Vlamingen, ze zijn zo lief meneer

 

MEDIA EN POLITIEK  ANDERS GELEZEN

 

 
Berouw komt ook voor CD&V na de zonde

Een CD&V-verkozene erkent dat de zesde staatshervorming nefast is voor de Brusselse Vlamingen. Pijnlijk voor CD&V die de splitsing van BHV als een overwinning wil verkopen. ‘Gelukkig’ dat onze kwaliteitsmedia deze kritiek negeren.

Nadat onder leiding van de CVP de Vlaamse meerderheid te grabbel werd gegooid in de jaren zeventig, zorgden de Vlaamse partijen die de zesde staatshervorming erdoor duwden in 2013 ervoor dat de Vlamingen in Brussel zelfs geen gelijkwaardige burgers meer zijn.

Brusselse Vlamingen in de kou

In een artikel gepubliceerd door de Gravensteengroep, komt Brussels CD&V-lid Guido Ghekiere tot een verlaat inzicht. De regeringsakkoorden die zijn partij mee gestemd heeft zijn niet enkel slecht voor de Brusselse Vlamingen, ze doorbreken het institutioneel evenwicht. Brussel zelf weigert nog langer het cement te zijn dat België moet bijeenhouden.

Ghekiere, echtgenoot van Brussels CD&V-minister Brigitte Grouwels, verwijst onder meer naar een document over de inzet van de verkiezingen in 2014, uitgegeven door het CRISP en waarin wél aandacht wordt besteed aan de internationale rol van Brussel, maar dat volledig voorbijgaat aan de grondwettelijke tweetaligheid en de grondwettelijke hoofdstedelijkheid van het Brussels Gewest.”

Ghekiere’s conclusie laat aan duidelijkheid niets te wensen over: Dit ‘geheugen-falen’ weerspiegelt een bepaalde Franstalige ingesteldheid tegenover de rol van Brussel, inzonderheid diens functie in de institutionele toekomst van België. Franstalig Brussel én België vertrekken niet meer van de verbindende rol van Brussel als federale hoofdstad, maar wel van een Brussel dat dient geïntegreerd in Wallo-Brux, zoals door de Franstalige partijvoorzitters gesteld werd in het Sainte-Emilie-akkoord. 

Dit mentale proces werd reeds ingezet in 1963, waar men zich had voorgenomen om de taalwetgeving in Brussel nooit correct toe te passen. Dit resulteert vandaag in een Brusselse burger die tweetalig moet zijn terwijl de gemeentelijke ambtenaar, ocmw-verpleegster, politieagent en andere ambtenaren het mogen houden bij eentaligheid. Het Belgisch model was gebaseerd op de gelijkheid van de gemeenschappen zowel in Brussel als in België. Franstalig België verlaat dit model.”

Franstaligen doorbreken evenwicht

Dat het doorbreken van de gelijkheid van de Vlaamse en Franstalige gemeenschappen, notabene een hoeksteen van het institutioneel evenwicht, zelfs niet ter sprake komt in de traditionele media, roept grote vraagtekens op. Is het een gebrek aan politiek doorzicht, of is het een onwelkome waarheid?

Laten we aannemen dat het geen gebrek aan doorzicht is, dan is de vrees groot dat de kiezers tijdens de komende verkiezingsperiode evenmin álle informatie zullen krijgen die nodig is om zich een goed beeld te kunnen vormen van de partijpolitieke standpunten.

Het is normaal dat politieke partijen alles uit de kast halen om het kiesvolk voor zich te winnen. Marc Eyskens vond volksverlakkerij zelfs noodzakelijk omdat verkiezingsbeloften nu eenmaal hinderlijk worden de dag na de verkiezingen.

Precies daarom is het de rol van opiniemakers en journalisten om die leugens en halve waarheden te doorprikken. Of behoort het misschien tot hun taak om de kiezer vooral niet te informeren?

In Knack online (31/01) zegt politoloog Carl Devos over de N-VA-boodschap dat het goed klinkt, ‘de kiezer beslist’. Maar wat beslist hij eigenlijk, vraagt hij zich terecht af. Inderdaad, na de verkiezingen blijft er van de slogans nog weinig over. Hij geeft wel toe dat die kritieken tegenover N-VA ook van toepassing zijn op andere partijen. “Ze houden allemaal tweeslachtige discours om hun strategie tegenover het Vlaamse kiespubliek te maximaliseren."

Gevraagd naar zijn mening omtrent de conclusie van CD&V’er Ghekiere kreeg ik volgend antwoord: “Gelet op het belang en de gevoeligheid verdient deze kwestie een grondige beschouwing. Wellicht zal die in de komende maanden van pas komen, maar op dit moment is die niet klaar. Ik heb eerder al geschreven dat de koppeling van het Brussels Gewest aan de Franse Gemeenschap in de zgn. Fédération geen goede zaak is voor het federaal België. Indien de Franstaligen willen uitgaan van de drieledigheid, moeten ze de autonomie daarvan respecteren, en dus niet vooropstellen dat het Brussels en Waals beleid identiek moet zijn, omdat het gelijk moet zijn voor alle Franstaligen in dit land. De bijzondere positie van Brussel genereert niet enkel rechten, bv. qua financiering, maar ook plichten, bv. qua respect voor de taalminderheid.”

Zijn reactie maakt alvast duidelijk dat het ook voor politologen ‘op eieren lopen’ is. Om vooral niemand voor het hoofd te stoten. Toch teleurstellend dat de waarheid nog even moet wachten.

Houtwormen aan het werk

Ondertussen ben ik wel benieuwd hoe CD&V met deze onwelkome waarheid zal omgaan in de komende weken. CD&V voorzitter Wouter Beke liet eerder al weten dat hij de prijs voor de splitsing aanvaardbaar vond. En dan hebben we het nog niet over de ongelijkheid die de 'partiële splitsing en ontdubbeling' van het gerechtelijke arrondissement veroorzaakt.

