Diplomatie en polemiek
Ondertussen zal wel duidelijk zijn dat Mia barones Doornaert heel wat controverse oproept. Daarvan getuigden de talrijke reacties op haar vertrek bij De Standaard – dat er geen is – en waarvan u een selectie kunt lezen in mijn nieuwsbrief op http://anders-nieuws.blogspot.com/
Voor alle duidelijkheid: ik lees sinds de jaren 80 met veel aandacht de zeer goed geschreven artikels van Mia Doornaert en vond haar argumentatie altijd interessant, zonder haar daarom steeds te volgen in de conclusies. Ik ervoer de laatste jaren echter een evolutie die niet meer in stijgende lijn liep en werd kritischer dan voorheen.
Men is ervoor of ertegen en dat heeft ze vooral te danken aan haar ‘polemische pen’ zoals P. Vandermeersch schrijft. Dat dit absoluut geen goede eigenschap is in de diplomatieke wereld zal onze buitenlandminister Yves Leterme als nieuweling wellicht ontsnapt zijn. Het is zelfs een beetje contradictorisch dat zij een beter beleidsadvies zou kunnen geven dan die talrijke ervaren diplomaten waarover het departement beschikt. Waarover ze met zoveel lof schrijft en niet te vergeten, waaraan ze een niet onbelangrijk deel van haar kennis dankt. Voor de diplomaten betekent deze personeelsingreep van Leterme alvast geen blijk van vertrouwen.
De laatste tijd hebben we Mia Doornaert anders leren kennen dank zij de ruime aandacht die zij aan haar eigen persoon mocht wijden in DS: dat ze als eerste journaliste een ‘democratische’ adellijke titel kreeg (wat fout is want journaliste Maria Rosseel was haar voor) – dat ze indertijd in monokini aan de stranden van de Côte d’Azur lag te zonnebaden – dat ze een afkeer heeft van provincialisme omdat ze als jong, welopgevoed en begaafd meisje (haar eigen woorden) toch niet aanvaard werd door de bekrompen bourgeoisie in Harelbeke – dat ze een hekel heeft aan al wat niet strookt met haar eigen gelijk – dat ze alvast mag rekenen op supporters Peter Vandermeersch en Tom Naegels.
Alleen denk ik nog wat Anders.
Als ze haar opinie in alle onafhankelijkheid mag blijven ventileren in DS, kan ik een glimlach niet onderdrukken. Stel je voor dat ze, zoals in het recente verleden, dezelfde aanval op die Vlaamse boerkes in diplomatieke dienst zou lanceren. Dat zou wel eens heel anders kunnen gelezen worden door Kris Peeters en Co. Maar geloof me, zover zal het wel niet meer komen want, hoe graag en scherp ze ook andermans ‘bekrompenheid want niet mijn gedacht’ doorprikt, nu ze officieel mee uit de staatsruif mag eten, zal snel blijken dat geld inschikkelijk maakt, net zoals een adellijke titel. En voor Yves Leterme is dat alvast een goede zaak, want één journalist minder om op zijn kap te zitten als hij zijn eerste fout maakt. Zelfs Tom Naegels vindt hem nu een toffe pee.
Haar volgende column ‘Doorgeprikt staat netjes’ zal ongetwijfeld beginnen met: Toen ik vorige week in Port Moresby sprak met de eerste minister …
Dat haar bijdragen in DS hoofdzakelijk opiniestukjes zijn zal de aandachtige lezers ondertussen wel beseffen. Haar uitgesproken mening is de laatste tijd wel een beetje voorspelbaar geworden. Er zit nog weinig nieuws in en nauwelijks evolutie in haar denken en argumentatie. Zoals velen negeert ze in haar commentaren al wat niet past en gebruikt ze enkel de goede argumenten die haar overtuiging moeten bevestigen. Net dezelfde fout maken de lezers die het met haar eens zijn en applaudisseren omdat ze in haar opiniestukjes hun eigen gelijk bevestigd zien. Wie echter de intellectuele moed heeft én de tijd neemt om haar argumentatie met enige kritische ingesteldheid te analyseren en daarbij ook aandacht heeft voor wat ze niet schrijft – de weggelaten argumenten die afbreuk doen aan haar redenering – komt al snel tot de vaststelling dat haar opiniestukjes weliswaar met vermelding van degelijke argumenten, niet zo sterk onderbouwd zijn als op het eerste zicht lijkt. Vooral de nuance van de diepgravende journalistiek verdween en men kreeg de indruk dat het ging om het ‘berijden van stokpaardjes’, haar eigen gelijk: pro het conservatisme de USA en Israël en contra de Palestijnse visie, pro la douce France en het Belgisch nationalisme, maar contra Vlaams nationalisme, pro de christelijke beschaving en contra de islamwereld, pro het feminisme dat ze als een zelfverklaarde moderne volgelinge uitbazuint...
In dat alles ontbrak dikwijls redelijkheid. Ingehouden woedde en ergernis om 'zoveel domheid' gaven haar inspiratie en werden haar ‘leitmotiv’. Schokken om te schokken.
