ANDERS GELEZEN
Is het gezichtsbedrog of is dS sinds het vertrek van Peter Vandermeersch als hoofdredacteur, inderdaad aan het vervellen? Of zijn het de lezers die met hun stem voor Vlaanderen in juni 2010 het signaal hebben gegeven dat ze ook belang hechten aan een Vlaamse invalshoek wanneer men bericht over de politieke en maatschappelijke uitdagingen?
Peter Vandermeersch, nu NRC Handelsblad, zal ongetwijfeld de tweede reden aanhalen waarom dS sinds augustus 2010 meer Vlaamse stemmen aan het woord laat. In een bericht op www.geenstijl.nl konden we een interview van hem lezen waarin hij de NRC journalisten kapittelt omwille van publicaties ‘waarop de lezers niet zitten te wachten’ en mag ik hieraan toevoegen voor de Belgische kranten, waarmee de sponsorende overheid evenmin gediend is. Inderdaad een eigentijdse krant, althans volgens het marketeerdenken, schrijft vooral wat de lezers (en de sponsors) graag lezen en is nauwelijks nog bekommerd om dieper te graven dan nodig voor de doorsnee lezer. Dat blijkt ook noodzakelijk voor een kwaliteitskrant zoals NRC Handelsblad, die ondanks de grotere journalistieke mogelijkheden, moeite heeft om te overleven.
Tevens wijst Vandermeersch op het belang van botsende meningen in de rubriek opinies. Als het van hem afhangt dient daarvoor veel meer publicatieruimte te worden vrijgemaakt. Nochtans zijn specialisten niet overtuigd van de informatiewaarde van deze techniek, maar wel is men het eens dat het lezers aanspreekt en dat is vanzelfsprekend het doorslaggevend argument. ‘Hoe meer woedende lezersbrieven, hoe beter’ schrijft hij. Emotie als toetssteen voor een kwaliteitskrant?
In dS (11/10; De juiste Nobelprijs) schrijft Mia Doornaert een column over de reactie van China op de toekenning van de Nobelprijs voor de vrede aan Liu Xiaobo, gevangene van het Chinese regime. In de aanvang verwijst ze naar de Neue Zurcher Zeitung (NZZ), waarin op de voorpagina een lezenswaardige bijdrage over 20 jaar Duitse hereniging stond. Dat is durven, schrijft ze. Terecht, voor wie meegaat in de denkwereld van de marketeer en zoals dS op zaterdag de ganse tabloid voorpagina gebruikt om lezers te lokken met een zo opvallend mogelijke foto en een boodschap bestaande uit maximaal zes woorden die de lezer/kijker moet overtuigen dat er binnenin de krant iets onverantwoord interessant te lezen valt. Meer mag dat niet zijn. Kan iemand begrijpen waarom ik gedurende meerdere jaren met veel plezier die oubollige NZZ las en dS daarnaast maar een doorsnee krantje vond?
In haar column geeft Doornaert aan dat China zich als een bullebak gedraagt in de regio. Dat klopt en zelfs in diplomatieke kringen was de arrogantie van mijn Chinese collega defensieattaché heel opvallend. Het is echter geen fenomeen eigen aan de Chinese mentaliteit: ook Japan heeft zich tijdens zijn opmars naar regionale en mondiale speler zeer arrogant gedragen, bevestigden Australische vrienden meermaals. Het duurt altijd even voor mensen op een beschaafde manier kunnen omgaan met hun nieuw verworven rijkdom en macht. Nieuwe rijken, zoals de Russen die met hun gevulde beurs neerstreken in Karlovy Vary, Genève, de Franse Azurenkust en vele andere plaatsen, doen zelfs geen moeite om hun ongemanierdheid te verbergen. Overigens, hoelang heeft de Europese elite er over gedaan om zich beschaafd te gedragen?
Maar haar bijdrage gaat ten gronde over ‘Allem voran die Freiheit’ of, Vóór alles de vrijheid, zoals op de voorpagina van de NZZ stond. Ze schrijft, Vrijheid is, zoals Liu Xiaobo onvermoeibaar herhaalt, een onvervreemdbaar recht waarmee elke mens geboren wordt. Maar daarnaast is ze is ook een factor van vrede. Dat bracht mij bij volgende bedenking: zou deze vrijheid ook de Vlamingen gegund worden? Om méér vrijheid te krijgen en zo de vrede te dienen in eigen land? Of heeft het Belgisch establishment deze omslag naar de vrijheid nog niet gemaakt en is deze bijdrage zoals sommige lezers die interpeteerden, slechts een toepassing van twee maten en twee gewichten?
Pjotr
ANDERS GELEZEN
12 oktober 2010
04 oktober 2010
Omfloerste Belgicisten
ANDERS GELEZEN
Het geval Marc Reynebeau.
Deze titel ontleen ik aan dS (30/09) waarin Marc Reynebeau schreef over hoogleraar Carl Devos van de UGent onder de titel ‘Het geval Carl Devos’. Reden voor deze pathologische studie was de uitnodiging van Bart De Wever voor een gastcollege aan de faculteit politicologie, dat bijgewoond werd door een duizendtal studenten.
Blijkbaar kon deze bijdrage Carl Devos weinig storen; men moet tegen een stoot kunnen maar vooral, dit zal humor zijn, was zijn reactie. Dat Reynebeau deze uitnodiging aangrijpt om over het ‘geval Devos’ een boompje op te zetten, deed ons vermoeden dat hij er de humor niet van inzag. Een podium voor een conservatief Vlaams-nationalist is voor Reynebeau erg, maar dan nog op uitnodiging van een socialist in de universitaire broedplaats van links progressief! Er zijn grenzen aan zijn verdraagzaamheid. Temeer, zo weet hij, dat Devos het voordien al bruingebakken had: Het was in het politieke wereldje opgevallen dat hij in een opiniebijdrage in De Standaard op 14 september veel begrip getoond had voor de N-VA-strategie bij de federale onderhandelingen en De Wevers gelijk daarin had benadrukt. Hoe durft hij!
