Op zoek naar correcte informatie

ANDERS GELEZEN

Enkele lezers waren nogal ontevreden over de verklaring van Wouter Beke dat CD&V tijdens de onderhandelingen de moed had om het been stijf te houden en triomfantelijk verklaarde dat hij ditmaal wel woord had gehouden: te lezen in het CD&V ledenblad Ampersand. Nogal wiedes dat de achterban gekleurde informatie krijgt en hij heeft nog gelijk ook, BHV is gesplitst. Anders wordt het wanneer deze informatie naar alle inwoners van Vlaams-Brabant wordt verstuurd. Dan is dat het eerste verkiezingsdrukwerk – peptalk dus - in het vooruitzicht van de gemeentelijke verkiezingen in oktober 2012. In dS onder de veelzeggende titel ‘Kreten en gefluister’ was hierover het volgende te lezen:

‘Eigen lof... CD&V klopt zichzelf op de borst in een brief aan de inwoners van Vlaams-Brabant. De partij is fier op de splitsing van BHV en prijst voorzitter Wouter Beke, die ‘het been stijf hield'.

... stinkt! N-VA en Vlaams Belang zijn niet te spreken over de actie. Vlaams Belangers Bart Laermans en Joris Van Hauthem hebben het over een ‘desinformatiecampagne'. Volgens N-VA-kamerlid Ben Weyts probeert CD&V de Vlaams-Brabanders blaasjes wijs te maken. Weyts rijmelde ferm: ‘BHV? De Vlamingen zijn de risee. Net als hun portemonnee'.

Op blz 6 van Ampersand blijken zelfs de Vlaamsgezinde CD&V’ers Michel Doomst en Eric Van Rompuy heel blij met het bereikte akkoord. Het gaat om een zuivere splitsing en de prijs is niet onaanvaardbaar hoog, staat er te lezen. Het artikel sluit af met een triomfantelijke uitroep: CD&V is en blijft de meest geloofwaardige Vlaamse partij. Voilà, meer moet dat niet zijn voor een partijblad. Of dit zal volstaan om de Vlaamsgezinde kiezers terug te halen is een ander paar mouwen, want door elke kritiek te weren en slechts het positieve te verspreiden riskeert CD&V te vervallen in de dijzige CVP-praat van weleer: desinformatie. Zouden ze bij de Ampersand-redactie nog altijd niet door hebben dat de kiezers anno 2012 niet meer zo goedgelovig zijn als in de ‘goeie ouwe CVP-tijd’? Erger, onvolledige misleidende informatie zal de interne tegenstellingen aanwakkeren en het vertrouwen in de Vlaamsgezinde mandatarissen geen deugd doen. Precies in het vooruitzicht van de gemeenteraadsverkiezingen – waar CD&V kan bogen op een grote schare enthousiaste mensen - zou men beter zwijgen over dit vanuit Vlaamse invalshoek zeer discutabel resultaat. Het zijn alvast niet de lokale mensen die hierop willen afgerekend worden.

Lezer JD reageerde in dS online als volgt: Ettelijke decennia geleden creëert het politiek establishment een grondwettelijk probleem. Tientallen jaren krijgt dat niet de aandacht die een grondwettelijke discrepantie toch zou moeten krijgen in een democratie. Het wordt voor datzelfde politiek establishment maar dringend wanneer er nieuwe vervelende uitspraken komen van het grondwettelijk hof. En daarop is het politiek establishment nu fier? Ik ben beschaamd in hun plaats.

Een Vlaamsgezinde CD&V’er schreef het volgende: Meent de CD&V nu echt dat alle bedrogen kiezers uit 2007 zo vlug de beloftes - waarmee ze gelokt werden - zullen vergeten? Ik zou me schamen om een brief te onderschrijven waarin een ondertitel luidt " CD&V heeft woord gehouden"... Ondertussen wordt vanuit Vlaamsgezinde hoek (o.a. Prof Vuye, UNamen) brandhout gemaakt van het communautair compromis en ook de Franstalige (MR) interpretatie van dit deelakkoord bewijst duidelijk dat er verschillende lezingen mogelijk zijn. Ik wacht overigens nog altijd op een reactie van CD&V op mijn vraag omtrent deze Franstalige interpretatie …

