Onschuldig tot in de dood

 

MEDIA EN POLITIEK  ANDERS GELEZEN

 

Wanneer het gerecht een bekend politicus doorverwijst naar de rechtbank, doet het dat niet lichtzinnig. Sommige vrienden van Stevaert blijken minder moeite te hebben om iemand te veroordelen.

 

Over de doden

 

Over de doden geen kwaad woord. Uit medeleven voor de familie en uit respect voor de overledene. Maar dat respect van zoveel politici die al lang de smeuïge verhalen – uiteraard achter de hand uitgesproken – kennen, klonk bijwijlen zo onoprecht dat een mens er zich eerder zou voor schamen dan erdoor getroost te zijn. Misschien zullen sommigen zich ook wel geviseerd voelen door de beschuldiging van machtsmisbruik.

 

Maar laten we even stilstaan bij een opmerkelijke reactie van een goede vriend van Stevaert: Willem Elias, decaan van de faculteit psychologie en educatiewetenschappen aan de VUB, postte op Facebook volgend bericht:

 

 

 

Volgde een eerste bericht op DS online: ‘Steve was gewoon een zeer goede vriend, die in het water zien springen vind ik niet leuk. Meer moet men achter deze bekentenis onder vrienden niet zien. Wie daar niet kan mee leven moet zich maar ontvrienden. Facebook blijft onder ons.’

 

In een tweede aansluitend bericht klinkt het ietwat anders: ‘Wat ik heb geschreven, is een aanbeveling aan vrouwen om toch geen drie jaar te wachten om aangifte te doen. Stevaert was géén verkrachter. Ik neem die uitspraak niet terug’.

 

Men kan dan wel overtuigd zijn van de onschuld van een vriend, dan nog is het een totaal overtrokken stap om de aanklager/het slachtoffer te beschuldigen de oorzaak te zijn van zijn zelfmoord. Komende uit de mond van een psycholoog is dat onbegrijpelijk. Daarenboven is deze morele veroordeling door een decaan psychologie des te bevreemdend omdat ze voorbijgaat aan de melding dat het slachtoffer zich na de (toegegeven) feiten medisch liet onderzoeken en géén drie jaar wachtte zoals hij suggereert.

Het socialisme zal gezellig zijn of niet   

 

‘Steve’ stond bekend om zijn oneliners. Alleen was deze oneliner over gezelligheid niet zo gelukkig. Het socialisme van Stevaert was duidelijk niet voor iedereen zo gezellig. Eigenlijk is het kenmerkend voor een generatie politici die zich opwerpen als de verdedigers van de vrijheid en blijheid. De vrijgevochten jongens en meisjes die zich wat graag afzetten tegen het paternalisme van de kerkelijke preken. Zijn zwak voor de vrouwen – geen liefde, louter seks om de seks - mag dan al begrijpelijk zijn en zelfs niet uitzonderlijk, toch blijft het voor iemand die zich opwerpt als het symbool van een sociaal gemotiveerde politieke beweging een teken van zwakte. En zwakte is gevaarlijk wanneer iemand zoveel macht bezit.

Vooraanstaand en hoogstaand

 

De manier waarop hij blijkbaar omging met het zwakke geslacht toont eens te meer aan dat ‘vooraanstaand’ niet hetzelfde is als ‘hoogstaand’. Wanneer men iemand de eretitel van minister van staat toekent, zou dat laatste belangrijker moeten zijn. Vooral omdat nog andere ministers van staat weinig blijken van een hoogstaande levenswandel konden voorleggen.

 

Gelukkig heeft men begrepen dat hij zijn recht verspeelde om aanspraak te kunnen maken op een staatsbegrafenis. Het voorkomt dat koning Filip een vertegenwoordiger zou moeten sturen. Hoewel, zijn vader misschien?

 

Pjotr

Schabouwelijk politiek theater

MEDIA EN POLITIEK  ANDERS GELEZEN

 

Het samenspel van het politiek-correct denken bij de traditionele partijen en de roodgroen geïndoctrineerde media, leverde opnieuw een schabouwelijk spektakel op. Met dank aan een arrogante elite.

