Even geduld

De eerstvolgende Anders Gelezen mag u verwachten na 15 september. Tot weldra. Pjotr

Het is maar hoe je het bekijkt

 

ANDERS GELEZEN

Het geschreven woord

Wanneer historici zich zullen buigen over het recente streven naar zelfstandigheid van Vlaanderen, dan denk ik dat er twee publicaties zeker zullen vermeld worden: "Manifest voor een zelfstandig Vlaanderen in Europa" uitgegeven in november 2005 door de Denkgroep “In de Warande” onder voorzitterschap van Remi Vermeiren, dat voor het eerst concrete cijfers over de Vlaamse solidariteit publiek bekend maakte. Een zeer onwelkome waarheid voor het Franstalig establishment. Het kostte sommige ondertekenaars hun job of was een voldoende reden om persona non grata te worden in koninklijke kringen. De tweede belangrijke publicatie is het boek "Land op de tweesprong" uitgegeven in 2012 door de Gravensteengroep, waarin vanuit een Vlaamse invalshoek een analyse wordt gemaakt van de democratische tekortkomingen van het Belgische politiek systeem. Naast rationele bezwaren heerst dus ook het gevoelen van onrechtvaardigheid en deze mix zorgt voor een zware druk op het politiek overleven van België. Alleen hebben de politici van de Vlaamse traditionele partijen hiervoor nog geen oplossing gevonden tenzij zich vertwijfeld vastklampen aan een quasi unaniem “Franstalig blok” dat het land liefst niet ziet veranderen. Enkel veranderingen “met de rem op” en voor elke eis van Vlaanderen is er de tegeneis voor compensaties waartoe geen enkele meerderheid in een normaal land zou bereid zijn.

Eén individuele vermelding (van de ondertekenaars van het Manifest) mag niet ontbreken: de overleden professor Juul Hannes, die een diepgaande studie uitvoerde over de transfers in het verleden en tot de slotsom kwam dat Vlaanderen altijd meer bijdroeg dan het ontving, ook toen het zelf straatarm was.

Een uitloper van het Manifest voor een zelfstandig Vlaanderen was de oprichting van een Vlaamse denktank, VIVES (Vlaams Instituut voor Economie en Samenleving) aan de KULeuven, die ervoor zorgt dat de feiten en cijfergegevens van het manifest geen eenmalige, gedateerde intellectuele oefening werd, maar actueel blijft dank zij de academisch onderbouwde analyses die het regelmatig publiceert via het web http://www.econ.kuleuven.be/vives/.

De impact van het tweede boek over “een land op de tweesprong” moet nog blijken. Maar nu reeds laat zich aanvoelen dat voor de toekomst van Vlaanderen ook de Gravensteengroep met deze publicatie een wezenlijk bijdrage heeft geleverd. Onrecht en het negeren van de democratische verzuchtingen van de Vlamingen krijgen in dit boek een zeer concrete invulling. Dit boek maakt vooral duidelijk dat deze Vlaamse eisen niet alleen gedragen worden door één welbepaalde (rechtse) politieke visie. Het gaat dus niet om de tegenstelling tussen een links Wallonië en een rechts Vlaanderen, maar tussen een weldenkend Vlaanderen versus een onrechtvaardig en verkwistend België (ook door de Vlaamse federale bewindvoerders). Het boek toont aan dat de traditionele politieke partijen, met hun Belgische invulling van de macht, niet meer tegemoetkomen aan de wensen van een brede groep weldenkende Vlamingen. Vooral dat laatste is een onwelkome waarheid waarmee niet enkel de politieke partijen maar ook de gezagsgetrouwe Nederlandstalige media het moeilijk hebben. Vandaar dat bijvoorbeeld de toonaangevende krant De Standaard niet eens het laatste manifest van de Gravensteengroep durfde publiceren in de gedrukte krant.