Het is even wennen nu Rik Van Cauwelaert niet meer als Directeur van Knack maar als strategisch directeur Knack opent met zijn veelgelezen rubriek ‘Van de redactie’. Onder de titel Eigen schuld (26/10) heeft hij het over de botte weigering van de PS om een onderzoekscommissie in te stellen naar wat er misliep met DEXIA. Zijn conclusie is dat de burger geen inkijkrecht krijgt in het Belgisch ons-kent-ons-systeem. In zijn striemende aanklacht wijst hij met beschuldigende vinger naar CD&V, SP.A en Open VLD die zich hebben neergelegd bij deze PS-oekaze. Van Cauwelaert spreekt Yvan Mayeur (PS kopstuk) tegen die beweerde dat een onderzoekscommissie geen buitenlanders, CEO Pierre Mariani en de Franse toezichthouders, kan ondervragen. Toch wel zegt Van Cauwelaert: “Een parlementaire onderzoekscommissie met de bevoegdheden van een onderzoeksrechter kan zonder enig juridisch probleem een buitenlandse getuige, zoals Pierre Mariani, laten opvorderen of een rogatoire commissie naar Parijs sturen om wie dan ook van de Franse Dexiakopstukken en toezichthouders te ondervragen. En mocht dat nodig blijken, dan kan de onderzoekscommissie het Franse gerecht zelfs vragen dat Franse betrokkenen in de Dexiacrash worden aangehouden.”

In dS verschijnt twee dagen later (28/10) een artikel over hetzelfde onderwerp dat afsluit met volgende tekst: “De nieuwe bijzondere commissie zal openbaar vergaderen tenzij een getuige gesloten deuren vraagt. De vraag is of de commissie erin zal slagen om de Franse hoofdrolspelers te ondervragen. Op buitenlanders heeft ook een parlementaire onderzoekscommissie geen vat.”

Anders gelezen: dit is een mooi staaltje van misleiding zonder dat er gelogen wordt. Journalist Wim Winckelmans geeft hier Mayeur gelijk en gebruikt daarvoor een handigheidje: hij heeft het over een ‘gewone’ parlementaire onderzoekscommissie die inderdaad verschilt van een ‘parlementaire onderzoekscommissie met de bevoegdheden van een onderzoeksrechter’. Een formule die gezien de internationale dimensie van het debacle vanzelfsprekend is. Anders geschreven: Knack als controlerende Vierde Macht en dS als een staatsdragende krant die verdoken belangen verdedigt, zelfs wanneer die indruisen tegen het algemeen belang. Gelukkig daagde het ook bij de dS redactie: in de volgende zaterdagkrant opent Bart Sturtewagen op de voorpagina terecht alle registers en eist net zoals Van Cauwelaert een onderzoekscommissie die volledige duidelijkheid brengt, al twijfelt hij of de politici de vele wolfijzers en schietgeweren zullen kunnen vermijden. Zouden Open VLD en CD&V in deze eindelijk de moed hebben om de PS te lossen (net zoals ze N-VA lieten vallen)? Zowel Beke als De Croo hebben geen keuze zonder het verwijt te krijgen dat ze reeds vanaf hun eerste jaren voorzitterschap besmet zijn door de Belgische ziekte die al hun voorgangers ongeloofwaardig maakte. Ons-kent-ons als machtsfactor overboord gooien, dát zou pas vernieuwend zijn! Wie mijn mijmeringen hieromtrent wil lezen kan dit online http://anders-nieuws-extra.blogspot.com/2010/12/in-de-luwte-van-het-aflopend-jaar.html

Overigens vernam ik uit welingelichte bron – weliswaar off the record – dat belangrijke spelers in dit dossier de laatste dagen verklaringen aflegden die niet juist zijn en essentiële informatie in hun bezit achterhouden. Hopelijk laten Knack en de andere media het niet hierbij en blijven ze kloppen op dezelfde nagel. Van Cauwelaert sluit zijn bijdrage af met een dreigende uitspraak: “Een gedachte om mee te nemen naar de volgende verkiezingen.” Zijn overweging slaat alvast voor mij op álle uitwassen van de Belgische ziekte en zeker op elke vorm van oude politieke cultuur.