Bij dit alles sta ik versteld van de lankmoedigheid bij de Nederlandstalige Belgicisten. Dat Franstaligen het Belgisch institutioneel kader ondergraven, zal voor Vlaams-nationalisten helemaal geen reden zijn om op de barricaden te gaan staan, integendeel. Maar ook de Belgischgezinde lobbygroepen laten het allemaal over zich heen gaan. Deze passiviteit staat in schril contrast met hun soms virulente afkeer voor de Vlaams eisen. Het is klaarblijkelijk gemakkelijker anti-Vlaams dan pro-Belgisch te zijn. Iedereen legt zich erbij neer dat de houtwormen (‘merules’ dixit Laurette Onckelinckx) hun sloopwerk verder doen. 

‘Zwarte’ Vlamingen ware duidelijker

 

Ieder weldenkende Vlaming zal zich al eens afgevraagd hebben hoe het komt dat de Vlaamse media zo verlekkerd zijn op Franstaligen die zich laten verleiden tot anti-Vlaamse uitspraken. Daarentegen zal bij de Franstaligen zelden de vraag opkomen waarom de Franstalige media veel minder snel bereid zijn om Vlamingen te citeren die iets negatief durven zeggen over hun gemeenschap. Deze tegenstelling illustreert zeer goed de verschillende mentaliteit tussen de Vlaamse en Franstalige media.

 

Een lezer schreef hierover het volgende: “De opmerking dat de Franstaligen al te gemakkelijk een Vlaams forum aangeboden krijgen om hun (bij wijlen rabiate) opvattingen uiteen te zetten is natuurlijk heel terecht. Ik zou het ook masochisme noemen. Heeft zich ook al eens iemand afgevraagd hoe dat komt? Ik denk dat ik het weet.

 

Onze zogenaamde ‘intelligentsia’, ook wel eens een beetje hoogdravend ‘culturele elite’ genoemd, is in feite geen duit anders dan de gewichtige Vlaamse madammen die een goede halve eeuw geleden onder een dikke laag plaaster (vergoelijkend maquillage genoemd) verstopt, op de Antwerpse Meir in schabouwelijk Frans hun thé kwamen drinken. Zo zijn we. We kunnen gewoon niet anders. Ook Hugo Schiltz savoureerde Franstalige salons. Als de Duitsers het hier voor het zeggen hebben trommelen we voor de Blauwvoetvendels. Als dan de tricolore terug waait verkrachten we Molière of Camus.

Geen zelfbewustzijn, geen eigen (gefundeerde) mening, geen ruggengraat. Triest.”

 

Dergelijke spitante veroordeling mag dan niet leuk zijn om te lezen (toch niet voor de madammen en hun nazaten), het is daarom niet minder waar.

 

Wanneer een bekend Vlaams politicus, zoals Lenniks’ ere-burgemeester Willy De Waele, lid van Open VLD,  een duidelijk weerwoord schrijft na de ongepaste (haat)uitspraak van MR-voorzitter Charles Michel, wordt zijn reactie niet eens vermeld, laat staan in extenso gepubliceerd. Ook dat zou in de Franstalige media helemaal anders zijn.

 

Het hiervoor geschetste probleem zit heel diep verankerd in de Vlamingen. Niet alleen onder journalisten en politici, maar ook bij gewone mensen. Ze zijn zo lief meneer dat ze zich laten uitschelden en er zelfs nog een schuldgevoel aan over houden. Opnieuw, dit  is een houding die totaal ondenkbaar is voor de Franstaligen.

 

Wie beweert dat er in België alleen maar Belgen rondlopen en wij veel gemeen hebben met onze zuiderburen, negeert het grootste verschil dat er maar kan zijn tussen twee gemeenschappen: een totaal verschillende mentaliteit. Jammer dat de Vlamingen geen  zwarte huidskleur hebben en alleen de Franstaligen ‘blanken’ zijn, anders kreeg België wegens racisme en uitbuiting van tweederangsburgers gegarandeerd de hele internationale gemeenschap over zich heen.   

 

Op eieren lopen

 

Het wordt op eieren lopen voor de journalisten. Elke politieke partij zal in de aanloop naar de verkiezingen met argusogen toezien op een objectieve berichtgeving. Dat wil zeggen dat elke negatieve berichtgeving over de eigen partij fout is.

 

Thomas Leysen, voorzitter van de Raad van Bestuur van Corelio, uitgever van onder meer De Standaard, had daar ooit een weinig intelligente reactie op. Vermits hij vanuit alle partijen wel eens kritiek kreeg, zo vertelde hij, betekende dat volgens hem dat de krant goed bezig was. Voor zoveel intelligentie doet een gewone man toch zijn pet af.

 

Tom Naegels, ombudsman van DS, neemt zijn functie zeer ter harte. Wie hem een vraag stelt krijgt altijd een antwoord. Zo was er een lezer die vond dat Bart Brinckman niet altijd objectief is als het over N-VA gaat.

 

Voor het gemak eerst de reactie van de ombudsman: “Het artikel waar u op doelt, is een politieke analyse, in dit geval van de strategie die CD&V wil volgen in de aanloop naar de verkiezingen. Zelf ervaar ik ze niet als gekleurd, of zelfs maar opiniërend.”

 

Even terug naar het bewuste artikel. In de aanhef lezen we het volgende: ““CD&V moet knokken om te voorkomen dat de N-VA haar op 25 mei wegblaast. Maar als de Vlaams-nationalisten er niet in slagen om op tijd het confederalisme af te zweren, ziet het gevecht bergop voor de christendemocraten er volgens Bart Brinckman niet zo beroerd uit”.

 

Hoe leest u het artikel in de rubriek ‘opinie’ anders dan een opinie wanneer de aanhef duidelijk maakt dat het niet CD&V is maar Bart Brinckman die tot deze conclusie komt?

 

Het is ook zijn mening ‘dat N-VA zijn confederalisme moet afzweren’. Dat zouden sommige journalisten en zelfs politicologen blijkbaar heel graag hebben. Goed wetend dat N-VA onmogelijk het verschil kan maken met alleen maar socio-economische voorstellen. Het zou zelfs hoogmoedig zijn van N-VA om te denken dat ze in dat domein (nu al) kunnen optornen tegen de enorme ervaring van de traditionele partijen en hun machtige zuilen. De originaliteit van N-VA is en blijft haar voorstel tot structurele omvorming van de politieke besluitvorming. Komaf maken met de particratie, het duurbetaalde compromis en de spilzucht van de federale overheid. Overheidstewerkstelling in plaats van een innoverend industrieel beleid. Precies daar is het 'model Di Rupo' het meest kwetsbaar.        

