Over witte ridders, macht en werkloosheid

ANDERS GELEZEN

Het zijn moeilijke tijden voor de geschreven pers en de concurrentie is moordend. De gewezen marketeer van het jaar en hoofdredacteur van De Standaard opende zoals het een witte ridder past de vijandelijkheden vanop zijn strijdvaardig ros. Met een oude kruisboog (gevonden in de archiefkamer van AVV-VVK) schoot hij een giftige pijl af op het weekblad Knack wegens totaal ongepaste journalistiek. Een roddelblaadje, dat is Knack! De zowel letterlijk als figuurlijk in zijn wiek geschoten direkteur van Knack, trok de pijl uit zijn … jawel, spurtte naar de Gossetlaan waar hij een stinkbom pal in het kantoor van de marketeer dropte, met eraan vastgebonden een briefje: ‘dat hij van een marketeer zonder ruggengraat die een journalist ontslaat op verzoek van een politicus, geen lessen te krijgen had. Omhooggevallen ventje!'

Die van Het Laatste Nieuws, veroordeeld wegens ‘slechte journalistiek’ in een dopingonderzoek weten sinds Allerzielen 2009 dank zij de witte ridder dat ze stielbedervers zijn. Schrijfverbod voor een gans jaar is het minste wat ze moesten krijgen. Zo schrijft hij in een vernietigend commentaar (DS 2/11), even citeren: “Het vonnis leest als wat een ‘beknopte handleiding tot slechte journalistiek' zou kunnen zijn: ‘onvoldoende betrouwbare bronnen', ‘beschuldigingen niet onderbouwen', ‘getuigen verkeerd citeren', ‘wat neerkomt op valsheid', ‘citaten uit hun context trekken', ‘van verschillende anekdotes één nieuw verhaal maken', ‘teksten verdraaien', ‘recht op wederwoord onvoldoende respecteren'... Kortom, ‘de rechtbank meent dat een dergelijke werkwijze volstrekt onaanvaardbaar is en allerminst getuigt van een correcte journalistiek”.
Om te eindigen met: “Ik ben wél tevreden omdat er recht is geschied. (.) Het vertrouwen van de bevolking in ons, de media, sluimert op een absoluut dieptepunt. Dat hebben wij, journalisten, in de eerste plaats aan onszelf te wijten. Als wij, de journalisten die zo graag andere beroepsgroepen kapittelen, niet harder en kritischer worden voor ons eigen werk én voor dat van onze collega's, moeten de rechters dat doen.”

Wanneer Van Cauwelaert een doekje open doet over senator Patrick Van Krunkelsven (Open VLD) is het kot te klein. Het debat op Canvas loopt uit de hand van Phara. Het eindigt in de coulissen bijna op wat Van Cauwelaert zonet had beweerd. Gelukkig was hij een maatje te groot om als weerloze boksbal dienst te doen.

Op 4 november lezen we in Knack dat een leraar Nederlands zijn werk verliest wegens te kritisch over de gevangenistoestanden. Volgens de grote baas van het gevangeniswezen, direkteur-generaal Meurisse, gaat het om een staatsgevaarlijk man. Het derde geval van broodroof na dat van Nabil Sayadi en Patricia Vinck (vermeende terroristen zonder enig bewijs gebroodroofd gedurende jaren) en de vrouw van Nordine Taouil (kinderopvang gesloten door Kind en Gezin).
Als dat de manier is waarop de federale regering de werkloosheid wil aanpakken, hebben we zelfs geen economische crisis meer nodig. Al wie nog nadenkt op straat zetten, want, zo blijkt uit hiervoor én hierna: in het gevang is geen plaats meer.