Dat ze niet meer behoort tot de redactie van De Standaard, waar ze het om ongekende redenen en ondanks haar bekendheid niet verder bracht dan redactrice Buitenland, maakt weinig verschil. Alleen wordt het voor DS nog makkelijker om zich ‘onverantwoordelijk’ te verklaren als de gastschrijver Doornaert nog maar eens haar eigen groot gelijk mag etaleren. Maar – ere wie ere toekomt – ze doet het altijd met een uitstekend taalgebruik. Schrijven kan ze als de beste en indien ze verder beschermd wordt door haar statuut van journaliste (kan dat in samenhang met haar opdracht als beleidsadviseur van een minister?) zullen we verder kunnen genieten van of ons ergeren aan haar controversiële opinie. In deze nieuwe situatie zal ze nog minder dan voorheen open staan voor discussie en terechte vragen van lezers. Ook dat is geen gave in de diplomatie waar een positieve ingesteldheid én openheid van geest de essentie uitmaken van een ‘diplomatenattitude’.
Wellicht zal ze vanuit de coulissen van het kabinet Leterme kunnen vaststellen dat in DIT België er zelfs geen breedgedragen visie bestaat over de buitenlandse politiek en deze enkel aaneenhangt door partijpolitiek geïnspireerde compromissen. Ze zal met haar duidelijke standpunten weinig indruk maken. “De diplomatie dient niet zozeer om problemen op te lossen maar om er mee te leren leven” (president Harry Truman)
Ik daag haar uit om aan te tonen dat er wel een coherent Belgisch buitenlands beleid mogelijk is. Misschien kan ze hierover van gedachten wisselen met Rik Coolsaet die een tijdje terug ervaring opdeed in het departement. Of nog, ze kan eens in de archieven duiken van de ambassadepost te Wenen. Daar zal ze een richtlijn vinden van toenmalig buitenlandminister Louis Michel die de ambassadeur opdroeg de relaties met de ÖVP/FPÖ regering te normaliseren (nadat drie Wijzen in 2001 hadden vastgesteld dat Oostenrijk geen probleem stelde voor de EU) en op datum van de dag erna zal ze een open brief vinden ondertekent door ALLE Franstalige socialistische ministers, zowel van de FEDERALE als de gewestelijke regering waarin onomwonden staat dat het voor hen ONAANVAARDBAAR is om de relaties te normaliseren zolang de FPÖ (Haider’s partij) deel uitmaakt van de Oostenrijkse regering. Kan het nog schizofrener?
Wat denkt u mevrouw Doornaert? Bent u bereid deze uitdaging aan te gaan? Veel succes toegewenst!
Misschien biedt deze deeltijdse overstap de gelegenheid tot een intellectuele herbronning en redelijkheid. Het zal haar helaas ook duidelijk worden dat het personeelsbeleid voor een belangrijk deel gedicteerd wordt vanuit de partijhoofdkwartieren en ze hooguit kan rekenen op Yves Leterme zolang hij buitenlandminister is. Het is daarom goed dat ze de deur van De Standaard niet volledig achter zich dichttrok.
Wat ik mij de laatste tijd dikwijls afvroeg bij het lezen van de soms rake reacties op haar opiniestukjes: Zou ook een begaafd mens bij wijlen niet twijfelen aan zichzelf en het eigen gelijk?
Pjotr
27 juli 2009
15 juli 2009
ONS mensen
Not only the City boy
Nu de meeste mensen met verlof zijn biedt Canvas heel interessante documentaires aan; gemaakt door echte grote zenders. Dinsdagavond ging het over de Cityboy, een toptrader in de ‘City of London’ die steeds meer morele problemen had met zijn werk en dan maar klokkenluider werd. Zijn onthullingen over dit wereldje zijn schokkend voor wie nog een beetje rechtvaardigheidsgevoel heeft. Het is een hot item dat een betere programmering verdiende.
Beurspeculanten moeten het hebben van kennis en weetjes, van liegen en bedriegen. Het zijn ongetwijfeld slimme mensen maar daarom blijkbaar nog geen schone mensen en hun nietsontziende jacht naar snel geldgewin maakt hen waarschijnlijk ook niet gelukkig. Alleen, het passeert en de karavaan trekt verder.
In de weekendeditie van De Tijd spreekt Herman Van Rompuy over de macht van de politici: “Ik moet glimlachen als men spreekt van machtsspelletjes. Er is waarschijnlijk nog nooit zo weinig macht geweest in de politiek als vandaag. Het gevoel van macht bij veel politici is eerder een gevoel van machteloosheid. En ja, de macht is herleid tot politieke spelletjes. Ik benoem u en u niet.’"
De ultieme machtsspelletjes, de macht over anderen in een zichzelf voedende carrousel van postjes en geldgewin. Ondertussen zijn de politieke partijen hun kabinetsmedewerkers aan het selecteren, want zo stond in DS: Het kan toch niet dat in het kabinet van een minister (F Vandenbroucke) mensen werken die de partijvoorzitter (C Gennez) niet kende! De les geleerd van Fientje Moerman wiens medewerker (R Aernoudt) klokkenluider werd én met zijn aanklacht gelijk kreeg?
Hier stopte de karavaan wel.
Deze machtsspelletjes worden niet alleen gespeeld aan de top. Op alle niveau’s zit de politieke verzuiling ingebakken in onze maatschappij. Dan lijkt de ‘eigen volk eerst’ mentaliteit toch niet zo erg te zijn. Onlangs vernam ik dat ook in mijn gemeente dezelfde redenering nog altijd opgeld doet: “we moeten aan ONS mensen denken” … simpel gezegd, dat we ONZE mensen aan een job bij de gemeente of aanverwante publieke diensten moeten helpen. Dat men daardoor niet beter bestuurt of gewoon oneerlijk is? Misschien zouden we beter elke meerderheid slechts één termijn gunnen; kwestie van iedereen eens te laten spelen met de macht.