Onderwijl sukkelen de onderhandelaars verder en wordt de begroting 2012 alsmaar moeilijker. In de kranten konden we lezen dat Wallonië een bijkomende inspanning zal doen: ze zullen in 2012 de staatsschuld slechts verhogen met 469 miljoen euro in plaats van de geplande 569 miljoen. Volgens Rudi Demotte (PS) Waals minister-president, is dit een blijk van federale loyauteit. Hoe dom kan een mens zijn die denkt dat de staatsschuld nog meer belasten net het tegendeel is van solidariteit. Volgens een Franstalige lezing kan dat wel: vermits we van Europa samen een tekort mogen hebben van 2,8% leest de bijdrage van Wallonië niet meer als een bijkomende kost. Dat Demotte het Waalse relanceplan niet wil opgeven is terecht. Meteen rijst dan ook de vraag waarom Vlaanderen niet zo moedig is en niet bespaart op de toekomst, Onderzoek en Ontwikkeling en de noodzakelijke investeringsprojecten die Vlaanderen als logistieke topregio concurrentieel houden? Om nog te zwijgen over toekomstgerichte projecten zoals de ‘Vlaamse baaien”.

Als uitsmijter even terug naar het taalgebruik van onze politici in internationale fora. Dat mijn nogal stoute brief aan kandidaat premier Di Rupo uiteenlopende reacties ontlokte is een goed teken: Anders Nieuws is er niet om waarheden de verkopen maar om de lezer aan te zetten zichzelf een mening te vormen, rekening houdend met een Vlaamse invalshoek. Dat ik in die brief zelf een taalfout maakte – “onafgezien” is inderdaad een Belgische contaminatie – doet niets af van mijn bezorgdheid omtrent het Nederlandstalig imago van België wanneer Di Rupo ons moet vertegenwoordigen in het buitenland. Hoewel het kan, zoals Herman Van Rompuy recentelijk bewees, toen hij als voorzitter van de Europese raad na de top over de eurocrisis afgelopen WE, de vragen in het Europees parlement beantwoordde in het Nederlands. Weldenkende Vlamingen zullen helaas ook plaatsvervangende schaamte gevoeld hebben toen hij meende zich daarvoor te moeten verontschuldigen. Hij was immers zo moe zei hij, dat het beter was om zijn eigen taal te spreken. Tja.

Pjotr

Anders Gelezen

Een zootje

ANDERS GELEZEN

Mijn inleidende commentaar (e-mail) bij de vorige Anders Gelezen over politici die zetelen in bestuursraden deed enkele lezers reageren. Een lezer schreef: “Ikzelf was ooit lid van de raad van bestuur van ELIA, na jarenlange gedegen ervaring in netopbouw, netuitbating en vrijmaking van de markten. (…) Eerst werden een aantal ELECTRABEL bestuurders verwijderd, waaronder ikzelf, om plaats te maken voor "onafhankelijke" politieke mandaten. Bij een laatste publicatie zag ik tot mijn grote verbazing dat er in de ganse raad van bestuur nog slechts één bestuurder is die het klappen van de zweep kent. Om bestuurder te worden moet je op vandaag ofwel onafhankelijk zijn, wat vaak synoniem is van onbekwaam in deze materie ofwel een politiek mandaat hebben om de burger te vertegenwoordigen.”

Een andere lezer vond dat ik nogal kort door de bocht ging bij het aanklagen van politici als poenscheppers. Gelijk heeft hij want het is inderdaad niet zo dat alle politici deze mandaten betrachten omwille van het geld. Voor sommigen is de streling van het ego al een grote beloning; reputatie en macht zijn evenzeer belangrijke drijfveren. Zelf denk ik dat onder meer JL Dehaene niet voor het geld bestuurder werd van Dexia, maar eigenlijk doet de motivatie er weinig toe. Politici die zetelen in bedrijven zitten er omwille van hun invloed in de politieke machtscentra; lobbyen als voortzetting van hun machtshonger of als beloning, of beide? Hun aanwezigheid in de raden van bestuur van intercommunales en andere privaat-publieke instellingen is een andere zaak: hier gaat het om de verdediging van de belangen van hun zetbazen, politieke partijen en middenveld organisaties. Ik laat het aan de wijsheid van de lezers over of ze denken dat politici deze mandaten ook zouden vervullen mochten ze geen lucratieve vergoeding krijgen?