Maar er is helaas ook het verbaal geweld en de geschreven woorden die de onderlinge twisten tussen Vlamingen pijnlijk duidelijk maken. Dat zelfs de Vlaamsgezinde boegbeelden van de  meerderheids-partijen verbaal uithalen naar de Vlaamse oppositie (o.a. N-VA = groot bakkes maar korte pootjes) getuigt niet van een eensgezindheid die de partijgrenzen overstijgt, integendeel. Dat een burgemeester in Vlaams-Brabant blij is dat zijn gemeente voortaan “vrij is van Brusselse legumekes” kan ik begrijpen maar niet dat een lid van de Kamer van Volksvertegenwoordigers ook blij is ondanks de zware prijs die Vlaanderen voor deze halfbakken splitsing moet betalen. Van daar naar een brief met de opsomming van alle dure eden die deze en andere burgemeesters in Vlaams Brabant eerder op papier zetten, is slechts een kleine stap, maar tegelijk een pijnlijke escalatie in een broederstrijd. Wat rest er nog van de Vlaamse eensgezindheid van de 29 burgemeesters nu blijkbaar alleen nog het partijbelang spoort met het eigenbelang? Want dat zal men vooral onthouden: dat in de traditionele partijen vooral de Vlaamsgezinden niet de moed van hun overtuiging hebben en zo niet enkel hun eigen geloofwaardigheid maar ook deze van de ganse partij ondergraven.

Over geloofwaardigheid

“Van alle gedopeerden waren Eddy Merckx, Lance Armstrong, ... de besten”

dS 25 aug: “Het is overigens níet zo dat er tegen Armstrong geen direct bewijs zou zijn. In 2005 is aangetoond dat urine van Armstrong uit de Tour van 1999 epo bevatte en nog geen klein beetje. Er was evenwel geen B-staal meer, omdat het eigenlijke B-staal pas werd geanalyseerd in 2005. In 1999, toen zijn A-staal werd onderzocht, was nog geen opsporing van epo mogelijk. In 2001 is Armstrong ook nog eens betrapt op corticosteroïden, maar dat is met terugwerkende kracht geregulariseerd via een doktersattest. Rond die tijd heeft Armstrong ook een schenking van 200.000 dollar gedaan aan de internationale wielerunie UCI, later uitgelegd als een gift om de dopingopsporing te helpen.” Anders Gelezen: Is het eigenlijk abnormaal dat vedetten hun superioriteit te danken hebben aan doping in een milieu waar 95 % zich dopeert? Het zou pas nieuws zijn mochten we kunnen schrijven dat Merckx, Armstrong en Co de besten waren van de niet gedopeerden. De hypocrisie in het wielermilieu is toch wel heel storend. Het doet denken aan de ongeloofwaardigheid van de al even talrijke omgevallen politieke vedetten in een wereld waar de norm blijkbaar bepaald wordt door wie geld heeft.

Geloofwaardig? Besten Oilsteneer, as vesgebakken geimpoteerden kom ik eir men geloeofsbrieven loten zing. Ik ben het gepistoneird zoentjen van de Karel en zijn Murielle, hoe zok anders den 1sten op den blauw lijst kennen zen hein. ‘k hem in geeil mij leven nog gene klop gedaan ( ben dat ook nie van plan ), mor ik wil ons profiteurs tradietje voeis zetten. Mijnen echt vlomsen noom Jean-jacques hemmik aan mijn moeier te danken, ge weit wel dienen ook gepistoneerde poliesje rechter die altijed met onze pa mee op reijs es, ge moeit der van profiteren hein, her pree lupt toch voeis. Meine Pa heid een grote bakkes op een ander mor thois moetten zwoigen, ons moeder verkupt toch alles zonder tem te vrougen. (Da zeiten toch). Allee, om ‘t kert te mouken, stemt ver moi en misschien kaanik erren volgenden berremeester werren binnen a mondj of twee, Verhofstadt en de Croo emmet mei tog al beloefd. Op meinen kop stemmen hein!! JJ de Klucht Ps Ik ben al eiven arrogant as mei voir, misschieng iets minder as de Guy,hi,hi.

Pjotr

Anders Gelezen

Alliantie

ANDERS GELEZEN

Macht of democratie

De zomerse komkommertijd in de klassieke media is blijkbaar een vruchtbare tijd voor alternatieve publicisten om dieper in te gaan op een of ander maatschappelijk probleem. Voor Anders Gelezen moeilijk om een keuze te maken. Alvast één aanrader, die ook het uitgangspunt is voor deze “anders gelezen”:  “Vaarwel democratie?” door Jan Blommaert. De opmerkelijk goed onderbouwde maar wat lang uitgevallen opiniebijdrage (9 blz) is te lezen op http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2012/08/18/vaarwel-democratie

