Meulenaere is ne leugenaere - deel III

De waarheid en niets dan de waarheid

Beste lezers,

Mag ik nog één weetje meegeven over de Italiaanse bezittingen van Verhofstadt; Lezer H (Van) Petegem reageerde als volgt op deel 2:

Toen Verhofstadt eind de jaren 80 in Italië neerstreek, viel z'n oog op een halve ruïne op drie kilometer van het Toscaanse Anghiari, een typisch middeleeuws stadje. Nadat gedurende een aantal jaren de nodige renovatiewerken werden uitgevoerd en het huis helemaal klaar was, besloot de ex-premier z'n eigendom te verkopen om elders zjn eigen druiven en olijven te kunnen verbouwen. Het stuk grond in Toscane was daarvoor immers te klein.
In 2000 vond hij z'n nieuwe stek. Ook nu weer een ruïne, maar met rondom een terrein van drie hectare. De huidige Italiaanse verblijfplaats van de ex-premier bevindt zich op een heuvel met uitzicht op het dorp Monte Sante Maria Tiberina dat op de tegenovergestelde heuvel ligt.


Zo ziet Guy Monte Santa Maria Tiberina



Na de ‘spielereien’ in deel 1 en 2 – amaai, zoveel mensen die eens een fotootje wilden zien van Verhofstadt zijn eigendom in Umbrië - tijd voor een beetje ernst. Geen foto’s meer maar een kritische geest zoals past bij Anders Nieuws.



Waarom deze trilogie? Omdat Meulenaere Verhofstadt verdacht maakt van een ‘onrechtmatige zelfverrijking’. Een beschuldiging die, ontdaan van de satire, blijft hangen in de lucht en waar niemand op reageert, ook Verhofstadt niet. Daar kunnen heel uiteenlopende redenen voor zijn.

Even samen onze gedachten ordenen:
Knack is geen roddelblaadje en ik kan mij niet inbeelden dat Rik Van Cauwelaert zou toestaan dat Knack door Bladspiegel gedegradeerd wordt tot een tabloïd. Terzelfdertijd ontleent Meulenaere zijn geloofwaardigheid voor een deel aan het gedegen imago van Knack. Ten bewijze, uit de talrijke reacties van veel lezers blijkt dat hij niet enkel populair maar vooral heel geloofwaardig is. Volgens sommigen zelfs meer dan de chef Wetstraat die weliswaar slechts één bladzijde mag schrijven.
Meulenaere’s spitse pen en kronkelende zinswendingen - sommige al even verwrongen als zijn hersenen – getuigen van eruditie; voldoende reden tot afgunst in het uitstervende gild van onderzoeksjournalisten. Dat hij beschikt over een netwerk van goedingelichte en vooral praatgrage “off the record” getuigen die hem allerlei weetjes doorsturen, maakt van Meulenaere’s Bladspiegel een gevreesde bijdrage voor elkeen die een scheve schaats rijdt. Kan hij eraan doen dat daar nogal wat politici tussen zitten? Het is bijna een verademing om in een land waar klokkenluiders de mond gesnoerd worden door het establishment, eens een ‘meuleaere’ te kunnen lezen. Alleen daarvoor al is Knack …

Ik kan mij niet indenken dat Meulenaere een leugenaere is.

Deze uitspraak zegt misschien meer over mijn goedgelovigheid dan over Meulenaere, maar wat weet hij wel en waarom neemt geen enkel onderzoeksjournalist de uitdaging aan die hij in bladspiegel op tafel gooit? Is dat niet bevreemdend. Blijkbaar NIET in België, waar het establishment boven de wet staat - getuige de ontelbare schandalen - en waardoor er enkel nog Meulenaere en zijn satire overblijft. We verkneukelen ons in zijn smeuïge taal en hebben blijkbaar leren leven met de rest.

Heeft Meulenaere gelijk, ondanks zijn overdrijvingen? Niemand die het weet. Heeft Verhofstadt inkomsten die niet zo koosjer zijn? Dat zegt Meulenaere niet; hij suggereert alleen maar. Zijn er aanwijzingen voor nog meer vermoedens? Zelf ook eens in de schoenen van Meulenaere kruipen? Terzijde, volgens de duidelijke sporen in de weide naast Verhofstadt zijn doeningske in Marcignano, heeft Meulenaere schoenmaat 43.