Maar helaas, ook dat passeert en de karavaan trekt verder.
H Van Rompuy inspireert mij telkens met een of andere verrassende invalshoek, ook in dit artikel: ‘In een van mijn boekjes heb ik geschreven: je komt in de politiek door persoonlijke ambitie. Maar je blijft er niet in door persoonlijke ambitie. Dan word je gevaarlijk. Of er zo niet veel zijn? Misschien wel.’ (smalend) ‘Maar de meesten hebben onvoldoende talent om gevaarlijk te zijn."
Hij baalt van gedrevenheid en voluntarisme (in het oppervlakkig Vlaanderen): “In de politiek staat dat voor mij gelijk met la politique gesticulatoire. Gemolenwiek als wapen op zich. Het resultaat interesseert me. Ik ben te veel mensen tegengekomen die extreemgedreven zijn, maar nooit iets gerealiseerd hebben."
Weet u wat ik dan Anders denk? Dat het niet zo moeilijk moet zijn om tevreden te zijn als je zoveel talenten meekreeg. Over het resultaat kan men altijd verschillen van mening.
Een beetje cynische humor helpt.
Pjotr
Nu de meeste mensen met verlof zijn biedt Canvas heel interessante documentaires aan; gemaakt door echte grote zenders. Dinsdagavond ging het over de Cityboy, een toptrader in de ‘City of London’ die steeds meer morele problemen had met zijn werk en dan maar klokkenluider werd. Zijn onthullingen over dit wereldje zijn schokkend voor wie nog een beetje rechtvaardigheidsgevoel heeft. Het is een hot item dat een betere programmering verdiende.
Beurspeculanten moeten het hebben van kennis en weetjes, van liegen en bedriegen. Het zijn ongetwijfeld slimme mensen maar daarom blijkbaar nog geen schone mensen en hun nietsontziende jacht naar snel geldgewin maakt hen waarschijnlijk ook niet gelukkig. Alleen, het passeert en de karavaan trekt verder.
In de weekendeditie van De Tijd spreekt Herman Van Rompuy over de macht van de politici: “Ik moet glimlachen als men spreekt van machtsspelletjes. Er is waarschijnlijk nog nooit zo weinig macht geweest in de politiek als vandaag. Het gevoel van macht bij veel politici is eerder een gevoel van machteloosheid. En ja, de macht is herleid tot politieke spelletjes. Ik benoem u en u niet.’"
De ultieme machtsspelletjes, de macht over anderen in een zichzelf voedende carrousel van postjes en geldgewin. Ondertussen zijn de politieke partijen hun kabinetsmedewerkers aan het selecteren, want zo stond in DS: Het kan toch niet dat in het kabinet van een minister (F Vandenbroucke) mensen werken die de partijvoorzitter (C Gennez) niet kende! De les geleerd van Fientje Moerman wiens medewerker (R Aernoudt) klokkenluider werd én met zijn aanklacht gelijk kreeg?
Hier stopte de karavaan wel.
Deze machtsspelletjes worden niet alleen gespeeld aan de top. Op alle niveau’s zit de politieke verzuiling ingebakken in onze maatschappij. Dan lijkt de ‘eigen volk eerst’ mentaliteit toch niet zo erg te zijn. Onlangs vernam ik dat ook in mijn gemeente dezelfde redenering nog altijd opgeld doet: “we moeten aan ONS mensen denken” … simpel gezegd, dat we ONZE mensen aan een job bij de gemeente of aanverwante publieke diensten moeten helpen. Dat men daardoor niet beter bestuurt of gewoon oneerlijk is? Misschien zouden we beter elke meerderheid slechts één termijn gunnen; kwestie van iedereen eens te laten spelen met de macht.
Maar helaas, ook dat passeert en de karavaan trekt verder.
H Van Rompuy inspireert mij telkens met een of andere verrassende invalshoek, ook in dit artikel: ‘In een van mijn boekjes heb ik geschreven: je komt in de politiek door persoonlijke ambitie. Maar je blijft er niet in door persoonlijke ambitie. Dan word je gevaarlijk. Of er zo niet veel zijn? Misschien wel.’ (smalend) ‘Maar de meesten hebben onvoldoende talent om gevaarlijk te zijn."
Hij baalt van gedrevenheid en voluntarisme (in het oppervlakkig Vlaanderen): “In de politiek staat dat voor mij gelijk met la politique gesticulatoire. Gemolenwiek als wapen op zich. Het resultaat interesseert me. Ik ben te veel mensen tegengekomen die extreemgedreven zijn, maar nooit iets gerealiseerd hebben."
Weet u wat ik dan Anders denk? Dat het niet zo moeilijk moet zijn om tevreden te zijn als je zoveel talenten meekreeg. Over het resultaat kan men altijd verschillen van mening.
Een beetje cynische humor helpt.
Pjotr
09 juli 2009
Gedaan met de erfelijke dotaties?
Het is bijna zo ver: de koninklijke familie – stilaan uitgegroeid tot een heuse clan – zal het met minder dotaties moeten stellen. Of gaat het om meer?
