Wat men niet leest in kwaliteitskranten

Anders gelezen

Memoires

Er werd heel wat aandacht besteed aan de memoires van Jean-Luc Dehaene. Voor de lezer met doorgaans weinig tijd en nog minder betrokkenheid volstaat ongetwijfeld een korte bloemlezing. Dat komt enkele journalisten goed uit, want dan volstaat het om enkele quotes te citeren zonder die dikke turf helemaal te moeten verteren. Weinig kritische stemmen gehoord of gelezen tenzij in Knack waar Rik Van Cauwelaert zijn bijdrage afsluit met de volgende bedenking: “Maar die beslissende stap, de uitvoering van artikel 35 – een copernicaanse revolutie, zoals hij zelf zegt – die heeft Dehaene niet gezet. Hij koos voor het beproefde communautaire gemarchandeer dat er uiteindelijk toe heeft geleid dat, naar het woord van wijlen Frans Verleyen in Knack, het federale koninkrijk nog steeds door wederzijdse chantage bij elkaar wordt gehouden. Als het erop aankwam, koos Dehaene altijd voor de gevestigde machten en de conventies die in het politieke establishment gelden en die hem naar de raden van bestuur van InBev en Umicore hebben geloodst. Onder het non-conformistische vernis, de rolkraag, de verbale botheid, bleek uiteindelijk toch een Brugse bourgeoisjongen te schuilen. Een beetje contrair, maar uiteindelijk toch niet gevaarlijk.”

Doorheen alle commentaren die ik las en hoorde van mensen uit zijn omgeving is Dehaene zonder twijfel een machtspoliticus die zich nooit wou vastpinnen op wat onhaalbaar leek voor hem of zijn imago van loodgieter kon schaden. Dat hij tegelijk als jongere zijn partij bestempelde als een hoer die steeds haar principes opgaf, zegt vooral veel over zijn opportunisme. Zoals Herman Van Rompuy ooit zei – en hij kan het weten - moet men zeer ambitieus zijn wil men premier worden van dit door gesjacher aan elkaar hangend land. Dat zijn jarenlange uitoefening van de macht als kabinetsmedewerker hem afkerig maakte van het in zijn ogen populistische hengelen naar stemmen mag niemand verbazen. Zijn denigrerende opsplitsing van politici die stemmen halen en politici die bekwaam zijn om te regeren is pijnlijk voor wie wel gelooft in het belang van verkiezingen (en geloven in politici die woord houden). Zijn opmerkingen over een onaangepast parlementair systeem passen perfect in deze overtuiging. Het is dan ook niet onlogisch dat hij deze vorm van politiek bedrijven onaangepast vindt in de nieuwe tijd, maar hij vergeet er wel bij te zeggen/schrijven dat hijzelf in zijn tijd al de parlementaire democratie een knauw gaf door te regeren “bij volmacht”. Overigens is het ook Van Cauwelaert opgevallen dat de memoires hiaten bevatten. In de zeer interessante reeks over “Het vaderland” verwijst hij naar enkele vergetelheden, waaronder de Agusta- en Dassaultzaak.

Dat Dehaene volgens mensen uit zijn omgeving nu aan “het cashen is” geeft aan dat hij zijn partij al een tijdje ontgroeid is. De machtscentra buiten de politiek zijn hem veel dierbaarder geworden en daarom vindt hij – net zoals de in vorige Anders Gelezen vermeldde Luc Van Steenkiste – dat de wisselwerking tussen politiek en de privésector zo belangrijk is. Wat zij gemeen hebben is dat ze deel uitmaken van de “inner circle”, het Belgisch establishment dat zich nooit veel gelegen liet aan de regels die gelden voor de doorsnee Belg. Een reactie op mijn bijdrage in de vorige Anders Gelezen over de al of niet gegronde verdenkingen tegen Van Steenkiste wegens handelen met voorkennis versterkt het vermoeden dat deze beschuldigingen geen wilde geruchten zijn. Daarom is het van het grootste algemeen belang om te weten wie nog allemaal – naast het bekende geval van Bois Sauvage en de familie De Gucht eveneens profiteerde van de connecties op het hoogste niveau. Nog belangrijker is het om te weten welke rol politici speelden – meer precies de regering - in het verspreiden van informatie die gebruikt werd om dergelijke plotse en omvangrijke verkoop van Fortis aandelen op gang te brengen? Zou het, bij afwezigheid van een ziende Vrouwe Justitia, niet een opdracht zijn van de media om hier duidelijkheid te scheppen, al was het maar om het onrechtvaardig onderscheid tussen geprivilegieerden en gewone beleggers in kaart te brengen.

Zelfs in de dood doodgezwegen

Dat de media de dood van Prof emeritus Juul Hannes niet eens vermeldden is zo’n geval van ontkenning tot in de dood. Juul Hannes van de Gentse universiteit was de academicus die aan de hand van een becijferde studie aantoonde dat er nooit zoiets als transfers geweest zijn van Zuid naar Noord. Ook Franstalige academici die zijn resultaten onderzochten hebben nooit kunnen aantonen dat hij fout zat. Maar de resultaten van al dat monnikenwerk zijn blijkbaar veel minder belangrijk dan de mening van academici die wekelijks hun persoonlijke visie – zonder argumentatie – mogen kond doen aan de lezers. Toen mediawatcher Frank Thevissen hierover een vraag stelde aan dS kreeg hij van ombudsman Tom Naegels een halfslachtig antwoord dat erop neerkwam dat de redactie van de krant de informatie over de dood te laat kreeg en het daarom géén vermeldenswaardig nieuws meer was.

