Staat Parijs haaks op confederalisme?

MEDIA EN POLITIEK ANDERS GELEZEN

‘Parijse bom onder N-VA-model’, schrijft Bart Sturtewagen in De Standaard (27/11). Zijn conclusie: ‘Onze buurlanden geloven niet meer dat de verwaseming van België onschadelijk is.’

Met als subtitel ‘BOEIENDE TIJDEN - IN PARIJS HEEFT HET CONFEDERALISME EEN KLAP GEKREGEN’ maakt Bart Sturtewagen zijn boodschap meteen heel duidelijk. Bart De Wever kan maar best zijn confederale dromen opbergen. Wanneer een hoofdredacteur zoiets schrijft mag men veronderstellen dat hij daar goede argumenten voor heeft. Tijd voor een inhoudelijke commentaar.

Een opiniërend hoofdredacteur

Er is iets contradictorisch aan het gebruik van de titel ‘opiniërend hoofdredacteur’. Van een hoofdredacteur (van een ‘kwaliteitskrant’) mogen we verwachten dat hij de journalistieke deontologie ter harte neemt en zorgt voor deugdelijke informatie, onderbouwd en zonder voorrang te geven aan de eigen mening. Een opinie daarentegen is niets anders dan de expressie van de eigen mening. Dat een hoofdredacteur die geacht wordt de kwaliteit te bewaken tegelijk zijn eigen mening kond doet, is eigenlijk not done. Wanneer hij dan toch zijn titel van ‘hoofdredacteur’ gebruikt, dan legt hij de reputatie van zijn krant in de weegschaal.

Geloof als argument

In de inleiding staat te lezen: ‘Onze buurlanden geloven niet meer dat de verwaseming van België onschadelijk is. De law-and-orderpartij N-VA krijgt het daardoor moeilijker om haar staatsmodel te verkopen’ zegt Bart Sturtewagen.’

De vraag die ik mij dan stel: wie zijn die gelovigen die niet meer geloven in de onschadelijkheid van de ‘verwaseming’ – hiermee verwijzend naar een oude expliciete uitspraak van N-VA voorzitter De Wever? Zijn er onderzoeken gedaan die dat bewijzen of kletst Sturtewagen uit zijn nek? Misschien bedoelde hij met ‘onze buurlanden’ alleen maar de journalisten die uitpakten met populistische titels die België een ‘failed state’ noemen. Mochten deze uitspraken van weldenkende Vlamingen komen, dan zou hun conclusie net het tegenovergestelde zijn van wat Sturtewagen hier wil bewijzen. Voor hem hebben de aanslagen in Parijs bewezen dat een confederale versnippering van de centrale macht fout is. Er moet integendeel méér centrale macht komen.

Confederalisme staat geen sterk centraal gezag in de weg

Sturtewagen: ‘De Vlaamse politieke wereld weet zich gesteund door elke afstandelijke waarnemer in het buitenland als het gaat over de hopeloze versnippering van de macht in Brussel, de hoofdstad van Europa. Maar het argument tegen negentien gemeenten en tegen zes politiezones voor 1,1 miljoen Brusselaars kan en zal ook gebruikt worden tegen zes parallelle regeringen voor 11 miljoen Belgen. Als het ene gevaarlijk inefficiënt is, dan ook het andere, zal het argument zijn. Wie brengt daar nog iets overtuigends tegenin?’

De gehaaste oppervlakkige lezer zal heel waarschijnlijk niet zien waarom het laatste deel van Sturtewagens redenering fout is.

Goed begrepen confederalisme betekent dat we enkel datgene (vrijwillig) samen doen waarover we ‘eenzelfde visie hebben en waarbij de grootteschaal een invloed heeft op de efficiëntie’.

Wat fout loopt in België is dat in veel ‘staatszaken’ er geen gemeenschappelijke visie bestaat. Of denkt hij dat de splitsing van de unitaire politieke partijen geen reden had? De versnippering van de macht werd juist georganiseerd door de Belgischgezinde partijen. Ze deden dat op een catastrofale manier, waarbij er geen enkel beleidsdomein netjes verdeeld werd tussen de centrale macht en de gewesten en gemeenschappen.

