ANDERS GELEZEN
Onverantwoord interessant? Nu nog de waarheid.
Op 9 dec publiceert de Standaard een opiniebijdrage geschreven door Sarkozy, president van Frankrijk en eerder verschenen in Le Monde. De oorspronkelijke titel luidde "Respecter ceux qui arrivent, respecter ceux qui accueillent". In dS wordt de titel ‘Veranderen om onszelf te blijven’ wat toch iets heel anders is en niet de strookt met de inhoud van het artikel. Men had daar bij voorbeeld een veel correcter en duidelijker titel ‘Wederzijds respect’ kunnen op plakken.
Onderaan het artikel staat te lezen: ‘Dit opiniestuk verscheen eerder in Le Monde’.
Dit geeft de indruk dat het artikel ‘in extenso’ is overgenomen, temeer daar er nergens melding is van citaten of uittreksels. Fout!
Men 'vergat' een belangrijke passage die wél in Le Monde stond. Namelijk aansluitend op de vraag : 'En wat zouden de Fransen antwoorden op dezelfde vraag?' schrapte men volgende passage, citaat « Au lieu de condamner sans appel le peuple suisse, essayons aussi de comprendre ce qu'il a voulu exprimer et ce que ressentent tant de peuples en Europe, y compris le peuple français. Rien ne serait pire que le déni. Rien ne serait pire que de ne pas regarder en face la réalité des sentiments, des préoccupations, des aspirations de tant d'Européens. Comprenons bien d'abord que ce qui s'est passé n'a rien à voir avec la liberté de culte ou la liberté de conscience. Nul, pas plus en Suisse qu'ailleurs, ne songe à remettre en cause ces libertés fondamentales ».
Vertaald naar het Nederlands : "In plaats van het Zwitserse volk onherroepelijk te veroordelen, kunnen we proberen te begrijpen wat het heeft willen zeggen en wat zoveel volkeren in Europa ervaren, inbegrepen het Franse volk. Niets zou erger zijn dan de ontkenning. Niets zou erger zijn dan niet te kijken naar de werkelijkheid van de gevoelens, de bezorgdheden, de verzuchtingen van zoveel Europeanen. Laten we eerste goed begrijpen dat wat gebeurde niets te maken heeft met de vrijheid van godsdienst of vrijheid van geloof. Niemand, niet meer in Zwitserland dan elders, denkt eraan deze vrijheden in vraag te stellen."
Werd deze passage weggelaten wegens plaatsgebrek? Neen, want een deel van de blz 45 bleef blanco, wat eerder doet vermoeden, dat 'iemand' op het laatste ogenblik deze passage geschrapt heeft. Volgens P. Vandermeersch, hoofdredacteur van De Standaard, is manipulatie een vorm van slechte journalistiek.
Na het veto een fatwa
Het zal je als partijvoorzitter maar overkomen dat de geschreven pers zich mengt in de keuze van de premier van België. Dat deed allercharmantste Béatrice Delvaux, hoofdredacteur van de krant Le Soir. We geloven haar als ze beweert dat haar veto de overtuiging vertolkt van de ganse Franstalige gemeenschap: Leterme kan het niet! Er moet een nieuwe Van Rompuy komen maar dan zonder Van Rompuy. En aan deze kwalificatie voldoet Leterme niet. Deze emotionele uitspraak was vooral contraproductief.
Het zal je als paus maar overkomen wanneer dezelfde allercharmantste Béatrice Delvaux, hoofdredacteur van Le Soir, zich ook gaat moeien met de aanduiding van de nieuwe aartsbisschop van Mechelen en Brussel, primaat van België (dS 08/12). Citaat: 'Laten we het toegeven: onze handen jeukten om te schrijven: 'Ja, Danneels kan met pensioen gaan, als...', net zoals - moet ik het op deze pagina's nog aanhalen - in het eerdere commentaar van Le Soir, gewijd aan het vertrek van Herman Van Rompuy naar Europa'.
Oh ja, ze wil wel dat het een Franstalige wordt, zolang het maar niet de orthodoxe André-Mutien Léonard is. Ze is wel zo verstandig zijn naam niet expliciet te vermelden maar wie een beetje het reilen en zeilen in Wallonië volgt weet dat ze deze ‘genomineerde’ viseert.
Ze schrijft: 'In dit geval is het absoluut belangrijk dat de aanstaande kardinaal zal zijn 'zoals Danneels, maar dan zonder Danneels'. En als we hiervoor de afwisseling van de taalrol moeten opgeven, dan lopen ze maar naar de hel met hun afwisseling'!
Ik weet niet of mevrouw Delvaux ook in dit geval de ‘porte parole’ is van de gemeenschap van Franstalige katholieken, maar of deze ‘fatwa’ tegen een Franstalige bisschop ook zal gehoord worden in Rome?
Overigens zullen vele Franstaligen het eens zijn met haar: zo’n caractériel, die het aandurfde om in een Nederlands tijdschrift te zeggen dat de Franstaligen die in Vlaanderen gaan wonen Nederlands moeten spreken. Franstalig België stond op zijn kop, Le Soir voorop. Toen schreef men: waar bemoeit die bisschop zich mee!
De ene bemoeizucht is blijkbaar de andere niet.
Blinde Vrouwe Justitia
Alle kranten hebben het over de mislukte fraudedossiers KB Lux en Beaulieu: de miljonairs gaan nog maar eens vrijuit. Dat 95 % van de KB Lux klanten reeds een boete betaalden en vadertje staat dus toch een deel van de belastingontduiking kon recupereren is een geluk, maar Vrouwe Justitia blijft de grote verliezer. Immers, opnieuw werd het bewijs geleverd dat rechtspraak en rechtvaardigheid mekaar niet altijd overlappen. Blinde vrouwe Justitia kan heel onrechtvaardig zijn.
In De Tijd (09/12) schrijft Stefaan Michielssen, senior writer, dat er een mentaliteitswijziging gekomen is. Citaat ‘Het besef is teruggekeerd dat fiscale fraude geen sport is maar een misdrijf’. Alleen is hij niet zo correct wanneer hij eveneens schrijft: ‘Maar in een rechtsstaat kan nu eenmaal niet worden aanvaard dat bewijzen worden gefabriceerd.’ Dat is een pertinente leugen vermits niemand de lijst met namen – hét bewijs – in twijfel trekt. Alleen de manier waarop het gerecht dit bewijs in handen kreeg was niet conform de wet. Blijkbaar is de nood aan een mentaliteits- én wetswijziging nog niet helemaal doorgedrongen tot deze ‘senior writer’. Ondertussen gaat België kapot door een gebrek aan ontzag voor de wet en aan het pervers evenwicht tussen fiscale en sociale fraude.