Ter inleiding

 

Met De Standaard gaat het de goede kant op, dank u. We lazen in DS van 9 maart “Oud hoofdredacteur Lode Bostoen, die vorige week gestorven is …'. De juiste datum van zijn overlijden was blijkbaar niet zo belangrijk want tenslotte ging het slechts over een oud hoofdredacteur … die DS wel gered heeft van het faillissement. Het stond niet in de hoofdkrant maar in ‘DS2’ op blz 39. Omdat de huidige generatie het niet zo begrepen heeft op hun voorgangers van AVV VVK. Het kort artikeltje eindigt met een sarcastische noot: “Redacteuren die hem de jongste jaren gingen bezoeken, troffen hem steevast aan bij het lezen van De Standaard of Het Nieuwsblad.”

 

Mark Deweert zelf gewezen hoofdredacteur van DS schreef een veel uitgebreider bijdrage over Lode Bostoen in Doorbraak. Daarin staat te lezen: “Meer nog dan voorheen had hij nu tijd om te lezen: boeken over geschiedenis en politiek uit de rijk gevulde bibliotheek in zijn woning in Bertem, en The Economist, zijn lijfblad van jaren her – en uiteraard ook ‘zijn’ kranten, waarvan hij bepaalde ontwikkelingen met bezorgdheid volgde maar nooit in het openbaar bekritiseerde.” 

 

Terwijl in 'zijn' krant DS enkel een gortdroog commentaar te lezen is, blijkt uit de bijdrage van Deweerdt hoezeer Bostoen succesvol was, ook inzake oplage, maar vooral begaan was met de kwaliteit van de krant. Een citaat: “Correct informeren, en indien nodig uitleggen, maar nooit beleren of moraliseren – want lezers zijn volwassen mensen (van de columns en allerindividueelste expressies van allerindividueelste emoties die tegenwoordig zo welig in de kranten tieren, had hij dan ook geen hoge dunk).”

De intellectuele souplesse van De Standaard

 

Er zijn combinaties die men gerust uitzonderlijk mag noemen. Deze van opiniemaker en ombudsman van eenzelfde krant, is er zo een. Het vergt inderdaad intellectuele souplesse maar ook een (ongezonde) rugdekking. 

 

Ik heb een intrigerende vraag: Stel nu even dat een kritische lezer een lezersbrief stuur naar Tom Naegels, de ombudsman, omdat hij vindt dat het opiniestuk dat Tom Naegels schreef de allerindividueelste expressie van allerindividueelste emotie is en een fout beeld geeft van de werkelijkheid. Wat zal de ombudsman daarop antwoorden?

 

Neem nu even het opiniestukje dat Tom Naegels schreef in DS van 24 maart. De titel voldoet alvast aan de leuze van de krant (verwacht het onverwachte): “Natuurlijk heeft het migratiebeleid gefaald.”

 

Een citaat: “Als het migratie- of integratie- of inburgeringsbeleid ‘gefaald’ heeft, dan is het omdat elk van de maatregelen die de afgelopen vijftig jaar genomen zijn, in de eerste plaats gericht was op het verminderen van een ongemak voor de autochtone elite. Er was geen groot ideologisch plan, multicultureel of anders, er was pragmatiek.”

 

Dat net een opiniemaker die gedurende jaren elke aanzet tot een realistische benadering van het migrantenprobleem negeerde, en dus als één van de politiek-correcte (zelfverklaarde) elite, mee zorgde voor een maatschappelijk draagvlak voor dit totaal ontspoorde migrantenbeleid, zal alleen nog hijzelf en zijn medestanders betwisten. Zijn columns die hij jarenlang in DS schreef en waarin hij telkens de allochtonen beschermde en ‘wij’ met de beschuldigende vinger aanwees als de boosdoeners, zijn daar – behoudens een verdwaalde zin – een voldoende bewijs voor. Waar was hij overigens, als kritische pen, om dat funest beleid - waarvan hij nu beweert dat het nooit bestond - aan te klagen?