Er zijn ook bekwame ministers die wél zorgen voor meer (nacht)werk. Neem nu mevrouw de vice-premier Laurette Onkelinckx, zopas verkozen door Trends als de ‘machtigste vrouw van Vlaanderen’. De kwaliteitskranten zijn er als de kippen bij om dit heuglijk nieuws kond te doen. Toch raar dat ze niets schrijven over wat reeds een week geweten is maar slechts door ‘ietwat minder correcte’ redacties wordt gepubliceerd: dat haar 17-jarige dochter op heterdaad betrapt zijnde voor het dealen van cocaïne samen met haar vriendje, na verhoor de rest van de nacht rustig thuis mag blijven om ‘uit te slapen’. Misschien moeten we de radeloze minister van justitie, Stefaan De Clercq eens vragen of er hier geen sprake is van machtsmisbruik door een achtbare collega van de federale regering en machtigste vrouw van Vlaanderen. Want, stelt u voor dat er getelefoneerd werd ... hallo Stéphane?

Een mail die op 5 november in mijn e bus valt beschrijft het incident zo, citaat: « Les faits se passent rue Gretry, jeudi 22 octobre dernier à 2h45 du matin. La fille de Laurette Onkelinx, Sara [qu'elle a eu avec son premier mari Abbès Guenned], âgée de 17 ans, a été arrêtée par la police en compagnie de son "fiancé" Jhimmy M., dealer bien connu des services de police. (.)Ce dealer, sans emploi, se déplace en Mercedes classe C 220 CDI de location depuis 23h30 avec la fille Onkelinx [qui est mineure] pour fournir ses différents contacts. Il a 2 GSM sur lui ainsi que 11 "pacsons" de cocaïne, des morceaux de résine de cannabis, des pacsons d'herbe. (.)
Cette malheureuse gamine, mineure d'âge, est abandonnée à son sort et ses parents, si prompts à donner des leçons, ne semblent rien faire pour l'aider à sortir du trou. On comprend mieux pourquoi sa mère, ministre de la Santé, veut permettre le drogue en libre distribution pour en contrôler, soi-disant, la qualité : cela sent le vécu ! (.)
La presse subsidiée nous a parlé de BHV et des rebelles du MR en veux-tu, en voilà. Mais d'un grave problème d'une mère ministre qui n'assume pas sa tâche de parent, cela sort du "politiquement correct": c'est relégué en page 14 dans les faits divers dans un petit articulet. (.) Signalons enfin, que par respect pour sa vie privée et puisqu'il s'agit d'une mineure, nous ne publions pas la copie du P.V. in extenso. »

Ik kan mij bij dit alles voorstellen dat de Witte Ridder rood ziet van koleire. Gaat dat hier nooit stoppen! Binnenkort heb ik meer kopij die niet mag gepubliceerd worden dan nieuws dat wel in de krant mag. Dat is oneerlijke concurrentie en die vrijgevochten rekel van de raketstraat mag weer eens scoren.

Ondertussen schrijf ik met rustige vastheid verder en voegde aan mijn epistel volgende paragraaf toe: “Dat hij beaamt dat ‘Het vonnis leest als wat een beknopte handleiding tot slechte journalistiek is', siert hem. Meer zelfs, het verdient respect én navolging. Daarom vonden we dat ook De Standaard aan deze normen mag getoetst worden."

Wat er verder nog geschreven staat … is een nieuwjaarsgeschenk voor de lezers van een kwaliteitskrant. Met dank aan de Witte Ridder en redder van de kwaliteitsjournalistiek voor de bereidwillige medewerking.


Pjotr
Anders gelezen

Consensusdemocratie

ANDERS GELEZEN

Maandag. Met spanning pak ik mijn opiniekrant (DS 02/10) voor de altijd interessante column ‘Bruggen bouwen’ van columnist Dave Sinardet, politicoloog aan de UA, de VUB en Saint-Louis. Blijkbaar was die titel ‘Bruggen bouwen’ niet zo goed gekozen want zie, nergens meer vermeld. Oeps, vergeten?
Wat goed is om weten over de auteur? Dat hij ook aan de andere kant beschouwd wordt als ‘de kenner van de andere kant’. De perfecte Belg die géén lid is van B Plus.