Eens Anders navraag gedaan.
Dat de macht van Verhofstadt zich concentreert in de politieke besluitvorming werd in Knack reeds menigmaal aan het licht gebracht.
Wie herinnert zich niet de publieke beschuldiging van CD&V politica Vandenberghe, die liet noteren in Knack dat Slangen haar dwong om de procedure voor een publieke aankoop niet te respecteren ‘ge beseft nog niet dat wij aan de macht zijn’. Het kan moeilijk duidelijker, maar het passeerde zonder dat iemand er aanstoot aan nam of op inging.
Wie denkt niet aan de beruchte deal in een hotelkamer, toen SABENA verpatst werd aan Swiss Air. Er waren daar naar Meulenaere’s normen, nog illustere politici bij betrokken. Zou er een kruimel van de tafel gevallen zijn? Transparant was het in elk geval niet. Zullen we ooit het fijne ervan weten?

Soms staat er helemaal niets in de krant. Eens gaan luisteren bij Defensie?
Met in het achterhoofd de Agusta affaire – waarover iemand die toendertijd werkte voor Agusta verklaarde dat Willy Claes omtrent een bezoek van de Agusta top in zijn kantoor een kort geheugen had – leek het interessant om eens na te gaan of Verhofstadt soms iets te maken zou kunnen hebben met de militaire aankopen in de Paarse periode. Was het niet in zijn periode dat het grote wederuitrustingsplan voor Defensie werd goedgekeurd? Toen de generaals voor een veelvoud van het defensiebudget nieuw militair materieel mochten kopen. Met socialisten in de regering!

En zie, met het eerste telefoontje had ik al prijs: dat een premier zich persoonlijk bemoeid had met de besluitvorming omtrent de aankopen was nog nooit voorgevallen in de lange geschiedenis van Defensie. Verhofstadt die zelf de besprekingen leidde en zijn defensieminister, Flahaut, “die zat erbij en luisterde”. Pardon, Flahaut die zomaar zijn hoofd buigt voor da joenk? Totaal ongeloofwaardig. Dat Verhofstadt zelf beslist heeft om kannonnetjes en munitie van een millimeter of negentig te kopen? Dat zou nog kunnen.

WAAROM, moest in godsnaam de premier zelf met de generaals onderhandelen over wat het leger nodig heeft voor de toekomst? Was het zijn temperament, of was het iets anders?

Hallo Meulenaere, zijn dat geen vragen die roepen om een antwoord? Mocht er toch een onderzoeksjournalist zijn die een beetje tijd heeft: de topgeneraals die erbij waren zijn nog allemaal in leven, ook al zijn er een paar verdreven naar het buitenland.

Weet je wat ik zou willen vragen? Toegegeven, het is al even ongeloofwaardig als Meulenaere zijn hersenspinsels, maar toch: zou het kunnen dat Verhofstadt toen een uitgesproken voorstander was voor de aankoop van een of ander militair materieel? Dat hij de generaals moest overtuigen in plaats van omgekeerd? Echt waar, dat zou ik heel graag weten.

Als men de webstek van Defensie consulteert was er toen blijkbaar heel veel geld te spenderen. Dat de Paarse regering niet op een frank keek, zelfs niet op een euro, dat hebben Rik Van Cauwelaert en enkele professoren ons al verklapt; maar zoveel geld verdoen aan defensie met socialisten in de regering? In visionaire taal heet zoiets: après moi le déluge.

Even meelezen: De Landcomponente mocht haar transportpark bijna volledig vernieuwen. Niet dat we dan plotsklaps een betrouwbare NAVO partner zouden zijn, maar het kwam wel van pas.

Dat de Marine twee fregatten mocht kopen had vooral te maken met het ego van sommige Marine admiraals. Was onze Marine in samenwerking met de Nederlandse niet beter af met de uitbouw van haar specialiteit: mijnenbestrijding? Maar allee, we kochten die fregatten tweedehands bij de Nederlanders die wat blij waren om de opgekalefaterde, afgeschreven modellen door te verkopen. Flahaut verkoopt trouwens ook oud materieel aan het buitenland, meestal met verlies, wat niet kan gezegd worden van de Hollanders.