Tegenover het communautaire geknoei van de laatste drie decennia zou echt confederalisme een ware verademing zijn én een versterking betekenen voor elk beleidsniveau, ook het centrale gezag. Alleen zou dat centrale gezag zich met veel minder beleidsdomeinen bezig houden en zouden de deelstaten zelf moeten leren hun eigen potje koken. Precies door het confederalisme zou men eindelijk de versnippering binnen de beleidsdomeinen kunnen doorbreken. Dan zouden de beveiliging tegen externe bedreigingen én terrorismebestrijding perfect kunnen georganiseerd worden op één enkel niveau: het centrale niveau.

Maar de patstelling waarin België verkeert heeft niet alleen te maken met een gebrek aan duidelijkheid bij de splitsing van de bevoegdheden. De dieperliggende reden is dat over veel concrete dossiers er gewoon geen gemeenschappelijke visie bestaat. Dat maakt een efficiënte samenwerking quasi onmogelijk. De Belgische compromissen hebben vooral gezorgd voor een verwatering van de macht binnen elk domein en een groot gebrek aan efficiëntie, die door de bevolking moet betaald worden.

Nochtans zou een gemeenschappelijke visie in enkele domeinen wel mogelijk zijn mocht daar niet de ultieme hinderpaal zijn: Wallonië heeft gewoon niet de financiële middelen om voldoende bij te dragen voor een goed georganiseerd centraal gezag. En de Vlamingen zijn het beu om meer dan hun ‘fair share’ te moeten betalen en als puntje bij paaltje komt dan nog in het buitenland onder de noemer België onterechte kritiek over zich heen te krijgen.

Vilvoorde mag dan op één centimeter van Brussel liggen zoals Sturtewagen opmerkt, tussen de aanpak van de extremisten door een Vlaamse socialist in Vilvoorde en een Brusselse socialist in BHG gaapt een kloof die nog dieper is dan de Grand Canyon. Eén centimeter maar een totaal andere visie, dat zou ook Sturtewagen niet mogen ontgaan zijn.

Hij is blijkbaar ook vergeten dat de huidige structuur van Brussel een exponent is van het belgicisme. Vlaamsgezinde partijen waren altijd al tegen dit onleefbaar wangedrocht, maar de Belgisch gezinde partijen slikten ‘om de lieve vrede’  hun kritiek in. Het verkeerd functioneren van Brussel als een argument tegen confederalisme/separatisme zien, is gewoon een verdraaiing van de feiten.

Maar misschien heeft Sturtewagen wel een punt en volstaat ook confederalisme niet om van België een efficiënte staat te maken.

Een heel ander geluid in De Tijd en Knack online

In De Tijd (27/11) pleit de Nederlandse minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem voor een harde kern van vijf EU-landen die onderling hun grenzen openhouden maar hun buitengrenzen weer bewaken. … 'Er zijn een paar landen die in de asielcrisis de zwaarste lasten dragen, omdat bij hen de meeste vluchtelingen opvang krijgen. Het gaat om Zweden, Duitsland, Oostenrijk, België en Nederland. We zitten in dezelfde situatie en proberen zo nauw mogelijk samen te werken.' Het is een drastisch plan, en de sociaaldemocraat Dijsselbloem legt uit waarom het volgens hem nodig is: 'We moeten wel. Zo niet krijgen we een 'race to the bottom', waarbij ieder land zijn buurland probeert te overtroeven in het ontmoedigen of afstoten van asielzoekers. En dus aan de asielzoekers zou zeggen: ga maar hiernaast, daar is de huisvesting beter.'

Knack online, Ewald Pironet gaat verder op deze uitspraak en schrijft het volgende: ‘Wat is de context? Al lang woedt er in Europa een discussie: is een Europese Unie met 28 landen en een eurogroep van 19 landen houdbaar? Lopen de ontwikkeling op sociaal-economisch-financieel vlak niet te wijd uit elkaar om één beleid te voeren?