Over de “Spreidstand (van CD&V) over BHV”

First things first: ‘CD&V is terug de Belgische CVP geworden’. Dát wisten we nog niet.
De Vlaamse ‘free-speech’ van Leterme en het kartel is dood en begraven. Uit het collectief geheugen gewist. Laat mij even citeren: “een compromis is de enige weg naar een oplossing. Want, zo doceerde CD&V-voorzitster Marianne Thyssen onlangs voor een Gents studentenpubliek: 'Bij een stemming starten de Franstaligen de alarmbelprocedure, komt het dossier op de tafel van de federale regering en is dat het einde van Van Rompuy I. Er zit dus maar één ding op: onderhandelen”. Voilà, zo simpel is dat. België is een consensusdemocratie, waar een simpele meerderheid in één taalgroep niet volstaat om een dossier als BHV op te lossen. Voor of tegen, zo werkt het nu eenmaal.”

Even verder nog wat harder trappen tegen de schenen van deze Vlaamse onverlaten: “Twee jaar ellende later kapittelde Marianne Thyssen dus deze strategie van likmevestje: 'Vijf minuten politieke moed? Wie heeft dat ook alweer gezegd? Ah, den Yves.' Het duurt even lang om uit te leggen dat politiek uit compromissen bestaat, voegde ze er nog aan toe”.

Tot slot doet Sinardet een belangrijke oproep vanuit zijn intellectuele – of is het toch een politieke - overtuiging: “Wie in de ene regering met de N-VA zit en in de andere met het FDF, kan wel wat politieke moed gebruiken.” Hallo Bartje Borrelnootje, is de boodschap overgekomen?

Even nadenken en anders lezen
Als de parlementaire democratie haar bevoegdheden gebruikt en de splitsing stemt dan valt de regering en is dat het einde van Van Rompuy I. Schitterende intellectuele analyse. Alleen vergeet hij uit te leggen waarom Van Rompuy één belangrijker is dan de scheiding der Machten en het aanvaarden van spelregels die nu eenmaal eigen zijn aan een parlementaire democratie. Om het met de woorden van De Gucht te zeggen ‘uiteindelijk is een meerderheid de meerderheid'.

Misschien moeten we toch enkele vraagtekens plaatsen bij de intellectuele benadering van de columnist. Tenzij hij vanuit een omgekeerde redenering juist de bedoeling had om te bewijzen dat een parlementaire democratie onverenigbaar is met het Belgisch paternalisme, waar (ook duidelijk) hij en de nieuwe CVP van Herman & Marianne voor opkomen en waarvoor free speecher bij uitstek Eric zijn mond houdt. Om Sinardet en Co te parafraseren: ‘België, waar een simpele meerderheid in het parlement niet meer volstaat om een dossier als BHV op te lossen’.

Zou het dan ook niet getuigen van politieke én intellectuele moed om het parlement op te doeken, wegens overbodig en te kostelijk voor een land dat binnenkort opnieuw meer schulden heeft dan eigen vermogen? Er zijn goedkopere placebo’s!

Dat een paternalistische bestuursvorm enkel kan overleven door zich geen bal aan te trekken van de verkozenen en hun achterban, het Vlaams kiesvee, is geen groot nieuws. De besluitvorming inzake de Lange Wapper en zoveel andere dossiers bewijzen dat bijna elke dag. Toch eigenaardig dat deze politieke mentaliteit niet bestaat bij de Franstaligen waar de politici wel degelijk bekommerd zijn om hun maatschappelijk draagvlak binnen hun gemeenschap én hierin gesteund worden door hun media. Oh ja, ik vergat bijna dat ‘de andere kant’ wél vaart bij deze paternalistische politieke visie.

