Il suffit d'avoir du culot

ANDERS GELEZEN

DS op zijn best

Even teruggaan in de tijd, 26 september 2009. Op de voorpagina van dS staat een paginagrote foto van een bordeelscène die als lokker moet dienen voor een bijdrage binnenin de krant die maar liefst vier bladzijden beslaat en als titel heeft: “Seks, leugens en corruptie binnen het Brussels gerecht.” Een ingewijde wist mij overigens te vertellen dat de foto op de voorpagina - die ik eveneens hernam op de kaft van mijn boek “De Standaard, anders gelezen” (info op www.andersnieuws.eu) een copy-paste was uit de reclamefolder van dit Amsterdamse luxebordeel. De geviseerde in dit verhaal is Dirk Merckx, substituut bij het Brussels parket, die in dezelfde editie laat weten dat  “die zaak zijn leven kapot maakt.”

Dinsdag 27 maart 2012 staat te lezen op bladzijde 8: “Gerecht wast Merckx wit. Bordeelbezoeken met chauffeur van Blijweert zijn niet strafbaar.” Verder staat te lezen:   “Het Brusselse parket-generaal heeft ook een uitgebreid bankonderzoek gevoerd, waarbij onder meer de Bijzondere Belastinginspectie en de Cel voor Financiële Informatieverwerking (CFI) werd betrokken. Uit die onderzoeken zouden geen verdachte financiële geldstromen zijn gebleken waaruit eventuele corruptie van Merckx naar voren zou komen. Er werd, aldus Briers, geen enkele tussenkomst van Merckx gevonden in een zaak waarbij Blijweert betrokken was.

Blijkbaar heeft dS geen vertrouwen in de Belgische rechtsstaat want eenzelfde beschuldigende vinger staat op de opiniebijdragen, waar redactielid Marc Eeckhoudt de beschuldigingen nog eens op een rijtje zet. Dat zijn bijdrage niet wordt gepubliceerd in de rubriek Binnenland zoals het andere artikel maar wel als een opiniebijdrage, wijst erop dat de redactie van dS niet de moed heeft van zijn overtuiging. Het is maar een opinie, waarbij de redactie buitenschot blijft en onderwijl Merckx nog eens wordt gekapitteld. Op die manier heeft het veel weg van ordinair natrappen.

Er zijn andere “Merckxen” die het ook bruin bakken maar door de redactie van dS niet op de voorpagina staan. Zo volstond een klein berichtje op blz 7 over Eddy Merckx die verdacht wordt van corruptie. “Merckx zou gesjoemeld hebben bij de verkoop van 48 fietsen aan de politie van Anderlecht. Rijdt politiecommissaris Philippe Boucar louter toevallig met een dure Eddy Merckx-fiets? Of is die fiets uit carbon juist het resultaat van “een goed gesprek” tussen hem en Eddy Merckx over de succesvolle aankoop van 48 fietsen voor Boucars politiezone in 2006? (…) De link tussen Merckx en Boucar is duidelijk: Merckx zit in het Astridpark tweewekelijks in de tribune, ook de politiecommissaris is er als chef ordehandhaving kind aan huis. “Ze kennen elkaar al decennialang”, zegt Danny Spreutels, de advocaat van Boucar. “Merckx was zelfs op zijn huwelijk aanwezig.”

Bizar maar in de oorspronkelijke tekst online werd eveneens vermeld dat de bekendmaking van deze beschuldiging achtergehouden werd tot na de vereremerking van Merckx door de Franse president Sarkozy, want dat wou men niet in het gedrang te brengen. Wie liet deze opmerking schrappen? Iedereen gelijk voor de wet?

Free speech

Het gebeurt niet alle dagen dat een toppoliticus tijdens een interview in zijn ziel laat kijken en dingen zegt die niet doorgesproken zijn met de partijtop waarvan hij deel uitmaakt. Steven Vanackere, hét Vlaams gezicht van CD&V in de federale regering deed dat wel en verklaarde dat volgens hem de grootste politieke vergissing in de geschiedenis van België de splitsing van de politieke partijen in Vlaamse en Franstalige was. Hij is ook voorstander van een federale kieskring. Zijn uitspraak toont aan hoezeer CD&V van de top tot in de dorpsstraat verdeeld is over de rol die Vlaanderen mag spelen. Het is bevreemdend dat net het zogezegd Vlaams gezicht van deze regering zoiets zegt dat ingaat tegen het wankel evenwicht binnen CD&V en wat nog erger is, voorbijgaat aan de oorzaak waarom de unitaire CVP/PSC uit mekaar viel. Een anekdote uit de tijd dat Robert Houben laatste voorzitter van de unitaire CVP/PSC (1966 - 1972) was, gaat over de schaarse contacten die er in de laatste jaren van de unitaire partij nog waren tussen Frans- en de Nederlandstalige christendemocraten. “Deze gesprekken werden vooral gevoerd in het toilet, “braquette ouverte”, aldus Herman Van Rompuy tijdens een lezing. Het zou Vanackere sieren mocht hij eens zijn lezing geven over dit stukje partijgeschiedenis waarin de Vlamingen constant werden tegengewerkt door de PSC’ers en de splitsing als een ware verademing werd ervaren door zij die er wel mee te maken hadden.

Steven Vanackere ware wellicht  toch beter provinciegouverneur geworden. Aan de kust lopen er genoeg Franstalige landgenoten rond die het met hem eens zullen zijn. Zolang ze maar kunnen profiteren van de betere sociale omstandigheden in Vlaanderen. Dat ze daarvoor geen Nederlands moeten kennen zal ACW’er Vanackere wellicht niet deren. Oh ja, als ACW’er voelt Vanacker zich gekwetst door het amalgaam dat men maakt van de rol die het ACW speelde in de DEXIA affaire. Want, zo beweert hij, in het politiek comité werd over de winstparticipaties nooit gesproken. Maar mag ik eens vragen wat een minister van Financiën zit te oden in een comité van het ACW behalve om het ACW belang te dienen?

Door de uitspraken van Steven Vanackere, een zwaargewicht binnen de partij, krijgt Michel Doomst als Vlaamsgezinde sterkhouder, absoluut gelijk wanneer hij de “nationale” politiek liever niet ziet opduiken in de verkiezingscampagne voor de gemeenteraad later dit jaar. Jammer voor Doomst dat zoveel Vlaamse ministers van de federale regering ook op de verkiezingslijsten staan in hun gemeente. Toch federale verkiezingen?

Servais Verherstraeten, CD&B, deed er donderdagmorgen op de radio nog een schepje bovenop door de splitsing van BHV voor te stellen als een stap naar een vreedzamer samenleven. Alluderend op de komende Ronde van Vlaanderen zegt hij dat de regering de Kwaremont achter de rug heeft en Oudenaarde wenkt. Jan Verroken (gewezen Vlaamsgezinde CVP’er en oud burgemeester van Oudenaarde zal dat ongetwijfeld graag horen!