Daarom is er bijvoorbeeld al ooit geopperd om de euro op te splitsen in een zeuro en een neuro: in het economisch zwakkere Zuid-Europa zou de zeuro worden ingevoerd, die zich op de wisselmarkten onafhankelijk zou gedragen van de neuro, de munt van de economisch sterkere Noord-Europese landen. Vraag is dan natuurlijk: welke landen krijgen de neuro als munt en welke de zeuro? Waar loopt de grens tussen de zeuro-zone en de neuro-zone?

Misschien loopt die wel dwars door ons land: Wallonië zou misschien meer gebaat zijn bij de zeuro, Vlaanderen bij de neuro.’

Hiermee zegt Pironet onmiskenbaar waarom België het aan zichzelf verplicht is om een confederatie te worden.

Pjotr

 

 

F35: Hoorzitting in Amerikaanse senaat

 

 

Het slechte nieuws dat generaal Christopher Bogdan, verantwoordelijk voor het programma JSF/F35, had voor de Amerikaanse senatoren, staat in schril contrast met de marketingpublicaties van vliegtuigbouwer Lockheed Martin.   

Vooraf

De ontwikkeling van een totaal nieuw vliegtuig is geen sinecure. De lat werd niet alleen hoog gelegd. Vooral de eis om het vliegtuig zo weinig mogelijk zichtbaar te maken (stealth) heeft zwaar gewogen op het concept. Daarenboven zijn er nog grote vraagtekens omtrent de ‘sensor fusion’ en het globale informaticaontwerp.

Dat zo’n ontwikkelingsproces lang duurt is niet uitzonderlijk, maar het slechte nieuws stopt niet en dat blijft als een schaduw hangen over dit ambitieuze programma dat reeds een tiental jaren achterstand heeft opgelopen.

Problemen met de F35  

De problemen die luitenant generaal Christopher C Bogdan toegaf tijdens de hoorzitting zijn weinig geruststellend (met dank aan Johan Boeder (NL) voor de samenvatting): 

(1)  Generaal Bogdan geeft toe dat de F35 EOTS (installatie voor localisatie en markering van doelen) zich niet kan meten met hedendaagse ‘target pods’ zoals gebruikt bij Rafale, Gripen, Super Hornet, of F16. Duidelijk zegt hij dat de technologie is gebaseerd op deze van de periode 2002, en dus al gedateerd is vooraleer het vliegtuig operationeel zal worden. Quote Bogdan: “This means that in some instances the current F-35 EOTS will not have the same capability that exists in currently fielded / upgraded platforms that have benefitted from technology upgrades over the past decade. Improving EOTS to leverage the newer technology that has been developed over the last 10 years is a high priority in Follow-on Modernization (Block 4).” 

(2)  Nieuwste wapens NIET beschikbaar tijdens de initiële operationele testen. Alleen oude wapens bruikbaar, zegt hij letterlijk. Quote Bogdan “Old weapons on 5th gen aircraft; Newer, better weapons won’t be usable at IOC.” (IOC: Initial Operational capability) 

(3)  De F35 draagt in stealth modus slechts een schamele 2 luchtdoelraketten (AMRAAM AIM120C, tamelijk oud en absoluut inferieur aan de moderne METEOR van Eurofighter/Rafale/Gripen). Quote Bogdan: “IOC with only two air-to-air weapons, not four. It is true that in Block 2B/3i the aircraft will be capable of only two AMRAAMs carried internally.” 

(4)  Hoewel F22 en F35 ontworpen waren als complementair (air-sup/ground-attack) kunnen ze niet met elkaar praten, alleen via de niet-stealth link-16 (en dan nog via omweg, F22 heeft geen Link16!!) Quote Bogdan: “MADL (F35 datalink) is not compatible with IFDL (F-22) datalink.” 

(5)  Verouderde computers, architectuur van ruim 10 jaar oud, leiden tot gigantisch trage opstart; maar ook tot trage (tragische) download tijden na de vlucht. Quote Bogdan: “Currently the pilot debrief timeline is too long as it takes approximately 1.5 hours to download a 1.5 hour flight.”