Blommaert heeft het over de foute benadering van de Europese crisis die volgens hem geen economische maar wel een cruciale politieke crisis is.  Zo schrijft hij: “Interessant genoeg is deze oligarchie (de technocraten die de belangen van de financiële wereld behartigen) ontstaan omdat we met z’n allen een bepaalde, foute definitie hebben aanvaard: we hebben aanvaard dat deze crisis een economische crisis is. Het aanvaarden van deze definitie is een vergissing van historisch formaat. De crisis is immers een diepe politieke crisis en voor zover we dat nodig hebben is de opinie van Jean-Luc Dehaene en Maurice de Hond (die de parlementaire democratie verouderd vinden) daarvoor doorslaggevend bewijs. De economie heeft de politiek geheel overgenomen en dus moeten de regels en procedures van de politiek snel-snel aan die van de economie aangepast worden. In afwachting daarvan plaatsen we dezelfde mensen aan de top van allebei deze domeinen: economen en bankiers (cfr de regeringen in Griekenland en Italië). Het oplossen van de economische crisis verscherpt zo de politieke crisis. (…) De EU is als systeem volkomen uit balans; het is dan ook geen orgaan dat democratische rechtvaardigheid uitdraagt en het is geen orgaan dat democratische legitimiteit bezit.”

Zijn conclusie is dan ook,  “dat we er alleen uitraken wanneer ons hele systeem terug in democratische balans is en elk onderdeel van de samenleving – incluis de economie – ‘zijn verantwoordelijkheid neemt’ en het eigen belang tegen het algemeen belang afweegt.” Tot zover de verwijzing naar dit sterk aanbevolen opiniestuk.

Binnen de groeiende groep van opmerkzame opiniemakers die een EU-kritische stem laten horen, waaronder ook Rik Van Cauwelaert, neemt de afkeer van deze nieuwe ondemocratische orde overhands toe. Maar precies omdat, zoals Blommaert terecht concludeert, de oplossing enkel politiek kan zijn, is enig pessimisme niet onterecht. Tegenover de macht van het geld staat immers alleen het voluntarisme en de integriteit van “hoogstaande” politieke leiders. Een kwalificatie die samen met de afgang van al die “vooraanstaande” politici in de vuilnisbak verdween. Vandaag zijn de  politici zozeer verstrengeld met de financiële wereld (denk maar in  ons land aan de doorslaggevende rol die het DEXIA probleem speelde bij de totstandkoming van de regering Di Rupo) dat het fundament van het democratisch handelen, verkiezingen, enkel nog een “formele” verplichting zijn. Het gaat niet enkel om de stuitende voorbeelden à la Verhofstadt (die kiesomschrijvingen aanpaste aan partijbelangen) en Dehaene (de exponent van de economische graaicultuur), want ook de “kleine politici” worden via bestuursmandaten en allerhande vergoedingen monddood gemaakt. Immers, voor sjoemelaars op het hoogste niveau is er niets lonender dan de groep afhankelijke politici zo groot mogelijk houden. De kosten dat dit met zich meebrengt worden immers toch afgewenteld op de belastingbetalers. Kan het cynischer?

Ook in de regelmatig terugkerende discussie over goed bestuur en de onderlinge verhoudingen tussen het beleidsniveau (ministers) en hun administratie is deze belangenvermenging met de economische machten soms oorzaak van heftige debatten. Wie kent geen projecten waarvan men zich afvraagt wie daar nu baat bij heeft, behalve de bouwheer? Welke politicus van enig belang durft nog recht te staan en publiekelijk te verklaren dat hij enkel het algemeen belang dient, of tenminste zorgt voor een balans tussen de verschillende belangengroepen die aan zijn mouw trekken? Het Europees parlement is verworden tot één grote lobbymachine. Geen enkel Europees zwaargewicht heeft het ooit aangedurfd om de democratische verzuchtingen van zijn volk te verdedigen tegen die economische machten. Wie dat toch doet  riskeert de banbliksems van diezelfde Europese technocraten. Zo gelezen is het toch wel straf dat vooral Links pro-Europees is en zo de hegemonie van obscure Financiële Machten dient, terwijl de eurosceptici vooral te vinden zijn ter rechterzijde.

Opdat Blommaert met zijn oproep aan de politici om hun verantwoordelijkheid op te nemen enige kans op slagen zou hebben moet er veel gebeuren. Een nieuwe politieke cultuur die niet moet gaan over de tegenstellingen tussen links en rechts maar over de  politieke besluitvorming en de rol van de belangengroepen.

België zal Vlaams zijn of niet?