Het Belgique à papa heeft voor ons democratisch systeem een schitterende woord, de consensusdemocratie. Wat ik als lezer graag eens zou willen lezen in mijn opiniekrant? Wat de eigenlijke betekenis is van deze schitterende vondst. Ik deed alvast een beetje moeite en ging eens kijken bij Van Dale. Die schrijft hierover het volgende: Consensusdemocratie is een ‘democratie waarin bij de besluitvorming rekening gehouden wordt met de diverse geestelijke en politieke stromingen’.

Ik daag bij deze De Standaard en de onverantwoord interessante columnist uit om met rationele argumenten uit te leggen op welke manier het paternalistisch België rekening houdt met alle politieke stromingen? Als de Franstaligen niet eens het verdict van de verkozenen des volks aanvaarden. Want beste lezers, wat Dave Sinardet als academicus en ‘kenner van de andere kant’ maar al te goed beseft maar weigert openlijk te schrijven? Dat het de Franstaligen zijn die Van Rompuy I zullen doen vallen. Niet de N-VA, noch de andere Vlaamse oppositiepartijen die in de MEERDERHEID zijn, maar WEL de Franstalige meerderheid en de oppositie die samen een MINDERHEID zijn.

Daarom mijn oproep: willen we bij gebrek aan consensus dan maar de parlementaire democratie redden?

Voilà, simple comme bonjour!

Pjotr
Anders gelezen

Over boeken en containers

ANDERS GELEZEN


Toegegeven de volgorde is alfabetisch omdat er geen verband is tussen boeken en containers. Ten minste dat dacht ik tot vorige zaterdag.

Over boeken

‘Het is barsten of barsten’ schrijft Marc Reyenbeau zaterdag in DS (24/10). Hij heeft voor ons het boek van politoloog Bart Maddens (KUL, verzwarende omstandigheid) gelezen ‘Omfloerst separatisme?’ en wil ons daarvan ook kond doen. Een citaat: “Voor Maddens is zijn eigen theorie ‘natuurlijk’ niet meer dan een kwestie van gezond verstand' (mijn cursivering). Wie daar anders over denkt, is dus tegen het gezond verstand en met zo iemand valt niet te discussiëren. Maddens neemt zijn opponenten inderdaad nooit serieus. Gemakshalve propt hij hen, zonder uitzondering of nuance, in de zak van het ouderwetse belgicisme”.

Laten we het beleefd houden en ons beperken tot de vaststelling dat Reynebeau niet dezelfde politieke mening heeft als Maddens. Net als in een schotschrift maakt hij een karikatuur van de politoloog en zijn strategie, in de hoop dat zijn mening de lezer zal doen afzien om zélf het boek te lezen en te oordelen. Het bewijs: nergens wordt de referentie van het boek (uitgeverij, kostprijs, …) vermeld, wat bij een recensie toch vanzelfsprekend is. Want beste lezer, doe geen moeite, als IK het niet de moeite vind … Deze techniek is typisch voor Marc Reynebeau: een lezer van A.N. die bij een van zijn vorige bijdragen vragen had omtrent de gebruikte cijfergegevens, kreeg te horen ‘Ik ging ervan uit dat u mij zou geloven’.

Correctie, bijna een onvergeeflijke fout begaan: NIET de journalist-redactielid van DS, Marc Reynebeau, heeft dit geschreven, maar de journalist-columnist die op de opiniebladzijde van dezelfde krant ook zijn ‘eigen gedacht’ mag schrijven. Dom van ons natuurlijk dat we dit onderscheid tussen afstandelijke journalistiek en het eigen groot gelijk niet direct zagen. Waarvoor onze excuses. Maar wij hopen op een beetje clementie, want wie zou er nu vanzelf op komen dat slimme mensen bepaalde onderdelen van hun hersenen kunnen uitschakelen al naar gelang de bladzijde waarop hun bijdrage verschijnt. De Standaard, onverantwoord betoverend!

