ANDERS GELEZEN
Iemand nog iets gehoord van Peter Vandermeersch? Het laatste wat ik hoorde op de radio was zijn uitspraak over zijn NRC Handelsblad. Het klonk ongeveer zo: Beste mensen, het NRC Handelsblad heeft de beste journalisten van de wereld en ik wil van deze krant de beste (het klonk als énige) krant maken van Nederland en wijde omgeving. Een krant die tot op het bot gaat, de onderste steen omdraait tot de waarheid naar boven komt. Net zoals ik deed met dS, de beste krant van Vlaanderen en omstreken. Als dát geen belofte is.
Nog maar pas heeft de marketeer zijn hielen gelicht bij dS of het nieuwe duo hoofdredacteuren, Bart Sturtewagen en Karel Verhoeven lieten ons weten (dS 20 september) dat ze een bétere krant wilden maken: U vindt De Standaard vanaf vandaag in een nieuwe snit, met een andere front, scherpere nieuwssecties en een uitneembaar katern cultuur, media en wetenschap. Proficiat, want zie, de secties worden duidelijker, alléén opinie schrijven ze, in plaats van een rubriek opinie & analyse, zodat duidelijk wordt wanneer Marc Reynebeau en andere Bekende Journalisten een objectieve analyse of een eigen-gelijk-stukje produceren. Als we nu ook nog mogen weten van de redactie welke ‘opinie’ deze opiniemakers verdedigen, in plaats van enkel hun wetenschappelijke titels en andere niet terzake doende referenties te vermelden, dan is er al één vorm van misleiding rechtgezet. De ‘onbekende spelers’, zoals Peter Vandermeersch zelf schreef over zijn redactie, zullen eindelijk kleur bekennen. Voorwaar gemakkelijker om als lezer vast te stellen welke opinies wél en welke niet aan bod mogen komen in dS. Let wel, voorgaand heuglijk nieuws begon met ALS.
Scherpere analyses beloven ze en dat wilden we vanzelfsprekend graag eens nagaan in het eerste exemplaar van de nieuwe krant op maandag 20 september 2010. Anders gelezen.
Bart De Wever niet ernstig?
De voorpagina opent met ‘Alle druk op De Wever’. Inderdaad maandag zou een cruciale dag worden in de aanslepende onderhandelingen over een ander België. In de subtitel (met grote oranjeroze letters) wordt gemeld dat ook bij CD&V de ergernis groeit over het parcours van de N-VA. De boodschap is duidelijk: N-VA staat geïsoleerd en is niet goed bezig. In het editoriaal stelt Bart Sturtewagen zich de vraag of Bart De Wever wel ernstig bezig is. Hij verwijst daarbij naar Paul Magnette (PS en dauphin van Di Rupo) die in De Zevende Dag snoeihard uithaalde naar de N-VA en haar voorzitter Bart De Wever. Maar de houding van de dauphin van Elio Di Rupo straalde ernst en overtuiging uit. Zijn toon, in uitstekend Nederlands, was niet emotioneel zoals sommige reacties aan PS-zijde van eind vorige week. Juist daardoor maakte hij aanzienlijk meer indruk. Dat hijzelf onder de indruk was, blijkt alvast uit zijn commentaar, maar of Magnette ook indruk maakte op kritische kijkers die blijven nadenken zelfs wanneer een kwaad uitziend man het woord neemt, is verre van zeker. Hij sluit zijn commentaar af met een zeer interessante tegenstelling: Het gaat er dus niet om dat De Wever zich toegeeflijker moet opstellen of dat hij zijn principes moet opgeven. Hij moet wel duidelijk maken dat hij met deze partners en onder leiding van deze Di Rupo tot een resultaat wil komen. Zijn kiezers rekenen op dat resultaat, daarom verwachten ze ook ernst.
Twee bedenkingen: Zou het waar zijn dat De Wever niet ernstig bezig is en hij niet moet toegeven, maar wel geacht wordt om vertrouwen te geven en mee te werken aan een compromis dat zijn kiezers willen? Hoe deze tegenstelling te rijmen valt laat hij gemakshalve in het midden.
Bladzijde omdraaien en de volgende titel zegt het al: De Wever moet de daad bij het woord voegen. Dat heeft hij dus nog niet gedaan, volgens Wim Winckelmans. Maar, is wat Bart De Wever nu doet, woord houden, net niet wat de kiezers van hem verwachten? Een oplossing, maar géén loodgieterij meer? En zie, ergens verloren in de tekst staat dat CD&V zich niet wil distanciëren van N-VA. De subtitel op de frontpagina was dus misleiding. En dat in het eerste exemplaar van de nieuwe krant! Wie echter zijn oor te luisteren legt bij enkele gekwetste en chagrijnige ego’s binnen CD&V kan de indruk krijgen dat ze inderdaad niet willen dat anderen resultaten halen, waar zij zelf niet in slaagden wegen het woord niet gehouden.
Franstalige druk.
Belangrijker evenwel is de inhoud van het artikel: Magnette verwijt N-VA drie zaken: de afspraak om tijdens de preformatie niet te spreken over de financieringswet, om alleen op basis van mondelinge afspraken te werken zonder geschreven teksten en tenslotte verwijt hij De Wever dat hij ging praten met MR. Had daar geen kritische noot bij gepast in de nieuwe stijl?
Even een vorige editie van dS erbij halen en zie, daarin staat dat het CD&V was en niet N-VA die de financieringswet op tafel legde. Een kritisch journalist had dit zeker kunnen vermelden, al was het maar om te bewijzen dat dS weet wat ze vroeger schreef.
Over die mondelinge afspraken kan men veel zeggen maar het vraagt toch wel véél vertrouwen van de onderhandelaars om zonder enig papier vertrouwen te hebben en het ongenoegen omdat De Wever inging op een uitnodiging van de MR kopstukken, net zoals de MR ook praatte met SP.A kopstuk Vandelanotte (hierover echter géén kritische noot en het werd door SP.A gelogenstraft tot de MR in LLB de naam van het restaurant en de datum bekend maakte) getuigt van selectieve verontwaardiging.
Laten we het eens anders zien: dat de Franstalige kranten bezig zijn de druk op te voeren tégen een Vlaamse partij is begrijpelijk maar het zou een Vlaamse krant kunnen aanzetten om die druk te relativeren, om voor één keer de kant te kiezen van Vlaanderen. Daar zijn voldoende argumenten voor.
In de vorige edities klonk al luid dat het vertrouwen weg was tussen Elio en Bart. We lazen in de krant De Tijd in klare woorden dat de PS gepoogd heeft om op slinkse manier tweedracht te zaaien tussen CD&V en N-VA. We konden in De Tijd (4 september) uitvoerig lezen dat de koninklijke entourage - ongetwijfeld met instemming van de Franstalige partijen - een mislukte poging ondernam om de sociale partners voor de Belgicistische kar te spannen en de Vlaamse onderhandelaars rijp te maken voor het hallucinante voorstel van Di Rupo. Dat Vlaanderen Brussel dient op te geven in ruil voor niet eens een complete splitsing van BHV deed ook Brigitte Grouwels (CD&V minister in de Brusselse regering) steigeren in Knack deze week.
Hooguit in één korte vermelding door Guy Tegenbos in zijn commentaar enkele weken geleden, konden we lezen dat De Wever aan Di Rupo beloofd had om de sociale zekerheid federaal te houden. Een zéér grote toegeving van Vlaamse kant waar niemand verder bij stilstond?
Zijn er dan voldoende gronden om mekaar wél te vertrouwen? Neem nu die zogezegde blanco cheque voor Brussel waarvan de Franstaligen gesteund door SP.A en Groen! bij hoog en bij laag beweren dat het géén blanco cheque is, want er staat duidelijk bij waarvoor dat geld zal gebruikt worden. Zouden ze dat nog zelf geloven als ze wisten dat een prominente bron binnen het Brusselse establishment die uiteraard geen olie op het communautaire vuur wil gooien, in een openhartige bui zei ‘indien de Vlamingen zouden weten waar het geld dat Brussel vandaag krijgt werkelijk voor gebruikt wordt, dan zouden het op slag allemaal separatisten zijn’. Zou de redactie van de nieuwe dS met de scherpe analyses deze bekentenis uit onverdachte hoek eens willen uitspitten? De onderste steen omdraaien in plaats van mee te dansen in het Brusselse circus waar de totaal ontransparante financiële geldstromen absoluut geen vertrouwen wekken.