(6)  Problemen met de brandstoftanks bij hoge G-krachten. Quote Bogdan: “we are currently resolving the potential for structural damage to fuel tanks at increased G-levels.” Bijkomende bedenking: Afhankelijk van de niet gekende details zou dat kunnen betekenen dat de fuselage moet gewijzigd worden. 

(7)  En ja, binnenkort komt er een betere bliksembeveiliging (issue was in 2008 al aan de orde, het is nu ZEVEN jaar later) Quote Bogdan “…….full lightning clearance is expected by the end of 2015……” Dit is een teken dat er iets ernstig mis is met het management van dit complexe programma.

(8)    Maar Bogdan blijft hoop houden dat dit gebakje ooit toch………. …. The F-35 will provide the backbone of the U.S. and allied fighter capability for generations to come, and that your sons and daughters, grandsons and granddaughters may someday take this aircraft into harm’s way to defend our freedom and way of life………….

Twee cruciale vragen

Een kwetsbaar informaticanetwerk?

Maar er is nog slechter nieuws dat enkel door geheimhouding nog even buiten de radar blijft van de traditionele media, maar wel al door enkele gespecialiseerde blogs gepubliceerd werd: blijkbaar zou de inzet van elk vliegtuig in het buitenland afhankelijk blijven van de informatiegegevensbanken die allemaal in de VS gevestigd zijn, waardoor een onderbreking van het netwerk (zeekabels) de F35 in het buitenland niet de lucht in kan. Dat zo’n netwerk onmogelijk (fysiek) te beschermen valt en degelijke alternatieven niet voor de hand liggen, maakt dit probleem tot één van de meest prangende voor dit ambitieuze programma.

Geeft België zijn soevereiniteit uit handen?

Een ‘panne’ of vijandelijke actie die de communicatie verstoort, zou dus desastreuze gevolgen hebben. Maar deze afhankelijkheid van de Amerikaanse ‘IT-thuisbasissen’ betekent ook dat geen enkel land (behalve blijkbaar Israël) zijn aangekochte F35 kan uitsturen voor opdrachten zonder de toestemming van de VS. Beseft men hier te lande wel wat dat zou betekenen?

Pjotr

 

 

‘België, terreurnest van Europa’

MEDIA EN POLITIEK  ANDERS GELEZEN

België is de risee van Europa, dat is alvast te lezen in veel buitenlandse kranten. Het  Brusselse beleid wordt tot op de grond afgebroken. Alleen Justitieminister Koen Geens (CD&V) ziet geen probleem. Brussel, een meerwaarde voor Vlaanderen?

Franse oprispingen selectief

Dat de socialistische president François Hollande nu de Belgen met de vinger wijst, zal bij de Franstalige socialisten ongetwijfeld op gejuich onthaald zijn. Philippe Moureaux, decennialang burgemeester van Molenbeek en sterke man van de Brusselse PS, die erin slaagde om de zesde staatshervorming te herleiden tot een nieuwe transfermachine ten voordele van Brussel zonder de minste toezegging voor beter bestuur, blijft hautain alle verantwoordelijkheid afwijzen. Nu ja, ook bij de Vlaamse media is het ‘bon ton’ om de bekrompen en racistische Vlamingen met de vinger te wijzen.

Maar het chauvinistisch Frankrijk is wel heel hypocriet. Decennialang werd de West-Vlaamse grensstreek geterroriseerd door Noord-Afrikaanse criminelen, meestal jongeren, die aan de lopende band gewelddadige inbraken en overvallen pleegden vanuit hun thuisbasis in Noord-Frankrijk. Het heeft jaren geduurd vooraleer een betere  samenwerking mogelijk werd. Want ja, ook in het departement ‘Nord-Pas-de-Calais’, heersten de socialisten en ook daar mochten hun allochtone kiezers niet verontrust worden. Het is dan ook geen wonder dat de streek rond Roubaix, net zoals Molenbeek, een broeinest was en is van crimineel geweld.