In België is het staatsapparaat lange tijd in handen geweest van een Franstalige elite die zichzelf bediende. Vandaag ligt het staatsbestel nog steeds onder vuur wegens de tegengestelde belangen van de twee gemeenschappen. In een opmerkelijk artikel in Le Vif/Express (19/08) heeft Pascal De Sutter (politiek psycholoog en sexuoloog) het over « Tout francophone qui ose se plaindre de la mainmise flamande sur l'armée, la diplomatie et l'ensemble des hauts postes de l'Etat fédéral serait étiqueté nationaliste francophone.» Dat de aangescherpte taalvereisten een van de belangrijkste oorzaken is van de terugval van de ééntalige Franstalige aanwezigheid in deze departementen mag voor De Sutter geen argument zijn. Overigens werden deze taaleisen ten tijde van Louis Michel als buitenlandminister omzeild door ééntalige Frantalige contractuelen aan te werven.

Maar misschien is het de auteur ook niet te doen om de taal maar om de genomen beleidsopties, waarin Vlaanderen en Wallonië eveneens verschillen van mening. In elk geval is een (democratische) Vlaamse dominantie voor De Sutter een voldoende reden om tot een duidelijke conclusie te komen: « Pour ma part, je n'ai tout simplement pas envie de vivre dans un pays où mes enfants n'auraient plus accès aux meilleures fonctions de l'Etat parce qu'ils ont le malheur d'avoir été éduqués en français. Je respecte les ambitions flamandes, mais je n'ai pas envie de m'y soumettre. Je me considère simplement comme un "francophone insoumis". Ce n'est pas moi qui ai voulu la régionalisation, la frontière linguistique et toutes les prémisses du divorce. Mais maintenant que nous en sommes là, je suis de ces francophones qui ne tremblent pas de peur devant l'éventualité d'une séparation. Je suis certain que nous formerons d'excellents voisins. Comme la Norvège s'est bien entendue avec sa voisine quand elle s'est séparée de la puissante Suède qui voulait la dominer. Je préfère le défi d'une autonomie qui demandera de se retrousser les manches à une soumission prolongée, mais rien ne vous oblige à penser comme moi...»

Mocht aan Vlaamse zijde iemand zoiets schrijven dat werd hij in de klassieke media doodgezwegen ofwel kreeg hij het etiket van onverbeterlijke bekrompen nationalist opgeplakt. Een Vlaamse “insoumis” – die zich weigert te onderwerpen aan de wettelijke orde – bestaat (nog) niet.

Een Vlaams bondgenootschap

Het heuglijke nieuws is dat er aan Vlaamse kant zoiets als een Vlaams bondgenootschap aan het groeien is. Weldenkende Vlamingen uit het ganse politiek spectrum die bereid zijn om samen te werken aan een nieuwe orde: niet om de belangen van één bepaalde groep/partij te dienen maar een bondgenootschap dat open staat voor iedereen die het algemeen belang wil dienen. Wanneer Bart De Wever en de Nieuw-Vlaamse Alliantie hiervan de spreekbuis willen zijn, is elke afwijkende profilering weg van het centrum verkeerd. N-VA kan niet anders dan in het midden van het Vlaamse bed liggen, wil het aantrekkelijk blijven voor alle Vlaamsgezinden. Of, om het met de woorden van filmregisseur en theatermaker Jan Verheyen (lid Gravensteengroep) te zeggen (in Zondagskrant): “Ik ben politiek dakloos: rechts op gebied van veiligheid, links op ethisch vlak en economisch in het midden. (…) Ik vind N-VA niet per definitie een rechtse partij. Ik kan me vaak vinden in hun analyses en hoor zelden dingen die mij tegen de borst stoten.”

In Wikipedia kan men het volgende lezen over Alliantie: Een alliantie kan ook staatkundig  zijn, eventueel als uitloper van een militaire alliantie. Zwitserland is hier een voorbeeld van. Dit land ontstond als een vooral militaire alliantie tegen al te veel bemoeinissen van de Habsburgse vorsten van Oostenrijk, en mondde uit in een confederatie en aldus de staat Zwitserland.