Daar is de ombudsman.
De nieuwe krant heeft een ombudsman en dat is blijkbaar géén overbodige luxe. In de eerste editie, onder de oude naam opinie & analyse, mag ombudsman en journalist van de krant Filip Verhoest, een héél onafhankelijk mea culpa slaan. Zo poogt men te anticiperen op de kritiek van buitenuit die een stuk strenger zou klinken. Blijkt dat de foto waarop bisschop Vangheluwe in de tuin zat van de abdij van Westfleteren een oude foto uit het archief is, die zo schrijft hij, tot misverstanden kan leiden. Tot misverstanden leiden? Pure misleiding is dat! En de verantwoordelijke voor die editie vergoelijkt het zo: 'We hebben er geen ogenblik bij stilgestaan dat die foto aanleiding zou geven tot verwarring'. Inderdaad leidde dat bij de meeste lezers niet tot verwarring en geloofden ze dat deze foto in de beste brouwerij van België werd genomen. Toch moedig van de ombudsman.
Is er hoop dat dS echt vernieuwd én een ernstige poging doet om een kwaliteitskrant te zijn in plaats van alleen een facelift te krijgen? Het antwoord is simpel: NEEN, zolang het aantal journalisten niet verhoogd wordt kán dS niet beter worden. Of zouden er journalisten zijn die beter kunnen? Peter Vandermeersch heeft alvast meer mogelijkheden bij het NRC Handelsblad dat dubbel zoveel journalisten telt.
Pjotr
ANDERS GELEZEN
http://anders-nieuws-extra.blogspot.com/
20 september 2010
13 september 2010
Cruciale stilte
ANDERS GELEZEN
Het schandaal over seksueel misbruik in de kerk overschaduwt vanzelfsprekend de communautaire onderhandelingen en juist die stilte biedt kansen om vooruit te gaan, om fysiek afstand te nemen van elkaar zodat de geesten kunnen evolueren.
De verkiezingsoverwinning van N-VA in Vlaanderen heeft duidelijk gemaakt dat de geesten geëvolueerd zijn. Energie verliezen aan achterhoedegevechten is tijdsverlies én riskeert ook economische schade te veroorzaken. Wie zich rekenschap geeft van de diepte van de kloof als het gaat over de staatsstructuren – en dat is iets anders dan samenleven en -werken met de andere gemeenschappen – kan niet anders dan tot de vaststelling komen dat het federaal kader totaal afgedaan heeft. Wanneer zelfs Jean Luc Dehaene recentelijk tot dat besef kwam, mag men hopen dat ook de felste aanhangers van dit federaal België hun intellectuele capaciteiten gebruiken om naar de toekomst te kijken in plaats van onvruchtbare achterhoedegevechten te voeren.
Over de meerwaarde van en de gehechtheid aan België
Marc Buelens schreef in Trends (begin september; De toegevoegde waarde van België) een gevalstudie over het gebrek aan toegevoegde waarde van België. Citaat, Bij mijn eerste lidmaatschap van een Belgische wetenschappelijke jury, heb ik mede een prijs toegekend aan een werk dat uitblonk door wetenschappelijke nonsens. Om te besluiten met ik kwam tot één grote intellectuele conclusie: als Belgische academici het nog niet eens raken over wetenschappelijke documenten, hoe kunnen we het dan ooit nog eens geraken over zeer waardegeladen elementen zoals activeren van werkloosheid, de rol van innovatie, herverdeling van rijkdom, solidariteit. Als conflicten uit de hand dreigen te lopen, moet je zo snel mogelijk de wederzijdse afhankelijkheid verminderen. De partijen moeten op eigen benen verder kunnen. Pas dan kunnen ze proberen zich weer afhankelijk van elkaar op te stellen.
In dS (11/09) verklaart Jeroen van der Kris (na 5 jaar België als correspondent van NCR Handelsblad) onder de titel ‘De Vlaming in mij’ dat hij begrip gekregen heeft voor het Vlaamse nationalisme. Het stoort hem dat een deel van de Franstaligen het vanzelfsprekend vindt dat ze overal in het Frans moeten bediend worden. Maar volgende passage zegt nog meer: ‘Goeiendag bonjour' klonk het ook op het gemeentehuis, toen ik vorig jaar een nieuwe identiteitskaart kwam halen. Eenmaal buiten gekomen, stelde ik vast dat ik deze keer geen nieuwe naam had gekregen, zoals eerder bij de spoorwegen. Ik heette nog steeds Jeroen. Maar tot m'n verrassing had ik wel een Franstalig exemplaar gekregen. Voilà, zo wordt een Nederlander geteld als Franstalige inwoner van brussel. Op basis van dergelijk systematisch boerenbedrog – een voortzetting van wat reeds gebeurde bij de talentelling in Komen, nu Comines - is het begrijpelijk dat academische studies door Franstalige universiteiten tot de vaststelling kwamen dat het aantal Vlamingen in Brussel slinkt. Maar wie gelooft dergelijke studies nog, behalve zij die ze bestelden én betaalden? Dit laatste ook met publieke fondsen, uw en mijn geld.
Maar soms gaan zowel academici als journalisten in de fout. Wanneer de media, niet toevallig allemaal in dezelfde richting, de conclusie van een studie verkeerdelijk publiceren is het hek helemaal van de dam. Zo konden we lezen in alle kranten (DM, dS, HLN en HNB) dat een meerderheid gehecht blijft aan België, volgens een universitaire studie gebaseerd op een internetbevraging (!). Maar wie de studie zelf leest ziet dat de conclusie is dat een meerderheid van de ondervraagde personen gehecht is aan België. Blijkt dat de ondervraagden voor 70 % behoren tot links progressief en dus helemaal niet representatief zijn.
In DM (11/09) verscheen een artikel van journalist Douglas De Coninck die kritiek heeft op de ‘onafhankelijke economische denktank VIVES’, die volgens hem niet onafhankelijk is (dat hebben ze ook nooit gezegd of geschreven) maar volgens hem de lobbymachine is van N-VA en Vlaams Belang. Wie echter het artikel leest zal vaststellen dat de belangrijkste leden ervan géén N-VA en noch minder VB aanhangers zijn maar Vlaamsgezinde CD&V’ers, waaronder één van de prominentste professoren economie dr Dirk Heremans, Herman Daems gewezen bankier, Werner Niemegeers (LDD) en kijk eens aan, volgens deze journalist is Rik Van Cauwelaert, direkteur Knack, blijkbaar eveneens een sympathisant van het Vlaams Belang. Maar hoe geloofwaardig is de boodschapper, Douglas De Coninck, zelf, als blijkt uit e mail correspondentie dat hij een bijzonder gefrustreerde kijk heeft op Vlaanderen; een citaat uit een mail in mijn bezit: Ik ben een paar jaar geleden (even) in Vlaanderen gaan wonen. Ik heb er nog steeds een trauma van: de extreme bekrompenheid, de lelijkheid, de kilheid van de mensen. Doe mij maar Brussel, de mix, de warmte, de drukte, de humor, de laissez-faire. (…) Grtz Douglas. Tja.
De afgelopen week bleek alvast hoe snel de geesten kunnen evolueren. Het taboe – de scheiding van België – was prominent aanwezig en de kranten hadden zowaar aandacht voor de voor- en de nadelen. Op zich al nieuws!
Terwijl de Belgischgezinden nog eens de kans kregen om hun laatste pijlen te richten op Vlaamsgezinden waarvoor een scheiding wel bespreekbaar is, worden de barsten in de verdediging van het systeem alsmaar duidelijker, zelfs voor de gewone mensen zoals blijkt uit de laatste peiling van Het Nieuwsblad waarbij het aantal Vlaamse tegenstanders van een scheiding gedaald is tot 59,3 % en dat 25 % ondubbelzinnig pleit voor onafhankelijkheid. Het is nog niet zo lang geleden dat dS blokletterde dat er slechts 9 % separatisten waren en er een wekenlange pro Belgische campagne gevoerd werd - in volle verkiezingstijd - in de hoop hun lezers te overtuigen van de grote meerwaarde van België.