Sinardet spreekt in dS (24/10) over het schuldig verzuim van politici in de bestuursraden die, zo schrijft hij, “niet genoeg hebben gewogen en te weinig het algemeen belang hebben gediend dat ze verondersteld waren te vertegenwoordigen.” Verder nog, “Het schuldig verzuim van de politiek reikt verder. Want uiteindelijk zijn het nog altijd de politici die de eindregie hebben en de macht bezitten om in dat financieel systeem orde op zaken te stellen.” Opmerkelijk is zijn uitspraak over de politieke partijen: “Het bewijs dat de partijen alle touwtjes in dit land in handen houden, zo lijkt het.” Deze opmerking deed mij in mijn pen kruipen en raar maar waar, maandagvoormiddag (24/10) publiceerde de krant online mijn reactie: “De kritiek van Sinardet op de (partij)politieke machtsgreep in België klopt. Alleen is het niet nieuw en daarom ook een beetje pijnlijk dat uitgerekend hij als fervente verdediger van het huidige federale systeem dit aanklaagt. Is hij samen met de staatsdragende media niet even schuldig door de Belgische ziekte jarenlang te gedogen, te minimaliseren of toe te dekken? Het klopt ook dat deze federale ziekte een slecht voorbeeld is voor de Vlaamse beleidsmakers - waar konden ze ooit leren goed besturen? - maar het is heel kort door de bocht voor iemand die zich presenteert als academicus, om meteen de Vlaamse regering, vooral N-VA, mede schuldig te maken aan deze ziekte. Schuldig verzuim is duidelijk geen privilege van de politici. Pierre T.” Helaas was de transparantie van dS redactie van korte duur want reeds na de middag werden alle reacties geschrapt en was het niet meer mogelijk om te reageren. Een duidelijk voorbeeld van manipulatie en onterechte censuur in een kwaliteitskrant. Op vraag van Dave Sinardet? Vermits hij deze column eveneens leest verwacht ik op mijn vraag een antwoord.

Over het Dexia debacle werd veel geschreven en blijkbaar zijn de verliescijfers nogal uiteenlopend. Volgens Bart Haeck in DT (24/10) zou het elke Belg tussen 58,5 en 4.958,5 euro kunnen kosten. Een ruwe schatting zegt de auteur. Een lezer stelde voor dat de dS de cijfers van de verliezen (door de vereffening van de Gemeentelijke Holding) voor de gemeenten zou opzoeken en publiceren. Een goed idee en dat valt voor sommige gemeenten al bij al nog mee. Voor Affligem zou dat voor de begroting van de volgende jaren neerkomen op een derving van 30.000 euro aan inkomsten. Dat is zowat de jaarlijkse betoelaging van de 53 culturele verenigingen. Voor hun oorspronkelijke inleg (niet de verhoging van het kapitaal in 2008) werd indertijd niets betaald. Maar wie inschreef op de kapitaalsverhoging zal nu wel met een hoger verlies zitten. Lenen aan 6 % met de garantie om 13 % interest op te strijken was niet zo’n goed idee.

Te lezen op www.proflandria.be : de laatste 20 jaar bedroegen de transferten vanuit Vlaanderen zo’n 260 miljard euro. Met grafieken ter ondersteuning komt men tot volgende conclusie: Bij scheiding van de geldstromen in drie autonome Gewesten: Zou Brussel er even erg aan toe zijn als Griekenland. Zou Wallonië failliet zijn. Zou Vlaanderen aan de top staan in Europa. Vlaanderen zou geen schulden hebben maar wel een tegoed van 195 miljard. In werkelijkheid zal Vlaanderen met een molensteen om de hals meegesleurd worden op de zuidhelling van Europa. Dat laatste zou toch iedereen moeten zorgen baren want zonder een sterk Vlaanderen is België eveneens failliet.

Mag het eens over onze taal gaan?

Dat het Nederlands onder druk staat bleek uit diverse berichten. Zo meldde sportjournalist en presentator Carl Huybrechts in Spoorslag (een regionale publicatie uit de druivenstreek) dat Royal Sporting Club Anderlecht verbood om intern nog Nederlands te spreken. De tweetaligheid Nederlands en Frans - waar ook buitenlanders meestal geen probleem mee hadden - werd gewijzigd in Frans en Engels. Het verbod om Nederlands te spreken geldt zowel in de kleedkamer, tijdens de oefenstonden als bij wedstrijden. Ik vroeg de club om uitleg maar kreeg tot op het ogenblik van versturen van deze AG geen reactie. Mocht deze er komen zal ik graag deze informatie bevestigen of ontkennen.