Waar dS wel plaats voor had (15 mei) was een bijdrage over hulpprojecten in Palestina die door Israël werden vernietigd. In Joods Actueel kwam hierop een tegenwoord – waarom niet in dS? – waaruit blijkt dat de voorstelling van de feiten in het artikel van dS misleidend is. Daarvoor verwijst men naar de Oslo akkoorden die zowel door de Israëli’s als de Palestijnen werden ondertekend. Even citeren uit het wederwoord: “De bedoeling van deze akkoorden was de Palestijnen de volledige vrijheid te geven om zelf hun administratie te regelen, van de ophaling van huisvuil tot het bouwen van scholen. En dat is goed gelukt ook want onder dit akkoord valt 96% van de Palestijnse bevolking in Zone A en B. Dat betekent dat ze zelfstandig kunnen instaan en beslissingen nemen over alle administratieve taken, dus ook het uitreiken van bouwvergunningen. Slechts 4% van de Palestijnen zou nog onder Israëlische controle ressorteren. Al bij al toch een zeer gunstige regeling voor de Palestijnen, trouwens dat was de reden dat ze samen met Israël het akkoord ook hebben goedgekeurd. Het artikel in De Standaard ging dus over de problemen voor die overige 4%. Maar dat kon je nergens lezen in het stuk waardoor je als lezer niet anders kon dan concluderen dat Israël alle projecten van ngo’s dwarsboomt. (…) Vergunningen worden vaak geweigerd en de procedure is enorm tijdrovend en discriminerend”, stelt Broederlijk Delen in het artikel. Dat is manifest onjuist. “Van de 182 projecten die voor 2011 werden ingediend voor zone C kregen 119 wél toestemming, in 19 gevallen was er een weigering terwijl 44 projecten nog wachten op een goedkeuring”, aldus de officiële cijfers van Jason Edelstein, communicatie directeur van NGO Monitor, Jason Edelstein, tegen Joods Actueel. (…) Dat de procedure tijdrovend is klopt dan weer wel, maar daar zijn goede redenen voor. Elk project moet goed worden geanalyseerd omdat na de final-status onderhandelingen, die er ooit zitten aan te komen, het mogelijk is dat het grondgebied nog van eigenaar kan wisselen. Indien Israël nu een project zou goedkeuren waarbij het gebied later, in een akkoord, onder Israëlische controle zal vallen, dan zijn de Europese subsidies voor Palestijnse projecten eveneens een maat voor niets geweest. De hamvraag is dus of NGO’s zelf niet achteloos met Europese/Belgische gelden omspringen. (…) Dat ngo’s, waaronder Broederlijk Delen, liever focussen op de 4% procent van het gebied waar inderdaad de procedures om voornoemde redenen minder eenvoudig zijn – terwijl aan de overgrote meerderheid, 96% van de Palestijnse bevolking, wordt voorbij gegaan – is geen toonbeeld van vredeswil. (…)Wat mij betreft is de auteur van het artikel in De Standaard mee verantwoordelijk voor de eenzijdige berichtgeving, dat had kunnen voorkomen worden door het principe van woord en wederwoord te respecteren”. Einde citaat. Anders Gelezen: nu nog wachten op de excuses van de redactie van dS of een wederwoord van Tom Naegels waarin hij bewijst dat ook de bijdrage in Joods Actueel eenzijdig is.

Big business

DT (11/5) maakt melding van de 37 miljoen euro overheidsgeld die naar de partijkassen vloeide. In hun gemeenschappelijke oorlogskas zit nu zo’n slordige 80 miljoen euro (nog altijd 3,2 miljard BEF). De rijkste partij is het Vlaams Belang, met een balanstotaal van 15,5 miljoen euro. De N-VA maakte een steile klim. Twee jaar geleden was de partij nog maar een goede 5 miljoen euro waard. Dat is intussen gestegen tot 12,8 miljoen euro. Door de verkiezingsoverwinning in 2010 kan ze rekenen op een pak meer overheidsgeld. Aan Franstalige kant scoren de socialisten het best, met een balanstotaal van 17,9 miljoen euro is het de rijkste partij van België. Anders Gelezen: deze omvangrijke partijdotaties zijn onderdeel van de Belgische ziekte: graaizucht.

Oude politieke cultuur leeft nog altijd in Wallonië

Le nouveau numéro de la revue "Diagnostic", publiée par le Gerfa (Groupe d’étude et de réforme de la fonction administrative), pourrait créer pas mal de houle dans les eaux troubles du clientélisme. En effet, dans son édition de mai, qui sort ce lundi, "Diagnostic" balance nom par nom l’étiquette politique des 65 directeurs fraîchement désignés au Service public de Wallonie (SPW), l’administration régionale wallonne. Le bilan est sévère : c’est un véritable raz-de-marée pour le Parti socialiste. Selon le Gerfa, 37 directeurs sont PS, soit 57 % des postes. Et les autres partis ? Le CDH se classe en deuxième position en "plaçant" 19 directeurs (environ 23 %), le MR est troisième, avec tout de même 6 postes. Quant à Ecolo, qui figure pourtant dans la coalition Olivier du gouvernement wallon, seuls deux directeurs "verts" sont nommés. Enfin, le dernier poste revient à un "indépendant" que l’on ne peut classer dans aucun des partis politiques francophones. Anders Gelezen :politieke vrenieuwing en de PS gaan niet samen.

Voor wie geld heeft is het makkelijker

Terwijl veel gewone Grieken in de armoede terechtkwamen verdween heel veel geld naar het buitenland. Ook hier zijn het de armen of onwetenden die opdraaien voor de schade. Maar toch even herhalen dat er van een bankencrisis nog geen sprake was toen de linkse regeringen het land (zowel financieel als economisch) mismeesterden. In LLB las ik volgend interessante bijdrage: “C’ est peut-être une pure coïncidence, mais le cas le plus ancien connu d’une faillite d’un « état » se situe aussi en Grèce, au 4^e siècle avant Jésus Christ : à cette époque les 13 villes-états de la Confédération Ionienne n’étaient plus capables de payer leurs dettes au temple d’Apollon à Delos. Ce temple jouait le rôle d’organe de financement central pour cette Confédération. La caisse du temple a dû accepter une perte de 80% sur les sommes à percevoir. Mais venons un peu plus près dans le temps. Les Grecs sont devenus indépendants après une guerre révolutionnaire contre les Turcs. Cette guerre a commencé en 1821 et dès 1824 les « rebelles » ont emprunté  de grosses sommes à la bourse de Londres. Mais ….. déjà deux ans plus tard ils n’étaient plus en mesure de rembourser leurs emprunts …  (…) La grande crise de 1929 faisait mal à toute l’Europe, mais pendant que la plupart des pays se remettaient de cette catastrophe, en 1932 la Grèce, une fois de plus ne pouvait plus rembourser ses dettes. Cette faillite n’a pris fin qu’ en …. 1964 !! Sans compter la crise actuelle, la Grèce a donc été en défaut de payement de ses dettes pendant plus de 90 ans ….. Et ensuite est venu l'Euro: en 1999, 17 pays ont formé la zone Euro avec une monnaie unique. Ils seront rejoint par la Grèce déjà deux ans plus tard: en 2001. Et voilà: depuis cinq ans le pays connait de nouveau des difficultés financières, et de nouveau la Grèce appelle au secours. Le 20 février 2012, provisoirement une nouvelle faillite a été évité, grâce à un crédit supplémentaire de 130 Milliards d’Euro de la part des pays de l’Europe, de l'effacement de plus de 100 Milliards d'Euros de dettes, et l'instauration d'un contrôle. Bron : Internet / www.deredactie.be   17/02/2012.