Verder schrijft hij, Het gemopper illustreert dat Devos' academische status hem niet vrijstelt van vermoedens van partijdigheid. Mocht Reynebeau de reacties lezen op zijn eigen journalistieke bijdragen in DS, dan zou hij weten dat deze partijdigheid eveneens van toepassing is op hemzelf. Dezelfde pathologie? Hij verwijt Devos op een subtiele manier mediageilheid, citaat, als hij dan vaak in de media opduikt, zo weten politieke journalisten en samenstellers van opinierubrieken, komt het doordat hij zelden een vraag afwimpelt. Wie zou hier de hoofdvogel afschieten: de man die in alle mogelijke programma’s opduikt of hij die zich strikt beperkt tot politiek commentaar? Zou een krant die krap in de journalisten zit niet méér van hun sterredacteurs mogen verwachten dan een parttime invulling? Lang geleden kwam men in Knack al tot dat besef.
Elke gelegenheid past Reynebeau voor een sneer aan het adres van de Vlaamsnationalisten. Zo schreef hij, Eergisteren was het dus de beurt aan De Wever. Met als paradox dat hij, zoals gewoonlijk, de volgelopen zaal wel meteen kon inpakken, maar politiek toch niet overtuigde. Hoezo, kon hij niet overtuigen? Heeft Reynebeau daar een instant poll afgenomen, of zou hij even kunnen aanhalen volgens welke andere onderzoeksmethode hij tot het besluit kwam dat De Wever niet overtuigde?
Andere stemmen.
Eén dag later, op de opiniebladzijde heeft Marc Reynebeau het over de andere stemmen die aan bod komen in dS sinds deze krant niet meer de spreekbuis is van de katholieke en Vlaamsgezinde zuil. Nu heeft dS géén mening meer en mogen op de opiniebladzijden andere stemmen aan bod komen. Is dat wel zo?
Deze evolutie kwam er volgens hem omdat de lezers niet langer gesteld zijn om ex cathedra door die stem van God te worden toegesproken, niet meer in de politiek, niet meer in de kerk, evenmin in de krant en al zeker niet in het Latijn. Bizar dat deze bedenking komt van iemand die althans volgens de vele reacties op zijn opiniestukjes overkomt als de schoolmeester bij uitstek die zijn kennis ex cathedra verkondigt en andere stemmen – toevallig altijd Vlaamsgezinde stemmen - in het verdomhoekje stopt.
Dat dS karig is met die andere stemmen verleidde Peter De Roover (VVB) ooit tot een opiniestukje over de eenzame Vlaming (dS 18/09/09), waarin hij concludeerde dat, de België-aanhangers in elk geval een stuk minder eenzaam zijn dan Robinson Crusoe. Zij hebben maandag, dinsdag, woensdag, donderdag, vrijdag en zaterdag als kompanen.
Moment!
Recent ook de nieuwste scherpe analyse gelezen? Moment! klinkt het en dus is het oppassen geblazen wanneer men deze analyse leest. Op maandag (4/10) is het de beurt aan Marc Reynebeau om de politieke situatie te ontleden. Hij fladdert van de ene verspreking naar de andere; fellatio in plaats van inflation, van het Chinese elections naar erections om tenslotte tot een prachtige kromredenering te komen: dat Di Rupo populair is in Vlaanderen betekent volgens hem dat er een ruime consensus bestaat over het federale compromis dat nu klaarligt. Komaan, dames en heren politici, jullie die zo een groot voorstander zijn de responsabilisering, neem jullie verantwoordelijkheid en schuif die niet af op de burger.
Moment! mijnheer Marc, de vraag in de peiling van La Libre Belgique ging niet over de populariteit van Di Rupo maar over welke politicus een belangrijke rol speelt in de huidige situatie. Trouwens, over dat compromis waarvan hij beweert dat er een ruime consensus bestaat, schrijft Guy Tegenbos in dezelfde editie, citaat, De conclusie is snel gemaakt. Een nuchtere Vlaming koopt geen stoel met maar twee poten - waarvan één nog onzeker is - en met enkel 'een aanzet' voor de twee andere poten. Guy Tegenbos leest het compromis vanuit een Vlaamse invalshoek en kraakt het af terwijl Reynebeau vanuit een Belgischgezinde invalshoek het goed vindt. Het bizarre is daarom niet zozeer dat de conclusies verschillen, maar wel dat hij en zijn gelijkgezinde columnisten in dS als de dood zijn om het etiket Belgicist opgeplakt te krijgen. Dat de talrijke aandachtige lezers, bijdrage na bijdrage toch tot deze conclusie komen is voor hem totaal onbegrijpelijk. Bekrompen Vlamingen, ongetwijfeld.
Toegegeven, het is voor een opgejaagde journalist een stuk gemakkelijker om de Vlamingen de zwartepiet toe te schuiven dan een lovend artikel te schrijven over DIT uitgeleefd België, waarvan we enkel nog de datum van de uitvaartplechtigheid niet kennen. Een opiniebijdrage schrijven (Dave Sinardet, dS 4/10) waarin men de media verwijt dat ze karikaturale opinies verspreiden over de landgenoten van over de taalgrens, is minder evident wanneer men zelf bijwijlen heel onacademisch de draak steekt met de Vlaamsgezinde opponenten. Zouden er dan alleen nog omfloerste Belgicisten zijn? Behalve Mia Doornaert en Tony Mary.
Pjotr
Het geval Marc Reynebeau.
Deze titel ontleen ik aan dS (30/09) waarin Marc Reynebeau schreef over hoogleraar Carl Devos van de UGent onder de titel ‘Het geval Carl Devos’. Reden voor deze pathologische studie was de uitnodiging van Bart De Wever voor een gastcollege aan de faculteit politicologie, dat bijgewoond werd door een duizendtal studenten.