 

Waar was DS toen Daniël Termont, de socialistische burgemeester van Gent de Roma’s stigmatiseerde? Vermits een ombudsman regelmatig de berichtgeving in de krant onderzoekt moet het slechts een kleine moeite zijn om de aandacht  die DS schonk aan de uitspraken (en vooral de interpretatie ervan) van Termont en De Wever te vergelijken. Niet aarzelen, doen!

Spelen met het rechtvaardigheidsgevoel

 

Het parlementair kabaal en het mediacircus draaide meerdere dagen op volle toeren. Aanleiding was het interview (in Terzake) met Bart De Wever over het mislukte immigratiebeleid. De ganse hetze was zo oneerlijk dat zelfs een doorwinterde politoloog, Carl Devos, meende te moeten reageren (eveneens in Terzake). Vanuit zijn rechtvaardigheidsgevoel sprak hij zijn afkeer uit over dergelijke onterechte aanvallen. ‘Louter Wetstraatgetetter’, zoals hij het typeerde. De doodsteek voor die bedriegers was de daarbij getoonde opname, waarop Patrick Dewael toegaf dat hij het interview niet eens gezien of gehoord had.

 

Maar laten we wel zijn, de intellectuele oneerlijkheid van de andere N-VA-ciritici - is al even groot. Van de oppositiepraat zal niemand wakker liggen. Maar het werd echt beschamend toen ook de meerderheidspartijen, na een bewust selectieve lezing van het interview, afstand namen van De Wever zijn uitspraken. Hoe kan men na dergelijk hypocriet gedrag en intellectuele oneerlijkheid nog respectabel zijn?

 

Ik vraag mij iets af.

 

Wanneer Patrick De Wael, Koen Van den Heuvel, Bart Tommelein en Co de morgen nadien in de spiegel keken, zouden ze dan gedacht hebben ‘we hebben hem eens goed bij zijn pietje gehad? Of voelden ze enige wroeging?

 

De Morgen publiceerde wel een reactie van Siegfried Bracke waarin hij vooral de socialisten herinnert aan de eigen discriminerende standpunten en op internet circuleerden uitspraken van Bart Somers die al even politiek incorrect waren, maar toch niet onder vuur werden genomen door de politiek correcte elite. De Standaard doet aan dergelijke evenwichtsoefeningen niet mee. Integendeel, daar konden we nog andere artikels lezen die de uitspraak van De Wever bekritiseren. Of deze selectieve aandacht ook intellectueel eerlijk is?

 

En het kan niet op in De Morgen. Er verscheen nog een artikel, ditmaal van de Chinese Yumi Ng die Bart De Wever verdedigt en onder meer het volgende schrijft: “Racisme is verwerpelijk, onaanvaardbaar en moet aangepakt worden. Punt. Maar kunnen we aub ook gewoon toegeven dat Chinezen inderdaad veel minder last hebben van racisme en dat De Wever dus ook gelijk heeft? Dat Chinezen geen machocultuur hebben? Dat zij vooral bezig zijn met hard werken om een Mercedes te kopen? Dat zij scheiding van kerk en staat normaal vinden? Dat zij kortgerokte meisjes op straat niet uitmaken voor hoer? Dat zij er een erezaak van maken om nooit een dag te stempelen? En dat dit nou net maakt dat Chinezen overal ter wereld makkelijker hun weg vinden en inderdaad minder te maken hebben met discriminatie?”

 

En ze eindigt met een niet mis te verstane sneer naar onze elitaire beunhazen: “O ja, ik ben absoluut niet nederig en ik schop wél keet als ik iets onrechtvaardigs zie gebeuren maar vooral: ik ben een fiere Belg die van haar land houdt en met lede ogen aanziet hoe laffe politici en burgers zich verschuilen achter hypocriete en nutteloze politieke correctheid in plaats van de dingen te benoemen.”

 

Voor weldenkende lezers alvast een gouden raad van Lode Bostoen: kijk en luister zelf naar het interview hier. Misschien is daar een verklaring te vinden waarom De Wevers mening gedeeld wordt door zoveel Vlamingen. Een integratiebeleid zonder de Vlamingen te beschuldigen van racisme. En de roodgroene elite? Negeren.