Pjotr
Anders gelezen verschijnt wekelijks op maandag/dinsdag.
05 december 2009
Voor wanneer een wettelijk verbod op angst?
ANDERS GELEZEN
Schandaal alom, minaretten zijn in Zwitserland voortaan bij grondwet verboden.
Laten we pogen onze kop boven het maaiveld te houden en de lawine aan informatie eens ‘Anders lezen’.
De kranten konden niet anders dan dit ophefmakend nieuws uit Zwitserland brengen en dat ze verrast waren bleek alvast door de weinig genuanceerde berichten over het opmerkelijke resultaat van deze rechtstreekse democratie.
Bijeengesprokkelde meningen van kenners en would-be kenners. Voor meer nuancering moeten we voorbij de taboes en over de grenzen kijken. Een kleine greep uit het aanbod:
In De Standaard schreef SELAHATTIN KOÇAK, SP-A schepen in Beringen: ‘Dat het een uitspraak tegen de moslims is. De rechtse populistische krachten in Zwitserland misbruikten de discussie over de minaretten om de maatschappelijke aanvaarding van de islam in vraag te stellen’. En verder over een moskee in België waar men een minaret zal aan toe voegen: ‘Logisch dat zij met de minaretten ook de bouwvoorschriften van hun religie wilden naleven’.
Vraag: betekent deze uitslag nu dat er 57 % rechts-populistische Zwitsers zijn?
Verder citeert dS ook de Turkse premier RECEP TAYYIP ERDOGAN van de conservatief-islamitische regeringspartij AKP. Die liet in een toespraak in Ankara weten dat ‘hij een referendum over zo'n gevoelige zaak een ‘vergissing' vindt. Volgens Erdogan bestaan er inherente rechten waar een referendum niet over kan beslissen. Eerder al had het Turkse ministerie van Buitenlandse Zaken laten weten dat het van Zwitserland verwacht dat de situatie ‘gecorrigeerd' wordt’.
Anders gedacht: Daarop zullen de Zwitsers ongetwijfeld met ‘Zum Befehl’ antwoorden.
Volgend citaat in dS ditmaal van NAVI PILLAY, de Hoge Commissaris voor de Mensenrechten van de VN: ‘Ik wil een democratische beslissing niet veroordelen, maar deins er niet voor terug om de antivreemdelingen-bangmakerij van de campagne te veroordelen'.
Een vraag: Werd de PRO minaretten campagne niet gesteund door de ‘meerderheid’: de regering, de meerderheidspartijen en het financiële en economische middenveld?
De Oostenrijkse krant Die Presse heeft het over ‘de toenemende boycotacties uit moslimlanden wegens de minarettenaffaire. Men vreest dat er geld van moslims uit de Zwitserse banken zal wegvloeien’. Verder wordt gemeld dat twee Zwitsers die gegijzeld werden in Lybië (omdat Khadafi’s zoon Hannibal recentelijk in Genève tijdelijk werd aangehouden) onmiddellijk na het referendum werden veroordeeld tot 16 maand gevangenis wegens schending van de visavoorschriften.
Hét argument? Minaretten toelaten uit schrik voor gijzelingen of om de petrodollars.
Trouw (NL) refereert naar de Franse krant La Libération die het zo schreef: ‘De stemming van de schaamte’, dat zijn commentaar de titel ’Absurd’ meegaf. Maar op de website van de krant wordt dit geluid nogal genuanceerd. Meer dan 1000 reacties volgden op het commentaar van Libé, die voor het merendeel het juist dwaas vonden om een democratische stemming als ’absurd’ te bestempelen. Zie hier een illustratie van de scheiding die tussen gewone burgers en hun opiniërende elites is opgetreden.
Anders gedacht: In een linkse krant stemmen dergelijke reacties inderdaad tot nadenken.
Dr KOENRAAD ELST, doctor in de Indo-Iranistiek (KUL) van wie ik het boek ‘Het boek bij het boek’ Recensies over Islam en Koran, aan het lezen ben en waarin een diepergravend beeld van de islam aan bod komt, schrijft het volgende over deze zaak:
‘Het Zwitserse referendum over een verbod op de bouw van nieuwe minaretten is een geval van machteloze symptoombestrijding in de marge. (…) De minaret heeft als functie dat de muezzin er luidkeels de azan doet, de oproep tot het gebed. (…) De minaret heeft een bij uitstek politieke functie en een signaalfunctie in de islamitische veroveringsstrategie. Dat is met zoveel woorden nog bevestigd door de huidige Turkse premier Recep Tayyip Erdogan: “De minaretten zijn onze bajonetten.” Dat is een radicaal verschil met kerktorens of pagoden.
Met hun referendum hebben de Zwitsers een neus gezet naar al hun voogden: de bankwereld, de Kerk, de politieke partijen, de media. (…) Wegens hun loyauteit aan andere belangen dan die van het volk, hebben de elite-instanties het kiezerskorps met banvloeken en dreigementen onder druk gezet om de moslimwereld vooral niet te ontstemmen’.
Vraag: Ergens op het net las ik dat de Zwitsers bang zijn dat in de volgende stap de muezzin zullen eisen om vanaf de minaretten op te roepen tot het gebed. Wat eigenlijk niet meer dan normaal is gezien de functie die een minaret heeft in de Islam beleving.
Misschien enkel minaretten toelaten als ornamenten, zonder luidsprekers en muezzins?
Volgens politicoloog MICHAEL HERMANN, gisteren in de Zwitserse krant La tribune de Genève, ‘is de uitslag vooral symbolisch en niet tegen Zwitserse moslims gericht. Hij vermoedt dat vrouwen die islam met hoofddoeken, sharia en vrouwenonderdrukking associëren, massaal voor het verbod hebben gestemd. Ook voor deze politicoloog is de scheiding tussen boven- en onderlaag het belangrijkste element in de uitslag: ’In andere landen kunnen elites bepaalde debatten vermijden. In Zwitserland kunnen ze dit niet. Ze moeten leren om burgers serieus te nemen. Dit proces is niet afgerond en moet doorgaan.’ Een pleidooi voor een open debat dat alle steun verdient’.