Even gaan grasduinen voor wie toch iets anders wil lezen:

Brusselnieuws: Bart Maddens, die in een gesprek met Brussel deze Week in maart van dit jaar stelde zeer veel achting te hebben voor de Brusselse Vlamingen, legt in zijn boek haarfijn uit waarom hij vindt dat de Vlamingen in Brussel de voorbije twintig jaar al te veel toegevingen hebben gedaan. Het hoe en waarom leest u in Omfloerst separatisme? Overigens: Maddens, love him or hate him , maar lees zijn boek. Want de Maddens-doctrine wordt vaak wel heel vrij vertaald (en dat is dan nog een eufemisme). Of wat dacht u van de zinsnede in een weekblad: “Maddens wil de Franstaligen uithongeren” ?
Bart Maddens, 'Omfloerst separatisme? – Van de vijf resoluties tot de Maddens-strategie', uitg. Pelckmans, 160 blz., 15,50 euro, op 22 oktober in de boekhandel.

Bij Reynebeau klinkt het zo: Zo gispt hij de Vlaamse Brusselaars die zich volgens hem te weinig Vlaming voelen en vindt hij de omschrijving ‘Vlaming' voor hen ‘misschien wat veel gezegd'.

Over containers

Hoorde ik niet op de VRT dat men de vele ‘vreemde’ mensen die naar België komen tijdelijk wil opvangen in containers? Zo’n duizendtal zouden dan uit de gehuurde huizen en hotelkamers kunnen verdwijnen. In een flits zag ik een beeld terug uit 1992: Savudrija aan de Istrische kust, oktober 1992. Toen wij in opdracht van de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen van de Verenigde Naties (UNHCR) een opvangcentrum bouwden voor vluchtelingen uit Bosnië Herzegovina die een voorlopig onderdak hadden in hotels aan de Kroatische kust maar daar weg moesten voor het komende zomerseizoen. Het lukte ons – genisten van het Belgisch leger - om daar in nauwelijks één maand tijd meer dan 300 prefab-modules met electriciteitsvoorziening, neer te poten voor meer dan 2.000 vluchtelingen. De énige operatie die binnen budget werd uitgevoerd: 50 miljoen BEF of 1,24 miljoen euro. Voor 2.000 vluchtelingen. Geld gekregen van staatssecretaris voor ontwikkelingssamenwerking Derycke. En het kamp is nog altijd in goede staat, ten minste dat was het nog toen ik er enkele jaren terug op bezoek ging. Misschien zouden de federale verantwoordelijken eens kunnen informeren of we dat niet voor een zacht prijsje kunnen afhuren? 320 woonmodules; een schooltje met leslokalen en bibliotheek, een module ingericht als moskee en met als toetje een restaurant aan de waterkant met onbelemmerd zicht op de baai van Portoroz, privéstrand inclusief gratis publiek sanitair.

Maar containers in godsnaam? Hoewel, ook daar hebben wij in België ervaring mee. Onder meer voor gevangen genomen bandieten in Kismayo, Somalië 1993. Maar dat lijkt mij niet zo best voor vluchtelingen in België, anno 2009. Het is wel verlokkelijk in een land dat houdt van containers. Met de grootste containerhaven in het westelijk halfrond. Maar vooral het land van de vele containerbegrippen zoals, oude en nieuwe Belgische nationalisten, separatisten en racisten. En sinds zaterdag weten we dank zij De Standaard, dat men best journalisten en columnisten in afzonderlijke containers steekt. Hoe anders het onderscheid te maken?

Pjotr
Met de pee van publicist
Anders gelezen

Een brug te ver

ANDERS GELEZEN

18 oktober 2009 Een zondagavond in Antwerpen

Zelden meegemaakt dat zoveel gewone mensen en beleidsverantwoordelijken mekaar verdringen om commentaar te geven bij het referendum over De Lange Wapper. Zij die het niet haalden relativeerden de uitslag. Het gaat maar om 20 % van de Antwerpenaren die nee stemden en 14 % die ja hebben gestemd. De overgrote meerderheid, 66 %, stemde niet. De overwinnaars meesmuilden. Niemand, inclusief de winnaars en verliezers weet wat er nu zal gebeuren.