Blijkbaar kon deze bijdrage Carl Devos weinig storen; men moet tegen een stoot kunnen maar vooral, dit zal humor zijn, was zijn reactie. Dat Reynebeau deze uitnodiging aangrijpt om over het ‘geval Devos’ een boompje op te zetten, deed ons vermoeden dat hij er de humor niet van inzag. Een podium voor een conservatief Vlaams-nationalist is voor Reynebeau erg, maar dan nog op uitnodiging van een socialist in de universitaire broedplaats van links progressief! Er zijn grenzen aan zijn verdraagzaamheid. Temeer, zo weet hij, dat Devos het voordien al bruingebakken had: Het was in het politieke wereldje opgevallen dat hij in een opiniebijdrage in De Standaard op 14 september veel begrip getoond had voor de N-VA-strategie bij de federale onderhandelingen en De Wevers gelijk daarin had benadrukt. Hoe durft hij!
Verder schrijft hij, Het gemopper illustreert dat Devos' academische status hem niet vrijstelt van vermoedens van partijdigheid. Mocht Reynebeau de reacties lezen op zijn eigen journalistieke bijdragen in DS, dan zou hij weten dat deze partijdigheid eveneens van toepassing is op hemzelf. Dezelfde pathologie? Hij verwijt Devos op een subtiele manier mediageilheid, citaat, als hij dan vaak in de media opduikt, zo weten politieke journalisten en samenstellers van opinierubrieken, komt het doordat hij zelden een vraag afwimpelt. Wie zou hier de hoofdvogel afschieten: de man die in alle mogelijke programma’s opduikt of hij die zich strikt beperkt tot politiek commentaar? Zou een krant die krap in de journalisten zit niet méér van hun sterredacteurs mogen verwachten dan een parttime invulling? Lang geleden kwam men in Knack al tot dat besef.
Elke gelegenheid past Reynebeau voor een sneer aan het adres van de Vlaamsnationalisten. Zo schreef hij, Eergisteren was het dus de beurt aan De Wever. Met als paradox dat hij, zoals gewoonlijk, de volgelopen zaal wel meteen kon inpakken, maar politiek toch niet overtuigde. Hoezo, kon hij niet overtuigen? Heeft Reynebeau daar een instant poll afgenomen, of zou hij even kunnen aanhalen volgens welke andere onderzoeksmethode hij tot het besluit kwam dat De Wever niet overtuigde?
Andere stemmen.
Eén dag later, op de opiniebladzijde heeft Marc Reynebeau het over de andere stemmen die aan bod komen in dS sinds deze krant niet meer de spreekbuis is van de katholieke en Vlaamsgezinde zuil. Nu heeft dS géén mening meer en mogen op de opiniebladzijden andere stemmen aan bod komen. Is dat wel zo?
Deze evolutie kwam er volgens hem omdat de lezers niet langer gesteld zijn om ex cathedra door die stem van God te worden toegesproken, niet meer in de politiek, niet meer in de kerk, evenmin in de krant en al zeker niet in het Latijn. Bizar dat deze bedenking komt van iemand die althans volgens de vele reacties op zijn opiniestukjes overkomt als de schoolmeester bij uitstek die zijn kennis ex cathedra verkondigt en andere stemmen – toevallig altijd Vlaamsgezinde stemmen - in het verdomhoekje stopt.
Dat dS karig is met die andere stemmen verleidde Peter De Roover (VVB) ooit tot een opiniestukje over de eenzame Vlaming (dS 18/09/09), waarin hij concludeerde dat, de België-aanhangers in elk geval een stuk minder eenzaam zijn dan Robinson Crusoe. Zij hebben maandag, dinsdag, woensdag, donderdag, vrijdag en zaterdag als kompanen.
Moment!
Recent ook de nieuwste scherpe analyse gelezen? Moment! klinkt het en dus is het oppassen geblazen wanneer men deze analyse leest. Op maandag (4/10) is het de beurt aan Marc Reynebeau om de politieke situatie te ontleden. Hij fladdert van de ene verspreking naar de andere; fellatio in plaats van inflation, van het Chinese elections naar erections om tenslotte tot een prachtige kromredenering te komen: dat Di Rupo populair is in Vlaanderen betekent volgens hem dat er een ruime consensus bestaat over het federale compromis dat nu klaarligt. Komaan, dames en heren politici, jullie die zo een groot voorstander zijn de responsabilisering, neem jullie verantwoordelijkheid en schuif die niet af op de burger.
Moment! mijnheer Marc, de vraag in de peiling van La Libre Belgique ging niet over de populariteit van Di Rupo maar over welke politicus een belangrijke rol speelt in de huidige situatie. Trouwens, over dat compromis waarvan hij beweert dat er een ruime consensus bestaat, schrijft Guy Tegenbos in dezelfde editie, citaat, De conclusie is snel gemaakt. Een nuchtere Vlaming koopt geen stoel met maar twee poten - waarvan één nog onzeker is - en met enkel 'een aanzet' voor de twee andere poten. Guy Tegenbos leest het compromis vanuit een Vlaamse invalshoek en kraakt het af terwijl Reynebeau vanuit een Belgischgezinde invalshoek het goed vindt. Het bizarre is daarom niet zozeer dat de conclusies verschillen, maar wel dat hij en zijn gelijkgezinde columnisten in dS als de dood zijn om het etiket Belgicist opgeplakt te krijgen. Dat de talrijke aandachtige lezers, bijdrage na bijdrage toch tot deze conclusie komen is voor hem totaal onbegrijpelijk. Bekrompen Vlamingen, ongetwijfeld.
Toegegeven, het is voor een opgejaagde journalist een stuk gemakkelijker om de Vlamingen de zwartepiet toe te schuiven dan een lovend artikel te schrijven over DIT uitgeleefd België, waarvan we enkel nog de datum van de uitvaartplechtigheid niet kennen. Een opiniebijdrage schrijven (Dave Sinardet, dS 4/10) waarin men de media verwijt dat ze karikaturale opinies verspreiden over de landgenoten van over de taalgrens, is minder evident wanneer men zelf bijwijlen heel onacademisch de draak steekt met de Vlaamsgezinde opponenten. Zouden er dan alleen nog omfloerste Belgicisten zijn? Behalve Mia Doornaert en Tony Mary.