1,3 miljoen allochtonen stemplichtigen bij gemeenteraadsverkiezingen

HBL: Volgens berekeningen van socioloog Jan Hertogen zullen circa 1,3 miljoen allochtonen deelnemen aan de gemeenteraadsverkiezingen. Ze hebben stemplicht omdat ze Belg zijn geworden (1,1 miljoen) of omdat ze zich zullen inschrijven voor de verkiezingen (0,2 miljoen). Dit houdt in dat 16,7 procent van de stemplichtigen in oktober oorspronkelijk van vreemde afkomst zal zijn. Maar er zijn grote verschillen tussen de regio’s en tussen de steden: Vlaams gewest 9,8 procent, Waals gewest 18,1 procent, Brussels gewest 62,3 procent, Antwerpen 36,3 procent, Gent 25,8 procent en Mechelen 22,8 procent. Van de Turken is ondertussen 89,2 procent stemplichtig. Bij de Marokkanen is dat 88,4 procent, bij de Italianen 75,4 procent, bij de Fransen 56,2 procent en bij de Nederlanders 47,8 procent. Van de 575.000 vreemdelingen die niet zullen deelnemen aan de gemeenteraadsverkiezingen, komen er zo’n 100.000 van buiten de Europese Unie en circa 475.000 van binnen de Europese Unie, van wie 95.000 Fransen en 93.300 Nederlanders.

Pjotr

Het is niet allemaal politiek wel mediatiek

ANDERS GELEZEN

Een trouwe lezer betreurde dat Anders Nieuws niet meer zo breed gaat als weleer. Dat de focus teveel ligt op de politiek en vooral het communautaire. Voor deze opmerkzaamheid kan ik alleen maar respect hebben. Sinds het begin in 2003 heb ik in mijn Nieuwsbrief “Anders Nieuws”, onderwerpen behandeld die inderdaad ruimer gingen dan de politiek maar wel altijd te maken hadden met de manier waarop de media de informatie verspreidden. De nieuwsbrief was bedoeld om de lezers te confronteren met mediaberichten die ten minste om enige kritische bemerkingen vroegen. Helaas heb ik deze nieuwsbrief “Anderes Nieuws” wegens tijdsgebrek moeten stopzetten en bleef voorlopig enkel nog mijn opiniebijdrage “Anders Gelezen” over. Een verklaring, maar de kritiek van deze lezer is wel terecht en om het goed te maken wil ik voortaan in mijn opiniebijdragen ook niet-politieke onderwerpen eens anders lezen. Te beginnen met deze bijdrage, maar eerst toch nog terugblikken op de recente mediakritiek en de reactie van de media.

Niet de kritiek stoort de media, wel de boodschapper

Het eerste wat opvalt is de overweldigende aandacht die de media schenken aan De Wevers’ uithaal. Eigenlijk verbazingwekkend als men bedenkt dat totnogtoe de toenemende kritiek door de betrokken media werd doodgezwegen. Het moet dus zijn dat men geen belang hecht aan de kritiek zelf maar wel wanneer een bekend persoon kritiek spuit. Minder bekende mediacritici – hoe beslagen soms ook in deze materie – worden weggezet als verzuurden en vervolgens genegeerd. Leo Neels heeft het in Knack over een marginaal e-medium dat De Wevers’ klacht verspreidde en dat hij zelfs niet bij naam noemt – bedoeld wordt de webstek Apache – maar blijkbaar toch wel zo belangrijk dat iedereen, Neels incluis, erop reageerden.

In dS was het zelfs de hoofdredacteur, Bart Sturtewagen, die op de opiniebladzijden – de bladzijden waarvoor de redactie géén verantwoordelijkheid neemt - reageerde op De Wever zijn verwijt. Overigens een lezenswaardige bijdrage met als titel “De hond van De Wever” die refereert naar de bewering van De Wever als zou geen hond nog de media vertrouwen. De bijtitel “Wat de mediakritiek over de mediacriticus leert” geeft aan dat Sturtewagen zich niet beperkt tot het verdedigen van zijn redactie, maar De Wever en met hem alle critici van repliek wil dienen. Dat doet hij op een klassieke manier: door eerst toe te geven dat er inderdaad fouten worden gemaakt, om vervolgens de critici neer te sabelen. Citaat: “Media maken fouten. Dat is een tautologie, om hem meteen maar te citeren. Sommige media maken zich misschien geen zorgen over het effect daarvan op hun geloofwaardigheid. Het moet zijn dat geloofwaardigheid niet hun belangrijkste aandachtspunt is. Voor andere, zoals degene die ik de eer heb te mogen dienen, is de wetenschap dat we vele fouten maken een permanente obsessie. De gedachte dat wat we onze lezers brengen fataal onvolkomen is, kwelt ons onophoudelijk. Toch gaan we er koppig mee door.”

Zo te horen zou men voor minder medelijden hebben met die arme redactie van dS. Maar is zijn kwelling gemeend? Ik wil hem wel geloven maar zolang journalisten van zijn krant eenzijdige stukjes mogen blijven schrijven en zo de lezer in een bepaalde denkrichting duwen, vrees ik dat zijn emotionele reactie slechts schone schijn is. Voor wie een voorbeeld van eenzijdige berichtgeving wil lezen: dS 9 mei, Reynebeau met als titel: “Terug naar Zoetenaaie” over bekrompen (West-) Vlamingen die blij zijn met een universitaire instelling in Kortrijk. Reynebeau’s conclusie leest als volgt: “Vlaanderen mag wel groeien in autonomie, het wordt er niet ruimdenkender op. Toch niet het officiële Vlaanderen. Sommige politici vinden het al ongehoord dat de VUB sommige bijzondere opleidingen in het Engels wil organiseren, en daarbij 'lonkt' naar de ULB, versta: wil samenwerken met een Franstalige universiteit. Hopelijk vinden ze het niet erg dat de VUB nu gaat samenwerken met universiteiten uit Bric-land Brazilië. Anders blijft Zoetenaaie de maat der dingen.” Is dat de kwaliteitsjournalistiek die Sturtewagen in zijn opiniestukje verdedigt?