Een dotatie voor de hoogste vertegenwoordiger van een land, koning of president, is de logica zelve. De republikein heeft last met de erfelijkheid, de koningsgezinde integendeel vindt traditie en stabiliteit een goede zaak. Het zal dus vooral afhangen van de eigen invalshoek welke commentaar men heeft op het compromis dat bereikt werd in de senaat: alleen nog geld voor de overlevende ‘weduwe/weduwnaar’, de heersende koning en zijn troonopvolger of –opvolgster. Waarover wel discussie bestaat is de achterliggende redenering om de levenslange dotatie aan prins Laurent en prinses Astrid te behouden: het argument dat Astrid en Laurent te oud zijn om nog op de arbeidsmarkt een job te vinden die past bij hun bekwaamheden of beter gezegd, bij hun status. Voor de republikeinen is dat alvast een kaakslag net als voor alle oudere werklozen die niet op zoveel clementie kunnen rekenen vanwege een inhalige staat.
Maar prinsen/prinsessen blijven ze, ook de talrijke kleinkinderen. En erfelijkheid loont nog steeds. Oneerbiedig gezegd, de overeenkomst houdt ook in dat de regering een interim-bureau zal runnen voor prinsen en prinsessen. Ze mag opdrachten uitdelen die vanzelfsprekend marktconform zullen gehonoreerd worden. Toch maar oppassen voor de concurrentie van de bestaande interim-bureau’s die wat graag willen uitpakken met een slogan zoals “huur hier uw prins of prinses”. POTK.
Voor Prinses Astrid is deze situatie een beetje pijnlijk: ze trouwde immers met een Habsburger die gewoon was te werken (voor een Zwitserse bank) maar toen de mogelijkheid werd geopperd dat ze wel eens koningin kon worden in plaats van Filip, kwam het gezin terug naar Brussel. Nu zit ze daar, zonder Rode Kruis maar met een dotatie, om wat te doen? En haar man verdient verder goed zijn boterham.
Voor Laurent is deze situatie een zegen. Het geld is daarmee definitief binnen en voor de rest zal hij wel actief blijven; zoals in Werchter, politievoertuigen uit de gracht halen.
Voor koningin weduwe Fabiola had men ook wel iets minder mogen doen … haar een pensioen geven in plaats van een zeer royale dotatie (evenveel als de troonopvolger) om brieven te beantwoorden waar ze helemaal niets meer over te zeggen, laat staan te schrijven heeft.
Maar voor wie aandachtig las: het is gedaan met de dotaties. Volgens Van Dale is dat een schenking van goederen of jaargelden. En gegeven is gegeven. Maar neen, als ik de gazet mag geloven, wel riskant tegenwoordig, wordt het een vergoeding en dat is heel wat anders!
Een vergoeding dan nog in twee delen, een vergoeding voor de private uitgaven, zeg maar een wedde voor de erfelijke titel en daarbij een vergoeding voor ‘bewezen diensten’. Over dat eerste valt wel iets te zeggen, omdat men als referentie het loon van een topfunctionaris neemt. Precies alsof deze laatste daarvoor niet moet werken.
Het tweede, “bewezen diensten” is ronduit revolutionair! Ze - de diensten - zullen elk jaar gecontroleerd en publiek gemaakt worden door de voorzitter van het Rekenhof. Bewijslast voor een prins!
Dit is voor de republikeinen ‘gefundenes fressen’: hoeveel kost een lintje doorknippen? Hoeveel kost ons een bezoek aan een fabriek? Kan het niet met wat minder? Waar kunnen we besparen?
Blauw bloed dat zich moet rechtvaardigen: dat is pas een omwenteling!
Nu nog de Franstaligen
Pjotr
Een dotatie voor de hoogste vertegenwoordiger van een land, koning of president, is de logica zelve. De republikein heeft last met de erfelijkheid, de koningsgezinde integendeel vindt traditie en stabiliteit een goede zaak. Het zal dus vooral afhangen van de eigen invalshoek welke commentaar men heeft op het compromis dat bereikt werd in de senaat: alleen nog geld voor de overlevende ‘weduwe/weduwnaar’, de heersende koning en zijn troonopvolger of –opvolgster. Waarover wel discussie bestaat is de achterliggende redenering om de levenslange dotatie aan prins Laurent en prinses Astrid te behouden: het argument dat Astrid en Laurent te oud zijn om nog op de arbeidsmarkt een job te vinden die past bij hun bekwaamheden of beter gezegd, bij hun status. Voor de republikeinen is dat alvast een kaakslag net als voor alle oudere werklozen die niet op zoveel clementie kunnen rekenen vanwege een inhalige staat.
Maar prinsen/prinsessen blijven ze, ook de talrijke kleinkinderen. En erfelijkheid loont nog steeds. Oneerbiedig gezegd, de overeenkomst houdt ook in dat de regering een interim-bureau zal runnen voor prinsen en prinsessen. Ze mag opdrachten uitdelen die vanzelfsprekend marktconform zullen gehonoreerd worden. Toch maar oppassen voor de concurrentie van de bestaande interim-bureau’s die wat graag willen uitpakken met een slogan zoals “huur hier uw prins of prinses”. POTK.
Voor Prinses Astrid is deze situatie een beetje pijnlijk: ze trouwde immers met een Habsburger die gewoon was te werken (voor een Zwitserse bank) maar toen de mogelijkheid werd geopperd dat ze wel eens koningin kon worden in plaats van Filip, kwam het gezin terug naar Brussel. Nu zit ze daar, zonder Rode Kruis maar met een dotatie, om wat te doen? En haar man verdient verder goed zijn boterham.
Voor Laurent is deze situatie een zegen. Het geld is daarmee definitief binnen en voor de rest zal hij wel actief blijven; zoals in Werchter, politievoertuigen uit de gracht halen.