Bij de bespreking van het Plan B (B van boedelscheiding) in de kranten werd de interne tegenstelling opnieuw in beeld gebracht. Maar waar we vroeger enkel de onmogelijkheid of de nadelen van een scheiding konden lezen, slaagde De Tijd (DT) erin om tot de conclusie te komen dat Vlaanderen een scheiding wel degelijk aankan, het klonk net niet als een aanbeveling. In dS blijft het bij de bedenking dat het kan in theorie, maar niet in de praktijk. Een vergetelheid dat bij dit stukje de naam van de auteur niet vermeld wordt? Vanzelfsprekend blijft het theorie zolang men het niet probeert. Maar beweging is er en er werden enkele waarheden doorgeprikt. Een overzicht.
Vlaanderen economisch leefbaar, zelfs zonder Brussel
In een zeer uitgebreid artikel (DT 11 september) weerlegt Ine Renson de argumenten die aangehaald worden om de aspiraties voor een onafhankelijk Vlaanderen gauw op te bergen.
Zo toont ze aan dat de Vlaamse economie het structureel voldoende goed doet om op eigen benen te kunnen staan. Géén reus op lemen voeten zoals Le Vif schreef.
Brussel draagt slechts 9,2 % bij tot de primaire inkomsten van de huishoudens
Dat Brussel zo belangrijk is als Rudy Aernoudt (docent economie aan de hogeschool van Brussel en Gent) de dag ervoor schreef blijkt evenmin juist. Van de 18,7 % van het bruto binnenlands product (BBP) dat Brussel genereert schiet al heel wat minder over als men de inkomsten van de pendelaars aftrekt en het wordt nog minder als men rekening houdt met de vaststelling dat 37 % van het Brusselse BBP voortkomt uit prestaties voor de overheid (die de staat uiteraard meer kosten dan ze fiscaal opbrengen). Het resultaat is dat Brussel met 10 % van de bevolking slechts een aandeel van 9,2 % heeft in het primaire inkomen; dat zijn de inkomsten uit arbeid, verhuring van onroerend goed, rente op kapitaal en winst van ondernemingen. Daarom kan Brussel niet zonder steun vanuit het federale niveau of rechtstreeks vanuit Vlaanderen.
Een ander punt waar de tegenstanders van een plan B zedig over zwijgen zijn de baten van de pendelaars en het blijft eveneens wachten op een antwoord op de vraag wat er nog zou overblijven van de Brusselse vennootschapsbelasting (momenteel geraamd op 33 %) in een concurrentiële omgeving? Wanneer KBC en andere maatschappelijke zetels waarvan het cliënteel hoofdzakelijk werkt en woont in Wallonië of Vlaanderen ook verhuizen naar een van deze gewesten? Is het een onveranderlijk gegeven dat de talrijke vennootschappen hun zetel in Brussel houden als blijkt dat Wallonië en Vlaanderen (zowel in een confederaal model als onafhankelijk) betere economische vooruitzichten hebben en, verlost van hun communautair gekrakeel, eindelijk in staat zijn om een op maat gesneden dynamischer beleid te voeren?
De waarheid lijkt mij te zijn dat de Brusselse rijkdom overroepen wordt om louter politieke redenen maar Brussel blijft wel belangrijk als internationaal centrum voor zowel Vlaanderen als Wallonië.
De sociale zekerheid moet gedragen worden door zo veel mogelijk schouders
Wanneer men bedoelt, zo veel mogelijk rijke schouders, dan klopt het natuurlijk wel. Het probleem is echter dat niet het aantal rijke schouders toeneemt maar de arme. Talrijke waarschuwingen onder meer door Rik Van Cauwelaert in Knack om de grondslag van de sociale zekerheid te vrijwaren worden steevast genegeerd. Is het dan niet begrijpelijk dat de hardwerkende werknemers en middenklasse (vooral maar niet enkel in Vlaanderen) die het meest bijdragen tot dit verzekeringssysteem zich afvragen of dat wel zo kan blijven. Hoedanook, zullen Brussel en Wallonië het tijdens een overgangsfase naar een confederaal systeem of een heus plan B nood hebben (via financieringsafspraken) aan solidariteit om hun achterstand te kunnen inhalen. Indien Vlaanderen zijn eigen sociale zekerheid efficiënter organiseert en het aantal arme schouders daalt, dan is er meteen ook meer ruimte voor solidariteit met de arme schouders in Brussel en Wallonië. Ten minste, als daar inspanningen tegenover staan, onder meer door het migratiebeleid aan te passen en de werkloosheid terug te dringen.
De staatsschuld is hét struikelblok?
Wanneer alle argumenten tégen een totaal ander België of een onafhankelijk Vlaanderen opgebruikt zijn, blijft er nog één over: het uit mekaar halen van de staatsschuld (en de schulden van staatsbedrijven zoals de NMBS). Tussen haakjes maar niet onbelangrijk: dat de Franstaligen weinig belangstelling hebben voor maatregelen om de staatsschuld te verminderen en Vlaanderen wel, heeft eveneens te maken met deze discussie.
In het artikel in De Tijd verwijst men naar een studie uitgevoerd door het Vlaams Instituut voor economie en samenleving (VIVES , Prof dr Dirk Heremans en Annelore Van Hecke). Diverse berekeningsmethoden geven aan dat Vlaanderen in het slechtste geval (op basis van belastingsinkomsten) 63,3 % van de staatsschuld zou moeten overnemen, terwijl het slechts 57,8 % zou zijn op basis van het bevolkingsaandeel). Het tekort voor Vlaanderen zou dus kunnen oplopen tot 110 % (tegenover in het federaal kader dit momenteel iets meer dan 100 % bedraagt). Maar is dat op zich nadeliger dan de huidige situatie waar Vlaanderen eveneens méér bijdraagt tot het betalen van de interesten op de staatsschuld én ook een groter aandeel zal moeten leveren voor de afbouw van de federale schuld? De schuld zal toch niet stijgen omdat hij niet federaal maar door de regio’s wordt beheerd? Helaas geeft de studie van VIVES op deze pertinente vraag (nog) geen antwoord.
Tot slot even terug naar de stilte van voorbije week en de realiteit van morgen.
Sommige onderhandelaars blijven tegen beter weten in het compromis van Di Rupo rooskleuriger voorstellen dan het werkelijk is. Zo sprak Eric Van Rompuy in de Zevende Dag van een onverhoopt groot pakket aan bevoegdheidsoverdrachten ter waarde van zestien miljard, terwijl Di Rupo het had over 15 miljard en volgens de laatste informatie van de KUL zou het nog een heel stuk minder zijn, wellicht zo’n 12 miljard euro die dan nog te verdelen zijn over de drie gewesten en de drie gemeenschappen … Hopelijk zullen de media eerstdaags ook de juiste bedragen hieromtrent publiceren.
Zijn verkiezingen zinvol?
De resultaten van de laatste peilingen bevestigen slechts de steun aan N-VA in Vlaanderen en PS in Wallonië. Puur tijdverlies vermits het nu reeds klaar is dat gezien de grote kloof alleen onderhandelingen over wat we nog samen willen doen, kans op slagen hebben.
No guts, no glory.
Pjotr
Het schandaal over seksueel misbruik in de kerk overschaduwt vanzelfsprekend de communautaire onderhandelingen en juist die stilte biedt kansen om vooruit te gaan, om fysiek afstand te nemen van elkaar zodat de geesten kunnen evolueren.
De verkiezingsoverwinning van N-VA in Vlaanderen heeft duidelijk gemaakt dat de geesten geëvolueerd zijn. Energie verliezen aan achterhoedegevechten is tijdsverlies én riskeert ook economische schade te veroorzaken. Wie zich rekenschap geeft van de diepte van de kloof als het gaat over de staatsstructuren – en dat is iets anders dan samenleven en -werken met de andere gemeenschappen – kan niet anders dan tot de vaststelling komen dat het federaal kader totaal afgedaan heeft. Wanneer zelfs Jean Luc Dehaene recentelijk tot dat besef kwam, mag men hopen dat ook de felste aanhangers van dit federaal België hun intellectuele capaciteiten gebruiken om naar de toekomst te kijken in plaats van onvruchtbare achterhoedegevechten te voeren.