Pjotr
28 september 2010
De gemiste kans om te zwijgen
ANDERS GELEZEN
Er waren nogal wat momenten waarop zowel politici als journalisten de kans misten om te zwijgen.
Bij de opening van het academisch jaar te Gent was professor Carl Devos er opnieuw in geslaagd om een prominent politicus, Bart De Wever, te strikken voor de openingstoespraak. Na afloop leken zijn talrijke jonge toehoorders overtuigd van zijn boodschap, het belang van de identiteit. Blijkbaar is het lonend om een publiek rechtstreeks toe te spreken zonder de media als tussenstation. Het gevoel dat steeds meer mediakanalen zich gedragen als stoorzenders neemt overhands toe en zal niet stoppen zolang men de boodschapper niet eens de kans geeft om ongehinderd zijn boodschap te brengen. Pas daarna is duiding, inclusief kritiek relevant en terecht. De essentiële opdracht, om duiding te geven bij gebeurtenissen en verklaringen is zelfs in de kwaliteitsbladen verworden tot een vorm van schoolmeesterjournalistiek, die op basis van het zelf verklaard gelijk bepaalt wat goed is en wat de moeite niet loont om gehoord of gelezen te worden. Meer zelfs, journalistiek die bij gebrek aan nieuws dan maar zelf nieuws maakt.
Anderzijds zouden politici er belang bij hebben om de media niet constant op te vrijen of er gebruik van te maken als het hen goed past. Ooit schreef Bruno De Wever, historicus aan de UGent, in dS dat het Vlaams-nationalisme van zijn broer Bart niet zijn ding was, waarop Bart reageerde met de uitspraak dat hij de kans gemist had om te zwijgen. Maar op zijn beurt miste De Wever een tijdje geleden de kans om te zwijgen in plaats van over de jodenvervolging in Antwerpen te communiceren.
En nu opnieuw had hij vanuit een waardig zwijgen de ergerlijke beschuldigingen vanuit Franstalig Brussel (Le Soir) over de collaboratie kunnen negeren in plaats van zich te verdedigen via een column in DS.
Overigens, dat Le Soir zwaar over de schreef ging door de grootvader op te voeren als oorzaak van De Wevers Vlaams nationalisme en vermeende sympathie voor de collaboratie, waardoor de krant in feite de verwerpelijke erfelijkheidstheorieën van de Nazi’s in herinnering brengt, is meer dan zorgelijk. Iets over gelezen in dS? Integendeel Béatrice Delvaux (hoofdredactrice van Le Soir) kreeg zelfs het laatste woord. Toch bizar dat deze PS krant uithaalt naar De Wever op het moment dat men van hem en zijn achterban verwacht om water in de wijn te doen. Le Soir miste overduidelijk de kans om te zwijgen.
Oosterweel. Wie daarover nog communiceert via de media mag gegarandeerd zijn verlies tellen. Er kwam nogal wat bochtenwerk aan te pas in De Zevende Dag en Caroline Gennez zat er bij te glunderen toen de onvolprezen journalist van dienst, hoe is zijn naam nu ook weer, tot de conclusie kwam dat de burgemeester van A, Patick Janssens, de grote overwinnaar was. Bart De Wever voerde het hoge woord en alleen Wouter Beke scheen te beseffen dat zwijgen over dit gedrocht het beste is dat men kan doen. Ze jongleren met cijfers dat het een lieve lust is terwijl ze allemaal weten dat het puur nattevingerwerk is.
De Croo met twee nullen heeft een zoon die van zich afbijt. Maar ondertussen zal hij wel beseffen dat zijn macht begrensd is en hij beter had gezwegen in plaats van stoer te doen. Twee schepenen verplichten hun goedbetaalde en interessante job op te geven omdat het de partij goed uitkomt was een brug te ver. Da nieuw joenk zal nog een en ander moeten leren.
Kim Geybels de kortgeroktste en kortstondigste senator van de eeuw heeft eveneens een kans gemist om te zwijgen. Op Canvas gaf ze uiting aan haar diep ongenoegen over de N-VA partijtop en sloot meteen zelf de deur voor een aanvaardbare uitkomst. Maar laten we wel wezen: dat de macht van de partij haar heeft fijngemalen mag niemand verbazen. Daar moeten Danny Pieters en Co niet flauw over doen. Natuurlijk was de Terzake journalist, hoe is zijn naam nu ook weer, in zijn nopjes. Iemand die over Bart De Wever iets negatief komt vertellen is groot nieuws.
Ondertussen heeft Yves Leterme zijn eigen record gebroken en is hij nu langer premier van lopende zaken dan premier van stilstaande zaken. Nog nooit zo’n rustige job gehad en het ziet ernaar uit dat hij niet allen de kerstkribbe in de Zestien mag van onder het stof halen maar tevens de champagne voor 2011 koel zetten.
Pjotr
ANDERS GELEZEN
Er waren nogal wat momenten waarop zowel politici als journalisten de kans misten om te zwijgen.
Bij de opening van het academisch jaar te Gent was professor Carl Devos er opnieuw in geslaagd om een prominent politicus, Bart De Wever, te strikken voor de openingstoespraak. Na afloop leken zijn talrijke jonge toehoorders overtuigd van zijn boodschap, het belang van de identiteit. Blijkbaar is het lonend om een publiek rechtstreeks toe te spreken zonder de media als tussenstation. Het gevoel dat steeds meer mediakanalen zich gedragen als stoorzenders neemt overhands toe en zal niet stoppen zolang men de boodschapper niet eens de kans geeft om ongehinderd zijn boodschap te brengen. Pas daarna is duiding, inclusief kritiek relevant en terecht. De essentiële opdracht, om duiding te geven bij gebeurtenissen en verklaringen is zelfs in de kwaliteitsbladen verworden tot een vorm van schoolmeesterjournalistiek, die op basis van het zelf verklaard gelijk bepaalt wat goed is en wat de moeite niet loont om gehoord of gelezen te worden. Meer zelfs, journalistiek die bij gebrek aan nieuws dan maar zelf nieuws maakt.