De kleuter-rel

Vier op tien migranten werken, zes op tien niet. Klopt dat wel? Neen, want bij de zes op tien die niet werken zullen er ongetwijfeld heel wat zijn die voor hun levensonderhoud wellicht beroep doen op sociale uitkeringen maar daar bovenop in het zwart werken of als we het een andere vorm van werk mogen noemen, zich onledig houden met criminele activiteiten. Dat DS deze problematiek op de voorpagina zet verbaasde niet alleen mij maar blijkbaar ook Siegfried Bracke die in dS schreef: “Kijk, kijk, kijk. De dingen veranderen. Te traag, maar toch. Ik vraag me af of de kop van De Standaard van eergisteren een paar jaar geleden zou hebben gekund. Nog maar vier op tien migranten werken, een jaar of twee geleden zou het op de redactie misschien wel zijn afgevoerd als Vlaams Belang-praat.”

Lezeres Anka C., Ganshoren merkte dit eveneens op: “Niet alleen de krantentitels, maar ook een bijdrage als deze zou twee jaar geleden nog geweigerd zijn door DS, wegens niet strokend met de ideologische lijn van de krant. Maar na ruim 25 jaar realiteitsontkenning en het verbannen van politieke stromingen die het probleem durfden benoemen, blijken de statistieken nog steeds dezelfde cijfers te geven, meer nog: de cijfers worden steeds verontrustender. Vraag is of deze 'glasnost' niet te laat komt om, inzake de immigratiecatastrofe, de ontsporing nog in beheersbare banen te leiden?”

Regionale concurrentie

DS online 29 maart: De Waalse minister voor Luchtvaartbeleid André Antoine (CDH) stelt Brussels Airlines voor om zich te vestigen op de luchthaven van Charleroi. De ceo van de luchtvaartmaatschappij had eerder deze week gedreigd om naar het buitenland te verhuizen als de regering niet snel werk maakt van bijzondere fiscale maatregelen. (…) Op de commerciële omroep Bel-RTL verklaarde de minister donderdag dat hij de voorzitter van de Raad van Bestuur van de maatschappij, Etienne Davignon, in een brief heeft uitgenodigd de toestellen op de luchthaven van Charleroi te vestigen. 'Dat komt neer op een besparing van 29 euro per passagier', weet de Waalse minister. Anders Gelezen: hoog tijd dat Vlaanderen eveneens zijn concurrentiële troeven uitspeelt en zich niet meer laat ringeloren door federale taboes. Zelfstandigheid heet dat.

Demotte ziet dan weer Vlaanderen dezelfde weg opgaan als Wallonië vroeger. (De Tijd, 27/03). “Minder dan een eeuw geleden was Wallonië een van de sterkste industriegebieden ter wereld', vertelt Demotte in De Tijd. Maar men heeft toen palliatieve zorg toegediend aan Wallonië en vitamines gegeven aan Vlaanderen. De verouderde industrie is gestorven.' Volgens hem maakt Vlaanderen stilaan hetzelfde mee als wat vijftig jaar geleden in Wallonië is gebeurd. Het is het symptoom van de vierde generatie. Die verkoopt de boel. Het is een les in nederigheid voor iedereen. Je kan de eerste zijn, maar je moet voorzichtig blijven. (…) Het Waalse Marshallplan is daarbij de rode draad, zegt hij. 'De Walen waren hun zelfvertrouwen en trots verloren. Het Marshallplan leidt ertoe dat de Walen hun lot opnieuw in handen nemen. Maar de regio heeft nog altijd nood aan financiële middelen voor een heropleving van de economie.
'Als het geld dat wordt gebruikt om de economie te stimuleren moet dienen om de nieuwe bevoegdheden te betalen, zal de kloof te groot blijven', zegt Demotte. 'De transfers zullen pas stoppen als wij nog over de nodige financiële middelen kunnen beschikken om te investeren in de economie.”

Anders Gelezen: Minister-president van het Waals Gewest en de Gemeenschapsregering, Demotte geeft hier een zeer goed argument aan de Vlamingen om meer te investeren in de eigen toekomst in plaats van te betalen voor de palliatieven zorgen die Wallonië nog altijd nodig heeft. Wat Demotte hier op een subtiele manier zegt is eigenlijk aberrant: Vlaanderen moet de wederopstandig van Wallonië blijven betalen ook al dreigt het daardoor zelf de afspraak met de toekomst te missen. Over cijfers gesproken: dank zij de studie van het Waalse studiecentrum CERPE weten we dat het federaal primair overschot (zonder rentelasten) in de periode 2006 -2010 evolueerde van 12,95 miljard euro bonus naar 1,69 miljard verlies.  Maar opgesplitst zijn de cijfers nog veel sprekender: per gewest realiseerde Vlaanderen over de vijf jaar een positieve balans (+ 41,43 miljard) terwijl Wallonië 21,19 miljard in het rood ging en Brussel een licht overschot ( +4,19 miljard) totaliseerde. In het maandblad Doorbraak (april 2012) worden ook de interestlasten op de staatsschuld (366,56 miljard euro)  in rekening van de gewesten gebracht volgens een verdeling op basis van het aantal inwoners (wat gunstiger is voor zij die schulden maakten). Beide samen, het primair saldo en de rentelast geeft dan een resultaat dat zonder overdrijving de peptalk van Demotte keldert. Het saldo van de staatsschuld (primair saldo min het deel van de rentelasten) wordt dan: + 6,01 miljard voor Vlaanderen; - 41,05 miljard voor Wallonië en – 1,85 miljard voor Brussel. Om het heel duidelijk te stellen: Vlaanderen heeft door zijn gematigd beleid in de laatste vijf jaar de staatsschuld doen afnemen met 6 miljard euro terwijl Brussel en Wallonië samen de staatsschuld deden toenemen met maar liefst 43 miljard euro. Il suffit d’avoir du culot …

De uitspraak van de week

Na alle kritiek op de Dexiacommissie slaat voorzitster Marie-Christine Marghem (MR) dinsdag terug in de krant De Morgen. "Dexiavoorzitter Jean-Luc Dehaene heeft de Belgische belangen niet verdedigd zoals hij had moeten doen en gewezen premier Yves Leterme is zijn verantwoordelijkheid ontvlucht door niet te komen getuigen."