Welaan dan, laten we even stilstaan bij deze kloof tussen de elite en de bevolking.
Het gewone volk is bang, de elite niet
De elite spreekt van de ‘Bange blanke man’ die niet omkan met vreemde culturen en minder veilige toestanden. Wie zijn deze ‘Bange blanke mannen’? De mensen die aangesproken worden in een vreemde taal en zich daardoor niet op hun gemak voelen? De mensen die geconfronteerd worden met gebruiken die wij al eeuwen geleden achter ons hebben gelaten? De mensen die sommige straten overdag mijden wegens beledigingen en pesterijen en ’s avonds niet meer buiten komen omdat ze het risico lopen op aanranding, slagen en verwondingen? De mensen die in onveilige buurten blijven wonen bij gebrek aan geld? De villabewoners die hun woning ombouwen tot een fort omdat ze bang zijn voor een bezoekje van geïmporteerde gewelddadige dievenbendes? De politieman die weigert om zijn leven te riskeren in wijken en er dus weg blijft tenzij ‘en force’ als het niet anders kan?
En wie zijn dan de ‘Moedige blanke mannen’? Zijn het moedige journalisten en politici die via de media de bevolking proberen te overtuigen dat het allemaal zo erg niet is? Zijn het moedige gematigde moslims die de rondstruinende jeugd gedogen in buurten waar de politie nauwelijks nog durft te komen? Zijn het de moedige behoeders van de politiek correcte samenleving die de ellende van elke dag in deze achtergestelde buurten alleen maar vaststellen?
Beste lezers, de bange blanke mannen bestaan! Hoe erg, bekrompen en racistisch de moedige blanke elite dat ook vindt, het is een realiteit die niet zal verdwijnen, maar integendeel bij elk nieuw incident toeneemt. Is dat populisme of is er inderdaad een nieuwe kloof gegroeid: bange mensen versus een moedige elite?
Willen we in plaats van een opiniepeiling hierover eens een praktische proef instellen voor deze moedige elite? De politie van Brussel Zuid zal ongetwijfeld graag haar medewerking verlenen.
In afwachting van het resultaat zou een empathische elite er goed aan doen om deze realiteit onder ogen te zien of verkiest ze elke uiterlijke vorm van angst bij wet te verbieden? Het zou een geruststellende gedachte zijn te weten dat voortaan enkel outlaws, waaronder meer dan 4 miljoen Zwitsers, nog mogen bang zijn.
Pjotr
Anders gelezen verschijnt wekelijks op maandag/dinsdag
Schandaal alom, minaretten zijn in Zwitserland voortaan bij grondwet verboden.
Laten we pogen onze kop boven het maaiveld te houden en de lawine aan informatie eens ‘Anders lezen’.
De kranten konden niet anders dan dit ophefmakend nieuws uit Zwitserland brengen en dat ze verrast waren bleek alvast door de weinig genuanceerde berichten over het opmerkelijke resultaat van deze rechtstreekse democratie.
Bijeengesprokkelde meningen van kenners en would-be kenners. Voor meer nuancering moeten we voorbij de taboes en over de grenzen kijken. Een kleine greep uit het aanbod:
In De Standaard schreef SELAHATTIN KOÇAK, SP-A schepen in Beringen: ‘Dat het een uitspraak tegen de moslims is. De rechtse populistische krachten in Zwitserland misbruikten de discussie over de minaretten om de maatschappelijke aanvaarding van de islam in vraag te stellen’. En verder over een moskee in België waar men een minaret zal aan toe voegen: ‘Logisch dat zij met de minaretten ook de bouwvoorschriften van hun religie wilden naleven’.
Vraag: betekent deze uitslag nu dat er 57 % rechts-populistische Zwitsers zijn?
Verder citeert dS ook de Turkse premier RECEP TAYYIP ERDOGAN van de conservatief-islamitische regeringspartij AKP. Die liet in een toespraak in Ankara weten dat ‘hij een referendum over zo'n gevoelige zaak een ‘vergissing' vindt. Volgens Erdogan bestaan er inherente rechten waar een referendum niet over kan beslissen. Eerder al had het Turkse ministerie van Buitenlandse Zaken laten weten dat het van Zwitserland verwacht dat de situatie ‘gecorrigeerd' wordt’.
Anders gedacht: Daarop zullen de Zwitsers ongetwijfeld met ‘Zum Befehl’ antwoorden.
Volgend citaat in dS ditmaal van NAVI PILLAY, de Hoge Commissaris voor de Mensenrechten van de VN: ‘Ik wil een democratische beslissing niet veroordelen, maar deins er niet voor terug om de antivreemdelingen-bangmakerij van de campagne te veroordelen'.
Een vraag: Werd de PRO minaretten campagne niet gesteund door de ‘meerderheid’: de regering, de meerderheidspartijen en het financiële en economische middenveld?
De Oostenrijkse krant Die Presse heeft het over ‘de toenemende boycotacties uit moslimlanden wegens de minarettenaffaire. Men vreest dat er geld van moslims uit de Zwitserse banken zal wegvloeien’. Verder wordt gemeld dat twee Zwitsers die gegijzeld werden in Lybië (omdat Khadafi’s zoon Hannibal recentelijk in Genève tijdelijk werd aangehouden) onmiddellijk na het referendum werden veroordeeld tot 16 maand gevangenis wegens schending van de visavoorschriften.
Hét argument? Minaretten toelaten uit schrik voor gijzelingen of om de petrodollars.
Trouw (NL) refereert naar de Franse krant La Libération die het zo schreef: ‘De stemming van de schaamte’, dat zijn commentaar de titel ’Absurd’ meegaf. Maar op de website van de krant wordt dit geluid nogal genuanceerd. Meer dan 1000 reacties volgden op het commentaar van Libé, die voor het merendeel het juist dwaas vonden om een democratische stemming als ’absurd’ te bestempelen. Zie hier een illustratie van de scheiding die tussen gewone burgers en hun opiniërende elites is opgetreden.
Anders gedacht: In een linkse krant stemmen dergelijke reacties inderdaad tot nadenken.