Er is een ongeschreven regel in het leger: als de ene iets krijgt, dan de andere ook. Maar wat moest de Luchtcomponente krijgen? De opvolger van de F16 is nog niet klaar en we hebben al zoveel transportvliegtuigen voor VIP’s dat zelfs een wereldreiziger op kosten van Defensie zoiets niet zag zitten. Maar Guy zou Verhofstadt niet zijn als hij daarvoor geen oplossing had:
“In België besliste de Ministerraad op 20 juli 2005 om in het kader van de grote investeringsprogramma's voor Defensie onder andere de aanschaf van tien multifunctionele helikopters te weerhouden. Langs de kant van de industrie werd NHIndustries (NHI), een consortium van Eurocopter France, Eurocopter Deutschland, Agusta (Italië) en Fokker (Nederland) opgericht.”

Helicopters? Agusta? Toen de socialisten dit hoorden kregen ze kippenvel! Hopelijk is dit géén exclusief kenmerk.

Beste lezers,
Bladspiegel zegt toch heel weinig ondanks de vele woorden. Het staat allemaal tussen de lijnen!
Bewijzen: NUL komma NUL, maar voor de miljoenen Meulenaere sympathisanten blijven de vermoedens overeind; meer dan ooit.
Hoewel absurd om zoiets zelfs maar te overwegen, maar zouden Peter en Mia van de kwaliteitskrant DS hier hun tanden niet eens inzetten? Zou dát geen revanche zijn op Meulenaere’s uithalen naar Mia barones Doornaert en Peter VDM! Mijn volledige steun hebben ze alvast.

Beste lezers, daar gaat het om
De waarheid en niets dan de waarheid

Om heel even bij stil te staan.
Pjotr

Meulenaere is ne leugenaere - deel II

De Waarheid en niets dan de Waarheid

Waar waren we gebleven? Op weg naar Marcignano een totaal onbetekenend dorpje aan de voet van Monte Santa Maria Tiberina. Volgens een lezer, H Van Petegem - waarvoor dank - was dit stukje Umbrië vroeger onderdeel van Gran Ducato, Toscane en gezien Verhofstadt weet dat Toscane een chiquere renommée heeft, spreekt hij uiteraard per abuus nog altijd over Toscane.

Waar moesten we zoeken naar zijn optrekje? Melanie meende dat het goed zichtbaar moest zijn, want Verhofstadt is nu eenmaal iemand die geniet van de schijnwerpers en niet bang is om zijn macht te tonen. Wees die wijnboer trouwens niet in de richting van de heuvel die voor ons lag?

Aangekomen in Marcignano, viel er geen kat te bespeuren behalve een ouder vrouwtje dat bezig was kruiden langs de kant van de weg te verzamelen. Zou zij weten waar Signor Verhofstadt woonde? In elk geval was ze spraakzamer dan de mannen in Monte SM Tiberina en verklapte ons zonder omwegen dat onze ex premier I, II, III, … inderdaad in het dorp woonde maar dan wel op een heuvel die bekend staat als “Poggio Meone”.

Maar zo zei ze, terwijl ze meewarig naar onze auto keek: met zo’n slee geraak je nooit zover, want de weg is nogal slecht. Een poggio, 646 meter hoog en te voet naar boven? Het zweet van de klim in Monte SM Tiberina was nauwelijks droog! Neen, mijn auto riskeren doe ik niet, zelfs niet om Verhofstadt een plezier te doen.







Terug naar af, naar thuisbasis Citta di Castello, waar we in het hotel toch eens gingen googelen op “Meone Vecchio” en zie, we hoefden zelf niet naar daar te gaan: Alleen bleek dat een oude boerderij te zijn “meone vecchio” die Tiziano and Patrizia omtoverden in een gastenverblijf, agriturismo.
Zouden we dan toch een tweede poging wagen en de poggio beklimmen? Ja we zouden! Of ten minste dat was de bedoeling, maar het geluk en een lokale bakker hielpen ons gewéldig. Omdat we zo vriendelijk waren om Italiaans te spreken – meer heeft een Italiaan niet nodig om zijn goed hart te tonen – was hij bereid om mij mee te nemen met zijn quad. Voor het goede doel moet men al iets over hebben. Maar het huis wist hij niet staan, dus op hoop van zege naar boven! Mensenlief is dat een hotsebotsen op die bultige kiezelweg naar boven. Tot opeens na een bocht een grote hoeve op de linkerkant zichtbaar wordt. Is dát Verhofstadt zijn landgoed van 5 miljoen euro?