Anderzijds zouden politici er belang bij hebben om de media niet constant op te vrijen of er gebruik van te maken als het hen goed past. Ooit schreef Bruno De Wever, historicus aan de UGent, in dS dat het Vlaams-nationalisme van zijn broer Bart niet zijn ding was, waarop Bart reageerde met de uitspraak dat hij de kans gemist had om te zwijgen. Maar op zijn beurt miste De Wever een tijdje geleden de kans om te zwijgen in plaats van over de jodenvervolging in Antwerpen te communiceren.
En nu opnieuw had hij vanuit een waardig zwijgen de ergerlijke beschuldigingen vanuit Franstalig Brussel (Le Soir) over de collaboratie kunnen negeren in plaats van zich te verdedigen via een column in DS.
Overigens, dat Le Soir zwaar over de schreef ging door de grootvader op te voeren als oorzaak van De Wevers Vlaams nationalisme en vermeende sympathie voor de collaboratie, waardoor de krant in feite de verwerpelijke erfelijkheidstheorieën van de Nazi’s in herinnering brengt, is meer dan zorgelijk. Iets over gelezen in dS? Integendeel Béatrice Delvaux (hoofdredactrice van Le Soir) kreeg zelfs het laatste woord. Toch bizar dat deze PS krant uithaalt naar De Wever op het moment dat men van hem en zijn achterban verwacht om water in de wijn te doen. Le Soir miste overduidelijk de kans om te zwijgen.
Oosterweel. Wie daarover nog communiceert via de media mag gegarandeerd zijn verlies tellen. Er kwam nogal wat bochtenwerk aan te pas in De Zevende Dag en Caroline Gennez zat er bij te glunderen toen de onvolprezen journalist van dienst, hoe is zijn naam nu ook weer, tot de conclusie kwam dat de burgemeester van A, Patick Janssens, de grote overwinnaar was. Bart De Wever voerde het hoge woord en alleen Wouter Beke scheen te beseffen dat zwijgen over dit gedrocht het beste is dat men kan doen. Ze jongleren met cijfers dat het een lieve lust is terwijl ze allemaal weten dat het puur nattevingerwerk is.
De Croo met twee nullen heeft een zoon die van zich afbijt. Maar ondertussen zal hij wel beseffen dat zijn macht begrensd is en hij beter had gezwegen in plaats van stoer te doen. Twee schepenen verplichten hun goedbetaalde en interessante job op te geven omdat het de partij goed uitkomt was een brug te ver. Da nieuw joenk zal nog een en ander moeten leren.
Kim Geybels de kortgeroktste en kortstondigste senator van de eeuw heeft eveneens een kans gemist om te zwijgen. Op Canvas gaf ze uiting aan haar diep ongenoegen over de N-VA partijtop en sloot meteen zelf de deur voor een aanvaardbare uitkomst. Maar laten we wel wezen: dat de macht van de partij haar heeft fijngemalen mag niemand verbazen. Daar moeten Danny Pieters en Co niet flauw over doen. Natuurlijk was de Terzake journalist, hoe is zijn naam nu ook weer, in zijn nopjes. Iemand die over Bart De Wever iets negatief komt vertellen is groot nieuws.
Ondertussen heeft Yves Leterme zijn eigen record gebroken en is hij nu langer premier van lopende zaken dan premier van stilstaande zaken. Nog nooit zo’n rustige job gehad en het ziet ernaar uit dat hij niet allen de kerstkribbe in de Zestien mag van onder het stof halen maar tevens de champagne voor 2011 koel zetten.
Pjotr
ANDERS GELEZEN
20 september 2010
Een nieuwe krant?
ANDERS GELEZEN
Iemand nog iets gehoord van Peter Vandermeersch? Het laatste wat ik hoorde op de radio was zijn uitspraak over zijn NRC Handelsblad. Het klonk ongeveer zo: Beste mensen, het NRC Handelsblad heeft de beste journalisten van de wereld en ik wil van deze krant de beste (het klonk als énige) krant maken van Nederland en wijde omgeving. Een krant die tot op het bot gaat, de onderste steen omdraait tot de waarheid naar boven komt. Net zoals ik deed met dS, de beste krant van Vlaanderen en omstreken. Als dát geen belofte is.
Nog maar pas heeft de marketeer zijn hielen gelicht bij dS of het nieuwe duo hoofdredacteuren, Bart Sturtewagen en Karel Verhoeven lieten ons weten (dS 20 september) dat ze een bétere krant wilden maken: U vindt De Standaard vanaf vandaag in een nieuwe snit, met een andere front, scherpere nieuwssecties en een uitneembaar katern cultuur, media en wetenschap. Proficiat, want zie, de secties worden duidelijker, alléén opinie schrijven ze, in plaats van een rubriek opinie & analyse, zodat duidelijk wordt wanneer Marc Reynebeau en andere Bekende Journalisten een objectieve analyse of een eigen-gelijk-stukje produceren. Als we nu ook nog mogen weten van de redactie welke ‘opinie’ deze opiniemakers verdedigen, in plaats van enkel hun wetenschappelijke titels en andere niet terzake doende referenties te vermelden, dan is er al één vorm van misleiding rechtgezet. De ‘onbekende spelers’, zoals Peter Vandermeersch zelf schreef over zijn redactie, zullen eindelijk kleur bekennen. Voorwaar gemakkelijker om als lezer vast te stellen welke opinies wél en welke niet aan bod mogen komen in dS. Let wel, voorgaand heuglijk nieuws begon met ALS.
Scherpere analyses beloven ze en dat wilden we vanzelfsprekend graag eens nagaan in het eerste exemplaar van de nieuwe krant op maandag 20 september 2010. Anders gelezen.
Bart De Wever niet ernstig?