 

Verder in de tekst gebruikt Brinckman een opmerkelijk woord, ‘helaas’: “In de grote Antwerpse kieskring wordt de definitieve uitslag beslecht. Helaas, bij de jongste provincieraadsverkiezingen (2012) haalden de christendemocraten niet eens de helft van het N-VA-resultaat. De stad Antwerpen blijft een schrijnend christendemocratisch wasteland”.

Wat voor de enen ‘helaas’ is, zal voor de anderen ‘gelukkig’ heten. Het is maar door welke bril men naar de realiteit bekijkt.

 

Niet zo lang geleden verklaarde Naegels dat de online media diepgravende journalistiek konden brengen omdat ze niet zo breed moeten gaan als de kranten. Maar hij vond wel dat ze dikwijls schreven vanuit een gekleurde invalshoek. Hiermee suggererend dat dit in DS niet het geval is. Vervelend toch, dat ondanks die objectieve journalistiek de geloofwaardigheid van de kranten op een dieptepunt zit.

 

Arrogante Franstaligen

 

Sint-Genesius-Rode heeft een probleem. Vanaf 1 april moet de verantwoordelijke of een plaatsvervanger van het kinderdagverblijf Nederlands kennen. En in 2017 moet er minstens één medewerker eveneens Nederlands kennen. De bevoegde schepen Sophie Stone-Wilmès vindt dat niet kunnen. 

 

Waals-nationalisme klinkt soms heel arrogant: ‘N-VA heeft aan Franstalige krant geen partner’, dixit Charles Michel, MR. Is er een beter pleidooi voor confederalisme?

 

 

Citaten

 

Guy Tegenbos in zijn commentaar (DS 28/01) Over het groot aantal allochtonen: Wat kan je van de federale overheid verwachten? Dat ze stopt met de stommiteiten die ze jarenlang beging: niets doen, en toelaten wie ze niet weg kreeg. Ze moet een actief migratiebeleid voeren, maar wellicht moet dat komen van de deelstaten, die vooral de integratie-instrumenten moeten aanleveren. Het zijn de lokale krachten die ‘het moeten doen’. De samenleving opbouwen, doe je dáár. Nog te weinig gemeenten zijn daar al echt mee bezig.

 

Fiscaal expert Michel Maus (in Knack) over de voorstellen om de belastingdruk te verminderen: Indien de politieke partijen deze personenbelasting nu willen verlagen door in te spelen op de fiscale druk op arbeid, dan zal dit in de eerste plaats leiden tot een lagere federale personenbelasting. (…) Maar een lagere federale personenbelasting betekent ook een lagere grondslag voor de toepassing van de aanvullende belasting van de gewesten en de gemeenten op deze personenbelasting.

Met andere woorden: indien de gewesten en de gemeenten evenveel inkomsten willen behouden, dan zullen zij geen andere keus hebben dan hogere aanvullende belastingen te gaan heffen op de federale personenbelasting. Dit zal voor een perverse hefboom zorgen waardoor de verlaging van de federale personenbelasting regionaal en lokaal wordt gecorrigeerd en eigenlijk wordt teniet gedaan. Indien men rekening houdt met de federale compensatie richting consumptie en ecologie zal dat allicht zelfs leiden tot een hogere globale belastingdruk. De fameuze fiscale autonomie als gevolg van de staatshervorming zal hier dus verlammend werken, en dat pervers effect is duidelijk niet doorgedrongen bij de politieke architecten van de staatshervorming. Ik ben razend benieuwd hoe men dit probleem gaat omzeilen. En vergeet niet beste politici: hope is not a strategy.

 

Pjotr

 

De Belgische paringsdans en Vlaamse verdeeldheid

 

MEDIA EN POLITIEK - ANDERS GELEZEN

 

De Belgische paringsdans

 

Op zaterdag mochten we de paringsdans bewonderen die CD&V-voorzitter Wouter Beke en PR-voorzitter Charles Michel opvoerden in DS (18/01). In zijn commentaar bestempelt Karel Verhoeven deze dans terecht als een ‘bijzonder spektakel’. Nieuw dat twee verschillende politieke families over de taalgrens heen zich aan elkaar klinken vooraleer de kiezer gekozen heeft.

 

De reden voor deze premature liefdesverklaring is uiteraard de N-VA-mantra dat een PS regering (waartoe zij momenteel ook behoren) slecht is voor Vlaanderen. Met hun alternatief stellen zij voor om een federale regering te vormen zonder N-VA en PS, want zo beweren ze unisono: ‘N-VA en PS blokkeren enkel onze toekomst’. Nochtans is de argumentatie van beide voorzitters niet gelijklopend.

 

Charles Michel kon het de dag erop in ‘De Zevende Dag’ niet over zijn lippen krijgen om te aanvaarden dat N-VA een gelijklopend liberaal programma heeft. Zijn afwijzing berust enkel op het separatisme waarvan hij N-VA beschuldigt.

 

Voor Michel en álle Waalse partijen is N-VA wel terecht de vijand nummer een. Want alleen N-VA (en VB) wil hun dominant beleid doorbreken. Confederalisme is voor de Franstaligen des duivels, want zo worden de grendels doorbroken. N-VA durft politieke solidariteit eisen zonder bijkomende financiële solidariteit. Terwijl de traditionele partijen het gebrek aan politieke solidariteit afkochten en dat duidelijk willen blijven doen.

 

Wouter Beke zou als voorzitter van een door de zuilen (ACV, CM, …) gedomineerde partij meer problemen moeten met het liberale programma van de MR. Dan zijn er met de socialisten betere zaakjes te doen. De boodschap van Beke kan men dus lezen als een recuperatie van de N-VA-mantra: wij zijn ook tegen de PS.

 

In tegenstelling tot de MR maakt het CD&V electoraat van Kris Peeters, zich heel wat minder zorgen over het communautair programma van N-VA. Integendeel, een nieuw kartel met N-VA zou volgens Stefaan Declerck (en nog anderen) welkom zijn. Maar dat is het andere CD&V dat evenmin sociaal-economisch spoort met de ACW-vleugel.