Marghem is echter ook ongemeen scherp voor Jean-Luc Dehaene en Pierre Mariani, die het duo Richard-Miller opvolgden. "Dehaene is compleet verpletterd door Mariani", luidt het. "Officieel was het een duo dat samenwerkte, maar in realiteit was Mariani de motor, die alles besliste. De Franse bestuurders hebben samen met Mariani ingezet op het intact houden van de Dexiagroep, maar dat was een onhoudbare strategie. Dehaene heeft de Belgische belangen niet verdedigd zoals hij had moeten doen. Hij heeft niet begrepen in welk spel hij speelde", benadrukt het MR-parlementslid. Tot op het einde hebben Mariani en Dehaene zo hard geloofd dat hun strategie ging slagen, dat ze niet inzagen dat ze zich vergisten. Ze spraken altijd over de logica van de groep, maar de Belgische bank was gewoon een melkkoe. Verschillende mensen zijn Dehaene nochtans gaan zeggen dat het niet meer ging."

Pjotr

Waar blijven de pertinente vragen?

 

ANDERS GELEZEN

Er was nogal wat commotie toen de Franstalige krant Le Soir zijn pijlen richtte op Johan Vande Lanotte (sp.a) omwille van zijn managementvennootschappen. Bizar dat de Vlaamse media hierover niet eerder berichtten. Nadien kon het plots wel maar men deed weinig moeite om pertinente vragen te stellen, integendeel, soms leek het meer op een gezellige babbel die vooral diende om JVDL de kans te bieden zich te verweren tegen deze – in zijn ogen alvast – politiek geïnspireerde verdachtmakingen. Daarom anders gelezen: de vragen die niet gesteld werden.

Waarom was JVDL voorzitter van het bedrijf Electrawinds tot net voor hij minister werd?

Bij velen leeft de mening dat het goed is wanneer topmensen uit de privé-sector zich kandidaat stellen voor een politiek mandaat. Nochtans is het niet evident – zo blijkt althans uit de enkele voorbeelden die we kennen – onder meer omdat de besluitvorming in een bedrijf totaal anders is dan in de publieke sector. Ander voorbeeld, het overmatig aantal advocaten in het parlement heeft evenmin bijgedragen tot een sluitender wetgeving.  Maar omgekeerd zou men ook de vraag moeten stellen of het wel goed is dat politici omwille van hun politieke macht bestuursfuncties mogen bekleden in privé bedrijven. Neem nu bijvoorbeeld Johan Vande Lanotte die voorzitter was van Electrawinds en onlangs in opspraak kwam. Zou hij voorzitter geworden zijn omdat hij technische kennis heeft over of ervaring met de energiesector en de –problemen, of zou het zijn dat men nood had aan een voorzitter die beslagen is in het grondwettelijk recht? Of werd hij gevraagd omdat Electrawinds gebruik wil maken van zijn soortelijk gewicht als politicus, als lobbyist die als een mol van binnenuit kan interveniëren indien nodig? Indien dit laatste het geval is, kunnen we alleen maar vaststellen dat hij uit zijn politiek mandaat persoonlijk voordeel haalt en daardoor zichzelf blootstelt aan terechte bezwaren. Vooral omdat een verkozen politicus beter geen lobbyist wordt voor een bedrijf dat daarenboven gesubsidieerd wordt door de overheid. Wanneer het niet evident is voor een industrieel om succesvol te zijn in de politiek, is het nog minder evident dat politici ingezet worden door privé-bedrijven.

Hoe kan JVDL zoveel professionele opdrachten combineren in één dag?

We weten nu wel zeker dat zijn opdracht als verkozene des volks duidelijk géén voltijdse taak is en best te combineren valt met onder meer zijn universiteitsopdrachten. Ondertussen heeft hij ook nog tijd om heel actief te zijn in zijn thuisstad Oostende waar hij de vinger aan de pols houdt of beter gezegd, achter de schermen de lakens uitdeelt. Dat hij als sterkhouder van de sp.a ook nog binnen het partijapparaat heel actief is, kan niemand verbazen. Het kan zijn dat JVDL geen behoefte heeft aan veel slaap maar één vaststelling dringt zich op: de combinatie van opdrachten bewijst dat ze elk op zich hoogstens parttime opdrachten zijn die weinig tijd vergen.

Hoeveel verdient JVDL?

Neen, niet het bedrag interesseert mij maar de vraag of tegenover deze “bedragen” ook voldoende “verdiensten” staan. Wanneer iemand voltijds betaald wordt om slechts part-time universiteitsprofessor te zijn, parttime parlementariër, enz … dan is er toch sprake van een overdreven en dus gedeeltelijk “oververdiend” inkomen? Het zou een erkenning zijn voor de parlementariërs, universiteitsprofessoren, …,  die zich fulltime inzetten voor hun mandaat/opdracht, mochten zij tenminste voor die opdrachten meer verdienen dan hun zwaar cumulerende collega.

Tegenover welke risico’s mogen grotere verdiensten staan?

Ik heb veel respect voor al die zelfstandigen die niet alleen hun verstand en werkkracht inbrengen maar ook hun geld elk jaar opnieuw inzetten voor hun zaak. Mensen die grondstoffen kopen, arbeiders inzetten om te produceren in de hoop dat ze nadien door de verkoop een welverdiende opbrengst hebben. Zeer velen hebben goede zaken gedaan omdat ze ook de noodzakelijke risico’s namen. Anderen hadden buiten hun wil om tegenslag en konden geen beroep doen op een sociaal vangnet noch op een royale afscheidspremie. Zwarte armoede waar nauwelijks over gesproken wordt. Maar hoe zit het met al die grote namen die enkel hun verstand en werkkracht inbrengen? Kan iemand zoveel meer verstand hebben – overigens een gave warvoor ze enkel dankbaar kunnen zijn - dat het een exorbitant groot inkomensverschil rechtvaardigt? Trouwens, welk risico lopen die grootverdieners waardoor een managementvennootschap aangewezen is?

Allemaal vragen die draaien om ethiek. Politici verdienen niet teveel voor hun politiek mandaat, maar ze besteden er te weinig tijd aan of laten het werk opknappen door politieke medewerkers waarvoor de belastingbetaler de rekening betaalt. Hoog tijd om een einde te maken aan al die onzindelijke lucratieve politieke bijverdiensten. Zou het niet getuigen van echte verandering mocht de ethiek in het politieke bedrijf opnieuw meer aandacht krijgen? Zodat mensen kunnen opkijken naar hun “leiders” in plaats van ze – zoals hier opnieuw blijkt – terecht te bestempelen als zakkenvullers.