Voor koningin weduwe Fabiola had men ook wel iets minder mogen doen … haar een pensioen geven in plaats van een zeer royale dotatie (evenveel als de troonopvolger) om brieven te beantwoorden waar ze helemaal niets meer over te zeggen, laat staan te schrijven heeft.
Maar voor wie aandachtig las: het is gedaan met de dotaties. Volgens Van Dale is dat een schenking van goederen of jaargelden. En gegeven is gegeven. Maar neen, als ik de gazet mag geloven, wel riskant tegenwoordig, wordt het een vergoeding en dat is heel wat anders!
Een vergoeding dan nog in twee delen, een vergoeding voor de private uitgaven, zeg maar een wedde voor de erfelijke titel en daarbij een vergoeding voor ‘bewezen diensten’. Over dat eerste valt wel iets te zeggen, omdat men als referentie het loon van een topfunctionaris neemt. Precies alsof deze laatste daarvoor niet moet werken.
Het tweede, “bewezen diensten” is ronduit revolutionair! Ze - de diensten - zullen elk jaar gecontroleerd en publiek gemaakt worden door de voorzitter van het Rekenhof. Bewijslast voor een prins!
Dit is voor de republikeinen ‘gefundenes fressen’: hoeveel kost een lintje doorknippen? Hoeveel kost ons een bezoek aan een fabriek? Kan het niet met wat minder? Waar kunnen we besparen?
Blauw bloed dat zich moet rechtvaardigen: dat is pas een omwenteling!
Nu nog de Franstaligen
Pjotr
30 juni 2009
Meulenaere is ne leugenaere - deel III
De waarheid en niets dan de waarheid
Beste lezers,
Mag ik nog één weetje meegeven over de Italiaanse bezittingen van Verhofstadt; Lezer H (Van) Petegem reageerde als volgt op deel 2:
Toen Verhofstadt eind de jaren 80 in Italië neerstreek, viel z'n oog op een halve ruïne op drie kilometer van het Toscaanse Anghiari, een typisch middeleeuws stadje. Nadat gedurende een aantal jaren de nodige renovatiewerken werden uitgevoerd en het huis helemaal klaar was, besloot de ex-premier z'n eigendom te verkopen om elders zjn eigen druiven en olijven te kunnen verbouwen. Het stuk grond in Toscane was daarvoor immers te klein.
In 2000 vond hij z'n nieuwe stek. Ook nu weer een ruïne, maar met rondom een terrein van drie hectare. De huidige Italiaanse verblijfplaats van de ex-premier bevindt zich op een heuvel met uitzicht op het dorp Monte Sante Maria Tiberina dat op de tegenovergestelde heuvel ligt.
Zo ziet Guy Monte Santa Maria Tiberina
Na de ‘spielereien’ in deel 1 en 2 – amaai, zoveel mensen die eens een fotootje wilden zien van Verhofstadt zijn eigendom in Umbrië - tijd voor een beetje ernst. Geen foto’s meer maar een kritische geest zoals past bij Anders Nieuws.
Waarom deze trilogie? Omdat Meulenaere Verhofstadt verdacht maakt van een ‘onrechtmatige zelfverrijking’. Een beschuldiging die, ontdaan van de satire, blijft hangen in de lucht en waar niemand op reageert, ook Verhofstadt niet. Daar kunnen heel uiteenlopende redenen voor zijn.
Even samen onze gedachten ordenen:
Knack is geen roddelblaadje en ik kan mij niet inbeelden dat Rik Van Cauwelaert zou toestaan dat Knack door Bladspiegel gedegradeerd wordt tot een tabloïd. Terzelfdertijd ontleent Meulenaere zijn geloofwaardigheid voor een deel aan het gedegen imago van Knack. Ten bewijze, uit de talrijke reacties van veel lezers blijkt dat hij niet enkel populair maar vooral heel geloofwaardig is. Volgens sommigen zelfs meer dan de chef Wetstraat die weliswaar slechts één bladzijde mag schrijven.
Meulenaere’s spitse pen en kronkelende zinswendingen - sommige al even verwrongen als zijn hersenen – getuigen van eruditie; voldoende reden tot afgunst in het uitstervende gild van onderzoeksjournalisten. Dat hij beschikt over een netwerk van goedingelichte en vooral praatgrage “off the record” getuigen die hem allerlei weetjes doorsturen, maakt van Meulenaere’s Bladspiegel een gevreesde bijdrage voor elkeen die een scheve schaats rijdt. Kan hij eraan doen dat daar nogal wat politici tussen zitten? Het is bijna een verademing om in een land waar klokkenluiders de mond gesnoerd worden door het establishment, eens een ‘meuleaere’ te kunnen lezen. Alleen daarvoor al is Knack …
Ik kan mij niet indenken dat Meulenaere een leugenaere is.
Deze uitspraak zegt misschien meer over mijn goedgelovigheid dan over Meulenaere, maar wat weet hij wel en waarom neemt geen enkel onderzoeksjournalist de uitdaging aan die hij in bladspiegel op tafel gooit? Is dat niet bevreemdend. Blijkbaar NIET in België, waar het establishment boven de wet staat - getuige de ontelbare schandalen - en waardoor er enkel nog Meulenaere en zijn satire overblijft. We verkneukelen ons in zijn smeuïge taal en hebben blijkbaar leren leven met de rest.