Dr KOENRAAD ELST, doctor in de Indo-Iranistiek (KUL) van wie ik het boek ‘Het boek bij het boek’ Recensies over Islam en Koran, aan het lezen ben en waarin een diepergravend beeld van de islam aan bod komt, schrijft het volgende over deze zaak:
‘Het Zwitserse referendum over een verbod op de bouw van nieuwe minaretten is een geval van machteloze symptoombestrijding in de marge. (…) De minaret heeft als functie dat de muezzin er luidkeels de azan doet, de oproep tot het gebed. (…) De minaret heeft een bij uitstek politieke functie en een signaalfunctie in de islamitische veroveringsstrategie. Dat is met zoveel woorden nog bevestigd door de huidige Turkse premier Recep Tayyip Erdogan: “De minaretten zijn onze bajonetten.” Dat is een radicaal verschil met kerktorens of pagoden.
Met hun referendum hebben de Zwitsers een neus gezet naar al hun voogden: de bankwereld, de Kerk, de politieke partijen, de media. (…) Wegens hun loyauteit aan andere belangen dan die van het volk, hebben de elite-instanties het kiezerskorps met banvloeken en dreigementen onder druk gezet om de moslimwereld vooral niet te ontstemmen’.
Vraag: Ergens op het net las ik dat de Zwitsers bang zijn dat in de volgende stap de muezzin zullen eisen om vanaf de minaretten op te roepen tot het gebed. Wat eigenlijk niet meer dan normaal is gezien de functie die een minaret heeft in de Islam beleving.
Misschien enkel minaretten toelaten als ornamenten, zonder luidsprekers en muezzins?
Volgens politicoloog MICHAEL HERMANN, gisteren in de Zwitserse krant La tribune de Genève, ‘is de uitslag vooral symbolisch en niet tegen Zwitserse moslims gericht. Hij vermoedt dat vrouwen die islam met hoofddoeken, sharia en vrouwenonderdrukking associëren, massaal voor het verbod hebben gestemd. Ook voor deze politicoloog is de scheiding tussen boven- en onderlaag het belangrijkste element in de uitslag: ’In andere landen kunnen elites bepaalde debatten vermijden. In Zwitserland kunnen ze dit niet. Ze moeten leren om burgers serieus te nemen. Dit proces is niet afgerond en moet doorgaan.’ Een pleidooi voor een open debat dat alle steun verdient’.
Welaan dan, laten we even stilstaan bij deze kloof tussen de elite en de bevolking.
Het gewone volk is bang, de elite niet
De elite spreekt van de ‘Bange blanke man’ die niet omkan met vreemde culturen en minder veilige toestanden. Wie zijn deze ‘Bange blanke mannen’? De mensen die aangesproken worden in een vreemde taal en zich daardoor niet op hun gemak voelen? De mensen die geconfronteerd worden met gebruiken die wij al eeuwen geleden achter ons hebben gelaten? De mensen die sommige straten overdag mijden wegens beledigingen en pesterijen en ’s avonds niet meer buiten komen omdat ze het risico lopen op aanranding, slagen en verwondingen? De mensen die in onveilige buurten blijven wonen bij gebrek aan geld? De villabewoners die hun woning ombouwen tot een fort omdat ze bang zijn voor een bezoekje van geïmporteerde gewelddadige dievenbendes? De politieman die weigert om zijn leven te riskeren in wijken en er dus weg blijft tenzij ‘en force’ als het niet anders kan?
En wie zijn dan de ‘Moedige blanke mannen’? Zijn het moedige journalisten en politici die via de media de bevolking proberen te overtuigen dat het allemaal zo erg niet is? Zijn het moedige gematigde moslims die de rondstruinende jeugd gedogen in buurten waar de politie nauwelijks nog durft te komen? Zijn het de moedige behoeders van de politiek correcte samenleving die de ellende van elke dag in deze achtergestelde buurten alleen maar vaststellen?
Beste lezers, de bange blanke mannen bestaan! Hoe erg, bekrompen en racistisch de moedige blanke elite dat ook vindt, het is een realiteit die niet zal verdwijnen, maar integendeel bij elk nieuw incident toeneemt. Is dat populisme of is er inderdaad een nieuwe kloof gegroeid: bange mensen versus een moedige elite?
Willen we in plaats van een opiniepeiling hierover eens een praktische proef instellen voor deze moedige elite? De politie van Brussel Zuid zal ongetwijfeld graag haar medewerking verlenen.
In afwachting van het resultaat zou een empathische elite er goed aan doen om deze realiteit onder ogen te zien of verkiest ze elke uiterlijke vorm van angst bij wet te verbieden? Het zou een geruststellende gedachte zijn te weten dat voortaan enkel outlaws, waaronder meer dan 4 miljoen Zwitsers, nog mogen bang zijn.
Pjotr
Anders gelezen verschijnt wekelijks op maandag/dinsdag
29 november 2009
Pleidooi voor meer inhoud en minder BV-schap
ANDERS GELEZEN
Nog niet zo lang geleden pleitte ‘Anders gelezen’ voor een zindelijk gebruik van titels en referenties bij de voorstelling van de opiniemakers en columnisten in De Standaard. Vermits niemand van de redactie de ‘Anders gelezen’ bijdragen leest, is het puur toeval dat kort nadien gekozen werd voor een andere presentatie van de opiniemakers; Wie? Wat? Waarom? In plaats van ronkende titels die er soms niet toe deden.
Wie weet dat ook deze oproep – al even ongelezen en louter toevallig – aanleiding zal geven om nog eens in de spiegel te kijken.
Nationale helden zijn hip
Vorige week was er een van grote euforie: na Herman Van Rompuy kreeg ook Karel De Gucht een belangrijke Europese functie. De eerste zal mee de agenda van de Europese raad bepalen en de tweede krijgt de exclusieve (macht) bevoegdheid om namens de EU te onderhandelen over het handelsbeleid van de 27 lidstaten. De eerste kreeg in twee opeenvolgende edities van dS zowat 30 bladzijden, terwijl de tweede het met een heel pak minder moest doen. Het zal de weldenkende lezers opgevallen zijn dat deze belangstelling omgekeerd evenredig is met hun werkelijke invloed op het Europese niveau. In Knack zegt JL Dehaene trouwens dat de post van H Van Rompuy niet goed is voor Europa. Wie ben ik om hem tegen te spreken.
Geen kwaad woord over onze twee moderne helden, verre van. Ze verdienen het, de eerste omdat hij het geschikte profiel heeft om in de schaduw te blijven en de tweede omdat hij een internationale reputatie opbouwde en met zijn ‘parler vrai’ het bewijs leverde dat hij niet met zich laat sollen, wat nogal onVlaams is maar wel zeer liberaal.