In dS (24/10) verscheen een artikel waarin staat dat buitenlandse verplegers te weinig Nederlands kennen. Helaas ook uit eigen ervaringen weet ik dat de taalkennis in ziekenhuizen en zorgcentra te wensen overlaat. Ergerlijk is dat de Nederlandstalige collega’s altijd spontaan overschakelen naar het Frans, waardoor deze buitenlandse collega’s niet aangezet worden om hun kennis van het Nederlands te verbeteren.

Tenslotte is er Di Rupo die als Nederlandsonkundige ‘zonder ongelukken’ premier zal worden van België. Ik schreef hem een brief met mijn bedenkingen hieromtrent. In bijlage voor de e-abonnenten.

Helaas zijn er ook Vlaamsgezinden die heel onredelijk zijn. Een lezer reageerde op de Franstalige mop (in mijn laatste nieuwsbrief) als volgt: “Vlaamse Moppen graag en geen Waalse Ja.... Mister Tering...” Voldoende reden om deze lezer, AVM, uit mijn adressenbestand te verwijderen. Voor wie het niet zou weten, Anders Nieuws is niet bedoeld voor mensen die enkel hun eigen gelijk en dan nog in hun eigen taal willen lezen. Nadenken, vooral als men het niet eens is, blijft de centrale boodschap.

Pjotr

Anders Gelezen

Gedane zaken, nu de toekomst

ANDERS GELEZEN

Het had nooit zo mogen lopen, schrijft Wouter Beke, voorzitter CD&V, in dS (15/10). N-VA had als grootste Vlaamse partij zijn verantwoordelijkheid moeten opnemen en de onderhandelingstafel niet verlaten want, zo voegt hij eraan toe, er is geen alternatief voor het onderhandelen. We zullen nooit weten of er met N-VA een beter compromis mogelijk was, maar te oordelen naar de uitspraak van Elio Di Rupo dat Vlaanderen met N-VA “zero” had gekregen, is dit zeer twijfelachtig. Overigens, Wouter Beke vergeet dat ook het duo Leterme – De Wever in 2007 niets kregen. Daarenboven waren het niet alleen de Franstaligen die toen op de rem stonden maar ook Open VLD die niet liever had dan dat het kartel CD&V – N-VA plat op de buik ging. Zou De Croo junior ditmaal eerbaarder bedoelingen hebben, nu N-VA een deel van zijn kiezers overnam? Kan het ‘progressief’ Vlaanderen (behalve de leden en sympathisanten van de Gravensteengroep) wel iets schelen als de prijs voor het compromis te hoog ligt?

Dat de onderhandelende voorzitters hun compromis verdedigen is begrijpelijk, maar de afwijzing vanuit de Vlaamsgezinde hoek begint stilaan vorm te krijgen. Onder meer de splitsing van het gerechtelijk arrondissement, de oprichting van een politiek geïnspireerde metropolitane regio en de blanco cheque voor Brussel liggen velen zwaar op de maag. Van een pacificatie is er dan ook geen sprake. Zelfs Wouter Beke geeft toe dat eenmaal dit compromis geïmplementeerd is men onmiddellijk een nieuwe communautaire discussie moet op gang brengen. Scheve dromedarissen lijken wel het waarmerk van de Belgische compromissen.

In De Tijd online werd de lezers gevraagd of ze voor of tegen het communautair compromis zouden stemmen mocht men hun mening vragen. Mocht er een referendum zijn, zou u voor of tegen deze zesde staatshervorming stemmen? Op de 8.030 stemmen (11/10 - 16 u) stemden 65 % het compromis weg. De Vlaamse Volksbeweging startte intussen een facebook groep onder de titel “Niet in mijn naam” met een samenvatting van de kritiek op het akkoord en de eerste reacties zijn duidelijk een groot succes. Wie de prijs voor het compromis te hoog vindt kan aan deze actie deelnemen via de link www.vvb.org/kort/218/36258

Maar wat brengt ons de toekomst, want gedane zaken nemen geen keer.