Pjotr

ANDERS GELEZEN

BHV compromis: Wederwoord Servais Verherstraeten

ANDERS GELEZEN

In deze Anders Gelezen enkel aandacht voor de MR interpretatie van het communautair compromis en het ontvangen wederwoord van Servais Verherstraeten (CD&V), staatsecretaris voor de hervormingen. Zijn commentaar in het Nederlands vindt u in de Franstalige MR tekst hieronder. Bij het lezen van zijn wederwoord kriebelde het, maar ik kon mijn pen in bedwang houden zodat de lezers zelf kunnen oordelen. Toch één bedenking: de spitsvondigheden ontbreken ook hier niet,  bvb: “er worden geen nieuwe rechten toegekend” wat evengoed kan gelezen worden als “de voorrechten blijven bestaan”.  Reacties altijd welkom.

Wederwoord staatssecretaris Servais Verherstraeten

1. Si vous habitez dans l'une des 6 communes à facilités (Drogenbos, Kraainem, Linkebeek, Rhodes-Saint-Genèse, Wemmel et Wezembeek-Oppem) :



Est-ce que vous pourrez encore voter pour un candidat bruxellois ?

Oui. Les électeurs des six communes à facilités pourront voter directement pour des listes bruxelloises et les votes émis dans l'ensemble de Hal-Vilvorde seront intégralement pris en compte pour le Sénat.



Laatste zin geeft een onjuiste indruk. Dit geldt slechts voor de vier Franstalige coöptatiezetels. Voor de verdeling van deze zetels wordt rekening gehouden met de stemmen in Halle-Vilvoorde. Deze worden echter opgeteld bij de stemmen in Wallonië en Brussel, zodat het effect van de Franstalige stemmen in Halle-Vilvoorde slechts marginaal zal zijn.

Est-ce que la Flandre peut neutraliser la nomination du Bourgmestre de votre commune pourtant démocratiquement élu ?



Non. Le Mouvement Réformateur a obtenu une procédure objective de nomination des bourgmestres des six communes à facilités. En cas de recours, c'est l'Assemblée générale paritairement bilingue du Conseil d'Etat qui tranchera sur base d'une présidence francophone ou néerlandophone en alternance. Il y aura également la garantie d'avoir un auditeur francophone et un auditeur néerlandophone. Les bourgmestres resteront en fonction tout le temps de la procédure. Ceci les soustrait totalement à l'arbitraire du Gouvernement flamand qui jusqu'ici refusait de les nommer. La démocratie est enfin respectée.



Op zich wordt niets incorrect gezegd, maar men wekt wel de indruk dat de Vlaamse Regering niet langer beslist over de benoeming, hetgeen onjuist is.

Est-ce que la Flandre peut continuer à vous imposer en toute impunité des tracasseries administratives notamment via la circulaire Peeters ?



Non. La consécration légale de la Circulaire Peeters prévue initialement a été empêchée par le MR. C'est donc la loi actuelle et la jurisprudence récente, favorables aux francophones, qui s'imposent. Si des abus du côté néerlandophone persistent, un recours sera possible devant l'Assemblée générale du Conseil d'Etat.



Dit is een onjuiste voorstelling. Vooreerst was het niet de bedoeling om de omzendbrief Peeters wettelijk te verankeren, maar wel om Franstaligen toe te staan om gedurende een periode van 3 of 6 jaar in het Frans bediend te worden. Vervolgens klopt het niet dat de huidige wet in de Franstalige interpretatie moet worden toegepast. De vandaag geldende rechtspraak is die van de Raad van State (Nederlandstalige kamers). Het is niet mogelijk te voorspellen of de algemene vergadering van de Raad van State deze rechtspraak al dan niet zal bevestigen. Wel is het zo dat ook het Grondwettelijk Hof, op grond van artikel 4 van de Grondwet, heeft bevestigd dat in de faciliteitengemeenten geen regime van tweetaligheid mag worden ingevoerd.

Est-ce que vous pourrez continuer à utiliser le français devant les tribunaux que ce soit au civil ou au pénal ?



Oui. Pour la première fois, les droits des justiciables de Bruxelles et de toute sa périphérie sont bétonnés dans la Constitution. Chacun aura désormais la garantie de se défendre dans sa langue.



Het enige wat in de Grondwet wordt geschreven is dat de essentiële elementen van de hervorming inzake het taalgebruik in gerechtszaken slechts met bijzondere meerderheid kan worden gewijzigd. Er worden geen inhoudelijke garanties in de Grondwet ingeschreven.

2. Si vous habitez dans l'une des 29 communes de l'arrondissement de BHV hors facilités:



Est-ce que vous pourrez continuer à voter pour un candidat francophone en Brabant flamand ?