We hadden wel gehoord dat hij een vervallen doeningske had gekocht en hij er heel wat geld zou moeten insteken om het opgelapt te krijgen maar DIT? Neen, zoiets kan niet.










Dan maar verder naar de heuveltop waar we iets zagen blinken in het bos.

Is Verhofstadt een heimelijke aanbidder van Maria Tiberina? Enfin, om te wonen toch wat te klein.

Was het de genade van Maria of iets anders maar opeens viel den bakker zijn euro: was het misschien die hoeve waar een of ander vreemdeling een schitterend landgoed van gemaakt had? En waarvan de lokale bevolking zei dat het een ‘rijken’ tiep moest zijn om al die dure renovaties te kunnen betalen. En dat die werken nog altijd door gingen had hij ook gehoord.

Bij het zien van dat optrekje dacht ik meteen dát is het. Van ver te zien en duidelijk bestemd voor de betere klasse van een contadino in spe.

Voor de fotoliefhebbers, enkele kiekjes van il meone vecchio del signor Verhofstadt, primo ministro belga.

en zijn wijngaard die volgens de lokale kenners niet direct op de beste helling ligt. Hij zal er een beetje suiker moeten bijdoen.

Mag ik bij deze de lokale bakker met quad bedanken om mij in relatief comfortabele omstandigheden op dezelfde hoogte gebracht te hebben van onze immens geliefde redder des vaderlands binnenkort ook van Umbrië en de rest van Europa.

Alleen, beste lezers: wat weten we nu? En vooral wat weten we (nog) niet?

Dat zal dan voor het laatste deel zijn van deze Meulenaere trilogie. Afspraak op 30 juni, zonder ongelukken.

Pjotr

Meulenaere is ne leugenaere - deel I

De Waarheid en niets dan de Waarheid

Hoelang is het nu al dat Koen Meulenaere in Bladspiegel Guy Verhofstadt op de korrel neemt? Ambleteuse, Toscane, kortom volgens Meulenaere (Knack 22/04) , ik citeer: “De Verhofstadt van wie sprake is de man wiens eigen patrimonium in de periode 2000-2008 al even spectaculair steeg als dat van de staat spectaculair daalde. Het idee van de communicerende vaten wordt enigszins hardnekkig”.

Volgens direkteur Rik Van Cauwelaert is het absoluut noodzakelijk dat een ernstig weekblad, vol gedegen analyses naast honderd bladzijden reclame, de boeken kan afsluiten met een beetje humor. Niet zomaar gezever maar zoiets van, zou het toch waar kunnen zijn? Satire om dingen te kunnen zeggen zonder direct de bak in te vliegen.

Is Meulenaere ne leugenaere?
Het begon met zijn wijnboerderij in Toscane. Van nooit geziene omvang als we Koentje mogen geloven. In elk geval voor een eerste minister van België onhaalbaar zonder enige bijdragen waarvan we ondertussen weten dat Frank Vandenbroucke ze zou verbranden. Een duidelijk bewijs dat Verhofstadt meer visie heeft dan Vandenbroucke.

Meulenaere is een olijkerd. Dat optrekje in Toscane is pure fictie. Eén telefoontje, welgeteld één en ik wist dat de Blauwe visionair géén huis heeft in Toscane, laat staan een wijngaard. Wat hier nog onmogelijk is, kan wel in Italië: het kadaster van de meeste regio’s is gedigitaliseerd en mijn vriend in Rome had nauwelijks enkele seconden nodig om vast te stellen dat Signor Verhofstadt niet voorkwam op de lijst van eigenaars in Toscane. Sindsdien las ik Meulenaere niet meer.

Tot enkele weken geleden mijnheerke Meulenaere ook het kadaster had gezien en tot de vaststelling kwam dat hij zich vergist had. Hij was dan maar uit pure kolère naar Perugia gereden om daar eigenhandig de lokale ambtenaar te raadplegen en na het geven van een fooi wist hij het, ten minste dat dacht hij: in Monte Santa Maria Tiberina moest hij zijn. Nog geen uur later was hij er en met de vastgoedprijzen nog fris in zijn geheugen was zijn schatting voor zo'n landgoed snel gemaakt: 5 miljoen euro. Enkel voor het zichtbare gedeelte en onbewoond.