 

Dit onderscheid inzake motivatie, brengt ons bij het ware doel van deze paringdans: de wederzijdse politiek solidariteit om verder samen de Belgische macht te delen. Alleen is er nog dat akkefietje: de verkiezingen op 25 mei eerstkomend.

 

Zouden Beke en Michel echt denken dat een parlementaire meerderheid kan gevormd worden zonder de N-VA (die waarschijnlijk de grootste partij wordt van België) en zonder de PS? Vanzelfsprekend weten ze wel beter. Maar deze poging tot het ‘verbelgischen’ van de kiesstrijd dient daar niet voor, het moet vooral de aandacht afleiden van het ware probleem, namelijk dat de Vlaamse partijen in Di Rupo I zich door hun deelname afhankelijk hebben gemaakt van de Franstalige steun. Het moet verdoezelen dat na de verkiezingen deze partijen, desnoods versterkt met Groen, absoluut geen probleem zullen hebben om een federale regering te vormen met de PS, maar wel met de N-VA. Alleen Di Rupo zal de PS moeten offeren. Maar ook dat zal geen obstakel zijn voor de nieuwe voorzitter, Paul Magnette.

 

Deze paringdans kreeg zelfs een leuk vervolg tijdens de daaropvolgende zondagse ‘Zevende Dag’. Het interview diende duidelijk om Open VLD te paaien. Ze moeten aan de Melsensstraat 34 heel ongelukkig geweest zijn met deze paringsdans. Daarom ook dat hij tijdens het interview (net zoals Open VLD) verklaarde het nationalisme te haten.  Lenniks’ ere burgemeester Willy De Waele, nog altijd Open VLD’er, doorprikte deze electorale grootspraak in een brief die meteen ook komaf maakt met het Franstalig nationalisme dat heel wat imperialistischer en nefaster is voor de communautaire vrede. Aanbevolen lectuur voor moedige niet-Flaminganten.

 

Beke liet nadien optekenen dat CD&V "nog altijd een federale regering met een meerderheid aan Vlaamse kant wil, maar daarvoor ligt de bal in het kamp van de N-VA."  Hiermee aangevend dat het in elk geval niet de schuld zal zijn van CD&V mochten ze toch in een federale regering met een Vlaamse  minderheid stappen. En eigenlijk heeft hij gelijk, want zelfs met een Vlaamse meerderheid blijft het in het federale België  een geblokkeerde meerderheid die zonder confederalisme blijft afhangen van de welwillendheid van de Franstaligen.

 

Vlaamse verdeeldheid

 

Terwijl er een Belgisch ‘Union fait la Force’ in de maak is, slagen de V-partijen er niet in om zich samen in te zetten voor een zelfstandiger Vlaanderen. We zijn toch zo sterk in het mekaar bekampen alhoewel iedereen weet dat dit nefast is voor het algemeen belang.

 

Dat de huidige zetelverdeling volgens de methode D’Hont nadelig is voor de Vlaamse partijen is bekend. Even terzijde, binnenkort mag u een onderbouwd alternatief voorstel verwachten. Ondertussen is het wel duidelijk dat wie de Belgische grendels wil doorbreken ten minste één keer zal moeten kiezen voor het algemeen Vlaams belang in plaats van het partijbelang.

 

Stel nu even dat LDD en VB enkel zouden opkomen voor de Vlaamse en Europese verkiezingen en ze hun kiezers aanbevelen om voor N-VA te stemmen op de federale kieslijst. Mits een winst voor N-VA kan het resulteren in een Vlaamsgezinde parlementaire meerderheid. Dat blijkt alvast uit de verkiezingsresultaten van 2010. Beseffen de Vlaamsgezinde organisaties wel voldoende hoeveel macht dergelijk resultaat zou opleveren? Maar ook hoeveel Vlaanderen verliest door het gebrek aan eendracht?

 

Waar blijft de steun van de Vlaamsgezinde bewegingen? Oh ja, er is een simpele antwoord: omdat het niet realistisch is. Welnu, precies daardoor blijft elke autonomie eveneens utopisch.

 

Hopelijk zullen de Vlaamsgezinde kiezers in mei 2014 zelf inzien dat ze beter kunnen dan deze verdeeldheid steunen in het stemhokje. Dat zou de uitdaging moeten zijn voor alle Vlaamsgezinde krachten.

 

 

Citaten

 

 

Knack persbericht van het Belgisch (!) artsensyndicaat (genoteerd door Louis Ide N-VA) over Onkelinx die weigert meer geld te geven aan het Vlaamse Rode Kruis voor stamceldonatie : “De financiering door het RIZIV hield tot op vandaag geen rekening met dat ongelijkmatige aanbod, zodat vandaag 100% van de Franstalige getypeerde en geregistreerde kandidaten worden gefinancierd tegenover slechts 21,7% van de Vlaamse kandidaten. De BVAS heeft aan het Verzekeringscomité voorgesteld om in de nieuwe overeenkomst rekening te houden met deze realiteit bij de verdeling van de financiële middelen. De BVAS vraagt om niet opnieuw een verdeling door te voeren op basis van een maximum van 5.000 typeringen en registraties voor de Service Francophone du Sang enerzijds, en van een maximum van 5.000 voor het Vlaamse Rode Kruis anderzijds. Solidariteit kent namelijk geen taal- of andere politieke grenzen”.

 

Onderzoeker Stefan Somers in een Vrije Tribune in Knack (20/01): “Hij spreekt zich uit tegen het confederalisme want slechts de voorpoort voor onafhankelikjkheid en stelt het Zwitsers federalisme als alternatief voor. “En in België kunnen we op communautair vlak twee bestemmingen kiezen: een onafhankelijk Vlaanderen als een soort Denemarken aan de Noordzee of een sterk gedecentraliseerd federaal België als een Zwitserland in de polders”. Anders gelezen, Somers kent blijkbaar onvoldoende het Zwitsers federalisme. Daar beslissen de kantons zelf wat ze federaal willen samen doen en niet het federale niveau zoals in België. Met andere woorden het confederale model zoals vroeger al voorgesteld door CD&V, Open VLD en nu door N-VA verschilt nauwelijks van het Zwitsers federale model. Blijkbaar is hij zonder te weten een partizaan van Bart De Wever.