Anders, even teruggaan naar de essentie van het probleem?
De verklaringen uit ‘betrouwbare bron’ en onopvallende vermeldingen in de media leidden tot de conclusie dat het Lange Wapper probleem berust op één ‘oerfout’: de beslissing van één ‘decisionmaker’ dat Antwerpen een monumentale brug zou krijgen, zoals elke grote zeehaven er wel een heeft. Deze idee die vervolgens afgetoetst werd in de kleine kring van gelijkgestemde ‘ons kent ons’ die zich boven elke democratische besluitvorming waande en nog altijd waant, had in een volgende stap vooral succes bij een enthousiaste schare industriekapiteins die de kassa hoorden rinkelen. Van dan af kon het niet anders dan fout lopen. Er werden geen alternatieven grondig bestudeerd en iedereen zat vast aan één project waarvan de kostprijs groeide als een bloemkool en ondertussen al ettelijke tientallen miljoenen kostte. Toen bleek uit de studie dat een brug over de Schelde niet paste en deze brug over de stad moest gebouwd worden, had men nog de knop kunnen omdraaien, maar neen, de brug zou en moest er komen. Het volgend probleem dat men angstvallig voor zich uitschoof naderde razendsnel: de confrontatie van deze arbitraire keuze met de wensen van het volk. Vanuit eenzelfde paternalistische houding, werd het bekomen van een maatschappelijk draagvlak herleid tot een ‘communicatieprobleem’. Dat zou wel eventjes (via alweer dure miljoenen) opgelost worden. Quid non.

Maar het verhaal begint nu pas echt interessant te worden. Met de uiteindelijke politieke beslissing die de Vlaamse regering moet nemen.
Moet men rekening houden met de uitslag van het referendum?
Is het aan de politiek om te beslissen desnoods tegen het volk in, om toch een oplossing te hebben voor het verkeersinfarct dat men op basis van hypotheses voorspelt.
Tenslotte, zal men ooit de moed hebben om lessen te trekken uit deze ongelooflijke knoeiboel als gevolg van een megalomane visie?

Even Anders nadenken …
Onlangs maakte Peter Van Rompuy, zoon van Herman, zich in Knack (7/10) zorgen over de versnippering van het politieke landschap. Want “Een regering samengesteld uit de toevallige optelsom van one-issuepartijen is gedoemd tot stuurloosheid.” Waar het verschil zit met de huidige federale regering – zonder one-issue partijtjes - staat er niet bij. Hoe men de verloren schapen terug naar de schaapsstal kan lokken is al evenmin een vraag en dus rest er enkel nog het kiessysteem aanpassen aan de wensen van de traditionele partijen. Deze oproep om het kiesstelsel te veranderen is niet nieuw. Dezelfde oproep maar in zijn typische stijl deed JL Dehaene hem voor (DS 5 juni 2009): 'Ik doe hier een oproep dat de kiezer zelf een herziening van de kieswetgeving overbodig maakt door een duidelijke keuze te maken. Geef ons het mandaat om de leiding te nemen. Stem niet op bijvoorbeeld N-VA, want door de afsplitsing van het kartel is dat een kleine partij.’

Dus moet het proportionele systeem vervangen worden door een meerderheidssysteem. Met ABBA zingen we dan The Winner Takes It All. Of dit nu een goed voorstel is of niet, laten we even in het midden. Maar we zouden het systeem al kunnen implementeren voor dit referendum. Dan lezen we samen met Jean Luc en Peter dat 100 % van de Antwerpenaren tegen de Lange Wapper brug is.

Of was het de bedoeling om het meerderheidssysteem alleen maar selectief toe te passen; als het goed uitkomt?

Dat is een brug te ver!

Pjotr
Anders gelezen