Enkele reacties:

In Knack online schreef Van Overtveldt: Vande Lanotte beweerde daarstraks in De Ochtend (Radio 1) dat hij als voorzitter van de raad van bestuur van Electrawinds een zelfstandigenstatuut moest hebben om uitbetaald te kunnen worden. Dat is fundamenteel onjuist. Vande Lanotte kan, net zoals elke andere Belg, dat zelfstandigenstatuut aannemen zonder gebruik te maken van de vennootschapsvorm. Neemt hij gewoon als particulier het zelfstandigenstatuut aan dan komen alle inkomsten uit zijn voorzitterschap gewoon in de personenbelasting terecht en dan tikt de fiscale teller geheid zwaarder door. De socialistische vice-premier werd dus wel degelijk gedreven door overwegingen inzake belastingen.

fhnconsulting | 19 maart 2012

Vande Lanotte heeft zoals veel van zijn partijgenoten voor de brepolsdoctrine gekozen, dwz. de meest gunstige weg kiezen als je de gevolgen hiervan aanvaardt. Dit is uiteraard zijn goed recht, maar het zou dan ook goed zijn, dat de socialisten ophouden met de hypocriet uit te hangen en mensen met een vennootschap brandmerken als potentiële fraudeurs... Misschien zou Vandelanotte -die zegt volledig transparant te willen zijn- op volgende vragen een antwoord willen geven? Waarom koos hij voor een vennootschap onder de vorm van een Comm. V. toch niet om de publicatie van de jaarrekening bij de nationale bank te omzeilen (bij een Comm. V. is dit niet verplicht... Uiteraard kan hij dit nog steeds doen... Transparantie boven alles. Hoeveel sociale bijdragen heeft hij betaald? Daar zit waarschijnlijk zijn grootste besparing, hij heeft waarschijnlijk minimale of geen sociale bijdragen betaald op zijn inkomsten als bestuurder (omdat hij een vennootschapsvorm gebruikte). Vande Lanotte had het op Radio1 over kosten die de vennootschap heeft gedragen, misschien moet hij hiervan eens een lijstje aan de goegemeente doorgeven. Want zoals algemeen geweten hebben socialisten graag een loft die ze door middel van een vruchtgebruikconstructie door een vennootschap laten financieren (waar ik op zich geen probleem mee heb), ik heb wel een groot probleem met het feit dat men daarover dan de hypocriet uithangt.

Daniel61 | 19 maart 2012

één job is niet genoeg voor die politiekers. Nee zij moeten kunnen cumuleren en het liefst zo dat ze zo weinig mogelijk belastingen moeten betalen. Kies toch eens wat je wil of je gaat in de politiek of je gaat in het bedrijfsleven.

 

Politiek misbruik van defensiemiddelen

Toen ik een oproep deed om voor de daklozen een binnenlandse operatie Winter Lodge te organiseren, kreeg ik van een gewezen luchtmachtgeneraal de opmerking dat deze vorm van hulp aan de natie geen militaire opdracht was. Even dieper hierop ingaan.

In De Morgen kon men deze week lezen dat er slechts één Sea King-helikopter beschikbaar was voor reddingsoperaties aan de kust. Ze zijn oud en moeten dringend vervangen worden. Welnu, het reddingswerk aan de kust is evenmin een militaire opdracht en in diverse landen wordt deze dienst verzekerd door privé-firma’s. Toen indertijd generaals geen geld wilden uitgeven voor deze niet militaire opdracht werden ze door de toenmalige premier Guy Verhofstadt verplicht om deze toch te kopen. Hiermee zondigde hij tegen een duidelijke regel voor de “hulp aan de natie” door defensie: het leger mag beschikbare middelen en mankracht inzetten hiervoor maar mag niet vanuit het eigen budget geld investeren in materieel en personeel voor dit soort opdrachten. Het is trouwens helemaal niet bewezen dat militairen goedkoper zijn dan firma’s voor dergelijke “search and rescue” opdrachten. Vergeet niet dat dit personeel op een gegeven moment niet meer fysiek voldoet maar als ambtenaar wel nog veel langer moet betaald worden. Zou iemand eens de vraag willen stellen aan Verhofstadt waarom hij tijdens de Paarse regeringsperiode (waar ook Vande Lanotte in zat), de generaals de hand omwrong om toch maar helikopters aan te kopen voor deze opdracht?

Pjotr

Vooruit kijken

ANDERS GELEZEN

Confederalisme

Krijgen de kiezers eindelijk de aangekondigde verandering bij de volgende landelijke verkiezingen? Zullen ook de traditionele Vlaamse partijen afstand nemen van de federale staatsstructuur of blijven ze zich afzetten tegen meer Vlaamse zelfstandigheid? Deze vragen zullen de komende maanden en jaren ongetwijfeld nog veel vragen oproepen en de rol van de media zal medebepalend zijn voor de beeldvorming en het al of niet welslagen van een project waarvoor nooit voorheen zo’n ruim maatschappelijk draagvlak bestond. Enkele voorzetten, anders geschreven.

Confederalisme betekent internationaal dat onafhankelijke entiteiten op vrijwillige basis samenwerken voor bepaalde publieke beleidsdomeinen. Een onafhankelijk Vlaanderen en Wallonië – later meer over Brussel – beslissen over alle beleidsdomeinen en spreken af wat ze nog samen willen doen. Naar buitenuit wordt België vervangen door twee nieuwe onafhankelijke staten, net zoals Tsjechië en Slowakije de opvolgers waren van het vroegere Tsjechoslowakije.

Confederalisme, op zijn Belgisch, betekent een vrijwillige samenwerking (voor bepaalde beleidsdomeinen) van twee zelfstandige entiteiten, Vlaanderen en Wallonië, die naar buiten treden als één entiteit die door de internationale gemeenschap als één staat, België, wordt erkend.

Een debat over deze twee interpretaties van het confederalisme kan niet uitblijven. Dat de Belgische interpretatie een opstap kan (maar niet moet) zijn naar een volwaardige onafhankelijkheid van Vlaanderen en Wallonië klopt. Deze mogelijkheid open houden zal belangrijk zijn in het komende debat, want het kan de weldenkende Vlamingen, zowel zij die pleiten voor onmiddellijke onafhankelijkheid als zij die nog een beperkt België willen behouden, bewegen om genoegen te nemen met een zelfstandig Vlaanderen in 2014. Overigens is het nu reeds duidelijk dat hetzelfde debat in Wallonië aanleiding kan geven tot een zelfde roep naar zelfstandigheid, onafhankelijkheid of een aansluiting bij Frankrijk. Belangrijk is dat dit debat in Vlaanderen, dank zij N-VA, onvermijdelijk wordt. De verkiezingen zullen in elk geval gaan over een duidelijke keuze tussen federalisme of confederalisme.