 

Willy De Waele ere-burgemeester van Lennik in een open brief aan Charles Michel: “Als overtuigd nationalist heeft u er voor gezorgd dat in het gerechtelijk arrondissement Brussel enkel nog Franstalige procureurs en Franstalige arbeidsauditeurs kunnen benoemd worden. Als overtuigd nationalist heeft u er voor gezorgd dat de Franstaligen die in Vlaams-Brabant vrij hun woonplaats kozen, kunnen rekenen op Franstalige rechtsbedeling; dit komt vrij dicht in de buurt van etnisch nationalisme. Als overtuigd nationalist heeft u er voor gezorgd dat het Waalse gewest gedurende 10 jaar aanspraak maakt op een jaarlijkse dotatie van 300 miljoen € bovenop de royale bestaande financiële Vlaamse transfers. Als overtuigd nationalist heeft u er voor gezorgd dat het Brusselse gewest jaarlijks een geïndexeerde en recurrente toelage ten bedrage van 461 miljoen € zal krijgen zonder enig tegenprestatie die naam waardig. Als overtuigd nationalist heeft u er voor gezorgd dat de taal- en kiesvoorrechten van de Franstaligen in Vlaams-Brabant in de Grondwet werden verankerd”. Anders gelezen, het verguisde Vlaams-nationalisme is duidelijk veel vredelievender dan het Waals-Brussels nationalisme. Of wreken ze zich op Vlaanderen wegens de teloorgang van de Francofonie wereldwijd?

 

Pjotr

Liefde voor Brussel maakt blind

MEDIA EN POLITIEK  -   ANDERS GELEZEN

 

 

Opnieuw een klassieke Anders Gelezen: voor de enen een bron van inspiratie voor de anderen een bron van ergernis.

Brussels nationalisme

 

 

Dat Brussel ook in de komende verkiezingsstrijd zijn zeg wil hebben is niet ongewoon. Maar te veel liefde voor Brussel vanuit een anti-Vlaams ressentiment kan averechts werken.

In ‘Brusselsnieuws.be’ (08/01) laat Bert Anciaux (SP.A) zijn licht schijnen over de gevaren van het nieuw Brussels nationalisme. Anciaux laat het volgende optekenen: “Tot niet zo lang geleden zwaaiden hautaine francofone Brusselaars de plak over Vlaanderen en Wallonië. De geschiedenis van dit land staat bol van verfoeilijke praktijken van uitbuiting en vernedering. Onze taal en cultuur oogstten vooral misprijzen. In Brussel werd je als Vlaming beschimpt. Kerk, koning en kapitaal vormden de heersende drievuldigheid, gesmeed op een Franstalig aambeeld”.

Ondanks die voor Vlamingen weinig rooskleurige blik in de achteruitkijkspiegel ziet hij toch kansen voor Brussel als cement voor de Belgische constructie. Maar dan wel op één voorwaarde: dat Brussel geen eigen nationalisme ontwikkelt. Om het met zijn woorden te zeggen: “De zesde staatshervorming geeft de deelgebieden volop kansen op een beter beleid. Brussel kan nu vele uitdagingen aanpakken. Maar deze zegen verwordt tot een vloek, als de eigen pretentie overheerst op de wil om hoofdstad te zijn en de wil om géén concurrent voor Vlaanderen en Wallonië te spelen”.

Ancciaux heeft gelijk om zich zorgen te maken want die ‘Drievuldigheid’ van kerk, koning en kapitaal, is misschien niet meer zo machtig, maar er zijn nog voldoende hardleerse volgelingen. Zij zijn niet geïnteresseerd in de hoofdstedelijke functie die ten dienste staat van alle Belgen. Ze willen wel de eraan verbonden politieke macht verzilveren als een soort van waarborg tegen het aftakelingsproces van de federale staatsstructuur en royale financiële bonussen voor – nog altijd ontbrekend - goed bestuur. Hun nationalisme is als een Muur die bescherming moet bieden tegen een gemeenschappelijke ondergang in een Wallo-Brux federatie én tegen elke vorm van verantwoordelijkheid (lees afhankelijkheid) ten overstaan van buitenstaanders, in casu  Vlaanderen.

Zou Bert Anciaux echt denken dat deze ‘hautaine francofone Brusselaars’ wakker liggen van zijn mening? Mochten ze voor rede vatbaar zijn zouden ze al lang Vlaanderen omarmd hebben in plaats van hun francofonie te exporteren naar Vlaanderen en ondertussen de Vlamingen in Brussel als tweederangsburgers te behandelen.

Een Brusselse gazet

 

Afgelopen week kreeg ik een boos mailtje. Een lezer had naar aanleiding van een artikel over Brussel in De Morgen een reactie opgestuurd die geweigerd werd. Zijn commentaar: “Vandaag betoogt Douglas De Coninck in een lang opiniestuk in De Morgen (11/01) dat een Vlaming beter geen Nederlands spreekt in Brussel; en dat het tijd wordt dat er een einde komt aan de politieke overbescherming van die Vlaamse minderheid. Ik reageerde daarop met twee postings. In de eerste stelde ik dat ik het prima vond dat er een einde kwam aan die vermeende overbescherming, als in ruil ook de pariteit in de regering wegviel, net als de grendels in de grondwet. In de tweede posting stelde ik dat De Morgen een Nederlandstalige Le Soir is geworden: geen Vlaamse krant maar een Brusselse. Geen van beide postings werd op de site gepubliceerd. Terwijl postings afkomstig van de halvegare Pietje Pluk en scheldpartijen van de psychopaat ‘Frank vee’ (om nog te zwijgen van de linkse fanatici Marc Panaye en Jan Dirix) zonder enig probleem het filter passeren.

 

De dag erna kreeg ik over De Morgen een tweede mailtje, ditmaal naar aanleiding van de N-VA-nieuwjaarsreceptie in ‘Flanders Expo’.