Even verder zet hij de tegenaanval in: “Mediakritiek wordt pas interessant als het uitgangspunt wordt aanvaard dat perfectie niet alleen onbereikbaar is, maar zelfs te vuur en te zwaard bestreden moet worden. Die perfectie kan immers alleen bestaan voor degene die het voorrecht heeft de definitie ervan te bepalen. Het is door de botsing met het imperfecte dat verheldering optreedt.” Toch wel even slikken bij deze boude bewering. Zijn boodschap is dus dat perfectie niet mogelijk is en daarom elke kritiek ongepast. Zo geeft Sturtewagen een vrijgeleide voor elke eenzijdige journalistieke bijdrage die berust op gis- en plakwerk, op ongecontroleerde informatie of het negeren van contra-argumenten, waardoor het artikel slechts een afspiegeling is van de invalshoek van de journalist. Dat is fout, want kwaliteitsduiding veronderstelt ten minste dat de journalist zelf zoekt naar de waarheid vooraleer deze aan de lezer/kijker/luisteraar te presenteren. Omdat de som van foute of onvolledige informatie de lezer niet per definitie dichter bij de waarheid brengt. Het maakt het de journalisten alleen gemakkelijker om niet gehinderd door enige kennis erop los te schrijven. Onder meer dat gebrek wordt door de critici aangehaald en niet tegengesproken door Sturtewagen. Er zijn overigens wel redelijke argumenten waarom journalisten soms te selectief zijn in hun bronnenonderzoek: ze zijn met te weinig om elke dag degelijke kwaliteit te kunnen produceren (de kranten werden alsmaar dikker, het aantal journalisten groeide niet evenredig) en ze doen dikwijls aan autocensuur om de bestuurders of de sponsors van hun medium niet voor het hoofd te stoten. De onachtzame lezer zal hiervan niets merken, vermits het vooral gaat om artikels die niet gepubliceerd worden, wegens “niet passen” voor opname in de krant/weekblad/TV of radioprogramma. Maar de grootste fout in Sturtewagens’ redenering las ik in het deel waar hij beweert dat de krant niet wil beïnvloeden; citaat: “Tenzij men zou beweren dat lezers en kijkers slechts schapen zijn die zich willoos laten lijmen door perfide opinies die de hunne niet zijn. De journalist of politicus die zo cynisch is geworden om dat te geloven, moet ermee ophouden.” Welaan, mijnheer de hoofdredacteur, indien u dan toch overtuigd bent dat de lezer zelf kan nadenken en dus recht heeft op een eigen mening, zou u mij dan kunnen verklaren waarom die mening zonder schelden geweigerd wordt in de online-krant? Waarom uit onderzoek van een lezer blijkt dat meer dan honderd lezers eraf gegooid werden volgens uw regels die niet ter discussie staan en waar het tegenwoord boutweg geweigerd wordt. Wanneer de redactie van dS het werkelijk goed voor heeft met lezerskritiek zou ze misschien kunnen beginnen om respect te hebben voor hun bedenkingen en zou Sturtewagen als hoofdredacteur het voorbeeld moeten geven en critici niet afschepen met een arrogante “wij kiezen zelf met wie we spreken en wanneer”.

Sturtewagens’ voorganger als hoofdredacteur, Peter Vandermeersch, schreef in dS van 2 nov 2009 het volgende naar aanleiding van de veroordeling van een journalist van HLN: “ (…) Het vertrouwen van de bevolking in ons, de media, sluimert op een absoluut dieptepunt. Dat hebben wij, journalisten, in de eerste plaats aan onszelf te wijten. Als wij, de journalisten die zo graag andere beroepsgroepen kapittelen, niet harder en kritischer worden voor ons eigen werk én voor dat van onze collega's, moeten de rechters dat doen.” Maar of PVDM dat meende is zeer twijfelachtig vermits hij kort nadien de journalist van HLN die in de fout ging aanwierf voor de Corelio kranten. Het zou best kunnen dat hij in deze de belangen van bepaalde sponsors verdedigde.

In de spiegel kijken kan helpen.

In de Anders Gelezen van 11 oktober 2009 schreef ik onder deze titel “In de spiegel kijken kan helpen” een stukje in verband met de voorlopige hechtenis van Luc Van Steenkiste, verdacht van voorkennis. Toen was er nogal wat ophef en vonden de enen het onaanvaardbaar dat hij de gevangenis in moest terwijl anderen het normaal vonden. Het is nog wachten op het proces maar ook toen waren de media er snel bij om een oordeel te vellen.

In De Tijd (03/10/2009) las men onder meer het volgende: Auteur: Frank Demets. Titel: De vingerafdrukken van de wiiteboordcrimineel. Citaat: “Hierin komen de onderzoekers aan het woord en daaruit blijkt dat het niet gaat om amateurs en hun werk niet berust op willekeur en vertelseltjes.” In De Tijd van 5 mei 2012 interviewt Piet Depuydt Van Steenkiste die aan de vooravond staat van zijn afscheid als industrieel. Een zeer lang en positief verhaal. Media die veroordelen en later de spons over het verleden vegen zonder gerechtelijke uitspraak, het kan blijkbaar allemaal. Een citaat uit het laatste interview: “Luc Vansteenkiste (64) is een wroeter. Zoveel is duidelijk. Iemand bij wie het arbeidsethos ingebakken zit. Een doener en een doorzetter: altijd bezig, nooit voldaan. Het zat er al van kindsbeen in. Maar een entrepreneur? Iemand die bereid was de nodige risico's te nemen? Daaraan heeft hij lang getwijfeld. 'Het patroon van de klassieke loopbaan - een hoger diploma halen en dan werk vinden als loontrekkende - hield me jaren gevangen', bekent hij. Tot hij in 1998 de stap zette, samen met enkele bevriende partijen in Recticel investeerde en daarvoor zijn nek uitstak. Miljoenen euro's leende hij voor een klein persoonlijk belang: 2 tot 3 procent van de aandelen. Het was de prijs die hij als CEO van het bedrijf moest betalen om zijn eigen baas te worden. Hij kreeg er ook veel voor terug: een uniek Vlaams netwerk, de mogelijkheid om voorzitter te worden van het Verbond van Belgische Ondernemingen (VBO) en een entreekaartje tot de top van de Belgische haute finance. 'Recticel heeft mijn leven veranderd. Punt, amen en uit.”

Mijn conclusie in 2009 las als volgt: “Na het lezen van de vele bijdragen en de nog talrijker reacties van gewone mensen kwam ik niet tot een duidelijke mening maar wel tot een rustgevende gedachte: ook al zullen wellicht velen hun straf ontlopen, wanneer ze ’s morgens in hun badkamer voor de spiegel staan zullen ze merken dat er een verschil is tussen vooraanstaand en hoogstaand. Ook maquillage kan dat niet verbergen.” Maar zou ik na het lezen van het hiervoor geciteerde recente interview in De Tijd vandaag nog hetzelfde schrijven? Hoe kan mijn groot respect voor mensen die ondernemen – en hun eigen geld riskeren - overeind blijven en tegelijk een gezonde vorm van wantrouwen blijven koesteren tegenover het “ons kent ons” wereldje dat hij ook in het laatste interview verdedigt?