Over de meerwaarde van en de gehechtheid aan België
Marc Buelens schreef in Trends (begin september; De toegevoegde waarde van België) een gevalstudie over het gebrek aan toegevoegde waarde van België. Citaat, Bij mijn eerste lidmaatschap van een Belgische wetenschappelijke jury, heb ik mede een prijs toegekend aan een werk dat uitblonk door wetenschappelijke nonsens. Om te besluiten met ik kwam tot één grote intellectuele conclusie: als Belgische academici het nog niet eens raken over wetenschappelijke documenten, hoe kunnen we het dan ooit nog eens geraken over zeer waardegeladen elementen zoals activeren van werkloosheid, de rol van innovatie, herverdeling van rijkdom, solidariteit. Als conflicten uit de hand dreigen te lopen, moet je zo snel mogelijk de wederzijdse afhankelijkheid verminderen. De partijen moeten op eigen benen verder kunnen. Pas dan kunnen ze proberen zich weer afhankelijk van elkaar op te stellen.
In dS (11/09) verklaart Jeroen van der Kris (na 5 jaar België als correspondent van NCR Handelsblad) onder de titel ‘De Vlaming in mij’ dat hij begrip gekregen heeft voor het Vlaamse nationalisme. Het stoort hem dat een deel van de Franstaligen het vanzelfsprekend vindt dat ze overal in het Frans moeten bediend worden. Maar volgende passage zegt nog meer: ‘Goeiendag bonjour' klonk het ook op het gemeentehuis, toen ik vorig jaar een nieuwe identiteitskaart kwam halen. Eenmaal buiten gekomen, stelde ik vast dat ik deze keer geen nieuwe naam had gekregen, zoals eerder bij de spoorwegen. Ik heette nog steeds Jeroen. Maar tot m'n verrassing had ik wel een Franstalig exemplaar gekregen. Voilà, zo wordt een Nederlander geteld als Franstalige inwoner van brussel. Op basis van dergelijk systematisch boerenbedrog – een voortzetting van wat reeds gebeurde bij de talentelling in Komen, nu Comines - is het begrijpelijk dat academische studies door Franstalige universiteiten tot de vaststelling kwamen dat het aantal Vlamingen in Brussel slinkt. Maar wie gelooft dergelijke studies nog, behalve zij die ze bestelden én betaalden? Dit laatste ook met publieke fondsen, uw en mijn geld.
Maar soms gaan zowel academici als journalisten in de fout. Wanneer de media, niet toevallig allemaal in dezelfde richting, de conclusie van een studie verkeerdelijk publiceren is het hek helemaal van de dam. Zo konden we lezen in alle kranten (DM, dS, HLN en HNB) dat een meerderheid gehecht blijft aan België, volgens een universitaire studie gebaseerd op een internetbevraging (!). Maar wie de studie zelf leest ziet dat de conclusie is dat een meerderheid van de ondervraagde personen gehecht is aan België. Blijkt dat de ondervraagden voor 70 % behoren tot links progressief en dus helemaal niet representatief zijn.
In DM (11/09) verscheen een artikel van journalist Douglas De Coninck die kritiek heeft op de ‘onafhankelijke economische denktank VIVES’, die volgens hem niet onafhankelijk is (dat hebben ze ook nooit gezegd of geschreven) maar volgens hem de lobbymachine is van N-VA en Vlaams Belang. Wie echter het artikel leest zal vaststellen dat de belangrijkste leden ervan géén N-VA en noch minder VB aanhangers zijn maar Vlaamsgezinde CD&V’ers, waaronder één van de prominentste professoren economie dr Dirk Heremans, Herman Daems gewezen bankier, Werner Niemegeers (LDD) en kijk eens aan, volgens deze journalist is Rik Van Cauwelaert, direkteur Knack, blijkbaar eveneens een sympathisant van het Vlaams Belang. Maar hoe geloofwaardig is de boodschapper, Douglas De Coninck, zelf, als blijkt uit e mail correspondentie dat hij een bijzonder gefrustreerde kijk heeft op Vlaanderen; een citaat uit een mail in mijn bezit: Ik ben een paar jaar geleden (even) in Vlaanderen gaan wonen. Ik heb er nog steeds een trauma van: de extreme bekrompenheid, de lelijkheid, de kilheid van de mensen. Doe mij maar Brussel, de mix, de warmte, de drukte, de humor, de laissez-faire. (…) Grtz Douglas. Tja.
De afgelopen week bleek alvast hoe snel de geesten kunnen evolueren. Het taboe – de scheiding van België – was prominent aanwezig en de kranten hadden zowaar aandacht voor de voor- en de nadelen. Op zich al nieuws!
Terwijl de Belgischgezinden nog eens de kans kregen om hun laatste pijlen te richten op Vlaamsgezinden waarvoor een scheiding wel bespreekbaar is, worden de barsten in de verdediging van het systeem alsmaar duidelijker, zelfs voor de gewone mensen zoals blijkt uit de laatste peiling van Het Nieuwsblad waarbij het aantal Vlaamse tegenstanders van een scheiding gedaald is tot 59,3 % en dat 25 % ondubbelzinnig pleit voor onafhankelijkheid. Het is nog niet zo lang geleden dat dS blokletterde dat er slechts 9 % separatisten waren en er een wekenlange pro Belgische campagne gevoerd werd - in volle verkiezingstijd - in de hoop hun lezers te overtuigen van de grote meerwaarde van België.
Bij de bespreking van het Plan B (B van boedelscheiding) in de kranten werd de interne tegenstelling opnieuw in beeld gebracht. Maar waar we vroeger enkel de onmogelijkheid of de nadelen van een scheiding konden lezen, slaagde De Tijd (DT) erin om tot de conclusie te komen dat Vlaanderen een scheiding wel degelijk aankan, het klonk net niet als een aanbeveling. In dS blijft het bij de bedenking dat het kan in theorie, maar niet in de praktijk. Een vergetelheid dat bij dit stukje de naam van de auteur niet vermeld wordt? Vanzelfsprekend blijft het theorie zolang men het niet probeert. Maar beweging is er en er werden enkele waarheden doorgeprikt. Een overzicht.
Vlaanderen economisch leefbaar, zelfs zonder Brussel
In een zeer uitgebreid artikel (DT 11 september) weerlegt Ine Renson de argumenten die aangehaald worden om de aspiraties voor een onafhankelijk Vlaanderen gauw op te bergen.
Zo toont ze aan dat de Vlaamse economie het structureel voldoende goed doet om op eigen benen te kunnen staan. Géén reus op lemen voeten zoals Le Vif schreef.
Brussel draagt slechts 9,2 % bij tot de primaire inkomsten van de huishoudens
Dat Brussel zo belangrijk is als Rudy Aernoudt (docent economie aan de hogeschool van Brussel en Gent) de dag ervoor schreef blijkt evenmin juist. Van de 18,7 % van het bruto binnenlands product (BBP) dat Brussel genereert schiet al heel wat minder over als men de inkomsten van de pendelaars aftrekt en het wordt nog minder als men rekening houdt met de vaststelling dat 37 % van het Brusselse BBP voortkomt uit prestaties voor de overheid (die de staat uiteraard meer kosten dan ze fiscaal opbrengen). Het resultaat is dat Brussel met 10 % van de bevolking slechts een aandeel van 9,2 % heeft in het primaire inkomen; dat zijn de inkomsten uit arbeid, verhuring van onroerend goed, rente op kapitaal en winst van ondernemingen. Daarom kan Brussel niet zonder steun vanuit het federale niveau of rechtstreeks vanuit Vlaanderen.