Heeft Meulenaere gelijk, ondanks zijn overdrijvingen? Niemand die het weet. Heeft Verhofstadt inkomsten die niet zo koosjer zijn? Dat zegt Meulenaere niet; hij suggereert alleen maar. Zijn er aanwijzingen voor nog meer vermoedens? Zelf ook eens in de schoenen van Meulenaere kruipen? Terzijde, volgens de duidelijke sporen in de weide naast Verhofstadt zijn doeningske in Marcignano, heeft Meulenaere schoenmaat 43.
Eens Anders navraag gedaan.
Dat de macht van Verhofstadt zich concentreert in de politieke besluitvorming werd in Knack reeds menigmaal aan het licht gebracht.
Wie herinnert zich niet de publieke beschuldiging van CD&V politica Vandenberghe, die liet noteren in Knack dat Slangen haar dwong om de procedure voor een publieke aankoop niet te respecteren ‘ge beseft nog niet dat wij aan de macht zijn’. Het kan moeilijk duidelijker, maar het passeerde zonder dat iemand er aanstoot aan nam of op inging.
Wie denkt niet aan de beruchte deal in een hotelkamer, toen SABENA verpatst werd aan Swiss Air. Er waren daar naar Meulenaere’s normen, nog illustere politici bij betrokken. Zou er een kruimel van de tafel gevallen zijn? Transparant was het in elk geval niet. Zullen we ooit het fijne ervan weten?
Soms staat er helemaal niets in de krant. Eens gaan luisteren bij Defensie?
Met in het achterhoofd de Agusta affaire – waarover iemand die toendertijd werkte voor Agusta verklaarde dat Willy Claes omtrent een bezoek van de Agusta top in zijn kantoor een kort geheugen had – leek het interessant om eens na te gaan of Verhofstadt soms iets te maken zou kunnen hebben met de militaire aankopen in de Paarse periode. Was het niet in zijn periode dat het grote wederuitrustingsplan voor Defensie werd goedgekeurd? Toen de generaals voor een veelvoud van het defensiebudget nieuw militair materieel mochten kopen. Met socialisten in de regering!
En zie, met het eerste telefoontje had ik al prijs: dat een premier zich persoonlijk bemoeid had met de besluitvorming omtrent de aankopen was nog nooit voorgevallen in de lange geschiedenis van Defensie. Verhofstadt die zelf de besprekingen leidde en zijn defensieminister, Flahaut, “die zat erbij en luisterde”. Pardon, Flahaut die zomaar zijn hoofd buigt voor da joenk? Totaal ongeloofwaardig. Dat Verhofstadt zelf beslist heeft om kannonnetjes en munitie van een millimeter of negentig te kopen? Dat zou nog kunnen.
WAAROM, moest in godsnaam de premier zelf met de generaals onderhandelen over wat het leger nodig heeft voor de toekomst? Was het zijn temperament, of was het iets anders?
Hallo Meulenaere, zijn dat geen vragen die roepen om een antwoord? Mocht er toch een onderzoeksjournalist zijn die een beetje tijd heeft: de topgeneraals die erbij waren zijn nog allemaal in leven, ook al zijn er een paar verdreven naar het buitenland.
Weet je wat ik zou willen vragen? Toegegeven, het is al even ongeloofwaardig als Meulenaere zijn hersenspinsels, maar toch: zou het kunnen dat Verhofstadt toen een uitgesproken voorstander was voor de aankoop van een of ander militair materieel? Dat hij de generaals moest overtuigen in plaats van omgekeerd? Echt waar, dat zou ik heel graag weten.
Als men de webstek van Defensie consulteert was er toen blijkbaar heel veel geld te spenderen. Dat de Paarse regering niet op een frank keek, zelfs niet op een euro, dat hebben Rik Van Cauwelaert en enkele professoren ons al verklapt; maar zoveel geld verdoen aan defensie met socialisten in de regering? In visionaire taal heet zoiets: après moi le déluge.
Even meelezen: De Landcomponente mocht haar transportpark bijna volledig vernieuwen. Niet dat we dan plotsklaps een betrouwbare NAVO partner zouden zijn, maar het kwam wel van pas.
Dat de Marine twee fregatten mocht kopen had vooral te maken met het ego van sommige Marine admiraals. Was onze Marine in samenwerking met de Nederlandse niet beter af met de uitbouw van haar specialiteit: mijnenbestrijding? Maar allee, we kochten die fregatten tweedehands bij de Nederlanders die wat blij waren om de opgekalefaterde, afgeschreven modellen door te verkopen. Flahaut verkoopt trouwens ook oud materieel aan het buitenland, meestal met verlies, wat niet kan gezegd worden van de Hollanders.
Er is een ongeschreven regel in het leger: als de ene iets krijgt, dan de andere ook. Maar wat moest de Luchtcomponente krijgen? De opvolger van de F16 is nog niet klaar en we hebben al zoveel transportvliegtuigen voor VIP’s dat zelfs een wereldreiziger op kosten van Defensie zoiets niet zag zitten. Maar Guy zou Verhofstadt niet zijn als hij daarvoor geen oplossing had:
“In België besliste de Ministerraad op 20 juli 2005 om in het kader van de grote investeringsprogramma's voor Defensie onder andere de aanschaf van tien multifunctionele helikopters te weerhouden. Langs de kant van de industrie werd NHIndustries (NHI), een consortium van Eurocopter France, Eurocopter Deutschland, Agusta (Italië) en Fokker (Nederland) opgericht.”
Helicopters? Agusta? Toen de socialisten dit hoorden kregen ze kippenvel! Hopelijk is dit géén exclusief kenmerk.