De voorpagina opent met ‘Alle druk op De Wever’. Inderdaad maandag zou een cruciale dag worden in de aanslepende onderhandelingen over een ander België. In de subtitel (met grote oranjeroze letters) wordt gemeld dat ook bij CD&V de ergernis groeit over het parcours van de N-VA. De boodschap is duidelijk: N-VA staat geïsoleerd en is niet goed bezig. In het editoriaal stelt Bart Sturtewagen zich de vraag of Bart De Wever wel ernstig bezig is. Hij verwijst daarbij naar Paul Magnette (PS en dauphin van Di Rupo) die in De Zevende Dag snoeihard uithaalde naar de N-VA en haar voorzitter Bart De Wever. Maar de houding van de dauphin van Elio Di Rupo straalde ernst en overtuiging uit. Zijn toon, in uitstekend Nederlands, was niet emotioneel zoals sommige reacties aan PS-zijde van eind vorige week. Juist daardoor maakte hij aanzienlijk meer indruk. Dat hijzelf onder de indruk was, blijkt alvast uit zijn commentaar, maar of Magnette ook indruk maakte op kritische kijkers die blijven nadenken zelfs wanneer een kwaad uitziend man het woord neemt, is verre van zeker. Hij sluit zijn commentaar af met een zeer interessante tegenstelling: Het gaat er dus niet om dat De Wever zich toegeeflijker moet opstellen of dat hij zijn principes moet opgeven. Hij moet wel duidelijk maken dat hij met deze partners en onder leiding van deze Di Rupo tot een resultaat wil komen. Zijn kiezers rekenen op dat resultaat, daarom verwachten ze ook ernst.
Twee bedenkingen: Zou het waar zijn dat De Wever niet ernstig bezig is en hij niet moet toegeven, maar wel geacht wordt om vertrouwen te geven en mee te werken aan een compromis dat zijn kiezers willen? Hoe deze tegenstelling te rijmen valt laat hij gemakshalve in het midden.
Bladzijde omdraaien en de volgende titel zegt het al: De Wever moet de daad bij het woord voegen. Dat heeft hij dus nog niet gedaan, volgens Wim Winckelmans. Maar, is wat Bart De Wever nu doet, woord houden, net niet wat de kiezers van hem verwachten? Een oplossing, maar géén loodgieterij meer? En zie, ergens verloren in de tekst staat dat CD&V zich niet wil distanciëren van N-VA. De subtitel op de frontpagina was dus misleiding. En dat in het eerste exemplaar van de nieuwe krant! Wie echter zijn oor te luisteren legt bij enkele gekwetste en chagrijnige ego’s binnen CD&V kan de indruk krijgen dat ze inderdaad niet willen dat anderen resultaten halen, waar zij zelf niet in slaagden wegen het woord niet gehouden.
Franstalige druk.
Belangrijker evenwel is de inhoud van het artikel: Magnette verwijt N-VA drie zaken: de afspraak om tijdens de preformatie niet te spreken over de financieringswet, om alleen op basis van mondelinge afspraken te werken zonder geschreven teksten en tenslotte verwijt hij De Wever dat hij ging praten met MR. Had daar geen kritische noot bij gepast in de nieuwe stijl?
Even een vorige editie van dS erbij halen en zie, daarin staat dat het CD&V was en niet N-VA die de financieringswet op tafel legde. Een kritisch journalist had dit zeker kunnen vermelden, al was het maar om te bewijzen dat dS weet wat ze vroeger schreef.
Over die mondelinge afspraken kan men veel zeggen maar het vraagt toch wel véél vertrouwen van de onderhandelaars om zonder enig papier vertrouwen te hebben en het ongenoegen omdat De Wever inging op een uitnodiging van de MR kopstukken, net zoals de MR ook praatte met SP.A kopstuk Vandelanotte (hierover echter géén kritische noot en het werd door SP.A gelogenstraft tot de MR in LLB de naam van het restaurant en de datum bekend maakte) getuigt van selectieve verontwaardiging.
Laten we het eens anders zien: dat de Franstalige kranten bezig zijn de druk op te voeren tégen een Vlaamse partij is begrijpelijk maar het zou een Vlaamse krant kunnen aanzetten om die druk te relativeren, om voor één keer de kant te kiezen van Vlaanderen. Daar zijn voldoende argumenten voor.
In de vorige edities klonk al luid dat het vertrouwen weg was tussen Elio en Bart. We lazen in de krant De Tijd in klare woorden dat de PS gepoogd heeft om op slinkse manier tweedracht te zaaien tussen CD&V en N-VA. We konden in De Tijd (4 september) uitvoerig lezen dat de koninklijke entourage - ongetwijfeld met instemming van de Franstalige partijen - een mislukte poging ondernam om de sociale partners voor de Belgicistische kar te spannen en de Vlaamse onderhandelaars rijp te maken voor het hallucinante voorstel van Di Rupo. Dat Vlaanderen Brussel dient op te geven in ruil voor niet eens een complete splitsing van BHV deed ook Brigitte Grouwels (CD&V minister in de Brusselse regering) steigeren in Knack deze week.
Hooguit in één korte vermelding door Guy Tegenbos in zijn commentaar enkele weken geleden, konden we lezen dat De Wever aan Di Rupo beloofd had om de sociale zekerheid federaal te houden. Een zéér grote toegeving van Vlaamse kant waar niemand verder bij stilstond?
Zijn er dan voldoende gronden om mekaar wél te vertrouwen? Neem nu die zogezegde blanco cheque voor Brussel waarvan de Franstaligen gesteund door SP.A en Groen! bij hoog en bij laag beweren dat het géén blanco cheque is, want er staat duidelijk bij waarvoor dat geld zal gebruikt worden. Zouden ze dat nog zelf geloven als ze wisten dat een prominente bron binnen het Brusselse establishment die uiteraard geen olie op het communautaire vuur wil gooien, in een openhartige bui zei ‘indien de Vlamingen zouden weten waar het geld dat Brussel vandaag krijgt werkelijk voor gebruikt wordt, dan zouden het op slag allemaal separatisten zijn’. Zou de redactie van de nieuwe dS met de scherpe analyses deze bekentenis uit onverdachte hoek eens willen uitspitten? De onderste steen omdraaien in plaats van mee te dansen in het Brusselse circus waar de totaal ontransparante financiële geldstromen absoluut geen vertrouwen wekken.