Een ander punt waar de tegenstanders van een plan B zedig over zwijgen zijn de baten van de pendelaars en het blijft eveneens wachten op een antwoord op de vraag wat er nog zou overblijven van de Brusselse vennootschapsbelasting (momenteel geraamd op 33 %) in een concurrentiële omgeving? Wanneer KBC en andere maatschappelijke zetels waarvan het cliënteel hoofdzakelijk werkt en woont in Wallonië of Vlaanderen ook verhuizen naar een van deze gewesten? Is het een onveranderlijk gegeven dat de talrijke vennootschappen hun zetel in Brussel houden als blijkt dat Wallonië en Vlaanderen (zowel in een confederaal model als onafhankelijk) betere economische vooruitzichten hebben en, verlost van hun communautair gekrakeel, eindelijk in staat zijn om een op maat gesneden dynamischer beleid te voeren?
De waarheid lijkt mij te zijn dat de Brusselse rijkdom overroepen wordt om louter politieke redenen maar Brussel blijft wel belangrijk als internationaal centrum voor zowel Vlaanderen als Wallonië.
De sociale zekerheid moet gedragen worden door zo veel mogelijk schouders
Wanneer men bedoelt, zo veel mogelijk rijke schouders, dan klopt het natuurlijk wel. Het probleem is echter dat niet het aantal rijke schouders toeneemt maar de arme. Talrijke waarschuwingen onder meer door Rik Van Cauwelaert in Knack om de grondslag van de sociale zekerheid te vrijwaren worden steevast genegeerd. Is het dan niet begrijpelijk dat de hardwerkende werknemers en middenklasse (vooral maar niet enkel in Vlaanderen) die het meest bijdragen tot dit verzekeringssysteem zich afvragen of dat wel zo kan blijven. Hoedanook, zullen Brussel en Wallonië het tijdens een overgangsfase naar een confederaal systeem of een heus plan B nood hebben (via financieringsafspraken) aan solidariteit om hun achterstand te kunnen inhalen. Indien Vlaanderen zijn eigen sociale zekerheid efficiënter organiseert en het aantal arme schouders daalt, dan is er meteen ook meer ruimte voor solidariteit met de arme schouders in Brussel en Wallonië. Ten minste, als daar inspanningen tegenover staan, onder meer door het migratiebeleid aan te passen en de werkloosheid terug te dringen.
De staatsschuld is hét struikelblok?
Wanneer alle argumenten tégen een totaal ander België of een onafhankelijk Vlaanderen opgebruikt zijn, blijft er nog één over: het uit mekaar halen van de staatsschuld (en de schulden van staatsbedrijven zoals de NMBS). Tussen haakjes maar niet onbelangrijk: dat de Franstaligen weinig belangstelling hebben voor maatregelen om de staatsschuld te verminderen en Vlaanderen wel, heeft eveneens te maken met deze discussie.
In het artikel in De Tijd verwijst men naar een studie uitgevoerd door het Vlaams Instituut voor economie en samenleving (VIVES , Prof dr Dirk Heremans en Annelore Van Hecke). Diverse berekeningsmethoden geven aan dat Vlaanderen in het slechtste geval (op basis van belastingsinkomsten) 63,3 % van de staatsschuld zou moeten overnemen, terwijl het slechts 57,8 % zou zijn op basis van het bevolkingsaandeel). Het tekort voor Vlaanderen zou dus kunnen oplopen tot 110 % (tegenover in het federaal kader dit momenteel iets meer dan 100 % bedraagt). Maar is dat op zich nadeliger dan de huidige situatie waar Vlaanderen eveneens méér bijdraagt tot het betalen van de interesten op de staatsschuld én ook een groter aandeel zal moeten leveren voor de afbouw van de federale schuld? De schuld zal toch niet stijgen omdat hij niet federaal maar door de regio’s wordt beheerd? Helaas geeft de studie van VIVES op deze pertinente vraag (nog) geen antwoord.
Tot slot even terug naar de stilte van voorbije week en de realiteit van morgen.
Sommige onderhandelaars blijven tegen beter weten in het compromis van Di Rupo rooskleuriger voorstellen dan het werkelijk is. Zo sprak Eric Van Rompuy in de Zevende Dag van een onverhoopt groot pakket aan bevoegdheidsoverdrachten ter waarde van zestien miljard, terwijl Di Rupo het had over 15 miljard en volgens de laatste informatie van de KUL zou het nog een heel stuk minder zijn, wellicht zo’n 12 miljard euro die dan nog te verdelen zijn over de drie gewesten en de drie gemeenschappen … Hopelijk zullen de media eerstdaags ook de juiste bedragen hieromtrent publiceren.
Zijn verkiezingen zinvol?
De resultaten van de laatste peilingen bevestigen slechts de steun aan N-VA in Vlaanderen en PS in Wallonië. Puur tijdverlies vermits het nu reeds klaar is dat gezien de grote kloof alleen onderhandelingen over wat we nog samen willen doen, kans op slagen hebben.
No guts, no glory.
Pjotr
07 september 2010
Elio’s ultieme hallucinatie
ANDERS GELEZEN
Elio Di Rupo’s ultieme poging om een compromis te bereiken over BHV, Brussel en de financieringswet is mislukt. Na lezing van de tekst die zowel door Knack als De Standaard werd vrijgegeven (in pdf formaat) kan men niet anders dan een zucht slaken van opluchting: dit is werkelijk een hallucinant voorstel. Eens Anders lezen.
Een eerste bevreemdende indruk is de onvoorstelbare schrik die spreekt uit het voorstel. De verlatingsangst bij de Franstalige bevolking waarover dS berichtte (7/09) is ook in dit document duidelijk voelbaar. Of wat dacht u van het voorstel om de mobiliteit, verkeersveiligheid en wegenwerken in de Vlaamse rand rond Brussel te onderwerpen aan een bijzondere wet waardoor Vlaanderen telkens de toelating moet krijgen van de andere twee gewesten, BHG en Wallonië, wanneer het de mobiliteitssituatie wil aanpassen. Een bijzondere wet die met een bijzondere meerderheid moet goedgekeurd worden en dus opnieuw een grendel schuift voor de Vlaamse autonomie zelfs in het eigen gewest. Blijkbaar heeft het beeld dat geschetst werd in de nepuitzending Bye Bye Belgium, waarbij de Brusselse tram niet mocht doorrijden naar Tervuren nu ook al de geesten beneveld van de preformateur en de PS. Daar is maar één woord voor: hallucinant
Een tweede belangrijke bedenking is dat Bart De Wever in een reactie op Canvas duidelijk liet verstaan dat niet enkel de koppeling van geld voor Brussel met de financieringswet essentieel was maar dat er nog andere losse eindjes waren zonder oplossing. Waarover zou hij het dan hebben?
Na een kritische lezing blijkt dat de Franstaligen absoluut niet opgeschoven zijn richting Vlaamse verzuchtingen, integendeel de allesoverheersende indruk is dat vooral Franstalig Brussel versterkt uit het dit voorstel komt, ten nadele van de Vlamingen zowel in als rond Brussel.
Als rechtvaardiging voor de bijkomende 500 miljoen euro verwijst de nota naar een Franstalige studie van 2003 (Facultés universitaires Saint Louis) en dat roept uiteraard vragen op. Het zou niet de eerste keer zijn dat een wetenschappelijke instelling een resultaat op maat aflevert. Voor zover bekend bestaat er géén studie die zowel de baten als de kosten van de hoofdstedelijke functie in rekening brengt. Een dure cheque voor een behoefte die de toets met de werkelijkheid niet doorstaat?
Maar laten we even de cijfers terzijde laten en lezen hoe Di Rupo de toekomst van de Vlamingen ziet in Brussel:
Zo schrijft hij over de taalwetgeving dat men zal waken over een onthaal in twee talen in de ziekenhuizen, politiecommissariaten en de smug. Hoe kan Vlaanderen na zoveel jaren van tekortkomingen in de toepassing van de bestaande taalwetgeving nog enig vertrouwen hebben in ‘men’. Daarenboven betekent het dat voor het onthaal de individuele tweetaligheid niet meer nodig is. Terug naar de tijd van de Nols loketten in Schaarbeek?
Voor de ééntalige politieagenten wil hij een practische oplossing zoeken. Concreet: tweetaligheid hoeft niet meer en wellicht denkt men aan nepstatuten om deze taaleis te omzeilen.