Het grote verschil met de huidige federale structuur, is dat de samenwerking tussen de gewesten en gemeenschappen nu, het resultaat is van een steeds weerkerend gesjacher dat uitmondt in een complexe geldverslindende publieke machinerie en een degradatie van de parlementaire democratie. De enigen die er beter van werden ( of zo hun macht willen behouden) waren de traditionele machtspartijen en het Belgisch establishment.

Over het confederalisme viel reeds een en ander te leren. Onder meer het interview met Bart De Wever en Siegfried Bracke in DS zaterdag 10 maart. Even meelezen:

In 1970 begroef Gaston Eyskens la Belgique à papa. Hij maakte er een federale staat van. Wel, na zes staatshervormingen moeten we vaststellen dat dat niet tot meer efficiëntie heeft geleid. Er blijven te veel overheadkosten, het democratisch deficit werd niet gedicht. In plaats van tot elkaar te komen, zijn de gemeenschappen volledig van elkaar vervreemd. We hebben dus een nieuw Eyskensmoment nodig. Een volgende stap - een confederatie. De verschillende entiteiten moeten volledig fiscaal autonoom worden, en een Finanzausgleich afsluiten, dat in alle transparantie de solidariteit regelt. En verder moeten ze afspreken wat ze vanwege de schaalvoordelen beter nog samen doen. Defensie, bijvoorbeeld. Dat zou je op termijn zelfs beter Europees organiseren.'

In 2010 schermden jullie al met 'confederalisme', maar toen bleef het behoorlijk vaag.
De Wever: Dat klopt. Dat allemaal concreter invullen wordt ons groot ideologische project voor 2013. Wat met Brussel, bijvoorbeeld? Dat is een buitengewoon hachelijke kwestie. Tegen 2014 moeten we daarmee klaar zijn. En dan mogen de mensen kiezen. Laten ze Di Rupo en zijn Vlaamse acolieten verder doen tot 2019? Of kiezen ze voor een confederatie? Als het een echt plebisciet wordt, ben ik er vrij zeker van dat die confederatie er komt.

Bracke: 'Minister-president Kris Peeters noemt het federale model tot op de draad versleten. Ook andere Vlaamse partijen hebben het confederalisme in hun programma staan.'

Allemaal goed en wel, maar zelfs na een plebisciet zal er met de Franstaligen gepraat moeten worden.

De Wever: 'De Franstaligen denken dat de Vlamingen sinds 2010 geradicaliseerd zijn. Ik geloof daar geen snars van. De Vlaming is het gewoon hartgrondig beu. De Franstaligen zijn wel geradicaliseerd. Zij weten dat België een aflopend verhaal is. De geesten zijn daar veel rijper dan we denken. Nu filosoferen ze nog over een Plan B, een plebisciet kan hen doen overgaan tot actie. Na zo'n referendum zal geen enkele Vlaamse partij het ook nog in haar hoofd halen om nog samen te werken met Di Rupo. Dan kunnen ze hun winkel wel sluiten.'
 

In De Zevende Dag liet Eric Van Rompuy horen dat hij vreest voor de onderlinge verdeeldheid tussen de Vlaamse partijen. Terecht, maar wat houdt hem en CD&V tegen om zich eveneens in te schrijven in de confederale logica? Waarom hangt sp.a zo graag aan de slippen van de Waalse socialisten en negeert ze de talrijke progressieve Vlaamsvoelende kiezers? Want voor alle duidelijkheid, er is geen gebrek aan progressieve Vlamingen, wel aan een linkse Vlaamse partij. CD&V zal opnieuw de kans krijgen om al of niet “woord te houden”. Om te kiezen voor Vlaanderen en het Vlaams algemeen belang zijn rechtmatige plaats te geven binnen een confederaal systeem. De Franstaligen kunnen nooit een project tegenhouden dat de politieke tegenstellingen in Vlaanderen overstijgt. Of anders gelezen, de grootste verantwoordelijkheid voor het welslagen van dit maatschappelijk ligt bij de huidige Vlaamse partijvoorzitters.

 

Brussel een hoofdstuk apart?

Terwijl Vlaanderen en Wallonië samenvallende gewesten en gemeenschappen vormen, blijft Brussel als hoofdstad weliswaar een (hoofdstedelijk) apart gewest maar kan het zijn rol als hoofdstad enkel waarmaken wanneer het ook de twee grootste gemeenschappen een volwaardige plaats geeft binnen het gewest.  Daarom moet in eerste instantie aan de Brusselse bevolking gevraagd worden of Brussel onder duidelijke  voorwaarden nog wel de hoofdstad van een confederaal België wil zijn. Pas nadat de Brusselaars hun keuze gemaakt hebben, kan onderhandeld worden over de plaats van de gemeenschappen in Brussel en de hiermee gepaard gaande financiële inbreng voor de uitvoering van de hoofdstedelijke opdrachten. Zo kan Brussel een ware hoofdstad worden die ten dienste staat van de confederale entiteiten. Wil Brussel geen hoofdstad zijn voor de gemeenschappen, kan het kiezen voor een onafhankelijke of zelfstandige koers, op voorwaarde dat het zijn eigen boontjes dopt.

 

Een begrotingscontrole waar geen muziek in zit

Rik Van Cauwelaert besluit zijn inhoudelijke kritiek op de begrotingscontrole als volgt: “Premier Elio Di Rupo heeft de afgelopen dagen, om met zijn regering te overleven, de dekstoelen op het zinkende Belgische schip verplaatst. Op de Titanic hadden ze tenminste nog een orkest.”

Hoe leest men deze besparingsronde in een Franstalige krant?

LLB, Francis Van de Woestyne: Un accord qui fait "Pschhhhhit"

Tout d’abord, le travail est plus superficiel que structurel. Afficher, sans rougir, 25 % de mesures "one shot", c’est quand même beaucoup. De plus, il y a, ici et là, de simples reports de dépenses (défense, coopération au développement, etc) qui figurent pudiquement parmi les "corrections techniques". Plus fort : la "procédure de prudence budgétaire" permettra une économie de 100 millions ! A l’avenir, dit-on, les dépenses seront minutieusement examinées. Ah bon, avant, on jetait l’argent par les fenêtres ?

Ensuite, que de vent ! N’a-t-on, ici comme ailleurs, enregistré de mâles promesses quant aux pistes qu’il fallait privilégier : impôt minimum sur les sociétés, taxation des intercommunales, amnistie fiscale, taxation de la spéculation, des revenus du patrimoine? On allait voir ce qu’on allait voir. Au final ? Rien de tout cela. Conclusion : les ministres semblent avoir passé plus de temps à rejeter les réformes du voisin qu’à concevoir un contrôle budgétaire réellement plus structurel. Car soit, les réformes étaient pertinentes et urgentes et il fallait les maintenir. Soit, elles étaient purement médiatiques et il était inutile d’en faire un fromage. On peut dire que là,elles ont fait pscchhhhhit

Het is altijd goed om het eens van de andere kant te horen.