Daar is de ombudsman.
De nieuwe krant heeft een ombudsman en dat is blijkbaar géén overbodige luxe. In de eerste editie, onder de oude naam opinie & analyse, mag ombudsman en journalist van de krant Filip Verhoest, een héél onafhankelijk mea culpa slaan. Zo poogt men te anticiperen op de kritiek van buitenuit die een stuk strenger zou klinken. Blijkt dat de foto waarop bisschop Vangheluwe in de tuin zat van de abdij van Westfleteren een oude foto uit het archief is, die zo schrijft hij, tot misverstanden kan leiden. Tot misverstanden leiden? Pure misleiding is dat! En de verantwoordelijke voor die editie vergoelijkt het zo: 'We hebben er geen ogenblik bij stilgestaan dat die foto aanleiding zou geven tot verwarring'. Inderdaad leidde dat bij de meeste lezers niet tot verwarring en geloofden ze dat deze foto in de beste brouwerij van België werd genomen. Toch moedig van de ombudsman.
Is er hoop dat dS echt vernieuwd én een ernstige poging doet om een kwaliteitskrant te zijn in plaats van alleen een facelift te krijgen? Het antwoord is simpel: NEEN, zolang het aantal journalisten niet verhoogd wordt kán dS niet beter worden. Of zouden er journalisten zijn die beter kunnen? Peter Vandermeersch heeft alvast meer mogelijkheden bij het NRC Handelsblad dat dubbel zoveel journalisten telt.
Pjotr
ANDERS GELEZEN
http://anders-nieuws-extra.blogspot.com/
Iemand nog iets gehoord van Peter Vandermeersch? Het laatste wat ik hoorde op de radio was zijn uitspraak over zijn NRC Handelsblad. Het klonk ongeveer zo: Beste mensen, het NRC Handelsblad heeft de beste journalisten van de wereld en ik wil van deze krant de beste (het klonk als énige) krant maken van Nederland en wijde omgeving. Een krant die tot op het bot gaat, de onderste steen omdraait tot de waarheid naar boven komt. Net zoals ik deed met dS, de beste krant van Vlaanderen en omstreken. Als dát geen belofte is.
Nog maar pas heeft de marketeer zijn hielen gelicht bij dS of het nieuwe duo hoofdredacteuren, Bart Sturtewagen en Karel Verhoeven lieten ons weten (dS 20 september) dat ze een bétere krant wilden maken: U vindt De Standaard vanaf vandaag in een nieuwe snit, met een andere front, scherpere nieuwssecties en een uitneembaar katern cultuur, media en wetenschap. Proficiat, want zie, de secties worden duidelijker, alléén opinie schrijven ze, in plaats van een rubriek opinie & analyse, zodat duidelijk wordt wanneer Marc Reynebeau en andere Bekende Journalisten een objectieve analyse of een eigen-gelijk-stukje produceren. Als we nu ook nog mogen weten van de redactie welke ‘opinie’ deze opiniemakers verdedigen, in plaats van enkel hun wetenschappelijke titels en andere niet terzake doende referenties te vermelden, dan is er al één vorm van misleiding rechtgezet. De ‘onbekende spelers’, zoals Peter Vandermeersch zelf schreef over zijn redactie, zullen eindelijk kleur bekennen. Voorwaar gemakkelijker om als lezer vast te stellen welke opinies wél en welke niet aan bod mogen komen in dS. Let wel, voorgaand heuglijk nieuws begon met ALS.
Scherpere analyses beloven ze en dat wilden we vanzelfsprekend graag eens nagaan in het eerste exemplaar van de nieuwe krant op maandag 20 september 2010. Anders gelezen.
Bart De Wever niet ernstig?
De voorpagina opent met ‘Alle druk op De Wever’. Inderdaad maandag zou een cruciale dag worden in de aanslepende onderhandelingen over een ander België. In de subtitel (met grote oranjeroze letters) wordt gemeld dat ook bij CD&V de ergernis groeit over het parcours van de N-VA. De boodschap is duidelijk: N-VA staat geïsoleerd en is niet goed bezig. In het editoriaal stelt Bart Sturtewagen zich de vraag of Bart De Wever wel ernstig bezig is. Hij verwijst daarbij naar Paul Magnette (PS en dauphin van Di Rupo) die in De Zevende Dag snoeihard uithaalde naar de N-VA en haar voorzitter Bart De Wever. Maar de houding van de dauphin van Elio Di Rupo straalde ernst en overtuiging uit. Zijn toon, in uitstekend Nederlands, was niet emotioneel zoals sommige reacties aan PS-zijde van eind vorige week. Juist daardoor maakte hij aanzienlijk meer indruk. Dat hijzelf onder de indruk was, blijkt alvast uit zijn commentaar, maar of Magnette ook indruk maakte op kritische kijkers die blijven nadenken zelfs wanneer een kwaad uitziend man het woord neemt, is verre van zeker. Hij sluit zijn commentaar af met een zeer interessante tegenstelling: Het gaat er dus niet om dat De Wever zich toegeeflijker moet opstellen of dat hij zijn principes moet opgeven. Hij moet wel duidelijk maken dat hij met deze partners en onder leiding van deze Di Rupo tot een resultaat wil komen. Zijn kiezers rekenen op dat resultaat, daarom verwachten ze ook ernst.
Twee bedenkingen: Zou het waar zijn dat De Wever niet ernstig bezig is en hij niet moet toegeven, maar wel geacht wordt om vertrouwen te geven en mee te werken aan een compromis dat zijn kiezers willen? Hoe deze tegenstelling te rijmen valt laat hij gemakshalve in het midden.