Verderop staat overigens met even zoveel woorden dat de gemeentelijke en gewestelijke diensten tweetalig zullen zijn. Opnieuw vervalt de individuele tweetaligheid waardoor de dienstverlening voor Nederlandstaligen zal verminderen. Is dát een teken van respect?
Over de aanpassingen van de Vlaamse vertegenwoordiging en deelname aan het beleid heeft hij eveneens enkele pijnlijke verrassingen in petto.
Met het schrappen van het verbod op tweetalige lijsten wordt de deur opengezet voor de Vlamingen van dienst die voor een bord linzensoep graag hun taal en cultuur zullen overboord gooien. Géén denkbeeldige situatie als men de Pascal Smets (SP.A), Sven Gatz (Open VLD) en andere Van Hengels bezig hoort. Voor zeer veel weldenkende Vlamingen is dit gewoon een stap naar de politieke uitschakeling van de Vlaamse beleidsdeelname in de eigen hoofdstad waarvoor we dan nog moeten extra geld betalen. Je moet maar durven.
Verder zijn er nog enkele onduidelijke voorstellen die met de grootste aandacht dienen bekeken te worden: zo is er sprake van constitutieve autonomie (voor Brussel) maar zonder de minste details. Verder wordt de taakverdeling binnen het BHG (zeg maar een beter bestuur) doorverwezen naar een werkgroep die voorstellen zal formuleren. Met andere woorden, het zal voor Sint Juttemis zijn.
En kijk eens aan, de zogezegde louter economische samenwerking tussen Brussel en zijn periferie (herinner u de oproep van zowel Vlaamse als Franstalige middenveldorganisaties) krijgt zowaar een exclusief politieke inhoud. Deze metropolitane gemeenschap zal bestaan uit vertegenwoordigers van de drie gewesten en geregeld worden door een bijzondere wet (nog maar eens een grendel). Wie dat leest denkt ongetwijfeld meer aan een carcan dan aan samenwerking.
Kortom, de eisen die de Franstaligen stelden in het ultieme compromis kunnen door géén enkele Vlaamse partij – tenzij een Belgischgezinde – aanvaard worden. Noch N-VA, noch CD&V zullen hun achterban kunnen overtuigen om dergelijke toegevingen te doen én daarbovenop nog 500 miljoen extra betalen. Ik denk dat Bart De Wever met zijn losse eindjes nog héél beleefd gebleven is, maar wellicht in zichzelf denkt: met alle Chinezen, maar niet met den dezen.
Wil iemand Elio Di Rupo en de Franstalige Brusselaars eens laten weten dat de Ultieme Hallucinatie, een Vlaams café in Brussel, al jaren dicht is en een Franstalige versie voor de Vlamingen al even du temps passé is. Of vergis ik mij?
Caro Elio, Chi troppo vuole, nulla stringe. Pietro
Pjotr
Elio Di Rupo’s ultieme poging om een compromis te bereiken over BHV, Brussel en de financieringswet is mislukt. Na lezing van de tekst die zowel door Knack als De Standaard werd vrijgegeven (in pdf formaat) kan men niet anders dan een zucht slaken van opluchting: dit is werkelijk een hallucinant voorstel. Eens Anders lezen.
Een eerste bevreemdende indruk is de onvoorstelbare schrik die spreekt uit het voorstel. De verlatingsangst bij de Franstalige bevolking waarover dS berichtte (7/09) is ook in dit document duidelijk voelbaar. Of wat dacht u van het voorstel om de mobiliteit, verkeersveiligheid en wegenwerken in de Vlaamse rand rond Brussel te onderwerpen aan een bijzondere wet waardoor Vlaanderen telkens de toelating moet krijgen van de andere twee gewesten, BHG en Wallonië, wanneer het de mobiliteitssituatie wil aanpassen. Een bijzondere wet die met een bijzondere meerderheid moet goedgekeurd worden en dus opnieuw een grendel schuift voor de Vlaamse autonomie zelfs in het eigen gewest. Blijkbaar heeft het beeld dat geschetst werd in de nepuitzending Bye Bye Belgium, waarbij de Brusselse tram niet mocht doorrijden naar Tervuren nu ook al de geesten beneveld van de preformateur en de PS. Daar is maar één woord voor: hallucinant
Een tweede belangrijke bedenking is dat Bart De Wever in een reactie op Canvas duidelijk liet verstaan dat niet enkel de koppeling van geld voor Brussel met de financieringswet essentieel was maar dat er nog andere losse eindjes waren zonder oplossing. Waarover zou hij het dan hebben?
Na een kritische lezing blijkt dat de Franstaligen absoluut niet opgeschoven zijn richting Vlaamse verzuchtingen, integendeel de allesoverheersende indruk is dat vooral Franstalig Brussel versterkt uit het dit voorstel komt, ten nadele van de Vlamingen zowel in als rond Brussel.
Als rechtvaardiging voor de bijkomende 500 miljoen euro verwijst de nota naar een Franstalige studie van 2003 (Facultés universitaires Saint Louis) en dat roept uiteraard vragen op. Het zou niet de eerste keer zijn dat een wetenschappelijke instelling een resultaat op maat aflevert. Voor zover bekend bestaat er géén studie die zowel de baten als de kosten van de hoofdstedelijke functie in rekening brengt. Een dure cheque voor een behoefte die de toets met de werkelijkheid niet doorstaat?
Maar laten we even de cijfers terzijde laten en lezen hoe Di Rupo de toekomst van de Vlamingen ziet in Brussel:
Zo schrijft hij over de taalwetgeving dat men zal waken over een onthaal in twee talen in de ziekenhuizen, politiecommissariaten en de smug. Hoe kan Vlaanderen na zoveel jaren van tekortkomingen in de toepassing van de bestaande taalwetgeving nog enig vertrouwen hebben in ‘men’. Daarenboven betekent het dat voor het onthaal de individuele tweetaligheid niet meer nodig is. Terug naar de tijd van de Nols loketten in Schaarbeek?
Voor de ééntalige politieagenten wil hij een practische oplossing zoeken. Concreet: tweetaligheid hoeft niet meer en wellicht denkt men aan nepstatuten om deze taaleis te omzeilen.
Verderop staat overigens met even zoveel woorden dat de gemeentelijke en gewestelijke diensten tweetalig zullen zijn. Opnieuw vervalt de individuele tweetaligheid waardoor de dienstverlening voor Nederlandstaligen zal verminderen. Is dát een teken van respect?
Over de aanpassingen van de Vlaamse vertegenwoordiging en deelname aan het beleid heeft hij eveneens enkele pijnlijke verrassingen in petto.
Met het schrappen van het verbod op tweetalige lijsten wordt de deur opengezet voor de Vlamingen van dienst die voor een bord linzensoep graag hun taal en cultuur zullen overboord gooien. Géén denkbeeldige situatie als men de Pascal Smets (SP.A), Sven Gatz (Open VLD) en andere Van Hengels bezig hoort. Voor zeer veel weldenkende Vlamingen is dit gewoon een stap naar de politieke uitschakeling van de Vlaamse beleidsdeelname in de eigen hoofdstad waarvoor we dan nog moeten extra geld betalen. Je moet maar durven.
Verder zijn er nog enkele onduidelijke voorstellen die met de grootste aandacht dienen bekeken te worden: zo is er sprake van constitutieve autonomie (voor Brussel) maar zonder de minste details. Verder wordt de taakverdeling binnen het BHG (zeg maar een beter bestuur) doorverwezen naar een werkgroep die voorstellen zal formuleren. Met andere woorden, het zal voor Sint Juttemis zijn.
En kijk eens aan, de zogezegde louter economische samenwerking tussen Brussel en zijn periferie (herinner u de oproep van zowel Vlaamse als Franstalige middenveldorganisaties) krijgt zowaar een exclusief politieke inhoud. Deze metropolitane gemeenschap zal bestaan uit vertegenwoordigers van de drie gewesten en geregeld worden door een bijzondere wet (nog maar eens een grendel). Wie dat leest denkt ongetwijfeld meer aan een carcan dan aan samenwerking.