De feiten zijn bekend (DT 10/05): Op 3 oktober 2008 verkochten Bois Sauvage en enkele toplui van de holding waarvan Van Steenkiste bestuurder is voor miljoenen euro Fortis aandelen die kort erop kelderden. Van Steenkiste die ook bestuurder is bij Fortis en dus wist van het nakende debacle zou zijn voorkennis doorgespeeld hebben. Het is nu wachten op een uitspraak, maar ook een gerechtelijke uitspraak zal het wantrouwen niet wegnemen, want Vrouwe Justitie blijft nu eenmaal blind voor daden die niet bewezen kunnen worden. Allemaal puur toeval zoals ook het geval was voor de familie De Gucht. Dus ja, in sommige gevallen blijft enkel de spiegel die het verschil kan zien tussen een integer man of een witteboordencrimineel.

Ondertussen zijn er talrijke andere voorbeelden van vooraanstaanden die verdacht worden van voorkennis of waar torenhoge vragen rijzen bij de vermenging van hun politiek mandaat met bestuurderszitjes of die zich financieel laten verwennen nadat ze de politiek vaarwel zegden. Wat mij verbaast is dat de media duidelijk geen zin hebben om hierover uitsluitsel te brengen door zelf op onderzoek uit te gaan. Nochtans is onderzoeksjournalistiek een belangrijke vorm van kwaliteitsjournalistiek.

Pjotr

Over media en politiek, oude en nieuwe verhalen

ANDERS GELEZEN

Zo mager het vorige week was, zo vruchtbaar waren de pennenvruchten van politici en opiniemakers deze week. Twee thema’s: oude en nieuwe verhalen over de Vlaamse beweging en de media die na de onthullingen over ongewenste intimiteiten door BV’s de volle laag krijgen van een toppoliticus. We beginnen met het tweede want ongehoord in Vlaanderen, ondenkbaar in het officiële België. Eens Anders Lezen.

Media en politiek

Bart De Wever moet danig gekwetst zijn door de mediaveroordeling van Pol Van Den Driessche en Jos Ghysen. Zo blijkt toch uit een interview met Tom Cochez (nieuwssite “http://www.apache.be/) waarin De Wever letterlijk zegt, “De media hebben een gigantisch probleem. Geen hond gelooft ze nog. Mochten ze buiten komen, ze zouden het zelf vaststellen. Geloof me, ik ben lang niet de enige politicus die dat vindt. Achter de schermen denken velen zoals ik. De media worden uitgespuwd, maar niemand durft het luidop te zeggen. Allemaal hebben ze schrik. Wel, ik ben het beu om nog langer te zwijgen. Volgens De Wever worden de grenzen in de media "naar beneden verlegd aan een verschroeiend tempo". "Ik heb dat de voorbije jaren voor mijn neus zien gebeuren en niemand roept halt. Neem nu de zaak Jos Ghysen. Ik spreek me niet uit over de feiten zelf. Ik stel enkel vast dat die man live op televisie wordt beschuldigd en eigenlijk meteen al schuldig wordt bevonden. Dat is toch ongezien? ", stelt hij. De Wever gelooft niet dat de media zichzelf zullen bijsturen. En het is volgens hem ook niet aan de overheid om in te grijpen. "Maar je kan als politicus wel zeggen: Hier stopt het. Ik doe niet meer mee", zegt hij.

Eind april had dezelfde Tom Cochez op de webstek van Apache een artikel gepost waarin hij beweert dat Pol Van Den Driessche en Luc Van Der Kelen samen dineerden om de verdedigingsstrategie tegen Humo te bespreken. De volgende dag nam Van Der Kelen als hoofdredacteur in HLN de verdediging van PVDD op zich. Een citaat uit dit artikel: “Voor wie er nog moest aan twijfelen: er bestaat wel degelijk zoiets als een old boys netwerk in de Wetstraat: politici en gesettelde Wetstraat-journalisten die, veel meer dan gezond is voor een democratie, op de hoogte zijn van elkanders reilen en zeilen. Mensen die handelen in nieuws, primeurs en politieke strategieën, die samen wikken en beschikken over wat waar en wanneer mag en kan geschreven worden. Voor alle duidelijkheid: niet iedereen in de Wetstraat danst even enthousiast mee in dat spektakel - zowel van de kant van politici als van de kant van journalisten - maar de krijtlijnen zijn bijzonder dwingend: muurbloempjes moeten het immers stellen zonder ‘gekregen’ primeurs of ‘gekregen’ ruimte in de krant. (…)Maar hoe gaat zoiets concreet? Hoe sluiten de gelederen zich? Of terug naar de hamvraag: hoe kwam het dat, nog voor Humo goed en wel in de krantenwinkel lag, de strategie van de tegenaanval al netjes uitgetekend was? Verschillende bronnen bevestigen aan Apache dat Luc Van der Kelen en Pol Van den Driessche, kort nadat die laatste door Humo werd gebeld voor een reactie, samen op restaurant zaten om de tegenaanval vorm te geven.”

In Knack konden we deze week lezen dat de Brugse burgemeester Patrick Moenaert denkt aan een afrekening in het milieu van de journalisten waar Pol Van Den Driessche het slachtoffer van werd. Alvast mogelijkheden genoeg maar het oogt niet fraai voor de betrokken media.

Dat een politicus die zelf in de media ruim aan bod komt zoiets laat optekenen is ronduit opzienbarend. Het getuigt van moed maar ook hier zullen critici van De Wever wel en andere invalshoek hebben. Zo was er verklaard politiek tegenstander, Dave Sinardet, die in De Morgen Bart De Wever verweet om eenzijdige kritiek te leveren. Zijn argument daarvoor is dat De Wever dan ook had moeten spreken over de personencultus in de media en de BV cultuur waar hijzelf – De Wever – zijn voordeel mee doet. Dat Sinardet een ander fenomeen erbij moet halen bewijst impliciet zijn onvermogen om de stelling van BDW tegen te spreken. Dan maar alles op een hoopje gooien. Overigens zou Sinardet zich misschien beter zorgen maken over zijn eigen geloofwaardigheid. Zijn onzindelijk gebruik van een academische titel om de politieke boodschap van de PAVIA groep - een federale kieskring op maat van de Franstaligen en met behoud van alle grendels - tot in den treure te herhalen in zijn column in dS doet sterk vermoeden dat hij een politieke agenda volgt die alleen nog in gezagsgetrouwe – Belgischgezinde - media aan bod komt zonder de minste kritiek, laat staan tegenspraak.