In Frankrijk was een dwarsligger nodig, de schrijver Michel Houellebecq, om de ogen te openen van de politiek correcte elite. Eerst was er zijn roman ‘Platforme’  waarvoor hij voor het gerecht werd gedaagd door verschillende moslimorganisaties in Frankrijk en de moskeeën van Parijs en Lyon. Houellebecq werd vrijgesproken op 17 september 2002.

Zijn recente boek ‘Soumission’ deed opnieuw stof opwaaien en kreeg soms bizarre reacties in de Vlaamse media. Ter illustratie las ik in De Morgen (7 januari 2015) volgend citaat: “De mens verdraagt het niet langer om zonder God te leven", zei Houellebecq gisteravond in het Franse achtuurjournaal. In dat geval is de islam zo gek nog niet, vindt hij. ‘De Koran is veel beter dan ik dacht’, aldus Houellebecq in de Paris Review. Naar eigen zeggen zonder ironie: Ik heb dit boek niet uit angst geschreven. Ik denk dat we ons kunnen aanpassen. De feministen niet. Maar ik en veel andere mensen wel.”  Soumission, geen provocatie maar een betere toekomst. Hip Hip Hoera!

Frankrijk gaat de VS achterna

Het is oorlog, verklaarde Hollande. Wij gaan ‘Daesch’ vernietigen. De naam ‘Islamic State’ (IS) is voor politiek correct Frankrijk wellicht te islamonvriendelijk. Daesch is de Arabische vertaling van "Isil" - Islamic State of Iraq and the Levant – en de term wordt door Obama gebruikt. Daesch, geen staat en zonder verstaanbare verwijzing naar de Islam.

Dat François Hollande nu hulp moet vragen aan Poetin is bijzonder pijnlijk voor de geloofwaardigheid van zijn buitenlandse politiek. Als hevigste tegenstander van de Russische steun aan de Syrische president Bashar Al-Assad moet Frankrijk nu een bocht nemen van 180 graden. Het spontane medeleven in Europa na de aanslagen in Parijs en na het neerhalen van een vliegtuig boven Oekraïne, verschilt wel heel erg met het nauwelijks gehoorde medeleven met de Russische slachtoffers (224) toen IS eind oktober een Russisch vliegtuig in de lucht tot ontploffing bracht.

Maar wat met de steun die hij vraagt aan de EU lidstaten? Moet België, medeplichtig wegens dat Molenbeekse terreurnest, nu ook ten oorlog trekken? Ja, zegt defensieminister Steven Vandeput (N-VA) en de boot is vertrokken. Het fregat Leopold I gaat het Franse vliegdekschip escorteren naar het Midden Oosten, in plaats van vluchtelingen van de verdrinkingsdood te redden in de Middellandse Zee.

Eindelijk eens een missie waarbij een fregat zijn nut zou kunnen bewijzen. Alleen is dat hier zelfs niet het geval, bij gebrek aan een vijand ter zee. Maar, wat een toeval, deze opdracht komt Defensie en de wapenindustrie heel gelegen nu er vraag is (maar geen geld) om nog een fregat bij te kopen. Gelukkig is geld onbelangrijk wanneer het gaat om ‘onze’ veiligheid, zo declameert Hollande en prompt lapt hij de financiële EU-afspraken aan zijn laars. Solidariteit betekent voor Frankrijk vooral dat anderen gedwee het grote gidsland volgen in de strijd tegen IS. En wanneer het regent in Parijs, dan druppelt het zelfs in Vlaanderen.

Mag ik heel even een vraag stellen?

We hebben de laatste jaren al wat gewapende missies uitgevoerd die weinig verbetering brachten: Libië, Afghanistan, Irak. We zijn ook kwaad op Turkije omdat ze aan al die vluchtelingen wat graag geld verdienen bij het doorsluizen naar Europa. Maar, al eens nagedacht over wat er zal gebeuren wanneer die duizenden IS-strijders verdreven worden uit Syrië en Irak? Zou mijn vrees ongegrond zijn dat het strijdtoneel dan alleen maar veel groter zal worden, de bedreiging nog diffuser, de vrijheid in Europa nog meer gefnuikt?