Bekende Vlamingen zijn hip
Blijkbaar is de redactie overtuigd dat ook de lezer van een kwaliteitskrant behoefte heeft aan dit nieuwe patriottisme en het ophemelen van BV’s want, zo blijkt uit de volgende WE krant (DS 28/11): nieuwe keizers, nieuwe kleren. Yves Leterme, zo’n tiental keren de grond ingeboord in de voorbije twee jaar, is terug hip en dus is het tijd om het geweer van schouder te veranderen. ‘Het zware parcours van verkettering tot loutering’ luidt de bijtitel. Had men gerust kunnen bijzetten ‘verkettering door De Standaard’. Iets meer dan drie bladzijden ‘human interest’. Een bijdrage met getuigenissen van mensen die hem van nabij kennen. Even alles wat voordien bijeen geluld werd relativeren. Heel terecht volgens zijn externe raadgever (in ‘Phara’) - die in volle onafhankelijkheid mag spreken en schrijven – want al die kritiek was onbegrijpelijk en zeer onterecht. Yves is zo’n lieve man. Daar zeg ik als fiere stadsgenoot van Yves ‘AMEN’ op. Een beetje hoekig, dat wel, zoals gebruikelijk in deze verre uithoek van het koninkrijk waar alleen de doden een media-attractie zijn.
Dat er weinig belangrijk nieuws te rapen viel in het binnenland kan de redactie niet ontkennen want zie, enkele bladzijden verder sluipt er een klein foutje in de lay-out: tot op zaterdag was het nogal gebruikelijk dat columnisten en opiniemakers thuis hoorden in de rubriek OPINIE & ANALYSE. Klopt niet meer: nu doen columnisten het met en voor mekaar in de rubriek BINNENLAND. Het binnenland, waar alleen maar banen sneuvelen, hoofdkwartieren verdwijnen en de politie schrik heeft om de criminaliteit in te dijken, vindt men in de katern economie, waarvoor dank. Wel een ontroerende pr bijdrage van Tom Naegels die ‘Mia Doornaert: een vrolijk melancholisch meisje’ interviewt. Drie volledige bladzijden om haar eerste boek aan te prijzen: ‘De frivole vertwijfeling’. Wat erin staat komen we niet te weten, wel wat ze zo allemaal heeft gepresteerd. Gelukkig kreeg Marc Reynebeau een tijdje geleden maar één bladzijde in de rubriek Opinies om het boek van politicoloog Bart Maddens te 'promoten', waarmee ik voor zij die DS niet lezen bedoel 'de grond in te boren'!
De foto van één miljoen
Hallo, met De Standaard? Kunt u mij zeggen hoeveel een paginabrede reclameboodschap kost in een WE editie van DS op de rechter bladzijde? 25.000 euro voor één pagina?
Oei dat is veel geld.
Maar meneer, volgens het CIM (Centrum voor Informatie over de Media = de media die zichzelf controleren) wordt De Standaard in het WE gelezen door bijna één miljoen lezers, dus één frank per lezer is toch niet veel.
Even meerekenen, de foto’s in DS van 28/29 november:
De grote frustratie van Kris Peeters (voorpagina, maatschappelijk zeer relevant onderwerp; inhoud weggestopt in de katern economie, blz E2 – E3): 20.000 euro
Offerfeest is Vlaamse kermis (blz 6, human interest): 15.000 euro
De nieuwe lichting VLD’ers (blz 9, gratis reclame): 15.000 euro
Yves Leterme (blz 10 & 11, compensatie voor geleden schade): 25.000 euro
Politieman in Brussel Zuid (blz 14 maatschappelijk onderwerp): 10.000 euro
James Bond de spion in elk van ons (blz 16, human interest): 5.000 euro
Mia Doornaert, de frivole vertwijfeling (Blz 18, gratis reclame): 23.000 euro
Kraambed Congo (Blz 26-29, maatschappelijk relevant onderwerp): 55.000 euro
Het verdrag van Lissabon (blz 30 en 31, maatschappelijk onderwerp): 20.000 euro
Zo’n slordige 200.000 euro aan foto’s op enkele bladzijden in één krant is toch niet niks voor een kwaliteitskrant die het niet zo breed heeft. Of is het gewoon een besparingsmaatregel omdat fotografen goedkoper zijn dan journalisten? En columnisten héél goedkoop?
Wat ik dan Anders denk? Zou het als het u belieft, mogelijk zijn om de gratis reclamefoto’s te vervangen door content en de andere foto’s te herleiden tot een formaat dat evenredig is met de relevantie ervan.
Maar mocht u de krant in het WE ontdoen van al zijn overbodige BV en tabloid allures dan zou u ongetwijfeld veel meerwaardezoekers een plezier doen en zou uw bijdrage aan de crisis - door deze versie een halve euro goedkoper aan te bieden - ten zeerste geapprecieerd worden. Mocht u niet weten hoe zoiets eruit ziet, stuur ik u graag een editie van de 'Neue Zurcher Zeitung'.
Ja, ik lees gráág de lotgevallen van interessante mensen, maar neen een foto ophangen in mijn kantoor lijkt mij van het goede te veel. Je weet maar nooit dat iemand mij zou verdenken van stalking!
Pjotr
Anders gelezen
Nog niet zo lang geleden pleitte ‘Anders gelezen’ voor een zindelijk gebruik van titels en referenties bij de voorstelling van de opiniemakers en columnisten in De Standaard. Vermits niemand van de redactie de ‘Anders gelezen’ bijdragen leest, is het puur toeval dat kort nadien gekozen werd voor een andere presentatie van de opiniemakers; Wie? Wat? Waarom? In plaats van ronkende titels die er soms niet toe deden.
Wie weet dat ook deze oproep – al even ongelezen en louter toevallig – aanleiding zal geven om nog eens in de spiegel te kijken.
Nationale helden zijn hip
Vorige week was er een van grote euforie: na Herman Van Rompuy kreeg ook Karel De Gucht een belangrijke Europese functie. De eerste zal mee de agenda van de Europese raad bepalen en de tweede krijgt de exclusieve (macht) bevoegdheid om namens de EU te onderhandelen over het handelsbeleid van de 27 lidstaten. De eerste kreeg in twee opeenvolgende edities van dS zowat 30 bladzijden, terwijl de tweede het met een heel pak minder moest doen. Het zal de weldenkende lezers opgevallen zijn dat deze belangstelling omgekeerd evenredig is met hun werkelijke invloed op het Europese niveau. In Knack zegt JL Dehaene trouwens dat de post van H Van Rompuy niet goed is voor Europa. Wie ben ik om hem tegen te spreken.