Anders Gelezen: Zou Sinardet durven  beweren dat het BV-schap een uitvinding is van de politieke wereld of zou het een uitvinding zijn van de marketeers à la Peter Vandermeersch, die gebruik maken van de populariteit van BV om de krant te verkopen? Is Bart De Wever columnist van dS omdat hij een goed verkopende BV is of omdat hij interessante dingen vertelt? Het zijn de media die omwille van de commercie de BV hebben gecreëerd.

Toen echter een BRT icoon  - Jos Ghysen – op de beschuldigdenbank terechtkwam en De Wever ook voor hem een lans brak, viel de ganse hetze plotsklaps stil. Met als staartje de oproep van Vlaams minister Lieten (sp.a) aan alle vrouwen die ooit belaagd werden om zich kenbaar te maken. Men hoeft geen psycholoog te zijn om te begrijpen dat deze oproep precies het tegenovergestelde zou teweegbrengen. Een boodschap die alvast de VRT correct begrepen en het ganse gedoe – inclusief de kritiek - een eersteklasse-begrafenis bezorgden in Reyers Laat (04/05). In een dubbelinterview met Van Gils, kregen Vande Lanotte en De Wever de kans om naast persoonlijke herinneringen – de dood van Vande Lanotte’s moeder – ook nog eens de rol van de media te becommentariëren. De Wever trok zijn woorden wel niet in maar het was duidelijk dat hij de plooien wou glad strijken. Vande Lanotte keek al – duidelijk verveeld - vooruit op de publicatie van een boek over hem en Oostende. Nu Jean Marie Dedecker een tweede open brief publiek maakte waarin de verwevenheid tussen politiek en de bedrijfswereld, met in de hoofdrol de familie Vande Lanotte, uit de doeken wordt gedaan, belooft een nieuwe publicatie (zee) zout in de wonden te strooien. Toch bizar dat de geloofwaardige media hierover nauwelijks iets berichtten. Verdienen dergelijke beschuldigingen niet de aandacht van de kwaliteitspers? Om Vande Lanotte te confronteren met de beschuldigingen en hem na onderzoek al of niet te zuiveren van elke blaam? Zolang de traditionele media onvoldoende inspanningen levert  om dieper te graven, blijft de toegenomen kennis van het politieke reilen en zeilen in België   niet de verdienste van de traditionele media maar van de andere mediakanalen die een steeds belangrijker aanvulling zijn. Dat komt onder meer omdat  de censuur in de traditionele media (door de redacties of de autocensuur van de journalisten) een diepgravende journalistiek in de weg staat. Zou dat niet een van de reden zijn waarom deze zelfverklaarde kwaliteitspers steeds ongeloofwaardig werd?

 

Oude en nieuwe verhalen

In een opmerkelijk opiniestukje (Knack online 01 mei) poneert Rik Van Cauwelaert dat “de Vlaming de Vlaamse Beweging achter zich heeft gelaten.” Dit naar aanleiding van de nieuwe datum voor de IJzerbedevaart in 2013: 11 november. Het betekent een terugkeer naar de oorspronkelijke bedoeling ervan, namelijk een herdenking van de Vlaamse soldaten die stierven in de Grote Oorlog. Even citeren: “In 2013 zal de IJzerbedevaart plaatsvinden op 11 november. Het is een klein nieuwsfeit, maar het zegt iets over de mutatie die Vlaanderen de voorbije decennia doormaakte. Met die beslissing maakt het organiserende comité duidelijk dat de bedevaart niet langer een politieke bijeenkomst is. (…) De zelfverzekerde Vlaming heeft de traditionele Vlaams Beweging, die met haar verhalen en mythes veel te lang op het eigen gelijk kampeerde, achter zich gelaten. Zich er wel van bewust dat de grote politieke vraagstukken en maatschappelijke kwesties elders, op het terrein van het eigen parlement, van de eigen regering en in Europa worden beslecht.” Tot zover Rik Van Cauwelaert.

Anders Gelezen: Met het verdwijnen van de tegenstelling tussen een “Vlaamse armoede” versus een “welstellende Francofone elite” is deze maatschappelijke strijd inderdaad achterhaald.  Niettemin blijft de communautaire – politieke – discussie tussen de beide gemeenschappen de geesten beroeren, want de staatshervormingen ontrafelden wel de unitaire staat maar boden onvoldoende kansen aan de gemeenschappen om zich zelfstandig te ontwikkelen. Alhoewel zelfverzekerde Vlamingen vandag niet meer kamperen op hun eigen groot gelijk, ontbreekt het hen nog wel aan voldoende zelfstandigheid om hun gewonnen zelfverzekerdheid ook politiek te kunnen gestalte geven. Dat Vlaanderen vandaag behoefte heeft aan verandering en een nieuw politiek verhaal werd duidelijk door het electoraal succes van N-VA die de belichaming werd van deze verzuchting. Met dit positief verhaal – een confederaal politiek systeem – sluiten ze perfect aan bij de oorspronkelijke gedachte van de Vlaamse Beweging: meer eigen bevoegdheden om beter de Vlaamse gemeenschap te kunnen dienen. Een gemeenschap die verantwoordelijkheid niet afwentelt en open staat voor alle maatschappelijke en politieke strekkingen, zonder evenwel zijn eigenheid op te geven. In dat verband refereert Rik Van Cauwelaert naar een uitspraak van  Thomas Masaryk (nvdr: Masaryk was een Tsjecho-Slowaaks nationalist en werd in 1918 benoemd door de Entente mogendheden en in 1920 verkozen door het parlement tot president van Tsjecho-Slowakije). Citaat: “Toen Tsjecho-Slowakije in 1918 na de instorting van het Oostenrijkse keizerrijk onverwacht snel met de onafhankelijkheid werd geconfronteerd, stelde Thomas Masaryk zijn landgenoten gerust met de wat enigmatische woorden: ‘Wees niet bang en steel niet.’ Vooral de aanmaning om niet te stelen was voor zijn toehoorders een raadsel. Masaryks boodschap was nochtans duidelijk. Met zijn aanmaning om niet te stelen hield hij zijn landgenoten voor dat zij boven zichzelf moesten uitstijgen en hun autonomie moesten verdienen. Want, zei Masaryk er later bij, als autonomie geen morele verworvenheid is dan heeft die autonomie geen enkele betekenis.”