 

De lezer citeert uit het artikel van journalist Tim F. Van der Mensbrugghe: “Voor de N-VA is er geen juistere plek om een feestje te houden. Flanders Expo symboliseert als geen ander het moderne Vlaanderen: een hoop blikken dozen met een Engelse naam waarrond een kluwen van autostrades en steenwegen ligt. Supermarkten en hoerenkoten op vijf minuten rijden: zo heeft de Vlaming het graag. Rakelings langs Flanders Expo scheert de R4, een ringweg waar er praktisch nooit file is, zodat je met gemak 120 kunt rijden, zelfs als je maar 90 mag...”. En zo voegt de gebelgde lezer eraan toe: Dat is nog een van de meer beschaafde tekstfragmenten, het gaat tenminste niet over de jaren dertig, wat verderop wél het geval is.

 

Laat mij er nog een citaat aan toevoegen:

“Aan één van de togen spot ik Kamerlid Ben Weyts. Vinnig baasje. Weyts zou een prima terrariumdier zijn als je niet houdt van reptielen: klein, neemt dus niet veel plaats in, maar wel levendig. Wel een tikkeltje territoriaal.

Minder vinnig oogt Liesbeth Homans. Wat ziet zij er weer droef uit, die mevrouw, alsof ze liever ergens anders was dan in Gent. Maar ze hoeft slechts iets raars te doen met haar wenkbrauwen en gerespecteerde journalisten volgen haar zeer gedwee naar de dansvloer.
Een grote lomperik strompelt tegen mij aan, ik bedwing mijn neiging hem een vuistslag toe te dienen. Mijn zelfbeheersing kwam weer van pas, want ik geloof dat het Jan Jambon was. Ik heb geen zin om aan zijn vrouw uit te leggen dat een Kamerlid misschien wel parlementair, maar niet fysiek onschendbaar is”. 

 

Bij zoveel objectieve journalistiek kan ik mij volmondig aansluiten bij de conclusie van de lezer: De Morgen is een Brusselse gazet geworden die Vlaanderen en de Vlamingen haat.

 

Ik geloof niet dat álle journalisten bij DM Vlamingenhaters zijn, maar één alvast wel. Naar aanleiding van een stukje over zijn geliefd Brussel en de volgens hem onvermijdelijke verfransing van Vlaams Brabant, schreef Douglas De Coninck mij het volgende (e-post van 17/12/2008): "Ik ben een paar jaar geleden (even) in Vlaanderen gaan wonen. Ik heb er nog steeds een trauma van: de extreme bekrompenheid, de lelijkheid, de kilheid van de mensen. Doe mij maar Brussel, de mix, de warmte, de drukte, de humor, de laissez-faire. ... Ik weet dat dat zeer persoonlijk en zeer subjectief is, maar ik val nog liever dood dan ooit terug in Vlaanderen te gaan wonen".

 

PS malgoverno

 

In De Tijd (7/01) heeft Louis Verbeke, voorzitter van de Vlerick Business School, grote moeite met de intransparantie van het PS-model (dat was nog voor de N-VA-nieuwjaarsreceptie  waar het ‘PS-model’ hét onderwerp was).

 

Een uittreksel: “La Libre titelde op 20 december dat het Waalse Gewest bijna twee keer meer schuld heeft dan het beweert (meer dan 11 miljard euro). Het verwijst naar het 25ste rapport van het Rekenhof gericht aan het Waals Parlement. De regering voldoet niet aan de normen van ‘régularité, sincérité et d’image de fidélité’. Met andere woorden, hun rekeningen zijn onbetrouwbaar. Als uw bedrijf een beoordeling van zijn externe auditor kreeg zoals de Waalse regering van het Rekenhof, dan zouden het management en de raad van bestuur moeten opstappen. Het is de schuld van het Rekenhof, zeggen de ministers Rudy Demotte (PS) en André Antoine (cdH) ‘sereen’, terwijl het gaat om de strengere Europese normen die consolidatie vereisen, voor iedereen gelden en (uiteraard) in Vlaanderen worden toegepast”.

 

Voorts heeft hij het over de blunders die beschreven worden in het jaarlijks rapport van het Rekenhof. Helaas is het ‘blunderboek’ al heel lang vermakelijke lectuur. Geen kat die daar nog overschrijft of belang aan hecht. Politiek België verdraagt geen transparantie en dus wordt elke blunder met een lachertje afgedaan. Hoelang nog?

 

Zo zal ook Verbeke’s oproep aan het Vlaams parlement om het Rekenhof om uitleg te vragen, zeer waarschijnlijk genegeerd worden. Nochtans zou dat zeer nuttig zijn. Zo kan immers aangetoond worden dat de (in Vlaanderen) onverkozen PS wel degelijk het beleid van de Vlaamse regering bemoeilijkt of zelfs in de weg staat.

 

Opmerkelijk is dat de Vlaamse  media nauwelijks aandacht hebben voor het ‘malgoverno’ van Wallonië en de Frans Gemeenschap. Minister van (Vlaamse) financiën, Muyters heeft duidelijk minder krediet bij deze kwaliteitspers. Verheugend is dat De Tijd hierop een uitzondering is.

 

Dat men volop ruimte geeft aan Paul De Grauwe die beweert dat meer autonomie voor Vlaanderen niet leidde tot betere economische resultaten, toont aan hoe ‘anders’ de geschreven pers omgaat met kritiek op de N-VA.

 

 

Citaten van de week

 

 

Lorin Parys in DS 13/01): Het percentage arme Amerikanen zakte van 17% in 1968, toen de Economic Opportunity Act van kracht werd, naar 11% in 1973. Of dat dankzij Johnson was of dankzij de economische boom, is niet duidelijk. In elk geval is die oorlog niet bepaald gewonnen vandaag. Maar zonder de initiatieven die Johnson door het Congres joeg, zouden nu geen 47 miljoen maar 94 miljoen Amerikanen arm zijn, beklemtonen de voorstanders. In het land dat we vaak als onbeschaafd brandmerken, leeft vandaag nog altijd een goede 15% van de bevolking onder de armoedegrens. Een schande.