Beste lezers,
Bladspiegel zegt toch heel weinig ondanks de vele woorden. Het staat allemaal tussen de lijnen!
Bewijzen: NUL komma NUL, maar voor de miljoenen Meulenaere sympathisanten blijven de vermoedens overeind; meer dan ooit.
Hoewel absurd om zoiets zelfs maar te overwegen, maar zouden Peter en Mia van de kwaliteitskrant DS hier hun tanden niet eens inzetten? Zou dát geen revanche zijn op Meulenaere’s uithalen naar Mia barones Doornaert en Peter VDM! Mijn volledige steun hebben ze alvast.
Beste lezers, daar gaat het om
De waarheid en niets dan de waarheid
Om heel even bij stil te staan.
Pjotr
Beste lezers,
Mag ik nog één weetje meegeven over de Italiaanse bezittingen van Verhofstadt; Lezer H (Van) Petegem reageerde als volgt op deel 2:
Toen Verhofstadt eind de jaren 80 in Italië neerstreek, viel z'n oog op een halve ruïne op drie kilometer van het Toscaanse Anghiari, een typisch middeleeuws stadje. Nadat gedurende een aantal jaren de nodige renovatiewerken werden uitgevoerd en het huis helemaal klaar was, besloot de ex-premier z'n eigendom te verkopen om elders zjn eigen druiven en olijven te kunnen verbouwen. Het stuk grond in Toscane was daarvoor immers te klein.
In 2000 vond hij z'n nieuwe stek. Ook nu weer een ruïne, maar met rondom een terrein van drie hectare. De huidige Italiaanse verblijfplaats van de ex-premier bevindt zich op een heuvel met uitzicht op het dorp Monte Sante Maria Tiberina dat op de tegenovergestelde heuvel ligt.
Zo ziet Guy Monte Santa Maria Tiberina
Na de ‘spielereien’ in deel 1 en 2 – amaai, zoveel mensen die eens een fotootje wilden zien van Verhofstadt zijn eigendom in Umbrië - tijd voor een beetje ernst. Geen foto’s meer maar een kritische geest zoals past bij Anders Nieuws.
Waarom deze trilogie? Omdat Meulenaere Verhofstadt verdacht maakt van een ‘onrechtmatige zelfverrijking’. Een beschuldiging die, ontdaan van de satire, blijft hangen in de lucht en waar niemand op reageert, ook Verhofstadt niet. Daar kunnen heel uiteenlopende redenen voor zijn.
Even samen onze gedachten ordenen:
Knack is geen roddelblaadje en ik kan mij niet inbeelden dat Rik Van Cauwelaert zou toestaan dat Knack door Bladspiegel gedegradeerd wordt tot een tabloïd. Terzelfdertijd ontleent Meulenaere zijn geloofwaardigheid voor een deel aan het gedegen imago van Knack. Ten bewijze, uit de talrijke reacties van veel lezers blijkt dat hij niet enkel populair maar vooral heel geloofwaardig is. Volgens sommigen zelfs meer dan de chef Wetstraat die weliswaar slechts één bladzijde mag schrijven.
Meulenaere’s spitse pen en kronkelende zinswendingen - sommige al even verwrongen als zijn hersenen – getuigen van eruditie; voldoende reden tot afgunst in het uitstervende gild van onderzoeksjournalisten. Dat hij beschikt over een netwerk van goedingelichte en vooral praatgrage “off the record” getuigen die hem allerlei weetjes doorsturen, maakt van Meulenaere’s Bladspiegel een gevreesde bijdrage voor elkeen die een scheve schaats rijdt. Kan hij eraan doen dat daar nogal wat politici tussen zitten? Het is bijna een verademing om in een land waar klokkenluiders de mond gesnoerd worden door het establishment, eens een ‘meuleaere’ te kunnen lezen. Alleen daarvoor al is Knack …
Ik kan mij niet indenken dat Meulenaere een leugenaere is.
Deze uitspraak zegt misschien meer over mijn goedgelovigheid dan over Meulenaere, maar wat weet hij wel en waarom neemt geen enkel onderzoeksjournalist de uitdaging aan die hij in bladspiegel op tafel gooit? Is dat niet bevreemdend. Blijkbaar NIET in België, waar het establishment boven de wet staat - getuige de ontelbare schandalen - en waardoor er enkel nog Meulenaere en zijn satire overblijft. We verkneukelen ons in zijn smeuïge taal en hebben blijkbaar leren leven met de rest.
Heeft Meulenaere gelijk, ondanks zijn overdrijvingen? Niemand die het weet. Heeft Verhofstadt inkomsten die niet zo koosjer zijn? Dat zegt Meulenaere niet; hij suggereert alleen maar. Zijn er aanwijzingen voor nog meer vermoedens? Zelf ook eens in de schoenen van Meulenaere kruipen? Terzijde, volgens de duidelijke sporen in de weide naast Verhofstadt zijn doeningske in Marcignano, heeft Meulenaere schoenmaat 43.
Eens Anders navraag gedaan.
Dat de macht van Verhofstadt zich concentreert in de politieke besluitvorming werd in Knack reeds menigmaal aan het licht gebracht.
Wie herinnert zich niet de publieke beschuldiging van CD&V politica Vandenberghe, die liet noteren in Knack dat Slangen haar dwong om de procedure voor een publieke aankoop niet te respecteren ‘ge beseft nog niet dat wij aan de macht zijn’. Het kan moeilijk duidelijker, maar het passeerde zonder dat iemand er aanstoot aan nam of op inging.
