze verlammings-verschijnselen weg te nemen. Ernst of gewoon een beetje intellectuele tovenarij? Een korte analyse van zijn voorstel.
De verlatingsangst van de Franstaligen moeten de Vlamingen wegnemen door het separatisme als optie af te zweren. Daarenboven moeten ze een federale kieskring aanvaarden zodat er geen communautair geladen verkiezingscampagnes meer mogelijk zijn en Franstaligen en Nederlandstaligen overal kunnen stemmen voor hun kandidaten.
De blokkeringsvrees van de Vlamingen lost hij op zoals het een Belgicist pur sang past: helemaal niet of in een terminologie die hem als gegoten zit: een tsjevenoplossing. De blokkering ten gevolge van de monddood gemaakte parlementaire meerderheid wordt niet opgeheven maar herbevestigd én zelfs uitgebreid. ‘Het Confederaal Congres is belast met de federale wetgeving. Daarnaast is dat congres ook bevoegd voor het arbitreren van belangenconflicten tussen de verschillende beleidsniveaus in België, en dat met een gekwalificeerde tweederdemeerderheid en een meerderheid in elke taalgroep. Met andere woorden de Franstalige minderheid behoudt niet enkel zijn vetorecht, in zijn voorstel wordt het nog versterkt: De taalgrens en gewestgrenzen en de huidige taalfaciliteiten kunnen door het Confederaal Congres maar worden gewijzigd met een gekwalificeerde meerderheid: twee derden van de leden en de helft in elke taalgroep. De gehele of gedeeltelijke opsplitsing van de sociale zekerheid valt onder dezelfde regel’. De grendels op onze schijndemocratie blijven intakt.
Het is weinig waarschijnlijk dat zijn intellectuele en vooral theoretische oefening de weldenkende Vlamingen zal overtuigen. Resten de traditionele zoethoudertjes en hocus pocus waarmee hij enkel zichzelf zoet kan houden: een ‘confederaal congres’ door de samenvoeging van kamer en senaat, maar dat bij nader toezien niets anders is dan een federale kamer. Afschaffing van de federale verkiezingen maar wel verkiezingen in een federale kieskring (daar wil zelfs zijn eigen partij niet van weten) waarbij de zitjes niet vooraf per gemeenschap zijn vastgelegd (wat de Walen nooit zullen accepteren). De subsidiariteitsregel toepassen en zelf autonoom beslissen wat we met anderen samen doen, precies of het volstaat om aan de Franstaligen mede te delen wat we alleen willen doen en hupsakee het is geregeld. Hoezo? Eyskens heeft zelfs geen haar op zijn borst laat staan op zijn tanden!
Oh ja hij heeft nog een uitsmijtertje voor de blijgezinde lezers: Het Confederaal Congres keurt de rijksbegroting goed: dat is de samenvoeging van de begrotingen van het federale niveau en van de gewesten en gemeenschappen. Met andere woorden de Vlaamse, Waalse en Brusselse begroting moeten goedgekeurd worden door een federale kamer die uit vertegenwoordigers van de regio’s bestaat. Het zou toch goed zijn mocht hij eens uitleggen wat dat in de praktijk van ons landje zal betekenen.
Kortom, een bijdrage die een gerespecteerde krant als De Tijd onwaardig is. Hopelijk ben ik verkeerd en was het maar om te lachen, een divertimento van een podiumgeile solist?
Pjotr
ANDERS GELEZEN
Terwijl de Franstalige media sinds 2007 tot na de verkiezingen van 2010 resoluut de Franstalige politici steunden in hun communautaire NON, kon van de Vlaamse media niet hetzelfde gezegd worden. Zij verketterden al evenzeer elk Vlaamsgezind standpunt en waren zo de facto medestanders in het anti-Vlaams discours van Le Soir & Co dat resulteerde in een absoluut immobilisme. Waar zelfs premier Herman Van Rompuy bij in slaap viel, dixit Rik Van Cauwelaert.
Na de verkiezingen, met forse winst voor N-VA, kwamen in Brussel en Wallonië eindelijk kritische stemmen aan bod (ze waren er voordien ook maar werden gecensureerd) die het niet eens waren met de hardnekkige NON gedurende de drie voorbije jaar. Wie echter hoopt dat daardoor de Franstalige politici enigszins toegeeflijker zouden worden is naïef. Integendeel, de kans is zeer groot dat de Franstalige pers zich opnieuw keert tégen De Wever indien de onderhandelingen niet verlopen zoals zij willen. En ook nu zullen de Nederlandstalige kranten onder druk van het Belgicistische establishment meegaan in dat discours. Niet Di Rupo of de Franstalige politici samen, maar de N-VA achterban - De Wever zal persoonlijk verschoond blijven wegens té populair -, die gaat voor het programma, zal het moeten ontgelden.
Wij Vlamingen zijn zo gewoon om te betalen voor een communautair compromis dat elke standvastige NEEN steevast beschouwd wordt als een blijk van bekrompenheid, van het onvermogen om compromissen te sluiten terwijl de Franstalige landgenoten drie jaar lang verschoond bleven van een volgehouden kritische reactie in de ‘Vlaamse’ media. Het was wachten tot na de verkiezingen om te horen uit de mond van Mia Doornaert dat de solidariteit met de Franstaligen niets had veranderd en dat ze medeplichtig waren aan het succes van N-VA. Waarom kon dat in de maanden en jaren voordien niet geschreven en herhaald worden?