Gelukkig betalen wij in België veel meer belastingen dan in het asociale Amerika zodat wij dergelijke armoedecijfers kunnen vermijden, denken wij. We geven dan ook een pak meer uit aan sociale overheidsuitgaven: in percentage van het bruto binnenlands product (bbp) zijn die uitgaven in de VS goed voor 20%, wij spenderen 30% van het bbp. Het resultaat daarvan? Wel, euh, grosso modo hetzelfde als in de VS. Ook bij ons leeft 15% van de bevolking in armoede. Dat is sterk, want in naam van de herverdeling legt onze overheid beslag op meer dan de helft van wat we in dit land produceren. Dat maakt ons tot wereldkampioenen solidariteit. Maar we presteren wat het resultaat betreft wel even slecht als landen die een pak minder uitgeven. Als Vredeseilanden even inefficiënt zou zijn, waren we al lang gestopt met het storten van een bijdrage.

 

Mia Doornaert (in DS 13/01): Als vrijheid degenereert tot gebrek aan verantwoordelijkheidszin, dan krijgen we helemaal geen ‘neoliberale maatschappij’, maar leven we onder besturen die steeds meer van ons belastinggeld uitgeven aan het opruimen van de schade van dat asociaal gedrag, en die zich steeds meer met ons persoonlijk leven (moeten) bemoeien. Want dat is nu de sfeer. Ik hoef de straten niet schoon te houden, ik mag luidruchtig en agressief en stomdronken zijn, ik mag klappen uitdelen en de boel kort en klein slaan, ‘de maatschappij’ moet het maar zien op te lossen.

Sommige GAS-boetes klinken absurd, inderdaad. Maar ze waren er nooit gekomen als burgerzin geen vies woord was geworden. De beste remedie ertegen? Herstel opvoeding in eer, het is hoog tijd. Anders gelezen, zou Mia nu pleiten voor  ‘moeders aan de haard’?

 

Tim F. Van der Mensbrugghe  in DM over de NJ-receptie van Open VLD: Journalisten doen vaak geheimzinnig over de partij van hun voorkeur. Ik niet. U mag gerust weten dat ik trouw en consequent stem op blauw. Ik vertel er u graag bij dat ik mij daar steeds dieper voor schaam. Kies Open Vld en je keert ontgoocheld terug.

 

Pjotr

 

De oogst van één dag

 

MEDIA EN POLITIEK  -  ANDERS GELEZEN

 

Wie begint er nu het nieuwe jaar met het doorsnuffelen van alle kranten en weekbladen, terwijl de Nieuwjaarwafeltjes van Destrooper uitnodigen tot een moment van ontspanning? Daarom deze week slechts de oogst van één dag  grasduinen in het persaanbod. Toch ruimschoots voldoende om een ganse ‘Anders Gelezen’ mee te vullen. Zes januari is ook een symbolische dag, want sinds 2011 de laatste dag van mijn vorig leven.

 

Philippe Moureaux in De Tijd

Philippe Moureaux, PS kopstuk die dankzij de zesde staathervorming meer geld en macht kreeg voor het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, en tot voor kort twintig jaar lang burgemeester was van Molenbeek, mag in De Tijd zijn gal spuwen op het te rechtse beleid van Di Rupo I. Met zijn links beleid in Molenbeek had hij duidelijk meer succes. Ten minste wanneer succes afgemeten wordt aan het aantal jaren dat men burgemeester mag zijn. Ondertussen zijn er al doden gevallen en is Molenbeek het voorbeeld van de totale mislukking van de Belgische immigratiepolitiek. Een politiek die zijn partij misbruikte omwille van het electoraal belang van de allochtonen. Over populisme gesproken. Dat hij dan nog de arrogantie heeft om N-VA en de Vlaamse ondernemers te vergelijken met het nationaal-socialisme ten tijde van … is geen ‘slip of the tongue’ maar een diepgewortelde overtuiging die leeft bij een deel van een ideologisch verstarde linkse elite. Waar de PS zelf naartoe wil is veel minder duidelijk en in elk geval onmogelijk zonder Vlaams geld. Wat we ondertussen wel met zekerheid weten is dat ‘zijn’ Molenbeek  zelfs tolerante linkse Vlamingen niet langer kan bekoren.

Wie Moureaux zegt, zegt Parti Socialiste en dan zouden de Vlaamse kiezers eens Artikel 1 van de partijstatuten van de PS moeten lezen (in vrije vertaling): “De Parti Socialiste - afgekort PS - wil op het terrein van de klassenstrijd, alle socialistische krachten van Wallonië en Brussel verenigen, zonder onderscheid van ras, geslacht, taal, nationaliteit, geloof of filosofische overtuiging, met als doel de macht te veroveren en de volledige emancipatie van de arbeiders te realiseren”. Een lovenswaardige doelstelling die meteen ook het gigantisch falen van de PS duidelijk maakt. Want, hoe anders kan men de armoede en werkloosheidscijfers in Wallonië en Brussel interpreteren? Deze partij heeft België kapot gemaakt en wil haar ‘échec’ verdoezelen door nu Vlaanderen te verarmen.

De uiteenvallende regering Di Rupo

Dat de regering Di Rupo in verkiezingsmodus verkeert en de ene excellentie de andere afblokt om electorale redenen is een steeds weerkerend fenomeen in parlementaire democratieën. Maar journalist Wim Winckelmans (DS) heeft daar een oplossing voor: ‘Wat zou Dehaene doen?’ vraagt hij. En het antwoord geeft hij erbij: “Een kleine twintig jaar geleden schreef Jean-Luc Dehaene (CD&V) als premier vervroegde verkiezingen uit, met onder meer als reden dat hij de verkiezingscampagne kort wou houden, om nadien zo snel mogelijk het nodige besparingsbeleid te kunnen hervatten”.

 

Zo loste Dehaene dat op. Jongleren met de verkiezingen. En waarom ook niet want of een regering nu een Vlaamse meerderheid of minderheid vertegenwoordigt is ook aan hem en de traditionele partijen niet besteed. Van gewezen premier Dehaene weten we dat zijn respect voor het parlement te vergelijken valt met het respect van de andere machtsgeile politici die symbool staan voor het complex staatsbestel. Het is niet omdat de kiezer foute keuzes maakt dat politici dat ook moeten doen.