Wie denkt niet aan de beruchte deal in een hotelkamer, toen SABENA verpatst werd aan Swiss Air. Er waren daar naar Meulenaere’s normen, nog illustere politici bij betrokken. Zou er een kruimel van de tafel gevallen zijn? Transparant was het in elk geval niet. Zullen we ooit het fijne ervan weten?
Soms staat er helemaal niets in de krant. Eens gaan luisteren bij Defensie?
Met in het achterhoofd de Agusta affaire – waarover iemand die toendertijd werkte voor Agusta verklaarde dat Willy Claes omtrent een bezoek van de Agusta top in zijn kantoor een kort geheugen had – leek het interessant om eens na te gaan of Verhofstadt soms iets te maken zou kunnen hebben met de militaire aankopen in de Paarse periode. Was het niet in zijn periode dat het grote wederuitrustingsplan voor Defensie werd goedgekeurd? Toen de generaals voor een veelvoud van het defensiebudget nieuw militair materieel mochten kopen. Met socialisten in de regering!
En zie, met het eerste telefoontje had ik al prijs: dat een premier zich persoonlijk bemoeid had met de besluitvorming omtrent de aankopen was nog nooit voorgevallen in de lange geschiedenis van Defensie. Verhofstadt die zelf de besprekingen leidde en zijn defensieminister, Flahaut, “die zat erbij en luisterde”. Pardon, Flahaut die zomaar zijn hoofd buigt voor da joenk? Totaal ongeloofwaardig. Dat Verhofstadt zelf beslist heeft om kannonnetjes en munitie van een millimeter of negentig te kopen? Dat zou nog kunnen.
WAAROM, moest in godsnaam de premier zelf met de generaals onderhandelen over wat het leger nodig heeft voor de toekomst? Was het zijn temperament, of was het iets anders?
Hallo Meulenaere, zijn dat geen vragen die roepen om een antwoord? Mocht er toch een onderzoeksjournalist zijn die een beetje tijd heeft: de topgeneraals die erbij waren zijn nog allemaal in leven, ook al zijn er een paar verdreven naar het buitenland.
Weet je wat ik zou willen vragen? Toegegeven, het is al even ongeloofwaardig als Meulenaere zijn hersenspinsels, maar toch: zou het kunnen dat Verhofstadt toen een uitgesproken voorstander was voor de aankoop van een of ander militair materieel? Dat hij de generaals moest overtuigen in plaats van omgekeerd? Echt waar, dat zou ik heel graag weten.
Als men de webstek van Defensie consulteert was er toen blijkbaar heel veel geld te spenderen. Dat de Paarse regering niet op een frank keek, zelfs niet op een euro, dat hebben Rik Van Cauwelaert en enkele professoren ons al verklapt; maar zoveel geld verdoen aan defensie met socialisten in de regering? In visionaire taal heet zoiets: après moi le déluge.
Even meelezen: De Landcomponente mocht haar transportpark bijna volledig vernieuwen. Niet dat we dan plotsklaps een betrouwbare NAVO partner zouden zijn, maar het kwam wel van pas.
Dat de Marine twee fregatten mocht kopen had vooral te maken met het ego van sommige Marine admiraals. Was onze Marine in samenwerking met de Nederlandse niet beter af met de uitbouw van haar specialiteit: mijnenbestrijding? Maar allee, we kochten die fregatten tweedehands bij de Nederlanders die wat blij waren om de opgekalefaterde, afgeschreven modellen door te verkopen. Flahaut verkoopt trouwens ook oud materieel aan het buitenland, meestal met verlies, wat niet kan gezegd worden van de Hollanders.
Er is een ongeschreven regel in het leger: als de ene iets krijgt, dan de andere ook. Maar wat moest de Luchtcomponente krijgen? De opvolger van de F16 is nog niet klaar en we hebben al zoveel transportvliegtuigen voor VIP’s dat zelfs een wereldreiziger op kosten van Defensie zoiets niet zag zitten. Maar Guy zou Verhofstadt niet zijn als hij daarvoor geen oplossing had:
“In België besliste de Ministerraad op 20 juli 2005 om in het kader van de grote investeringsprogramma's voor Defensie onder andere de aanschaf van tien multifunctionele helikopters te weerhouden. Langs de kant van de industrie werd NHIndustries (NHI), een consortium van Eurocopter France, Eurocopter Deutschland, Agusta (Italië) en Fokker (Nederland) opgericht.”
Helicopters? Agusta? Toen de socialisten dit hoorden kregen ze kippenvel! Hopelijk is dit géén exclusief kenmerk.
Beste lezers,
Bladspiegel zegt toch heel weinig ondanks de vele woorden. Het staat allemaal tussen de lijnen!
Bewijzen: NUL komma NUL, maar voor de miljoenen Meulenaere sympathisanten blijven de vermoedens overeind; meer dan ooit.
Hoewel absurd om zoiets zelfs maar te overwegen, maar zouden Peter en Mia van de kwaliteitskrant DS hier hun tanden niet eens inzetten? Zou dát geen revanche zijn op Meulenaere’s uithalen naar Mia barones Doornaert en Peter VDM! Mijn volledige steun hebben ze alvast.
Beste lezers, daar gaat het om
De waarheid en niets dan de waarheid
Om heel even bij stil te staan.
Pjotr
Abonneren op:
Posts (Atom)