De staatsbehoudende media zullen wat graag dit compromis begraven en vooruitblikken naar de gemeenteraadsverkiezingen. Antwerpen, waar N-VA gepeild wordt als de grootste partij en de strijd om de sjerp zou gaan tussen Bart De Wever en zittend burgemeester Patrick Janssens, krijgt nu al veel aandacht. Nochtans is De Wever nog niet zeker dat hij zich zal kandidaat stellen en hopelijk slaapt hij daar nog enkele nachten over want het is voor gans Vlaanderen een ongemeen belangrijke beslissing. Immers, wanneer De Wever kiest voor Antwerpen dan verzaakt hij aan zijn kandidatuur voor het federale of gewestelijke niveau in 2014. Zonder boegbeeld De Wever maakt N-VA minder kans om de grootste partij te blijven in Vlaanderen en zullen de traditionele partijen wat graag N-VA in een onbetekenende oppositierol duwen. Daar kunnen ze dan samen met de andere Vlaamsgezinde politieke families wegkwijnen. Een cordon sanitaire rond de ganse Vlaamse beweging is dan een feit.

De Wever zit eigenlijk in een vergelijkbare positie met Yves Leterme in 2007 die na zijn eclatant persoonlijk succes kon kiezen tussen de leider zijn van de Vlaamse gemeenschap – wat De Wever kan worden door federaal of gewestelijk kandidaat te zijn - of kiezen voor de Zestien – voor De Wever kiezen voor de stad Antwerpen. Hoe het Yves Leterme verging weten we. Letterlijk uit mijn brief aan Leterme (november 2007): “Dan zal u eerste minister zijn van een amechtige regering die weliswaar enkele liberale klemtonen zal realiseren maar ten gronde niets zal veranderen aan de polarisatie tussen de gemeenschappen, noch aan de roep om goed bestuur. (…) Misschien houdt u het twee jaar vol en dan is het voorbij.” (te lezen in het boek “Woord Houden … NON”; www.andersnieuws.eu).

Voor CD&V leidde de keuze van Leterme voor de Zestien tot een pandoering van jewelste in 2010. Toen kozen Vlaamsgezinde CD&V’ers massaal voor het Vlaams alternatief N-VA. Maar of ze zullen blijven in 2014 zal in belangrijke mate afhangen van de keuze die De Wever zal maken: kiezen voor Antwerpen zal gezien worden als een abdicatie in plaats van een tweede kans om eindelijk Vlaanderen op de kaart te zetten. No guts, no glory.

Het zal echter niet volstaan voor N-VA om met De Wever in 2014 naar de kiezer te trekken. Het volstond in 2010 om te pleiten voor “verandering” maar deze boodschap kan men geen tweede keer gebruiken. Nu moet N-VA met een echt vernieuwend en positief verhaal komen zodat de Vlamingen opnieuw een echte keuze kunnen maken. Niet voor een brutale eenzijdige onafhankelijkheid maar evenmin voor dit federaal België.

Het worden spannende tijden en de druk op Bart De Wever zal alsmaar groter worden. Kies voor Antwerpen zullen de Belgischgezinden roepen want, zo weten ze maar al te goed, dat is hun enige hoop op eigen gewin en zo is Vlaanderen eindelijk een populaire omfloerste separatist kwijt. Kies voor Vlaanderen zullen de Vlaamsgezinden roepen, want Antwerpen heeft al een andere extreme Vlaamsgezinde partij opgepeuzeld.

Misschien zou Bart De Wever ook eens aan zijn gezondheid moeten denken en de zware verkiezingsstrijd in 2012 vanuit de achtergrond steunen. Ook dat is vooruitziendheid.

Pjotr

Anders Gelezen

De kloof dichten

ANDER GELEZEN

Beste lezers, bewust sloot ik deze column af voor de definitieve teksten over de staatshervorming bekend zijn. Het lijkt mij goed om eerst nog eens de achtergronden van de politieke problemen aan bod te laten komen.

Bart Sturtewagen schreef in een zeer interessante commentaar (dS 1 Okt) dat er veel bitterheid te overwinnen is. “De vraag die op korte en middellange termijn op de Vlaamse politiek weegt, is hoe diep de cesuur tussen voor- en tegenstanders van het communautaire vergelijk zal blijken te zijn. Natuurlijk zal er altijd een groep zijn die ieder akkoord tussen Vlamingen en Franstaligen dat niet gaat over de Belgische boedelscheiding, als een nederlaag beschouwt. Maar het zou verkeerd zijn de kwestie tot een debat tussen 'goede' en 'slechte' Vlamingen te versmallen.”