Toscane verwarren met Umbrië. In Firenze zijn ze er nog altijd niet goed van. Een Toscaanse Heer vergelijken met een Umbrische Contadino getuigt van een totaal gebrek aan maatschappelijk inzicht. Perugia is godsnaam!

Maar dat was toch voldoende nieuws om zelf ook eens naar ginder te trekken. Bleek immers volgens mijn Romeinse vriend dat het kadaster van die achterlijke streek rond Heuveltje van Maria nog niet gedigitaliseerd was, wegens teveel optrekjes die het zonlicht niet verdragen.

Samen met Melanie, experte in het kaartlezen, vertrokken we vanuit Citta di Castello naar het 15 km verder gelegen Heuveltje van Maria voor een onderzoek in situ. Boven op de heuvel, na ettelijke trappen en dito liters zweet arriveerden we op de top van de heuvel, middenin de siësta tijd, waar enkele slapende gasten genoten van een terrasje. Het cafeetje met het mooiste uitzicht op de omliggende heuvels.

"Scusa, ma cerco la casa del ministro Belga?" Grote ogen met nog groter vraagtekens , 'stom'verbaasd. Tot er iemand die fel leek op een nijdige lokale wijnboer opstond en nog steeds zonder één woord te zeggen met uitgestrekte arm en een lange wijsvinger wees in de richting van een verre heuvel.

Melanie, zeer alert, had onmiddellijk haar boussolle gepakt en schoot de richting: 210 graden. Snel de kaart geraadpleegd en zie dat zou in een ander dorp moeten zijn: Marcignano.

Had Meulenaere dan toch gelijk of was dat hier een complot? In elk geval onze nieuwsgierigheid was gewekt.

In zeven haasten spoedden wij ons naar Marcignano want het begon al donker te worden.

Zouden we het vinden?


Pjotr

Geef Vlaanderen die 628.564 stemmen terug!

“De kiezer heeft altijd gelijk”, met deze woorden reageerde Verhofstadt op de verkiezingsuitslag. Deze vaststelling is echter enkel relevant als men ook rekening houdt met de resultaten. Dat zal niet noodzakelijk zo zijn en de cijfers zijn ook niet zo eenduidig als de politici in de media ons willen doen geloven. Eens Anders bekijken?

Uit de stemresultaten blijken de winnaars en de verliezers, ten minste wanneer men de resultaten vergelijkt met deze van 2004. In werkelijkheid zijn deze cijfers niet relevant eenmaal de verkiezingen voorbij zijn. Wat telt vanaf DAG EEN NA de verkiezingen is de machtsverhouding in het parlement. Immers, daar en alleen daar worden decreten gestemd, voorstellen afgeschoten en krijgt de regering gelijk of ongelijk. Niet de kiezer heeft dan gelijk maar de meerderheid. Dit wordt trouwens ‘ten overvloede’ geïllustreerd door de meerwaarden die elke zetel genereert voor de politieke partijen; meer parlementairen = meer ondersteunend personeel = meer kennis = meer politieke mogelijkheden. Met deze redenering ga ik voorbij aan de particratie, maar laten we het nu eens niet daarover hebben.

De zetelresultaten, CD&V 31 zetels, Vlaams Belang 21, Open VLD 21, SP.A 19, N-VA 16, LDD 8, Groen! 7 en UF 1 zetel, zijn de énige graadmeters van de macht. Zelfs dat is relatief want de oppositie verliest eigenlijk alle macht, tenzij deze van een zoemende wesp die wel eens een steek mag geven maar voor de rest behoort tot het decor.