In dS verwijst Bart Brinckman naar de alternatieve voorstellen van N-VA. Onder meer 15 miljard die N-VA zou besparen in de sociale zekerheid. Onhaalbaar volgens hem en meteen stuurt hij N-VA het verwijt dat ze als oppositiepartij geen alternatieve voorstellen doen in het parlement. Maar wel voor dS want verder in de krant online (13/03) kon men de alternatieve voorstellen van N-VA lezen:

-Werkloosheidsuitkeringen worden beperkt tot maximaal twee jaar, per gewerkt jaar zou een werkzoekende één tot twee maanden uitkering krijgen. Wie zonder uitkering valt, moet naar het OCMW (waar een vermogenstoets volgt). De wachtuitkeringen het brugpensioen doven uit, niemand komt er nog in. Er komt een versterkte activering voor 50-plussers.

- Het indexmechanisme wordt hervormd. De partij pleit voor all-in-loonakkoorden die niet worden geïndexeerd. Voor de uitkeringen komt een eco-index waarin de impact van de energie-uitgaven wordt gemoduleerd. Voor 2012 pleit de partij voor een indexsprong die de burger alleen al dit jaar 1,4 miljard aan koopkrachtverlies zou kosten.

- Elk gewest en elke gemeenschap moeten een begroting in evenwicht voorleggen. Vlaanderen verkeert al in dat geval. Brussel, Wallonië en de Franse Gemeenschap moeten samen daarvoor in 2012 zowat 800 miljoen besparen.

- De groei van de ziekteverzekering moet worden beperkt tot de economische groei (in 2012 bedraagt die 0,1 procent), aangevuld met een indexprovisie van nauwelijks 1 procent.

- De overheidsuitgaven moeten met 5 procent naar omlaag, dat budget wordt bevroren. Het aantal ambtenaren moet verminderen.

Dat N-VA geen sympathieke voorstellen doet maar wel kiest voor structurele ingrepen, toont het verschil aan met de ganse resem kleine maatregelen van de regering. Het is duidelijk dat Di Rupo en zijn heterogene groep schrik heeft om de kiezer te ontstemmen. Nu de peilingen geen beterschap beloven, integendeel, zal het nog moeilijker worden om voor de gemeenteraadsverkiezingen op een structurele manier de financiële situatie te verbeteren. Want, voor wie het mocht vergeten zijn, er blijft een begrotingstekort van minstens 2,8 % en dat is ook nadelig voor Vlaanderen dat reeds jaren een begroting in evenwicht heeft. Voor een begroting in evenwicht, die volgens de eisen van de EU verplicht is vanaf 2015, moeten naast dit berekende tekort ook de eenmalige ingrepen, die niets opbrengen in de volgende jaren, andere maatregelen genomen worden, zodat er nog heel veel kleine ingrepen zullen nodig zijn terwijl de structurele problemen blijven bestaan.

Op het artikel van Brinckman in dS volgden nogal wat reacties met een duidelijk groeiend aantal anti-N-VA stemmen. Sommige commentaren verdienen een citaat:

Patrick De Wael stelde dat er ook (als ik me niet vergis) 4 miljard pensioenen voor de Vlaamse ambtenaren worden betaald door de Federale overheid. Hij zei daar niet bij dat de RSZ-ontvangsten, die daarvoor dienen, door de Federale overheid worden ontvangen. En hij stelde meermaals dat het aantal ambtenaren op Vlaams niveau met 22% gestegen is, maar zei daarbij niet dat er ook bevoegdheden zijn bijgekomen die op Federaal niveau zijn verdwenen. Bovendien is het grootste deel van die toename terug te vinden bij de steden en gemeenten (waar vooral de 3 traditionele partijen beslissen) én dat er ook op Federaal niveau een toename is ondanks de bevoegdheidsoverdrachten die door de afname van het leger gecompenseerd wordt (dus per saldo een minimale daling).

15 miljard besparen op een budget van 96 miljard is peanuts gezien de ongelooflijke verkwistingen in nagenoeg elk segment van de 'sociale' zekerheid. De NVA heeft gelijk om hiervan een strijdpunt te maken. 96 miljard per jaar is bijna 10.000€ per inwoner per jaar of 750.000€ per inwoner voor zijn hele leven. Dat is een fortuin waar iedereen zijn leven lang mee verder kan zonder een klap te doen. Dergelijke bedragen hebben niets meer van doen met 'solidariteit' of aanverwanten, dat is gewoon een hold-up op de werkenden uit de privé.

Voor Prof Bart Maddens in DM (13/03) moeten niet zo zeer de politici besparen op hun inkomen maar wel de politieke partijen.

“Net als in de tijd van de 'nieuwe politieke cultuur' (in de jaren negentig) lijkt de Wetstraat in de greep van een vreemdsoortig masochisme. Een rituele zelfverminking van de politici moet de toornige kiezer tot bedaren brengen. Maar aan de fundamenten van het politieke financieringssysteem wordt niets veranderd. De parlementsleden moeten wat inleveren, maar de politieke partijen blijven grotendeels buiten schot.
Nochtans zou het verstandiger zijn om juist het omgekeerde te doen: besparen bij de partijen en niet bij de parlementsleden. Zoals bekend zitten de partijen in België er warmpjes bij. Ze krijgen samen jaarlijks 63 miljoen euro van de overheid, goed voor 75 procent van hun inkomsten. Alsof dit nog niet genoeg is, worden de parlementsleden vaak door de partij gedwongen om een deel van hun loon af te staan, soms tot 10 procent. Die mandatarisbijdragen zijn goed voor 9,4 procent van de totale inkomsten van de partijen, samen bijna 8 miljoen euro per jaar. De partijen hadden in 2010 een totaal vermogen van 104 miljoen euro.”

Anders Gelezen: wie de particratie wil inperken moet aan hun centen zitten. Politieke vernieuwing heet dat.

Pjotr

Casinodemocratie

ANDERS GELEZEN

Het congres van N-VA was er een van duidelijke uitspraken maar het wordt afwachten of het de juiste keuzes zijn. Een federaal geïnspireerde boodschap voor alle gemeenten is niet niks en met de keuze voor een confederaal België als inzet voor de verkiezingen in 2014 schrijft N-VA niet alleen een positief verhaal, het claimt ook een eigen inspirerend verhaal dat oorspronkelijk door CD&V werd gelanceerd en nadien door de conservatieve staatsbehoudende vleugel werd verloochend. Eens de opgeblazen mediareacties Anders Lezen.