Geen kwaad woord over onze twee moderne helden, verre van. Ze verdienen het, de eerste omdat hij het geschikte profiel heeft om in de schaduw te blijven en de tweede omdat hij een internationale reputatie opbouwde en met zijn ‘parler vrai’ het bewijs leverde dat hij niet met zich laat sollen, wat nogal onVlaams is maar wel zeer liberaal.
Bekende Vlamingen zijn hip
Blijkbaar is de redactie overtuigd dat ook de lezer van een kwaliteitskrant behoefte heeft aan dit nieuwe patriottisme en het ophemelen van BV’s want, zo blijkt uit de volgende WE krant (DS 28/11): nieuwe keizers, nieuwe kleren. Yves Leterme, zo’n tiental keren de grond ingeboord in de voorbije twee jaar, is terug hip en dus is het tijd om het geweer van schouder te veranderen. ‘Het zware parcours van verkettering tot loutering’ luidt de bijtitel. Had men gerust kunnen bijzetten ‘verkettering door De Standaard’. Iets meer dan drie bladzijden ‘human interest’. Een bijdrage met getuigenissen van mensen die hem van nabij kennen. Even alles wat voordien bijeen geluld werd relativeren. Heel terecht volgens zijn externe raadgever (in ‘Phara’) - die in volle onafhankelijkheid mag spreken en schrijven – want al die kritiek was onbegrijpelijk en zeer onterecht. Yves is zo’n lieve man. Daar zeg ik als fiere stadsgenoot van Yves ‘AMEN’ op. Een beetje hoekig, dat wel, zoals gebruikelijk in deze verre uithoek van het koninkrijk waar alleen de doden een media-attractie zijn.
Dat er weinig belangrijk nieuws te rapen viel in het binnenland kan de redactie niet ontkennen want zie, enkele bladzijden verder sluipt er een klein foutje in de lay-out: tot op zaterdag was het nogal gebruikelijk dat columnisten en opiniemakers thuis hoorden in de rubriek OPINIE & ANALYSE. Klopt niet meer: nu doen columnisten het met en voor mekaar in de rubriek BINNENLAND. Het binnenland, waar alleen maar banen sneuvelen, hoofdkwartieren verdwijnen en de politie schrik heeft om de criminaliteit in te dijken, vindt men in de katern economie, waarvoor dank. Wel een ontroerende pr bijdrage van Tom Naegels die ‘Mia Doornaert: een vrolijk melancholisch meisje’ interviewt. Drie volledige bladzijden om haar eerste boek aan te prijzen: ‘De frivole vertwijfeling’. Wat erin staat komen we niet te weten, wel wat ze zo allemaal heeft gepresteerd. Gelukkig kreeg Marc Reynebeau een tijdje geleden maar één bladzijde in de rubriek Opinies om het boek van politicoloog Bart Maddens te 'promoten', waarmee ik voor zij die DS niet lezen bedoel 'de grond in te boren'!
De foto van één miljoen
Hallo, met De Standaard? Kunt u mij zeggen hoeveel een paginabrede reclameboodschap kost in een WE editie van DS op de rechter bladzijde? 25.000 euro voor één pagina?
Oei dat is veel geld.
Maar meneer, volgens het CIM (Centrum voor Informatie over de Media = de media die zichzelf controleren) wordt De Standaard in het WE gelezen door bijna één miljoen lezers, dus één frank per lezer is toch niet veel.
Even meerekenen, de foto’s in DS van 28/29 november:
De grote frustratie van Kris Peeters (voorpagina, maatschappelijk zeer relevant onderwerp; inhoud weggestopt in de katern economie, blz E2 – E3): 20.000 euro
Offerfeest is Vlaamse kermis (blz 6, human interest): 15.000 euro
De nieuwe lichting VLD’ers (blz 9, gratis reclame): 15.000 euro
Yves Leterme (blz 10 & 11, compensatie voor geleden schade): 25.000 euro
Politieman in Brussel Zuid (blz 14 maatschappelijk onderwerp): 10.000 euro
James Bond de spion in elk van ons (blz 16, human interest): 5.000 euro
Mia Doornaert, de frivole vertwijfeling (Blz 18, gratis reclame): 23.000 euro
Kraambed Congo (Blz 26-29, maatschappelijk relevant onderwerp): 55.000 euro
Het verdrag van Lissabon (blz 30 en 31, maatschappelijk onderwerp): 20.000 euro
Zo’n slordige 200.000 euro aan foto’s op enkele bladzijden in één krant is toch niet niks voor een kwaliteitskrant die het niet zo breed heeft. Of is het gewoon een besparingsmaatregel omdat fotografen goedkoper zijn dan journalisten? En columnisten héél goedkoop?
Wat ik dan Anders denk? Zou het als het u belieft, mogelijk zijn om de gratis reclamefoto’s te vervangen door content en de andere foto’s te herleiden tot een formaat dat evenredig is met de relevantie ervan.
Maar mocht u de krant in het WE ontdoen van al zijn overbodige BV en tabloid allures dan zou u ongetwijfeld veel meerwaardezoekers een plezier doen en zou uw bijdrage aan de crisis - door deze versie een halve euro goedkoper aan te bieden - ten zeerste geapprecieerd worden. Mocht u niet weten hoe zoiets eruit ziet, stuur ik u graag een editie van de 'Neue Zurcher Zeitung'.
Ja, ik lees gráág de lotgevallen van interessante mensen, maar neen een foto ophangen in mijn kantoor lijkt mij van het goede te veel. Je weet maar nooit dat iemand mij zou verdenken van stalking!
Pjotr
Anders gelezen
21 november 2009
Keeping up appearances
ANDERS GELEZEN
Bijna iedereen blij
20 november 2009. In De Standaard uitgesmeerd over een veertiental bladzijden krijgen wij het heuglijke nieuws dat onze premier, Herman Van Rompuy, de eerste president van de Europese raad van staatshoofden en regeringsleiders is geworden. De volgende dag nog eens 18 bladzijden. Dat is meer dan in januari 2009 toen een gek in Dendermonde dood en paniek zaaide in een kinderopvanghuis. De Tijd (20/11) krijgt de krant vol met nieuws, hoewel slechts vier bladzijden gewijd werden aan deze gebeurtenis, waarvan nog een deel aan zijn opvolging als premier. De ene kwaliteitskrant is de andere niet.