Bladzijde omdraaien en de volgende titel zegt het al: De Wever moet de daad bij het woord voegen. Dat heeft hij dus nog niet gedaan, volgens Wim Winckelmans. Maar, is wat Bart De Wever nu doet, woord houden, net niet wat de kiezers van hem verwachten? Een oplossing, maar géén loodgieterij meer? En zie, ergens verloren in de tekst staat dat CD&V zich niet wil distanciëren van N-VA. De subtitel op de frontpagina was dus misleiding. En dat in het eerste exemplaar van de nieuwe krant! Wie echter zijn oor te luisteren legt bij enkele gekwetste en chagrijnige ego’s binnen CD&V kan de indruk krijgen dat ze inderdaad niet willen dat anderen resultaten halen, waar zij zelf niet in slaagden wegen het woord niet gehouden.
Franstalige druk.
Belangrijker evenwel is de inhoud van het artikel: Magnette verwijt N-VA drie zaken: de afspraak om tijdens de preformatie niet te spreken over de financieringswet, om alleen op basis van mondelinge afspraken te werken zonder geschreven teksten en tenslotte verwijt hij De Wever dat hij ging praten met MR. Had daar geen kritische noot bij gepast in de nieuwe stijl?
Even een vorige editie van dS erbij halen en zie, daarin staat dat het CD&V was en niet N-VA die de financieringswet op tafel legde. Een kritisch journalist had dit zeker kunnen vermelden, al was het maar om te bewijzen dat dS weet wat ze vroeger schreef.
Over die mondelinge afspraken kan men veel zeggen maar het vraagt toch wel véél vertrouwen van de onderhandelaars om zonder enig papier vertrouwen te hebben en het ongenoegen omdat De Wever inging op een uitnodiging van de MR kopstukken, net zoals de MR ook praatte met SP.A kopstuk Vandelanotte (hierover echter géén kritische noot en het werd door SP.A gelogenstraft tot de MR in LLB de naam van het restaurant en de datum bekend maakte) getuigt van selectieve verontwaardiging.
Laten we het eens anders zien: dat de Franstalige kranten bezig zijn de druk op te voeren tégen een Vlaamse partij is begrijpelijk maar het zou een Vlaamse krant kunnen aanzetten om die druk te relativeren, om voor één keer de kant te kiezen van Vlaanderen. Daar zijn voldoende argumenten voor.
In de vorige edities klonk al luid dat het vertrouwen weg was tussen Elio en Bart. We lazen in de krant De Tijd in klare woorden dat de PS gepoogd heeft om op slinkse manier tweedracht te zaaien tussen CD&V en N-VA. We konden in De Tijd (4 september) uitvoerig lezen dat de koninklijke entourage - ongetwijfeld met instemming van de Franstalige partijen - een mislukte poging ondernam om de sociale partners voor de Belgicistische kar te spannen en de Vlaamse onderhandelaars rijp te maken voor het hallucinante voorstel van Di Rupo. Dat Vlaanderen Brussel dient op te geven in ruil voor niet eens een complete splitsing van BHV deed ook Brigitte Grouwels (CD&V minister in de Brusselse regering) steigeren in Knack deze week.
Hooguit in één korte vermelding door Guy Tegenbos in zijn commentaar enkele weken geleden, konden we lezen dat De Wever aan Di Rupo beloofd had om de sociale zekerheid federaal te houden. Een zéér grote toegeving van Vlaamse kant waar niemand verder bij stilstond?
Zijn er dan voldoende gronden om mekaar wél te vertrouwen? Neem nu die zogezegde blanco cheque voor Brussel waarvan de Franstaligen gesteund door SP.A en Groen! bij hoog en bij laag beweren dat het géén blanco cheque is, want er staat duidelijk bij waarvoor dat geld zal gebruikt worden. Zouden ze dat nog zelf geloven als ze wisten dat een prominente bron binnen het Brusselse establishment die uiteraard geen olie op het communautaire vuur wil gooien, in een openhartige bui zei ‘indien de Vlamingen zouden weten waar het geld dat Brussel vandaag krijgt werkelijk voor gebruikt wordt, dan zouden het op slag allemaal separatisten zijn’. Zou de redactie van de nieuwe dS met de scherpe analyses deze bekentenis uit onverdachte hoek eens willen uitspitten? De onderste steen omdraaien in plaats van mee te dansen in het Brusselse circus waar de totaal ontransparante financiële geldstromen absoluut geen vertrouwen wekken.
Daar is de ombudsman.
De nieuwe krant heeft een ombudsman en dat is blijkbaar géén overbodige luxe. In de eerste editie, onder de oude naam opinie & analyse, mag ombudsman en journalist van de krant Filip Verhoest, een héél onafhankelijk mea culpa slaan. Zo poogt men te anticiperen op de kritiek van buitenuit die een stuk strenger zou klinken. Blijkt dat de foto waarop bisschop Vangheluwe in de tuin zat van de abdij van Westfleteren een oude foto uit het archief is, die zo schrijft hij, tot misverstanden kan leiden. Tot misverstanden leiden? Pure misleiding is dat! En de verantwoordelijke voor die editie vergoelijkt het zo: 'We hebben er geen ogenblik bij stilgestaan dat die foto aanleiding zou geven tot verwarring'. Inderdaad leidde dat bij de meeste lezers niet tot verwarring en geloofden ze dat deze foto in de beste brouwerij van België werd genomen. Toch moedig van de ombudsman.
Is er hoop dat dS echt vernieuwd én een ernstige poging doet om een kwaliteitskrant te zijn in plaats van alleen een facelift te krijgen? Het antwoord is simpel: NEEN, zolang het aantal journalisten niet verhoogd wordt kán dS niet beter worden. Of zouden er journalisten zijn die beter kunnen? Peter Vandermeersch heeft alvast meer mogelijkheden bij het NRC Handelsblad dat dubbel zoveel journalisten telt.
Pjotr
ANDERS GELEZEN
http://anders-nieuws-extra.blogspot.com/
Abonneren op:
Posts (Atom)