Kortom, de eisen die de Franstaligen stelden in het ultieme compromis kunnen door géén enkele Vlaamse partij – tenzij een Belgischgezinde – aanvaard worden. Noch N-VA, noch CD&V zullen hun achterban kunnen overtuigen om dergelijke toegevingen te doen én daarbovenop nog 500 miljoen extra betalen. Ik denk dat Bart De Wever met zijn losse eindjes nog héél beleefd gebleven is, maar wellicht in zichzelf denkt: met alle Chinezen, maar niet met den dezen.
Wil iemand Elio Di Rupo en de Franstalige Brusselaars eens laten weten dat de Ultieme Hallucinatie, een Vlaams café in Brussel, al jaren dicht is en een Franstalige versie voor de Vlamingen al even du temps passé is. Of vergis ik mij?
Caro Elio, Chi troppo vuole, nulla stringe. Pietro
Pjotr
03 september 2010
Alleen geld telt?
ANDERS GELEZEN
Het was een week waarin de pers ons overdonderde met cijfers, vooral geldbedragen. Maar wie kan nog volgen? Zonder voldoende duiding en meestal zonder details die een wereld van verschil kunnen uitmaken, mag de lezer het zelf uitzoeken. Eens Anders lezen.
Bij wijze van inleiding een uitspraak van Thomas Leysen (VBO voorzitter en CEO van de Corelio-krantengroep) in zijn krant dS (3/09) over een belasting op vermogens of op vermogenswinsten: De grote vermogens zullen snel in het buitenland zitten.
Ik weet niet wie tot deze groep van ‘grote vermogens’ behoort maar vermoed dat het om invloedrijke mensen gaat en zeer waarschijnlijk ook om belangenorganisaties die het beleid in sterke mate willen en kunnen beïnvloeden. Als dat de maatschappelijke én morele attitude is van deze geldelite, hoe kan men dan nog gewone mensen motiveren om de buikriem aan te halen? Als voor hen alleen geld telt en burgerzin iets is voor de kleine mensen, dan is er iets fundamenteels fout aan de top van de NV België. Een greep uit het weekaanbod.
Volgens de OESO zijn de Belgen goed voor 61 miljard euro (2.440 miljard BEF) zwarte inkomsten waarop geen belasting wordt betaald. Dat is bijna 18 % van het Belgisch BNP en ongeveer evenveel als de uitgaven voor de sociale zekerheid. In Europa doen enkel Griekenland, Italië, Spanje en Portugal nog beter; toch een zuiders trekje? Spectaculair, maar waarover gaat het? Hoeveel van die zwarte inkomsten zijn het dagelijks brood voor mensen onderaan de ladder? Hoeveel zit in het circuit van zwartwerk dat door Jan modaal wordt bijverdiend? Jan, de parttime werkman/bediende, de vakman met pensioen of in ziekteverlof, de buitenlander die geen arbeidskaart heeft en enkel zo geld kan verdienen, maar ook de hooggeschoolde die advies geeft en betaald wordt via een buitenlandse rekening. Hoe zit het met de publieke werven waar het soms krioelt van de buitenlanders die nergens ingeschreven staan?
Hoe dan ook loopt de staat ettelijke miljarden inkomsten mis. Zelfs een voorzichtige raming van 15 miljard misgelopen ontvangsten maakt toch wel een groot verschil. Mocht men aan deze bedragen de onterechte uitgaven door sociale fraude toevoegen dan zou men ongetwijfeld tot de vaststelling komen dat het opheffen van dit pervers (politiek) evenwicht waardoor beide getolereerd worden, volstaat om de budgettaire problemen op te lossen.
Al die grote bedragen zijn nauwelijks nog nieuws en wat kunnen we er mee doen, zonder duiding en details? Fraude heeft veel aangezichten. Plaats dus voor speculaties: waar zitten vooral de gevallen van fiscale fraude? Een gok, de Vlaamse kust en Brussel waar het groot geld zit. Waar zit de sociale fraude? Een gok, waar de controles minder streng zijn, Wallonië en Brussel? Welnu, het volstaat niet zich af te zetten tegen dergelijke suggestieve vragen en louter speculaties, men mag vooral dit gebrek aan burgerzin niet langer tolereren en het pervers evenwicht tussen beide zijden doorbreken: socio-economisch rechts én links. Maar is er iemand die dat wel wil én ook kan?
Over die sociale zekerheid leerden we nog iets bij (dS 2/09). Dat de 63 miljard niet volstaan en er in 2009 een tekort was van 2,2 miljard. Dat tekort zal oplopen in de komende jaren tot 23,5 miljard in 2015. Om dit tekort op te vangen hebben de beheerders (vakbonden en ziekenfondsen) zelf geld geleend waarop men uiteraard interesten betaald. Tegelijk schrijft dS in dezelfde editie dat de Commissie voor Begrotingscontrole van de Ziekteverzekering tot de bevinding kwam dat er gemakkelijk 2 miljard euro kan bespaard worden. Te beginnen met de groei van 4,5 % voor 2011 te schrappen. Maar dat is buiten de waard gerekend, in casu de ziekenfondsen. Zowel de grote baas van de socialistische als de christelijke ziekenkas komen uitleggen dat zoiets niet zomaar kan én men haalt er een wel bijzonder politiek argument bij: een regering van lopende zaken kan het wettelijk vastgelegde groeipad van 4,5 % niet wijzigen en dus moet die 4,5 % gehandhaafd blijven tot er een nieuwe regering is (dixit Marc Justaert op VRT, 2/09). Eerst wil men niet dat de politiek zich moeit met hun zaken, maar als het slecht gaat is het de politiek die in de weg zit? Wat belet er hen om te besparen op hun eigen geld? Wie hier even bij stilstaat, kan toch niet anders dan twijfelen aan de verantwoordelijkheidszin van deze beheerders? Moet het herhaald dat zo’n 30 % van de sociale zekerheid bestaat uit belastinggelden (20 miljard euro) en dat 60 % (40 miljard euro bijdragen van werkgevers en werknemers) zogezegd hún geld is.
Brussel en geld: liefde op het eerste zicht.
Niet de Franstalige Brusselaars, noch de Brusselse Vlamingen (zo is het institutioneel correct volgens een aandachtig lezer van Anders Nieuws) leggen enige zin voor spaarzaamheid aan de dag. Eerst wil Brussel nog eens graaien in de lege pot. Zo’n slordige 1,5 miljard euro - het totaal van wat men nu reeds krijgt plus 500 miljoen vers geld.
Laten we nu eens aannemen dat Brussel inderdaad geld tekort heeft. Zouden we dan eens mogen weten waarvoor er geld te kort is of omgekeerde waaraan die bijkomende miljoenen zullen besteed worden? Om de functie van hoofdstad te kunnen vervullen? Hoofdstad van België en dus ook van de Vlamingen. Omdat al die pendelaars uit Wallonië en Vlaanderen (de grootste profiteurs in Franstalige kringen) geen belastingen betalen in Brussel maar wel veel kosten veroorzaken. Dan maar een deel van de belastingen in Brussel innen? Neen, want dan zouden de Vlaamse pendelaars ook stemrecht kunnen eisen! Quid non.
Mogen we geloven dat ze hun eigen middelen en wat ze er nu al bovenop krijgen goed beheren? Opnieuw kunnen we enkel speculeren want hierover ontbreken alle cijfers. Een beetje wantrouwen is niet enkel gezond, het gebrek aan transparantie in de ‘besteding’ van de reeds toegekende dotaties wekt weinig vertrouwen, of wat dacht u van volgende dotaties waar men alle kanten mee uitkan:
92 miljoen euro onder het label bijzondere dotatie voor de stad Brussel
125 miljoen voor infrastructuurwerken die het internationaal imago moeten ondersteunen en helemaal bizar:
30 miljoen (in totaal) voor gemeenten die een Vlaamse schepen aanstellen!
Deze dotatie om Vlaamse schepenen aan te stellen bewijst hoezeer de Vlamingen beschouwd worden als politiek ongewenst in hun eigen hoofdstad. Hier is er sprake van een ontstellend gebrek aan solidariteit. Vlaanderen kocht zich politieke macht; intellectueel onbegrijpelijk en in contradictie met het pleidooi voor een warme ‘terre d’accueil’. Niet alleen geld telt.