Bart De Wever maakt het confederalisme de inzet van de verkiezingen van 2014. "Wint de N-VA, dan moeten de andere Vlaamse partijen ons volgen" in de keuze voor het confederalisme, zegt hij in Het Belang van Limburg en Gazet van Antwerpen. Desnoods moet de grondwet maar even wijken. "In dit land zijn de grootste veranderingen buiten de grondwet gebeurd", zegt De Wever. "Wij gaan voor de shock. Dat kan gebeuren zonder chaos of revolutie", verzekert De Wever. "In 2014 moet een consensus mogelijk zijn rond confederalisme", het principe waarbij de deelstaten via verdragen regelen wat ze nog samen willen doen en regelen. Niets is zo krachtig als een rijp idee. De grondwet kan later nog altijd aangepast worden", aldus De Wever, die naar eigen zeggen niet meer gelooft in een "klassieke staatshervorming". “In 2014 gaan wij voor confederalisme. Dat is ons programma.”

Erik Van Rompuy blogt: “Bart De Wever zoekt de polarisatie rond zijn persoon en partij. Hij maakt zichzelf de inzet van de gemeenteraadsverkiezingen en toont het diepste misprijzen voor de klassieke partijen. (…) Ik heb mij ingezet voor de voorbereiding van de gemeenteraadsverkiezingen in Zaventem,’schrijft Eric Van Rompuy op zijn website. ‘Nu zie ik dat mij van verkiezingen vergis. Op 14 oktober 2012 gaat het niet over de toekomst van Zaventem maar over Di Rupo. Van Rompuy vergelijkt De Wever verder met Poetin nadat de N-VA-voorzitter dit weekend liet optekenen dat hij voluit gaat voor het confederalisme, desnoods buiten de grondwet om. “Was het Poetin niet die de grondwet herschreef naar zijn beeld en gelijkenis?” Anders gedacht: zoals De Wever terecht opmerkte in Terzake zijn er precedenten van politieke hervormingen die in tegenstrijd waren met de Grondwet (o.a. de invoering van het algemeen stemrecht) waaraan indertijd ook de CVP zich “bezondigde”. Trouwens, zou Van Rompuy vergeten zijn dat zijn broer Herman de aanklacht inzake BHV mee ondertekende en de RvS indertijd deze ongrondwettelijk verklaarde?

De hoofdvogel werd ongetwijfeld afgeschoten door Luc Van der Kelen die in Het Laatste Nieuws De Wever en N-VA in scherpe bewoordingen aanviel. Als prominent Belgicist een nogal voorspelbare gekleurde reactie, geen citaat waardig. De Wever reageerde wel in Terzake en vond dat Van der Kelen beter zou passen op een verkiezingslijst (van BUB?) dan in de colofon van een krant.

Bart Brinckman in dS: Casinodemocratie
05 maart 2012

De nieuwste poging van Brinckman om N-VA te beschuldigen, ditmaal van casinodemocratie, zal geen enkele weldenkende Vlaming kunnen overtuigen. Even meelezen: “In oktober moeten de Vlaamse kiezers zich niet bekommeren om de eigen leefomgeving. De gemeenteraadsverkiezingen worden de eerste afrekening met de regering Di Rupo I. De tweede factuur volgt bij de Vlaamse en federale verkiezingen in juni 2014, met de definitieve doodsteek voor het huidige Belgische samenlevingsmodel. (…) In 2014 wordt het tijd voor een confederaal België. Desnoods wordt dat concept los van de grondwettelijke regels ingevoerd. Het lijkt wel oorlog.

Door twee keer van zichzelf de inzet van de stembusslag te maken, speelt De Wever alles of niets. De N-VA veroordeelt zichzelf om in 2014 incontournable te worden. Qua bravoure kan het tellen. Want zelfs al haalt de Antwerpenaar 35 procent of meer, dan nog heeft hij niets in handen. Niet alleen moet hij de Vlaamse partijen verplichten om naar zijn pijpen te dansen, ook de Franstaligen moeten bereid zijn om in zijn scenario mee te stappen. Of komt er dan toch een revolutie?”

Eens Anders lezen? Onderhandelingen op basis van een voorstel tot confederalisme zullen volledig anders verlopen dan de klassieke regeringsonderhandelingen die altijd eindigen in een compromis waarvoor Vlaanderen telkens opnieuw te veel betaalde. Ditmaal zullen de Franstaligen uitgenodigd worden om dingen samen te doen en is onze solidariteit een wapen in plaats van een carte blanche waarvan schandelijk misbruik werd en wordt gemaakt. Pas wanneer ze deze solidariteit weigeren kunnen ze op hun strepen staan, maar dat zal nog niet voor morgen zijn. Het valt wel te vrezen dat binnen het huidig status-quo Vlaanderen sneller zal meegezogen worden in de negatieve financieel-economische spiraal waar België, met zijn grote staatsschuld, mee worstelt. Ondanks het evenwicht in de Vlaamse begroting en de sterke financieel-economische troeven waarover het nog altijd beschikt. Maar het lijkt mij wel verstandig om na de verkiezingen van 2012 de onderhandelingen over een confederale staatsstructuur grondig voor te bereiden. De verkiezingen van 2014 zullen in elk geval alle politieke partijen verplichten om vooraf een duidelijke keuze te maken. Gedaan met electorale beloften die nadien worden ingeslikt.

Verder las ik: “De casinodemocratie van De Wever zet bijzonder hoog in. De N-VA-voorzitter beseft dat hem nog maar één kans rest om de loop van België structureel om te buigen. Koste wat het kost moet hij in 2014 de stuurknuppel van Vlaanderen veroveren. Als dat niet lukt, vertrekt De Wever niet alleen als voorzitter. Dan stapt hij ook uit de actieve politiek. Gegokt en verloren, zo heet dat dan. Al kenden we allemaal de inzet flink op tijd.”

Online reageerde ik op het Commentaar van Brinckman, maar zoals verwacht werd mijn reactie geweigerd. Het klonk ongeveer zo: “Waarom is het pas 24 uur later mogelijk om te reageren online? Bart Brinckman heeft het over casinodemocratie wanneer het om N-VA gaat hoewel de laatste decennia niet N-VA maar wel de traditionele partijen met het geld van de belastingbetalers gespeeld hebben. Steeds met als sterkhouder de PS en met de goedkeurende instemming van de Vlaamse regeringspartijen en dit vooral tijdens de 8 jaar paarse regering” . Brinckman heeft duidelijk moeite om een objectieve waarheidszoekende journalist te zijn.” Waarschijnlijk was die laatste zin er teveel aan. Maar het wordt hoog tijd dat iemand eens Brinckman met de vinger wijst.