Hoe hardvochtig het ook mag klinken: elk land heeft recht op zijn eigen burgeroorlog en zijn eigen doden.

Mijn grote hoop is dan ook dat dit conflict in het Midden Oosten eindelijk het einde inluidt van een arrogante koloniale ideologie.

Een ideologie waarbij volksgemeenschappen van geen tel waren bij het trekken van grenzen, waar het uitdragen van onze ‘Westerse waarden’ slechts een mantel was voor het toedekken van rooftochten en het openen van afzetmarkten. De gekoesterde overtuiging dat wij – Westerse democratieën – net als God, iedereen moeten herscheppen naar ‘Ons beeld en gelijkenis’.

Volharden in de boosheid 

Over de multiculturele samenlevingsproblemen hebben de Vlaamse media zedig weggekeken. Voor mijn boek ‘dS anders gelezen’ deed ik onderzoek naar de verslaggeving over de multiculturele problemen, en het resultaat was opmerkelijk (blz 102 e.v.): “Om een beeld te krijgen over de omvang van de berichtgeving ging ik in het online-archief op zoek naar het aantal artikels onder de zoekterm ‘multiculturele samenleving’. Dit leverde 70 pagina’s op met de weergave van de titels en een korte inhoud. Ter vergelijking; over Flahaut waren voor dezelfde periode (1999-2009) 85 pagina’s nodig. Daarenboven haalt dit thema regelmatig de krant omwille van problemen in het buitenland en vooral in Nederland. Blijkbaar is het voor De Standaard gemakkelijker om over de problemen in Nederland te schrijven. Het aantal artikels dat duidelijke kritiek levert op de multiculturele samenleving in Vlaanderen, was heel beperkt. Tussen 2005 en 2009 telde ik er slechts een twintigtal. Wanneer men zeer breed gaat zoeken op de term ‘Islam’ komt men aan 374 pagina’s maar voor ‘Islamfundamentalisten’ komt men nauwelijks aan 18 pagina’s en tenslotte voor ‘moslimfundamentalisme’ volstaan 13 pagina’s met titels en een korte samenvatting. Toch één vermeldenswaardige uitzondering, namelijk Mia Doornaert, één van de weinige kritische stemmen, die regelmatig wijst op de gevaren van de Islam, en pleit voor het behoud van onze West-Europese waarden.” 

Deze eenzijdige informatie was fout, en tot op de dag van vandaag volhardt DS in de boosheid. Ook al kwam er plots een breuk toen Groen! politicus Luckas van Der Taelen zijn buik vol had van de allochtone overlast in zijn omgeving. Met zijn opiniestuk (30/09/2009) over ‘De getto’s van Brussel’ schetste hij een realistisch beeld dat vloekte met het goede nieuws waarmee De Standaard ons probeerde zoet te houden. Het zou hem een verkiesbare plaats kosten bij de volgende verkiezingen, maar hij deed bij velen de ogen open gaan. Alleen zijn partij en de zelfverklaarde politiek correcte elite heeft het nog altijd niet begrepen.

Ook Bart Eeckhout (in De Morgen) durfde het ooit éénmaal aan om een kritisch stuk te schrijven, maar nu De Bron hem vroeg om dit artikel opnieuw te mogen publiceren weigerde hij. Omdat het té juist was? Met een kaviaar socialist als hoofdredacteur kan ik hem geen ongelijk geven.

Pjotr

 

IJdeltuit of bedelaar?

Vriendschap

 

Het was een mooie dag toen ik samen met een hechte vriend ‘geheimpjes’ deelde. Goed wetende dat we dat ‘weten van mekaar’ zouden koesteren zonder te oordelen. Want laten we wel wezen, zelfs een boezemvriend zal wel hier of daar een klein kantje hebben. De rimpeltjes en moedervlekjes kunnen we zien, maar op onze ziel kan er een zwart vlekje zitten dat zelfs niet met ‘Vanish’ kan weggespoeld worden. Toen dacht ik aan iemand waarvan ik mij afvroeg of hij een ijdeltuit dan wel een bedelaar was. We wisten het niet, maar het was wel een interessante discussie die ik graag met jullie deel.