In dS gaf Bart Sturtwagen enkele weken terug reeds de voorzet en zodra zal blijken dat het water te diep is tussen PS en N-VA zal men niet de halsstarrigheid van de Franstaligen viseren maar de onbuigzaamheid van de flaminganten. Een onderhandelingsspecialist kwam donderdagmorgen (8/07) op de radio alvast vertellen dat de moeilijkste onderhandelingen voor De Wever deze met eigen harde achterban zijn. Di Rupo daarentegen een zacht gekookt eitje? Diezelfde onderhandelingsspecialist vond dat De Wever in elk geval moet zorgen voor een compromis, want behalve die harde kern (die hij schat op 10 %) willen de andere 20 % N-VA kiezers die overkomen van andere partijen dat de communautaire problemen opgelost worden; ze willen er vanaf zijn. Dat die nieuwe kiezers elk compromis zouden aanvaarden is een gratuite uitspraak die op niets gebaseerd is.
Mark Grammens in zijn journaal (nr 579) denkt zelfs dat CD&V kiezers nog eerder zullen overstappen naar het Vlaams Belang mocht De Wever onder de lat doorgaan, dan terug te keren naar de schaapsstal, CD&V. Verder wijst hij op de aanhoudende negatieve Franstalige pers ten aanzien van De Wever, ‘als de stroper tot boswachter (informateur) wordt aangesteld, liggen de verwachtingen van de kasteelheer zeer hoog’. Terwijl in de Vlaamse media geen onvertogen woord over Di Rupo te lezen valt, integendeel. Hij refereert tevens naar Elsevier (19/06) waarin op een bondige manier de Belgische contradictie wordt samengevat: ‘De Vlamingen kozen massaal voor rechts en voor meer macht naar Vlaanderen en zouden nu een Waalse socialistische premier krijgen die nauwelijks Nederland spreekt en alles bij het oude wil laten”. Onnavolgbaar, ook in schaamteloosheid. Zoiets zal men in een estblishmlent-getrouwe Vlaamse krant nooit kunnen lezen. Waarom niet?
De mediageile staatsmannen van weleer zorgen dan weer voor enige afleiding door als ware deus ex machina een oplossing uit hun hoed te toveren. Zo Mark Eyskens die in De Tijd (07/07) de gelegenheid kreeg om zijn visie in de verf te zetten. Zijn initiële vaststelling klinkt goed: de Franstaligen hebben verlatingsangst en de Vlamingen lijden aan blokkeringsvrees. Geen nood, hij heeft een remedie om deze verlammings-verschijnselen weg te nemen. Ernst of gewoon een beetje intellectuele tovenarij? Een korte analyse van zijn voorstel.
De verlatingsangst van de Franstaligen moeten de Vlamingen wegnemen door het separatisme als optie af te zweren. Daarenboven moeten ze een federale kieskring aanvaarden zodat er geen communautair geladen verkiezingscampagnes meer mogelijk zijn en Franstaligen en Nederlandstaligen overal kunnen stemmen voor hun kandidaten.
De blokkeringsvrees van de Vlamingen lost hij op zoals het een Belgicist pur sang past: helemaal niet of in een terminologie die hem als gegoten zit: een tsjevenoplossing. De blokkering ten gevolge van de monddood gemaakte parlementaire meerderheid wordt niet opgeheven maar herbevestigd én zelfs uitgebreid. ‘Het Confederaal Congres is belast met de federale wetgeving. Daarnaast is dat congres ook bevoegd voor het arbitreren van belangenconflicten tussen de verschillende beleidsniveaus in België, en dat met een gekwalificeerde tweederdemeerderheid en een meerderheid in elke taalgroep. Met andere woorden de Franstalige minderheid behoudt niet enkel zijn vetorecht, in zijn voorstel wordt het nog versterkt: De taalgrens en gewestgrenzen en de huidige taalfaciliteiten kunnen door het Confederaal Congres maar worden gewijzigd met een gekwalificeerde meerderheid: twee derden van de leden en de helft in elke taalgroep. De gehele of gedeeltelijke opsplitsing van de sociale zekerheid valt onder dezelfde regel’. De grendels op onze schijndemocratie blijven intakt.
Het is weinig waarschijnlijk dat zijn intellectuele en vooral theoretische oefening de weldenkende Vlamingen zal overtuigen. Resten de traditionele zoethoudertjes en hocus pocus waarmee hij enkel zichzelf zoet kan houden: een ‘confederaal congres’ door de samenvoeging van kamer en senaat, maar dat bij nader toezien niets anders is dan een federale kamer. Afschaffing van de federale verkiezingen maar wel verkiezingen in een federale kieskring (daar wil zelfs zijn eigen partij niet van weten) waarbij de zitjes niet vooraf per gemeenschap zijn vastgelegd (wat de Walen nooit zullen accepteren). De subsidiariteitsregel toepassen en zelf autonoom beslissen wat we met anderen samen doen, precies of het volstaat om aan de Franstaligen mede te delen wat we alleen willen doen en hupsakee het is geregeld. Hoezo? Eyskens heeft zelfs geen haar op zijn borst laat staan op zijn tanden!
Oh ja hij heeft nog een uitsmijtertje voor de blijgezinde lezers: Het Confederaal Congres keurt de rijksbegroting goed: dat is de samenvoeging van de begrotingen van het federale niveau en van de gewesten en gemeenschappen. Met andere woorden de Vlaamse, Waalse en Brusselse begroting moeten goedgekeurd worden door een federale kamer die uit vertegenwoordigers van de regio’s bestaat. Het zou toch goed zijn mocht hij eens uitleggen wat dat in de praktijk van ons landje zal betekenen.
Kortom, een bijdrage die een gerespecteerde krant als De Tijd onwaardig is. Hopelijk ben ik verkeerd en was het maar om te lachen, een divertimento van een podiumgeile solist?
Pjotr
ANDERS GELEZEN
Abonneren op:
Posts (Atom)