Mag ik afsluiten met een vraag die niet over cijfers gaat: hoe komt het dat niet alleen de Franstalige media steeds nadrukkelijker vragen stellen bij de compromisbereidheid van N-VA en CD&V, terwijl we nauwelijks drie maand onderweg zijn in een historische moment na drie jaar NON van de Franstaligen? Geduld is een mooie deugd, haast en spoed zelden goed.
Pjotr
Het was een week waarin de pers ons overdonderde met cijfers, vooral geldbedragen. Maar wie kan nog volgen? Zonder voldoende duiding en meestal zonder details die een wereld van verschil kunnen uitmaken, mag de lezer het zelf uitzoeken. Eens Anders lezen.
Bij wijze van inleiding een uitspraak van Thomas Leysen (VBO voorzitter en CEO van de Corelio-krantengroep) in zijn krant dS (3/09) over een belasting op vermogens of op vermogenswinsten: De grote vermogens zullen snel in het buitenland zitten.
Ik weet niet wie tot deze groep van ‘grote vermogens’ behoort maar vermoed dat het om invloedrijke mensen gaat en zeer waarschijnlijk ook om belangenorganisaties die het beleid in sterke mate willen en kunnen beïnvloeden. Als dat de maatschappelijke én morele attitude is van deze geldelite, hoe kan men dan nog gewone mensen motiveren om de buikriem aan te halen? Als voor hen alleen geld telt en burgerzin iets is voor de kleine mensen, dan is er iets fundamenteels fout aan de top van de NV België. Een greep uit het weekaanbod.
Volgens de OESO zijn de Belgen goed voor 61 miljard euro (2.440 miljard BEF) zwarte inkomsten waarop geen belasting wordt betaald. Dat is bijna 18 % van het Belgisch BNP en ongeveer evenveel als de uitgaven voor de sociale zekerheid. In Europa doen enkel Griekenland, Italië, Spanje en Portugal nog beter; toch een zuiders trekje? Spectaculair, maar waarover gaat het? Hoeveel van die zwarte inkomsten zijn het dagelijks brood voor mensen onderaan de ladder? Hoeveel zit in het circuit van zwartwerk dat door Jan modaal wordt bijverdiend? Jan, de parttime werkman/bediende, de vakman met pensioen of in ziekteverlof, de buitenlander die geen arbeidskaart heeft en enkel zo geld kan verdienen, maar ook de hooggeschoolde die advies geeft en betaald wordt via een buitenlandse rekening. Hoe zit het met de publieke werven waar het soms krioelt van de buitenlanders die nergens ingeschreven staan?
Hoe dan ook loopt de staat ettelijke miljarden inkomsten mis. Zelfs een voorzichtige raming van 15 miljard misgelopen ontvangsten maakt toch wel een groot verschil. Mocht men aan deze bedragen de onterechte uitgaven door sociale fraude toevoegen dan zou men ongetwijfeld tot de vaststelling komen dat het opheffen van dit pervers (politiek) evenwicht waardoor beide getolereerd worden, volstaat om de budgettaire problemen op te lossen.
Al die grote bedragen zijn nauwelijks nog nieuws en wat kunnen we er mee doen, zonder duiding en details? Fraude heeft veel aangezichten. Plaats dus voor speculaties: waar zitten vooral de gevallen van fiscale fraude? Een gok, de Vlaamse kust en Brussel waar het groot geld zit. Waar zit de sociale fraude? Een gok, waar de controles minder streng zijn, Wallonië en Brussel? Welnu, het volstaat niet zich af te zetten tegen dergelijke suggestieve vragen en louter speculaties, men mag vooral dit gebrek aan burgerzin niet langer tolereren en het pervers evenwicht tussen beide zijden doorbreken: socio-economisch rechts én links. Maar is er iemand die dat wel wil én ook kan?
Over die sociale zekerheid leerden we nog iets bij (dS 2/09). Dat de 63 miljard niet volstaan en er in 2009 een tekort was van 2,2 miljard. Dat tekort zal oplopen in de komende jaren tot 23,5 miljard in 2015. Om dit tekort op te vangen hebben de beheerders (vakbonden en ziekenfondsen) zelf geld geleend waarop men uiteraard interesten betaald. Tegelijk schrijft dS in dezelfde editie dat de Commissie voor Begrotingscontrole van de Ziekteverzekering tot de bevinding kwam dat er gemakkelijk 2 miljard euro kan bespaard worden. Te beginnen met de groei van 4,5 % voor 2011 te schrappen. Maar dat is buiten de waard gerekend, in casu de ziekenfondsen. Zowel de grote baas van de socialistische als de christelijke ziekenkas komen uitleggen dat zoiets niet zomaar kan én men haalt er een wel bijzonder politiek argument bij: een regering van lopende zaken kan het wettelijk vastgelegde groeipad van 4,5 % niet wijzigen en dus moet die 4,5 % gehandhaafd blijven tot er een nieuwe regering is (dixit Marc Justaert op VRT, 2/09). Eerst wil men niet dat de politiek zich moeit met hun zaken, maar als het slecht gaat is het de politiek die in de weg zit? Wat belet er hen om te besparen op hun eigen geld? Wie hier even bij stilstaat, kan toch niet anders dan twijfelen aan de verantwoordelijkheidszin van deze beheerders? Moet het herhaald dat zo’n 30 % van de sociale zekerheid bestaat uit belastinggelden (20 miljard euro) en dat 60 % (40 miljard euro bijdragen van werkgevers en werknemers) zogezegd hún geld is.
Brussel en geld: liefde op het eerste zicht.
Niet de Franstalige Brusselaars, noch de Brusselse Vlamingen (zo is het institutioneel correct volgens een aandachtig lezer van Anders Nieuws) leggen enige zin voor spaarzaamheid aan de dag. Eerst wil Brussel nog eens graaien in de lege pot. Zo’n slordige 1,5 miljard euro - het totaal van wat men nu reeds krijgt plus 500 miljoen vers geld.
Laten we nu eens aannemen dat Brussel inderdaad geld tekort heeft. Zouden we dan eens mogen weten waarvoor er geld te kort is of omgekeerde waaraan die bijkomende miljoenen zullen besteed worden? Om de functie van hoofdstad te kunnen vervullen? Hoofdstad van België en dus ook van de Vlamingen. Omdat al die pendelaars uit Wallonië en Vlaanderen (de grootste profiteurs in Franstalige kringen) geen belastingen betalen in Brussel maar wel veel kosten veroorzaken. Dan maar een deel van de belastingen in Brussel innen? Neen, want dan zouden de Vlaamse pendelaars ook stemrecht kunnen eisen! Quid non.
Mogen we geloven dat ze hun eigen middelen en wat ze er nu al bovenop krijgen goed beheren? Opnieuw kunnen we enkel speculeren want hierover ontbreken alle cijfers. Een beetje wantrouwen is niet enkel gezond, het gebrek aan transparantie in de ‘besteding’ van de reeds toegekende dotaties wekt weinig vertrouwen, of wat dacht u van volgende dotaties waar men alle kanten mee uitkan:
92 miljoen euro onder het label bijzondere dotatie voor de stad Brussel
125 miljoen voor infrastructuurwerken die het internationaal imago moeten ondersteunen en helemaal bizar:
30 miljoen (in totaal) voor gemeenten die een Vlaamse schepen aanstellen!
Deze dotatie om Vlaamse schepenen aan te stellen bewijst hoezeer de Vlamingen beschouwd worden als politiek ongewenst in hun eigen hoofdstad. Hier is er sprake van een ontstellend gebrek aan solidariteit. Vlaanderen kocht zich politieke macht; intellectueel onbegrijpelijk en in contradictie met het pleidooi voor een warme ‘terre d’accueil’. Niet alleen geld telt.
Mag ik afsluiten met een vraag die niet over cijfers gaat: hoe komt het dat niet alleen de Franstalige media steeds nadrukkelijker vragen stellen bij de compromisbereidheid van N-VA en CD&V, terwijl we nauwelijks drie maand onderweg zijn in een historische moment na drie jaar NON van de Franstaligen? Geduld is een mooie deugd, haast en spoed zelden goed.
Pjotr
Abonneren op:
Posts (Atom)