Lofbetuigingen en felicitaties alom van vriend en (politieke) tegenstanders. Bij deze ook de gelukwensen van Anders Nieuws; soms akkoord, soms niet. Maar altijd in vriendschap en verdraagzaamheid.
Onder al die commentaren was er ‘Phara’ op 19 november. Zelfs Paul Goossens nu Europajournalist en niet de beste vriend van, was heel mild, ja zelfs positief. Zijn dada was dat hij niet democratisch verkozen was maar de job kreeg via gekonkelfoes op het hoogste niveau. Verder broer Eric die sprak van een hele eer om een broer en Vlaming als eerste president te hebben. Een Belg, merkte Goossens op. Ze hebben allebei gelijk, maar blijkbaar werkt het sommigen op de zenuwen als het woord Vlaming vermeld wordt ‘voor eigen gebruik’.
Ook zijn zus Tine zat erbij te glunderen maar gebruikte de geboden kans om haar eigen politiek statement te maken. Overigens heel interessant en te lezen in Knack online of in Anders Nieuws: http://anders-nieuws.blogspot.com/
In elk geval verdient hij felicitaties om als verkozen president tijdens zijn eerste persconferentie zich ook in ‘zijn moedertaal’ te richten tot de verzamelde internationale pers. Dus ook Vlaming en zo hoort het!
Bart Brinckman, chef wetstraat, schrijft onder de titel ‘Lang verwacht, stil gezwegen, nooit gedacht, toch gekregen!’ een bijdrage waarin hij de onwaarschijnlijke wendingen in de loopbaan van H Van Rompuy in beeld brengt. Hij laat ons ook een andere kant kennen: deze van iemand die zich bewust is van zijn tekortkomingen. Zo citeert hij uit een boekje dat H Van Rompuy schreef ('De binnenkant op een kier. Avonden zonder politiek' (Lannoo, 2000)) twee uitspraken over hemzelf:
'Vergeef je vijanden, maar vergeet niet hun namen, luidt een oud Brits gezegde. Het is niet zeer christelijk, maar ik heb het dikwijls toegepast.'
‘Ik vergeef veel omdat ik vergeet. Daar is geen enkele verdienste aan.’
Een beetje vreemd maar in die omstandigheden veelzeggend. Om in een ‘moment de gloire’ toch te wijzen op de kleine kantjes die de nieuwe president heeft ondanks zijn diepchristelijke overtuiging. Chagrijnig hoorde ik iemand anders zeggen. Sommigen zullen wellicht opperen dat dit typisch Vlaams is: er bestaat géén goede Vlaming zonder er een ‘maar’ aan toe te voegen.
Euro-millions
Er zijn zo van die momenten dat een mens geluk heeft. Neem nu de Lotto of nog beter de ‘euro-millions’ winnen. Daar heb je toch zelf geen verdienste aan? Maar is de verkiezing tot president een loterij of eerder een samenloop van toevallige omstandigheden, die men een beetje heeft geholpen?
Even teruggaan in de tijd, toen de Fortis affaire openbarstte in het gezicht van premier Leterme door zijn absolute drang om zichzelf publiek wit te wassen met een brief die openheid gaf maar ook vragen opriep. Op dat moment liep de ganse oppositie storm tégen Leterme maar was er nog geen sprake van een aftreden. Dan stuurt Londers, de hoogste magistraat van ons land, een ‘Persoonlijke en Vertrouwelijke’ brief naar de voorzitter van de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Persoonlijk en vertrouwelijk omdat het gaat over vermoedens, géén bewijzen. Herman Van Rompuy die de brief ontvangt kan nog altijd kiezen. Waarom hij koos voor het bekend maken ervan is en blijft een raadsel. Hield het verband met de persoon van Leterme? Zou hij die brief kenbaar gemaakt hebben mocht JL Dehaene premier geweest zijn? Sommigen zullen alvast verwijzen naar het diepe water tussen beiden als gevolg van het niet benoemen van zijn broer Eric tot minister. De tegenstelling binnen CD&V tussen Pro België versus Pro Vlaanderen kan eveneens meegespeeld hebben. Leterme was in elk geval al aangeschoten wild door zijn eigen blunders. Het is Van Rompuy die zelf beslist de brief uit handen te geven en zo het ontslag van Leterme bezegelt. Exit Leterme en een blijde intrede voor Van Rompuy als premier. Tegen zijn goesting. En zoals we weten, zou hij zonder premier geweest te zijn niet in aanmerking komen als kandidaat voor deze EU functie. Dan toch geen euro-millions?
Wie liegt: de kersverse president-elect of De Standaard?
Tijdens zijn eerste persconferentie benadrukt de president-elect dat hij niet graag ‘zijn land’ verlaat. Dat hij géén kandidaat was en dat hij géén stappen heeft gezet om zijn kandidatuur te promoten. Authenticiteit in plaats van marketeerpraatjes.
De dag erna volgt een dodelijke uitspraak in De Standaard (21/11), Blz 5, citaat: ‘Daags nadien (nvdr 29 oktober 2009) op de Europese top in Brussel polste het duo of de Belg die baan eventueel zou aanvaarden. De premier zag dat wel zitten, en begon aan een ronde van de hoofdsteden om zichzelf te presenteren. Hij viel in de smaak. En zo had Van Rompuy tijd genoeg om de speech in drie talen die hij gisteren aflas, op papier te zetten.’
Liegt De Standaard? Of begon de president-elec zijn mandaat met een leugen? Geen leugen uit noodzaak, want niemand stond te wachten op zijn uitspraak en blijkbaar stond niemand daar ook bij stil. A 'slip of the tongue' van een zeer verstandig president-elect?
Het kleine voorbij
Vergeten of vergeven
Een koning te rijk
Epiloog: kan iemand mij zeggen waarom er een tussenpersoon nodig is om de overdracht van de premierstoel tussen twee partijgenoten te organiseren?