 

Klein detail, deze oplossing kan niet wegens de Europese verkiezingen die vastliggen op 25 mei. ‘Anders was Dehaenes idee zeker voor herhaling vatbaar’ zo concludeert Winckelmans. Overigens een foute redenering want nergens staat geschreven dat de verkiezingen moeten samenvallen. Is het niet de nieuwe CD&V kopman voor het Vlaams parlement, Peter Van Rompuy, die pleit voor afzonderlijke - kort na mekaar gehouden - verkiezingen?

De ondemocratische werking van de regering

 

Onder deze titel in DS geeft Tinneke Beeckman scherpe kritiek op Di Rupo. Ze ergert zich aan de grendels waarover de federale overheid beschikt om de Franstalige minderheid te beschermen en meteen de Vlaamse meerderheid monddood te maken. Een zoveelste herhaling van de aanklacht die heel erg leeft bij de Gravensteengroep waar ze lid van is. Als alternatief pleit ze voor het federale systeem dat Canada hanteert voor de bescherming van de Franstalige minderheid in Québec. Verregaande autonomie is het antwoord. Deze autonomie heeft ook het voordeel dat ze federaal niet de meerderheid kan blokkeren.

Vertaald naar de Belgische situatie betekent dat een grote autonomie voor Wallonië (en dus ook voor Vlaanderen). Precies waar het confederaal denken van N-VA en CD&V over gaat. Alleen is voor CD&V deze denkpiste slechts onderdeel van het machtsdenken en niet van de overtuiging dat het een duurzame oplossing is voor een communautaire vrede. Hoe geloofwaardig N-VA nog zal zijn na de verkiezingen was tot voor kort zelfs nog geen vraag. Maar macht en geld kunnen van deze Vlaamse beweging al snel een partij als een ander maken.      

Een federale kieskring acht ze niet voldoende. Laat gewoon de meerderheid de meerderheid zijn. Voor haar Vlaamse vloek in de Francofone kerk bestaat er een simpele oplossing: de federale grendels.     

 

De dictatuur van de angst

De jongeren van Open VLD mochten in Knack eens hun gedacht neerpennen en zoveel is duidelijk: Bart De Wever gebruikt de angst voor moslimterreur om succes te behalen. Hun aanklacht: “De Wever beweert Westerse vrijheden te verdedigen. Tegelijk pleit hij voor bewakingscamera's, controle van internetverkeer en breidt hij GAS-boetes drastisch uit.”  Dat Open VLD de wetgeving inzake GAS-boetes goedkeurde en zowat elke gemeente daar een eigen interpretatie van maakt, zit deze jongeren niet lekker.

Hun conclusie is alvast heel moedig: “Onze samenleving heeft nood aan politici met moed. Politici die durven stellen dat we niet alles kunnen controleren. Politici die niet de symptomen maar de oorzaken bestrijden. We moeten durven aanvaarden dat niet elke maatregel die de veiligheid schijnbaar verhoogt daarom ook proportioneel is”.

Nu nog de eigen partijleiding overtuigen dat ze de laatste decennia niet moedig waren. Meer zelfs, hun beleid de dieperliggende oorzaak is van de maatschappelijke ontregeling. Maar toen waren ze daar niet mee bezig. Toen telde enkel het uitbouwen van individuele carrières. Verhofstadt en De Gucht zijn daar de sprekende voorbeelden van.

 

Citaten van de week

 

Steven Vanackere in DM (aanvaardt toch de derde plaats voor de Europese verkiezingen): Ik blijf me ervan bewust dat ik met deze derde plaats een zeer groot risico neem, maar ik ben niet van plan om op te geven. CD&V heeft met lijsttrekster Marianne Thyssen, Europees parlementslid Ivo Belet en mezelf een sterk trio om de waarden en de belangen van de Vlamingen in het Europees Parlement krachtig te verdedigen. Nu komt het erop aan de kiezers te overtuigen. Anders Gelezen zal bij tegenvallend resultaat de partij of het ACW wel zorgen voor een passende betrekking.

Hugo Camps in DM: Je mag er niet aan denken dat het Antwerpse matrakbewind straks nationaal wordt doorgetrokken in een nieuwe Vlaamse meerderheid. Nog even en een jointje op het Zuiderterras is goed voor de dood met de kogel. Hoezo Lichtstad? Homans en De Wever in rijlaarzen en met zweepje - ranselplebs als onze grote leiders. De Morgen-stond heeft goud in de mond.

Guido Lauwaert in Knack: Het gevaar bestaat daarom dat na mei 2014 emopartijen de macht zullen grijpen. En wie zal de schuld hiervoor krijgen? Grootbedrijven bestaan dus zonder het eigen kapitaal aan te spreken, en door handige trucs betalen ze geen belasting. De regering regelt loonmatiging, minder ontslagbescherming, hoest de opleiding van jonge arbeidskrachten op en laat het vuile werk opknappen door Maggie De Block, bijgenaamd Ma Dalton, zorgt voor meer aftrekposten, zodat de bedrijven kunstinstellingen kunnen sponsoren, waar ze handig gebruik van maken om vrijkaartjes op de beste rijen van de schouwburgen voor te versieren en een aparte ingang bij de gerenommeerde musea voor zichzelf, hun verwanten en hun vrienden. Anders gelezen, dat is ook een privilege van het Paleis dat al evenzeer zijn getrouwen bedient met ‘faveurkes’.

Tinneke Beeckman in DS: De federale politiek is geen opbeurend spektakel. Betekent dit dat het Vlaams bestuursniveau het altijd beter doet? Niet noodzakelijk. Soms dreigt Vlaanderen de zo vermaledijde Belgische ziektes – politieke benoemingen, gebrek aan transparantie, verkwisting – over te nemen. Maar een burger kan tenminste tegen Vlaamse politici stemmen wanneer die er in zijn ogen een zootje van maken. Dat is niet veel, maar wel een noodzakelijk begin. Anders gelezen, nu zelfs Herman De Croo de kans krijgt om de kiemen van de Belgische ziekte te verspreiden in het Vlaams parlement, zal het er niet op verbeteren.

Waarom worden die oude krokodillen niet afgevoerd in plaats van opgevoerd?

Pjotr