IJdeltuit

Het is des mensen om nieuwsgierig te kijken naar de mensen rondom hen. De herkenbare typetjes halen we er gemakkelijk uit. De ijdeltuit is er zo eentje. Wie kent ze niet, de vrouw die overmatig belang hecht aan haar uiterlijke schoonheid en met een trukendoos vol zalfjes en andere wondermiddeltjes de onvolkomenheden van haar lijf en leden tracht te verdoezelen. Wie kent hem niet, de man die pronkt met zijn statussymbolen: hippe kledij, opvallend uurwerk en een ‘slee van een kar’ waarmee hij denkt iedereen te imponeren. Kijk eens wat ik allemaal weet, hoeveel ‘interessante’ mensen ik wel ken!

In elk van ons zit wel een stukje ijdeltuit. Iets van de behaagzieke vrouw, of van de zelfingenomen macho. Erbij horen is dan de ultieme droom. Klasseren of toch nog eventjes nadenken? Want, zijn ze wel zo ijdel, die schone madammen en drukdoende macho’s? Of is al dat gedoe net zoals make-up: een scherm waarachter ze hun ware zelve verstoppen?

Bedelaar

Het klinkt wat pejoratief, bedelaar, maar soms is het zo duidelijk te zien dat uiterlijke schoonheid en status niet volstaan om mensen gelukkig te maken. Dat heel veel mensen op zoek zijn naar iets meer innerlijke rijkdom. Oh ja, ze zouden wel willen zijn wat ze tonen, maar zijn het niet. Soms zelfs het tegenovergesteld van wat ze tonen: een grote mond om een klein hartje te verbergen. De zelfzekere bink die echter aan alles twijfelt, vooral aan zichzelf.

Over wetenschappers wordt gezegd dat al hun baanbrekend werk voortspruit uit hun permanente twijfel. Die zorgt voor de noodzakelijke inspiratie om nieuwe wegen te bewandelen. Zou dat ook niet waar zijn voor gewone mensen in hun dagelijks doen? Wie het financieel moeilijk had in zijn jeugd zal daardoor later wellicht meer belang hechten aan zijn materiële welstand. Wie vooral behoefte heeft aan ‘warmte’ zal allicht eerder zijn hart volgen dan zijn verstand. Het klinkt in sommige oren onwelvoeglijk, maar wat is er natuurlijker dan de behoefte aan intimiteit? Een goede balans tussen hart en verstand werkt gelukkig niet zoals een weegschaal, waarop enkel cijfertjes staan, geen schoonmenselijkheid of emoties. 

Dank u voor het complimentje

Is het u ook al opgevallen dat mensen soms heel moeilijk overweg kunnen met complimentjes, zowel ze geven als ze krijgen? Toch kan het helpen. Ooit maakte ik een uitzonderlijke, wellicht zelfs unieke ervaring mee. Toen de voorzitter van een Europese militaire werkgroep het bestond om elke deelnemer te vragen één van de andere leden te feliciteren met een van zijn kwaliteiten. Een rondje WF, ‘Wederzijdse Felicitaties’. Het was bijwijlen hilarisch, maar het werkte wonderwel. De sfeer in de groep, die tot dan koud en weinig inspirerend was, klaarde uit. Waarom zou dat niet werken bij gewone mensen, wanneer zelfs ‘stoere militaire bonken’ er gevoelig voor zijn?

Kijk eens naar de mensen rondom u. Intimi waar je hart en verstand mee deelt, boezemvrienden en geliefden. Wanneer gaf je hen een complimentje? Wanneer kreeg je complimentje?

Alleen de echte ijdeltuit kan het niet verdragen om iets goeds te zien in een ander. IJdeltuit of bedelaar?

Pjotr