Pjotr

Politieke kunst

ANDERS GELEZEN

Gerard Mortier houdt van politiek

In een boeiend interview (Knack 25/04) door Kris Smet en Walter Zinzen – de signatuur van de interviewers is niet onbelangrijk – zegt Gerard Mortier dat hij houdt van de politiek, “omdat je dingen alleen kunt veranderen als je macht kunt uitoefenen.” Verder in het artikel laat hij noteren dat hij zijn hele leven aan politiek heeft gedaan en dat klopt alvast voor de periode dat hij de Salzburger Festspiele leidde (1992-2001). Daarvoor had hij twee redenen: een conservatieve Oostenrijkse maatschappij en de grote invloed van de al even conservatieve katholieke kerk op het dagelijks leven. Twee doornen in het oog van iemand die zichzelf als vernieuwer opwerpt. Hij schuwde daarbij de controverse niet en liet als politiek statement zijn acteurs hun bloot achterste tonen aan het publiek. Verafgood door de enen en afgebroken door de anderen, overschatte hij toch de kracht van zijn politiek statement, want zijn boodschap zou heel snel verwateren nadat de Weense elite hem zonder veel spijt zag vertrekken. Nog andere Belgische artiesten probeerden via platvloers theater de Oostenrijkse geesten wakker te schudden en onder meer een Franstalige Belgische groep had nogal wat succes, althans bij de Belgische ambassadeur. Anders Gedacht: wanneer de kunst verwordt tot een populistisch geëxploiteerd en soms ordinair middel om een politieke boodschap te verspreiden, ontdoet men de kunst van de ontroerende en beklijvende schoonheid in al haar vormen.

Maar in een ding heeft hij ongetwijfeld gelijk: dat de culturele emancipatie van Vlaanderen nog in zijn kinderschoenen staat (en dus permanente zorg verdient) en de Vlaamse kunstenaars zich niet gedragen als een elite (herinner u de scheldpartijen in onder meer dS). Dat ook onze kunstenaars mee het prestige van Vlaanderen in het buitenland bepalen is evident.

Te bed of niet te bed?

Als we de betere journalistieke bijdragen mogen geloven zijn er nogal wat “publieke geheimen” naar boven gekomen rond ongeoorloofde seksuele gedragingen in machtsrelaties. Maar dat die lieve opa en radio-icoon Jos Ghysen onder vuur zou komen te liggen zal toch wel enige verbazing gewekt hebben, vooral in goedgelovige kringen. Nochtans is het voor gelovige katholieken misschien wel minder erg dan voor andersgelovigen want de katholieke godsdienst heeft een heel menselijke benadering van een zonde: de absolutie veegt de ziel weer schoon met een onze vader en een weesgegroetje. Wezen alle Maria’s dan gegroet weet ik niet, maar wellicht zal dit voor de media “verkeerde voorbeeld” over het eigen bordel ervoor zorgen dat de TV en andere redacties nog sneller inbinden dan toen ze gretig ingingen op de losse handen van Pol Van Den Driessche.

En nu terug een beetje ernst: het Brussels debacle

Betalen Brusselse Vlamingen het gelag van de Dexia-affaire? De CD&V heeft inzake Brussel een bocht van 180 graden gemaakt. Dat zegt Prof. dr. Joost Rampelberg - Voorzitter Vlaams Komitee voor Brussel in De Brusselse Post (26/04). Even meelezen: “In onze voorbije edities hebben we al uitvoerig toegelicht wat er mis is met deze hervorming: Brussel wordt een "supergewest-à-part-entière" met constitutieve autonomie, royaal méér middelen en (gemeenschaps)bevoegdheden; door de zes faciliteitengemeenten in een apart kanton onder te brengen dat tot de kieskring Brussel blijft behoren is de corridor tussen Brussel en Wallonië een feit; tegelijk wordt de armslag van de Vlaamse Gemeenschap in Brussel ingeperkt en de politieke band tussen Vlaams-Brussel en Vlaams-Brabant wordt verbroken. Kortom: het plan B van de Franstaligen wordt in de Grondwet gebeiteld, zodat bij een eventuele splitsing van België Vlaanderen nog weinig kans maakt om zijn aanspraken op Brussel hard te maken. Waarom werken Vlaamse partijen mee aan een hervorming die precies het tegenovergestelde bereikt van wat de Vlaamse kiezer heeft gevraagd, en ook precies het tegenovergestelde van wat deze partijen aan de kiezers hebben voorgehouden? Meer bepaald dringt de vraag zich op waarom de CD&V in de zomer van 2011 het geweer van schouder veranderde en zijn visie omtrent Brussel volledig heeft opgegeven. We herinneren ons namelijk maar al te goed dat CD&V-voorzitter Wouter Beke in de lente van 2011 nog op doortastende wijze de nota Johan Vande Lanotte had afgeschoten, precies om de reden die we daarnet aanhaalden, de versterking van het Brussels Gewest ten nadele van de Vlaamse Gemeenschap. Maar de nota van Di Rupo was nog nadeliger dan wat Vande Lanotte had voorgesteld en het eindresultaat is er praktisch niet van te onderscheiden. De CD&V heeft dus inzake Brussel een bocht van 180 graden gemaakt.

Stilaan begint het te dagen wat er in die zomerdagen gebeurd is. In De Morgen van 7 april jl verklaart de historicus professor Fred Stevens het volgende: "Nieuw is dat de huidige regering geen meerderheid heeft in Vlaanderen. Waarom CD&V plots overstag is gegaan, blijft een open vraag. Wel is het opvallend dat het juist in die periode duidelijk werd dat Arco (de coöperatieve pijler van het ACW) zou gaan aankloppen bij de overheid.

De ACW-bank Dexia stond voor een financieel debacle en heeft zich met de hulp van "ontslagnemend" premier Leterme royaal van de staatskas kunnen bedienen. De bank werd in oktober van vorig jaar genationaliseerd. Maar dit werd zo geregeld dat, terwijl de staat en de belastingbetalers voor de kosten van de nationalisering (4 miljard €) en garanties voor de restbank (55 miljard €) opdraaien, het ACW er toch nog financieel beter van wordt, hoewel het zijn beheerders zijn geweest die behoorden tot de personen die de bank in moeilijkheden hadden gebracht. De parlementaire commissie die de vreemde gang van zaken bij Dexia moest onderzoeken kreeg echter geen volheid van bevoegdheid en had meer weg van een grote "doofpotoperatie", om het met de woorden van kamerlid Meyrem Almaci (Groen) te zeggen. Leterme is zelfs niet eens voor de commissie moeten verschijnen. Dit alles kon het ACW alleen voor elkaar krijgen door de zekerheid van een snelle regeringsdeelname van CD&V. Voor zoveel welwillendheid vanwege coalitiepartner PS, moest natuurlijk een prijs betaald worden. Het lijkt er sterk op dat die prijs erin bestond dat CD&V al haar ambities ten aanzien van Brussel opgaf.”