Pjotr
Anders gelezen
Bijna iedereen blij
20 november 2009. In De Standaard uitgesmeerd over een veertiental bladzijden krijgen wij het heuglijke nieuws dat onze premier, Herman Van Rompuy, de eerste president van de Europese raad van staatshoofden en regeringsleiders is geworden. De volgende dag nog eens 18 bladzijden. Dat is meer dan in januari 2009 toen een gek in Dendermonde dood en paniek zaaide in een kinderopvanghuis. De Tijd (20/11) krijgt de krant vol met nieuws, hoewel slechts vier bladzijden gewijd werden aan deze gebeurtenis, waarvan nog een deel aan zijn opvolging als premier. De ene kwaliteitskrant is de andere niet.
Lofbetuigingen en felicitaties alom van vriend en (politieke) tegenstanders. Bij deze ook de gelukwensen van Anders Nieuws; soms akkoord, soms niet. Maar altijd in vriendschap en verdraagzaamheid.
Onder al die commentaren was er ‘Phara’ op 19 november. Zelfs Paul Goossens nu Europajournalist en niet de beste vriend van, was heel mild, ja zelfs positief. Zijn dada was dat hij niet democratisch verkozen was maar de job kreeg via gekonkelfoes op het hoogste niveau. Verder broer Eric die sprak van een hele eer om een broer en Vlaming als eerste president te hebben. Een Belg, merkte Goossens op. Ze hebben allebei gelijk, maar blijkbaar werkt het sommigen op de zenuwen als het woord Vlaming vermeld wordt ‘voor eigen gebruik’.
Ook zijn zus Tine zat erbij te glunderen maar gebruikte de geboden kans om haar eigen politiek statement te maken. Overigens heel interessant en te lezen in Knack online of in Anders Nieuws: http://anders-nieuws.blogspot.com/
In elk geval verdient hij felicitaties om als verkozen president tijdens zijn eerste persconferentie zich ook in ‘zijn moedertaal’ te richten tot de verzamelde internationale pers. Dus ook Vlaming en zo hoort het!
Bart Brinckman, chef wetstraat, schrijft onder de titel ‘Lang verwacht, stil gezwegen, nooit gedacht, toch gekregen!’ een bijdrage waarin hij de onwaarschijnlijke wendingen in de loopbaan van H Van Rompuy in beeld brengt. Hij laat ons ook een andere kant kennen: deze van iemand die zich bewust is van zijn tekortkomingen. Zo citeert hij uit een boekje dat H Van Rompuy schreef ('De binnenkant op een kier. Avonden zonder politiek' (Lannoo, 2000)) twee uitspraken over hemzelf:
'Vergeef je vijanden, maar vergeet niet hun namen, luidt een oud Brits gezegde. Het is niet zeer christelijk, maar ik heb het dikwijls toegepast.'
‘Ik vergeef veel omdat ik vergeet. Daar is geen enkele verdienste aan.’
Een beetje vreemd maar in die omstandigheden veelzeggend. Om in een ‘moment de gloire’ toch te wijzen op de kleine kantjes die de nieuwe president heeft ondanks zijn diepchristelijke overtuiging. Chagrijnig hoorde ik iemand anders zeggen. Sommigen zullen wellicht opperen dat dit typisch Vlaams is: er bestaat géén goede Vlaming zonder er een ‘maar’ aan toe te voegen.
Euro-millions
Er zijn zo van die momenten dat een mens geluk heeft. Neem nu de Lotto of nog beter de ‘euro-millions’ winnen. Daar heb je toch zelf geen verdienste aan? Maar is de verkiezing tot president een loterij of eerder een samenloop van toevallige omstandigheden, die men een beetje heeft geholpen?
Even teruggaan in de tijd, toen de Fortis affaire openbarstte in het gezicht van premier Leterme door zijn absolute drang om zichzelf publiek wit te wassen met een brief die openheid gaf maar ook vragen opriep. Op dat moment liep de ganse oppositie storm tégen Leterme maar was er nog geen sprake van een aftreden. Dan stuurt Londers, de hoogste magistraat van ons land, een ‘Persoonlijke en Vertrouwelijke’ brief naar de voorzitter van de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Persoonlijk en vertrouwelijk omdat het gaat over vermoedens, géén bewijzen. Herman Van Rompuy die de brief ontvangt kan nog altijd kiezen. Waarom hij koos voor het bekend maken ervan is en blijft een raadsel. Hield het verband met de persoon van Leterme? Zou hij die brief kenbaar gemaakt hebben mocht JL Dehaene premier geweest zijn? Sommigen zullen alvast verwijzen naar het diepe water tussen beiden als gevolg van het niet benoemen van zijn broer Eric tot minister. De tegenstelling binnen CD&V tussen Pro België versus Pro Vlaanderen kan eveneens meegespeeld hebben. Leterme was in elk geval al aangeschoten wild door zijn eigen blunders. Het is Van Rompuy die zelf beslist de brief uit handen te geven en zo het ontslag van Leterme bezegelt. Exit Leterme en een blijde intrede voor Van Rompuy als premier. Tegen zijn goesting. En zoals we weten, zou hij zonder premier geweest te zijn niet in aanmerking komen als kandidaat voor deze EU functie. Dan toch geen euro-millions?
Wie liegt: de kersverse president-elect of De Standaard?
Tijdens zijn eerste persconferentie benadrukt de president-elect dat hij niet graag ‘zijn land’ verlaat. Dat hij géén kandidaat was en dat hij géén stappen heeft gezet om zijn kandidatuur te promoten. Authenticiteit in plaats van marketeerpraatjes.
De dag erna volgt een dodelijke uitspraak in De Standaard (21/11), Blz 5, citaat: ‘Daags nadien (nvdr 29 oktober 2009) op de Europese top in Brussel polste het duo of de Belg die baan eventueel zou aanvaarden. De premier zag dat wel zitten, en begon aan een ronde van de hoofdsteden om zichzelf te presenteren. Hij viel in de smaak. En zo had Van Rompuy tijd genoeg om de speech in drie talen die hij gisteren aflas, op papier te zetten.’
Liegt De Standaard? Of begon de president-elec zijn mandaat met een leugen? Geen leugen uit noodzaak, want niemand stond te wachten op zijn uitspraak en blijkbaar stond niemand daar ook bij stil. A 'slip of the tongue' van een zeer verstandig president-elect?
Het kleine voorbij
Vergeten of vergeven
Een koning te rijk
Epiloog: kan iemand mij zeggen waarom er een tussenpersoon nodig is om de overdracht van de premierstoel tussen twee partijgenoten te organiseren?
Pjotr
Anders gelezen
Abonneren op:
Posts (Atom)