Hiermee raakt Sturtewagen één van de belangrijkste problemen binnen de Vlaamse gemeenschap aan; de verdeeldheid of beter de tweedeling tussen Vlaamsgezinden en wat we gemakshalve de Belgischgezinden noemen. Recenter nog werd in dS meermaals allusie gemaakt op deze tweedeling waarbij dan de etiketten van links (en Belgischgezind) en rechts (Vlaamsgezind) dienen om de tegenstellingen concreet te benoemen. Walter Zinzen schreef in De Morgen online (10 Okt) hierover het volgende: “In de tijd dat het Vlaams Blok/Belang - niet eens zo lang geleden - de verkiezingszeges aan elkaar reeg, behoorde ik tot degenen die het vanuit democratisch standpunt betreurden dat er geen fatsoenlijke, electoraal aantrekkelijke, rechtse partij was.(Zelfs de VLD werd in de paarse tijd door velen te 'links' bevonden). Jean-Marie Dedecker heeft een wijle gedacht dat hij het gat kon vullen. Maar het is de N-VA geworden die met verve de rol speelt van een nette, conservatieve volkspartij. Nu is het ter linkerzijde dat de afgrond gaapt. Sp.a, Groen! en de vakbondsvleugel van CD&V dreigen zelfs samen minder groot te worden dan de N-VA. Dat blijkt overduidelijk uit een hele reeks peilingen, niet het minst in die van VRT en De Standaard het afgelopen weekend. (…) Dat is, ook al gebeurt het via de stembus, niet gezond. Het georganiseerde meningsverschil - volgens Jos Geysels de definitie van de democratie - houdt dan op te bestaan.” Anders gedacht: kan een andere tweedeling op basis van ideologie – Links versus Rechts – dan de huidige kloof tussen Vlaamsgezinden en Belgischgezinden dichten? Waar moeten zij die progressief én Vlaamsgezind zijn, of Rechts en Belgischgezind, dan politiek onderdak vinden?

Toenadering kan er enkel komen wanneer er een gemeenschappelijke Vlaamse visie tot stand komt over de manier waarop we ons constitutioneel willen organiseren. Het lijkt mij zelfs een voorafgaande voorwaarde om de politieke verscheidenheid te garanderen en een normale werking van meerderheid versus minderheid in het Vlaams parlement te verzekeren.

Velen vragen zich af hoe die kloof er kon komen. Misschien is een deel van het antwoord te vinden bij de media die al of niet bewust flink bijgedragen hebben tot de polarisatie binnen het Vlaamse politieke landschap. Ter herinnering, het was Peter Vandermeersch die als hoofdredacteur in de krant van 2 januari 2003 schreef dat een van de opdrachten van de krant was om de Noord-Zuid verhouding te verbeteren en dat de krant zich niet moest onderscheiden door ideologische of politieke voorkeuren. Met dit laatste bedoelde hij ongetwijfeld de Vlaamsgezinde erfenis van de krant, verzinnebeeld door de leuze AVV – VVK. Maar terwijl hij bruggen wilde bouwen tussen Vlaanderen en Franstalig België, liet hij toe dat de krant in de greep kwam van anti-Vlaamsgezinde opiniemakers die met hun scherpe pen – dat verkoopt goed wist de marketeer – inhakten op alles wat te Vlaams was. Vlaamsgezinde standpunten werden weggelachen, ordinaire scheldpartijen wisselden af met eenzijdige opiniestukjes die vooral de Vlaamse verdeeldheid onder de aandacht brachten. Verdeel en heers leek wel het ‘leitmotif’ van de redactie. Is het dan zo verwonderlijk dat de lezers, waaronder veel weldenkende Vlamingen, zich afkeerden van deze ‘nestbevuilers’ en resoluut kozen voor de underdog? De balorigheid om zoveel schoolmeesterwijsheid die elke dag te lezen is in de reacties online, zou toch een lichtje moeten doen branden bij de redactie.