Anders Gelezen: tot de dag dat vanuit CD&C/ACW hoek een geloofwaardig antwoord komt op deze toch wel erge beschuldiging van volksverlakkerij zal het voor CD&V moeilijk blijven om zich een Vlaams profiel aan te meten. Iedereen inbegrepen, behalve de Vlaamse Brusselaars en de Vlamingen in de faciliteitengemeenten?

Dat dit schabouwelijk compromis de communautaire vrede niet dient zoals Servais Verherstraeten beweerde werd reeds bewezen door de weigering van het Francofone gemeentebestuur van Sint-Genesius-Rode dat weigert om dit jaar een toelating te geven voor de inrichting van een Gordeltrefpunt in de gemeente. Zou het niet stilaan tijd worden dat alle Vlaamsgezinden maar vooral de Vlaamse CD&V’ers hun stem laten horen en duidelijk maken aan Wouter Beke dat dit compromis – waarin slechts de ACW vleugel zich kan in terugvinden ten koste van de Vlaamsgezinden- onaanvaardbaar is?

Eendracht maakt macht

Het zit het Vlaams Belang dwars dat N-VA bij monde van Jan Jambon elke samenwerking op gemeentelijk vlak a-priori uitsloot. Valt af te wachten of deze beslissing van de partijtop in elke gemeente zal gerespecteerd worden, maar het deed in elk geval de Vlaamsgezinde gemeenschap opkijken en leidde zelfs tot een oproep naar meer eendracht. Helaas lijkt het mij een onmogelijke opdracht want dan zou N-VA zich moeten verzoenen met het harde vreemdelingenprogramma van VB en dat ligt zeer moeilijk, net zoals een programmawijziging voor het VB blijkbaar niet mogelijk is. Het is niet de persoon Filip De Winter die in de weg staat maar de harde lijn van VB.

Volgens Bart Brinckman in dS (25/04) werd deze oproep gelanceerd door VB met onder meer Wim De Wit als mede-initiatiefnemer. Anders Gelezen: Het is toch wel eigenaardig dat de ondervoorzitter van het Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen (OVV) dat spreekt namens heel veel uiteenlopende verenigingen – onder meer het Davidsfonds – zich geroepen voelt om een VB petitie te ondertekenen. Wie niet akkoord ging met deze petitie was Guido Moons, de voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging. De organisatie vindt dat beide partijen - waarbij de ene (N-VA) het systeem van binnen wil kraken, en de andere (Vlaams Belang) van buiten - hun reden van bestaan hebben.

De politieke witteboordcriminaliteit woekert verder. (dS 25/04)

Even meelezen: “Henri Dineur, de gewezen kabinetschef van Charles Picqué (PS) en van Marie Arena (PS), is door de Brusselse onderzoeksrechter Jean-Claude Van Espen in beschuldiging gesteld wegens valsheid in geschrifte. Hij zou met subsidies gesjoemeld hebben. De zaak gaat over de Europese subsidies die de Brusselse gemeenten krijgen via het federale niveau. Die subsidies zijn een compensatie voor de organisatie en de veiligheidsbewaking van de Europese toppen in de hoofdstad. Dineur was als schepen verantwoordelijk voor ruimtelijke ordening en veiligheidscontracten. Justitie verdenkt hem ervan valse overuren te hebben gefactureerd om ze daarna te laten uitbetalen met Europees geld. (…) Volgens Dineur zijn de beschuldigingen onterecht, want als twee onderzoekers gedurende twee jaar aan zo'n zaak moeten werken, dan kunnen de Brusselse Pablo Escobars rustig slapen terwijl ze miljoenen euro's witwassen. De nieuwe corruptiezaak is vijf maanden voor de lokale verkiezingen van groot symbolisch belang voor de Franstalige socialisten. Dineur was twee keer kabinetschef van Charles Picqué. Daarnaast had Dineur tegelijkertijd ook een job als kabinetschef van (douchefreak) Marie Arena. Momenteel is hij voorzitter van de raad van bestuur van het Congrespaleis en CEO van EXCS, de vennootschap die op de Heizelvlakte het NEO-project wil ontwikkelen. Dat is een enorm winkelcentrum en een van de grote concurrenten van het omstreden Uplace in Machelen.” Anders Gelezen, rest nog één vraag: wie wordt de winnaar denkt u, Uplace of NEO of geen van beide?

Cariat et ses folles dépenses door Philippe Mac Kay (LLB Mis en ligne le 25/04/2012) over gesjoemel in Charleroi. Ondertussen krijgen de huisvestingsdiensten in enkele Vlaamse gemeenten eveneens een doorlichting wegens vermoeden van gesjoemel. Het hoeft dus niet altijd een communautair zeer te zijn.

Verkiezingen belangrijker dan goed bestuur?

Regering verlicht besparing in 2013 tot 3,7 miljard staat te lezen in De Tijd (28/04)

De regering Di Rupo wil volgend jaar het begrotingstekort terugdringen tot 2,15 procent van het bruto binnenlands product. Dat betekent een besparing van 3,7 miljard euro. Het bedrag is 1 miljard euro minder ambitieus dan wat de Hoge Raad van Financiën onlangs adviseerde. De 1 miljard euro wordt doorgeschoven naar 2015 omdat de groeivooruitzichten dan beter zijn en besparen dan makkelijker is. Tegen eind 2015 (dus niet meer in 2015?) wil de regering weer aanknopen met een begrotingsevenwicht. Die ambitie staat geformuleerd in het stabiliteitsprogramma dat eerstdaags bij Europa binnen moet. Anders Gelezen zou het eerder een typisch Belgische reactie zijn om de besparingen op te schuiven tot na de verkiezingen van 2014, kwestie van de kiezers nog even te sussen dat het allemaal nogal meevalt. Overigens is 2013 al belast door de besparingsmaatregelen die opgeschoven worden omwille van de gemeenteraadverkiezingen in oktober dit jaar. Dat de uitvoering van het regeerakkoord door Walter Pauli (in Knack) gezien wordt als een klein succes dat een compliment verdient, kan sommigen blij maken, maar dat een structureel antwoord op de uitdagingen onmogelijk is omdat deze niet in het akkoord staan is geen pluim waard, wel integendeel!

Pjotr