Oui. Des listes francophones peuvent être déposées en Brabant flamand et contribuer à l'élection d'un francophone parmi les élus issus de la circonscription du Brabant flamand.



Que se passe-t-il pour le Sénat ?



Votre vote sera pris en compte pour la désignation des élus francophones cooptés au Sénat. Un élu de la périphérie pourra par ailleurs être cet élu coopté.



Klopt, maar zie hoger over relatief belang.

Est-ce que vous pourrez continuer à utiliser le français devant les tribunaux ?



Oui. Tout comme les habitants de Bruxelles et des six communes, vos droits linguistiques sur le plan judiciaire vont être bétonnés dans la Constitution.



Zie opmerking hoger over betonnering in de Grondwet. Er worden geen nieuwe rechten toegekend.

3. En outre, que vous habitiez dans l'une des six communes à facilités ou pas :



Est-ce que la Flandre peut décider seule de fermer des accès au ring pour embêter les navetteurs et les Bruxellois ?

Non. Elle ne peut prendre aucune décision sans avoir pris en compte les restrictions éventuelles imposées par les gouvernements bruxellois et wallons.



Onjuist : in tegenstelling tot eerdere teksten, wordt enkel voorzien in een overlegverplichting. De Vlaamse Regering behoudt de volle beslissingsbevoegdheid over de wegen op haar grondgebied.

Est-ce que Bruxelles est enfermée dans un carcan ?



Non. Bruxelles a renforcé son lien avec les six communes à facilités dont le statut est désormais « bétonné » par la Constitution. En outre, l'accord consacre l'existence par une loi spéciale, d'une Communauté métropolitaine qui permet d'élargir Bruxelles sur base du Grand Brabant.



De faciliteiten worden niet gebetonneerd in de Grondwet. Er wordt enkel voorzien dat een bijzondere wet nodig is om de bijzondere kiesmodaliteiten in de zes en de contentieuxregeling aan te passen.

Daarnaast kan met de hoofdstedelijke gemeenschap geen uitbreiding van Brussel plaatsvinden. Het gaat over een samenwerkingsplatform zonder bevoegdheden en geconditioneerd door het akkoord van de Vlaamse Regering.

C'est quoi cette Communauté métropolitaine ?

Cette institution a pour but de permettre à Bruxelles de rayonner sur l'ensemble de son ressort géographique naturel. On reconnaît ainsi le lien économique et social existant entre Bruxelles et sa périphérie, lien indispensable pour faciliter son le développement de Bruxelles.



Est-ce que les frontières linguistiques peuvent devenir des frontières d'état ?



Non. La garantie constitutionnelle accordée aux communes à facilités permettra à celles-ci d'être prémunie contre toute exigence flamande d'annexion à un futur Etat flamand. La comptabilisation de l'ensemble des voix francophones exprimées en dans Hal-Vilvorde pour le Sénat renforce cet élément. C'est le droit à l'autodétermination des habitants de la périphérie qui permettra de fixer les frontières linguistiques en cas de scénario de séparation du pays.

Het akkoord heeft niets van doen met dit scenario.

4. Si vous habitez Bruxelles :



Est-ce que Bruxelles est une sous-région ?



Non, le MR a obtenu la consécration de Bruxelles comme Région à part entière dans la Constitution. Chose qui lui était refusée depuis sa création à la fin des années 80. Il est enfin mis un terme à l'époque où Bruxelles bénéficiait d'un sous-statut institutionnel.



Het akkoord voorziet slechts in de toekenning van constitutieve autonomie onder zeer strikte voorwaarden (dubbele meerderheid in elke taalgroep en behoud van de rechten van de Vlamingen op federaal niveau). Andere elementen, zoals de aanpassing van het statuut van de ordonnanties, werden niet in het akkoord opgenomen.

Est-ce que Bruxelles va être refinancée comme il se doit ?



Oui. Bruxelles va être refinancée ce qui va permettre le développement de projets ambitieux au bénéfice direct des Bruxellois et de l'ensemble des Belges.

Op deze laatste triomfantelijke vermelding ontbreekt begrijpelijkerwijze elk wederwoord van staatssecretaris Verherstraeten. Pijnlijk en ongetwijfeld een voldoende reden  waarom weldenkende Vlamingen niet voor CD&V zullen kiezen. Laat dan nog eens het DEXIA/ARCO debacle verkeerd aflopen voor 2014 en het CD&V kiekenkot zal niet te klein maar veel te groot zijn!

Pjotr

Anders Gelezen