Maar om de kloof te dichten is er veel meer nodig: om te beginnen, een overkoepelende structuur waarin iedereen zich kan vinden. Het kan toch niet dat de foertflaminganten – zij die dit België grondig beu zijn – het zo verkeerd voor hebben en zij die het federale voorstaan alleen maar gelijk hebben? Daarom, weze het de zoveelste herhaling, nog maar eens verwijzen naar de Belgische ziekte die kon voortwoekeren door het gedogen Van de gezagsgetrouwe media. Nu zien we deze ziekte in zijn meest diverse gedaanten op de voorgrond treden: vooreerst het gebrek aan inkomsten en het teveel aan uitgaven, die netjes in evenwicht worden gehouden door de respectievelijke lobbygroepen. Elke staat definieert zijn eigen opdrachten en zorgt ervoor dat ze de middelen krijgt die nodig zijn om deze opdrachten ook uit te voeren. Niet in België waar de opdrachten vooral links worden gedefinieerd – of zoals Louis Tobback het zei op de radio: vanaf het moment dat we opstaan tot op het moment dat we het licht uitdraaien doen we zelfs ongevraagd beroep op gemeenschapsgelden – en rechts vooral zorgt dat er voldoende mogelijkheden zijn om zo weinig mogelijk belastingen te betalen. Erger, dit evenwicht sluit zelfs niet uit dat er ook heel wat landgenoten kunnen genieten van beide voordelen. Het komt er dus vooral op aan om de opdrachten van de staat in overeenstemming te brengen met de inkomsten. Of de nieuwe financieringswet hieraan tegemoet komt is maar zeer de vraag.

Verder de geldverspilling via allerlei constructies die niet noodzakelijk het algemeen belang dienen maar via de politisering van de besturen – of wat ze ook mogen voorstellen - er wel ervoor zorgen dat heel veel partijmandatarissen een schnabbel kunnen meepikken uit de gemeenschapskas, Vlaams of Belgisch maakt weinig uit. Het Belgisch structureel imbroglio wordt veroorzaakt door de uitwassen die inherent verbonden zijn aan de zeer talrijke instellingen – parastatalen, commissies, adviesorganen, externe groepen die leven van staatsopdrachten – die niet allemaal een aanvulling zijn van de administratie, soms integendeel het normale functioneren ervan kortwieken. Bij voorbeeld, de Gemeentelijke Holding, waarvan Bruno Tobback heel terecht maar wel rijkelijk laat beseft dat deze constructie geen voorbeeld is van goed bestuur. Intercommunales waar politieke mandatarissen vooral omwille van de bonus (zitpenning) actief zijn. Bonussen die vergeleken met deze van de bankiers slechts peanuts zijn, maar wel even twijfelachtig en niet bijdragen tot de efficiëntie of bij voorbeeld zorgen voor lagere energieprijzen. Zou deze staatshervorming een stap in de goede richting zijn?

Voorts het totaal gebrek aan transparantie en het democratisch deficit van het federale parlement. Dat het communautaire dispuut geen transparantie verdraagt is onaanvaardbaar. Het moet allemaal ingewikkeld blijven en wie de interpretatie van de MR over het communautaire compromis vergelijkt met de uitleg van CD&V, zal de wenkbrauwen fronsen. Het democratisch deficit leidde tot de onmogelijkheid om via parlementair wetgevend werk BHV te splitsen. Ja, het parlement kan de wet stemmen waarbij Vlaanderen géén prijs moet betalen voor de splitsing, maar neen, België kan geen regering hebben wanneer het parlement zijn werk doet.

Maar bovenal is er de verschillende visie tussen Noord en Zuid in zowat alle beleidsdomeinen. Verschillen die al evenzeer te maken hebben met de ideologische kloof tussen Vlaanderen en Franstalig België waar de Parti Socialiste al te lang de alleenheerser is. Als ik Walter Zinzen mag geloven is dat een zeer ongezonde situatie.

Waarom zijn de foertflaminganten eerst terechtgekomen bij het Vlaams Blok/Vlaams Belang dat jarenlang groeide terwijl de traditionele partijen niet bekwaam waren om het tij te doen keren? Waarom hebben diezelfde foertflaminganten nu gekozen voor N-VA en niet voor een van de traditionele partijen? Zou het kunnen dat het niet alleen te maken heeft met communautaire problemen maar ook met de tweedeling tussen progressief en rechts? Zouden de problemen van de Vlaamse socialisten niet meer te maken hebben met hun onvermogen om hierop een maatschappelijk antwoord te geven? Zonder dit antwoord is elke ruggensteun door de Waalse broederpartij contraproductief en zeker niet uitnodigend voor progressieve Vlaamsgezinden.

Pjotr

Anders gelezen