De dag erna, dinsdag, volgde een genuanceerde reactie van J. Ackaert op de opiniebladzijden. Men zou beginnen te twijfelen waarvoor redactieleden nog dienen wanneer ze het moeten afleggen tegen kostenloze gelegenheidsopinies. Hij schreef onder meer het volgende:: “En toch is dit geen groot nieuws. Het is een vaste traditie in onze binnenlandse politiek dat federale oppositiepartijen gemeenteraadsverkiezingen aangrijpen als een test van de regering. Zoals regeringspartijen altijd in koor zullen roepen dat het bij gemeenteraadsverkiezingen over de Dorpsstraat gaat en niet over de Wetstraat. Een blik op het verleden. De socialistische partij poogde het ongenoegen over het saneringsbeleid onder de regering Martens-Gol in 1982 op te dringen als centraal thema van de gemeenteraadsverkiezingen en gebruikte de populaire Karel Van Miert als electorale troefkaart. Resultaat: een half procent winst, niet echt om naar huis over te schrijven. De vernieuwde VLD richtte tijdens de campagne in de aanloop naar de lokale stembusslag van 1994 alle pijlen op de regering-Dehaene en zette Verhofstadt in de etalage. De liberalen wonnen 2,5 procent. Mooi, maar toch niet de aangekondigde landslide. En de CD&V wou in 2006 definitief afrekenen met paars en speelde Leterme uit van Adinkerke tot in Genoelselderen. Ook toen bleef de moordende uppercut uit.”

Voorspelbaar was dan weer de reactie van Bart Somers (Open VLD) in dS: “Bovendien staat of valt een gezond politiek systeem met de rekrutering van nieuwe, gemotiveerde mensen. En daarvoor zijn lokale verkiezingen traditioneel erg belangrijk. Het is dan ook bijzonder jammer dat de N-VA durft toe te geven dat het lokale bestuursniveau haar feitelijk niet interesseert. Het is voor de Vlaming goed om te weten dat de uitdagingen in zijn straat, wijk of dorp voor sommige partijen ondergeschikt zijn aan de keuze van de volgende premier.”

Sommige lezers waren niet onder de indruk van het verbale geweld van Brinckman en Co. Enkele reacties:

Frieda T., Brugge:

“Niemand heef er bezwaar tegen dat een groot aantal burgemeesters, schepenen en gemeenteraadsleden ook bij federale, Vlaamse en provinciale verkiezingen meedoen en kandidaat zijn en dus hun lokale invloed gebruiken om hun partij op hoger echelon te laten scoren. Waarom zou een partij dan haar op federaal niveau democratisch veroverde invloed niet mogen gebruiken om te scoren op lokaal vlak?”

Daniel M., Retie:

“Protesteert u ook nu zowat heel de ministerraad opkomt als boegbeeld voor één of andere partij, of bent u blind aan die kant? Vindt u het verantwoord dat iemand met een zware portefeuille als justitie energie gaat stoppen in een verkiezingscampagne? Monster-coalities worden reeds gesmeed in grootsteden zodat het zelfs niet nodig lijkt de kiezer te raadplegen. BDW heeft volop gelijk, niet hij maar de anderen hebben Vlinder I tot inzet van de verkiezingen in het najaar gemaakt. Dit land heeft echt een schok nodig om van de schandalitis en achterkamerpolitiek verlost te worden. En dat kan niet gebeuren door de partijen die de zelfbedieningspolitiek verpersoonlijken.”

Groene onverdraagzaamheid

Nieuwe ECOLO voorzitter Olivier Deleuze weigerde tijdens Reyers Laat op maandag te blijven zitten aan tafel omdat de laatste gast Reddy De Mey, gewezen VRT-journalist en expert voor VB in de mediaraad van het Vlaams Gewest, uitgenodigd werd. Een viscerale afkeer, of een staaltje politiek correcte onverdraagzaamheid in naam van de radicale Groene Gedachte? De andere gasten aan tafel lieten in LLB volgende reactie optekenen: C'est une forme de radicalisme à laquelle je n'adhère pas. Reddy est un journaliste qui a gagné ses galons en Flandre", a déclaré Guy Vanhengel (Open VLD) sur ce même plateau. "Ce que je trouve anti-démocratique, c'est de ne pas s'asseoir autour d'une table avec des personnes qui, pourtant, représentent une partie de la population", a pour sa part réagi Liesbeth Homans (N-VA). Anders gedacht : Wat zou Wouter Van Besien (Groen) hiervan denken?

Waalse gezinnen hebben vermogen van 130 miljard (DT 4/3)

In tegenstelling tot wat pessimisten vaak beweren, is Wallonië verre van verpauperd. Dat becijferde Xavier Dupret, expert bij de onderzoeksgroep Gresea. Volgens zijn onderzoek bezitten de Waalse gezinnen gezamenlijk over 130 miljard euro aan vermogen. Het gaat onder meer om de bruto spaartegoeden en de waarde van huizen. Dupret berekende het cijfer door te vertrekken van de bbp-cijfers. Het Waalse bruto binnenlands product was vorig jaar goed voor 81,55 miljard euro. De activa van de Waalse gezinnen bedragen 224 procent van het regionale bbp, of 181 miljard euro. De schulden zijn goed voor 64 procent of 50,57 miljard euro. Het verschil tussen beide cijfers levert Dupret het Waalse vermogen op: een goede 130 miljard euro. De onderzoeker merkt ook op dat Wallonië een solvabiliteitsgraad heeft van 160 procent, meer dan bijvoorbeeld Duitsland (130 procent). Anders gedacht: waarvoor heeft Wallonië dan behoefte aan een jaarlijks weerkerende Vlaamse solidariteit?

Een tendentieuze manier van schrijven

De zondagskrant (4/3): 32.000 bedrijven doen geen belastingaangifte of 7 % van de 450.000 Belgische bedrijven. Letterlijk lees ik: “De meeste belastingzondaars (11.463) zijn Vlaamse bedrijven.” Inderdaad, blijkt verder in het artikel dat Wallonië slechts 11.000 en Brussel 9.758 zondaars telt. Alleen is deze informatie onvolledig en daardoor tendentieus. Immers zolang niet geweten is hoeveel van de 450.000 bedrijven Vlaams zijn, zijn de absolute cijfers voor de vergelijking weinig relevant. Het kon anders geschreven worden, want we weten bij voorbeeld wel dat er in Brussel een groot aantal belastingzondaars zijn. Het is een van de oorzaken die het grote verschil verklaren tussen enerzijds de welvaartsbijdrage van Brussel - zo’n 20 en 25 % van het BBP - en anderzijds de belastinginkomsten van Brussel die slechts een schamele 10 % bedragen. Anders gedacht: Vooraleer de federale dotaties te verhogen met zo’n 500 miljoen euro per jaar zou men daar eens werk moeten van maken.

Pjotr