Wie uit deze cijfers conclusies trekt, kan niet anders dan vaststellen dat een klassieke tripartite de drie grootste partijen zijn, rekening houdend met het cordon sanitair rond het VB. Het cordon sanitair vertekent zeer diepgaand de werkelijke machtsverhoudingen ten aanzien van bepaalde thema’s waaronder de institutionele organisatie. Wat het cordon sanitair echter vooral veroorzaakt is een democratische ongelijkheid. Discriminatie waarvan het Grondwettelijk Hof wellicht zou moeten vaststellen dat het oneerlijk is. Pas wanneer die 628.564 stemmen wél toegang krijgen tot de machtsuitoefening, desnoods via andere partijen zullen de kansen voor een zelfstandig Vlaanderen niet langer verloren gaan. Het zou daarom eerlijker zijn mocht men het Vlaams Belang, wiens bestaansrecht men weigert om te zetten in politieke macht (tégen de stemuitslag in), niet langer in een cordon sanitair opsluiten, maar gewoon de toegang tot het parlement weigeren. Mochten de VB voormannen écht van hun “Vlaams Vaderland” houden hadden ze al lang andere wegen ingeslagen.

Geef Vlaanderen die 628.564 stemmen terug!

Met dit gegeven in het achterhoofd dan toch maar terug naar de werkelijkheid van vandaag. In LLB wordt CD&V voorgesteld als de partij die in Vlaanderen alle touwtjes in handen heeft. Ze zijn blijkbaar al vergeten dat Leterme ook alle touwtjes in handen had in 2007. In werkelijkheid kan Kris Peeters GEEN KANT op zolang de federale impasse blijft bestaan. Wat Peeters en de nieuwe regering wel kan is een nieuw beleid ontwikkelen met daarin een staatshervorming die zorgt voor een meerwaarde voor Vlaanderen. Want,

De énige vraag die er vandaag toe doet is: Waar willen we naartoe?

In een poging om hierop te antwoorden wil ik toch een opmerkelijk e-interview met Herman Van Rompuy en Bart De Wever vermelden die ik hen afnam eind 2008:

Mijn vraag op 7 dec 2008: Kan u beiden bevestigen dat beide kartelpartners zich niet tegen mekaar hebben gekeerd in de loop van de onderhandelingen door toegevingen te aanvaarden die het verschillend einddoel niet meer respecteerden?

Reactie H Van Rompuy: “Natuurlijk moeten er ‘toegevingen’ gedaan worden zoniet is er geen akkoord. Op geen enkel domein van de samenleving. Er zijn grenzen aan het compromis natuurlijk. De domeinen die u opsomt (ik citeerde volgende domeinen: een paritair samengestelde senaat, een federale kieskring met gegarandeerde plaatsen per gemeenschap, een prijs betalen voor de splitsing van BHV, de Franstaligen in de Rand bijkomende garanties geven, het herfederaliseren van bepaalde diensten ) behoren daar grotendeels toe. Daarnaast waren er wel mogelijkheden in een stap-voor-stap benadering. Jammer van de gemiste kansen voor Vlaanderen en voor het land”.

Reactie Bart De Wever: ‘Ja dit is zo. Met die nuance dat CD&V tijdens de onderhandelingen wel meer bereid was om te concluderen op een document dat voor N-VA onvoldoende garanties inhield’.

In tegenstelling met de vele berichten in de media blijkt uit deze openhartige reacties dat het kartel niet had moeten springen. Niet het inhoudelijke, het einddoel op zich, vormde een struikelsteen maar de snelheid waarmee men resultaat wilde boeken. Is dat vandaag anders? Wellicht wel, want ook voor CD&V dreigt verlies aan geloofwaardigheid, zeker als men zich niet meer kan verschuilen achter een crisis. Zoals Yves Leterme op Canvas zei: "de mensen worden ongedurig en dat verklaart onder meer waarom N-VA een goed resultaat haalde".

Vanuit het buikgevoel van de kiezers blijkt inderdaad dat men N-VA erbij wil. Alleen is dat een vergiftigd geschenk als het ook niet leidt tot meer Vlaanderen en vooral niet uit het oog te verliezen: zonder toegevingen die het einddoel, een onafhankelijk Vlaanderen, verderaf brengt. Vooral over dat laatste zullen de discussies scherp en hard zijn. Daarin kan Bart De Wever niet toegeven.
Anderzijds zou het sneu zijn mocht er een staatshervorming komen met enkel de drie traditionele partijen, zonder een inbreng van N-VA. Met andere woorden, Bart De Wever zit niet in een zeer sterke positie.

Is dat niet precies waar we stonden op 15 juni 2007?

Pjotr