 

Pjotr

Dolce & Gabbana – Geen dolle gabbers

MEDIA EN POLITIEK  ANDERS GELEZEN

 

 

 

Dolce en Gabbana, zelf homoseksueel zijnde, kregen door hun uitspraken over het traditionele huwelijk en het krijgen van kinderen door holebi-ouders, een lawine van kritiek over zich heen. Eens anders lezen

De maakbare mens

Een citaat uit De Telegraaf: ‘De ontwerpers kwamen eerder in opspraak doordat zij in een interview met de Italiaanse Panorama vertelden dat ze homostellen die kinderen krijgen via IVF en draagmoeders onnatuurlijk en kunstmatig vinden.’

Voor alle duidelijkheid, opspraak betekent: 1) Afkeuring 2) Afkeurend gepraat 3) Het over de tong gaan 4) Laking 5) Ongunstig gepraat 6) Openlijk kritisch besproken worden door een schandaal 7) Ongunstige naam krijgen 8) Schandaal.

Het is dus duidelijk dat deze uitspraak van Dolce & Gabbana afgekeurd wordt door heel veel mensen. Schandalig dat ze zoiets durven te zeggen.

Ik zou niet weten hoelang de mensheid al dwaalt volgens het nieuwe denken, maar dat moeder natuur ervoor zorgde dat vrouwen er anders uitzien dan mannen en dat ze ‘van nature’ beiden nodig zijn voor de voortplanting van de mensheid, kan niemand negeren.

Ik heb alvast geen moeite met een samenleving waarin ruimte is voor verscheidene culturen. Met elk hun eigen woordenschat, rituelen en die verschillende overtuigingen koesteren. Maar waar haalt men het lef vandaan om natuurwetten en zelf geloofsovertuigingen die de eeuwen trotseerden zomaar te degraderen tot schandalig?

Wat is er zo verkeerd aan mensen die denken dat de natuur gezorgd heeft voor een voortplanting met ‘eenheid in tweeledigheid’. Is het fout om zoals de christelijke cultuur een ritueel te hebben voorzien, het huwelijk, om een man en een vrouw te verbinden en te zorgen voor nakomelingen? Niet elke overtuiging trotseert de tijd maar de christelijke cultuur bestaat toch al wat langer dan het nieuwe denken dat hooguit enkele decennia oud is.

Homoseksualiteit bestaat reeds zeer lang en – hoewel ik dat niet weet – maakt vermoedelijk deel uit van de natuurlijke evolutie van de mensheid. Wie daar moeite mee heeft, moet daar nog eens over nadenken. Maar de plaats van transgenders in de maatschappij is slechts heel recentelijk geëvolueerd. Het is niet ongewoon dat dergelijke maatschappelijke ontwikkelingen weerstand oproepen. Het is een al even normaal verschijnsel dat daarbij ‘van beide kanten’ foute inschattingen worden gemaakt. In elk geval heb ik weinig sympathie voor het excessieve ‘m’as tu vu’ gehalte van zowel  ‘Gay parades’ als publieke heteroseksuele esbattementen.   

In elk geval mag het niet teveel gevraagd zijn om het ‘oude’ denken te respecteren. Tenslotte is niet iedereen transgender, ook al doen de media hun best om van elke ‘bekende mens’ ook te vermelden dat hij homo of lesbisch is. Precies alsof een kwaliteit of een nieuwsfeit zonder vermelding van de geaardheid van de persoon niet meer volstaat.

Kinderen

Weinigen struikelen nog over de medische mogelijkheden om de natuur te helpen bij een kinderwens. Dolce & Gabbana ontkennen dat met hun uitspraak niet. Er is niets pejoratiefs aan ‘in vitro’ of andere technieken, ook al zijn het menselijke ingrepen en dus inderdaad niet ‘natuurlijk’. Transplantaties die de levensduur verlengen en de levenskwaliteit verhogen zijn ook niet natuurlijk, maar wel maatschappelijk aanvaard.

Dat transgenderkoppels zelf soms moeite hebben met hun nakomelingen is al evenzeer begrijpelijk. Wanneer twee vrouwen een kindje krijgen kan er maar één de natuurlijke moeder zijn. Daarvoor heeft men ook een nieuwe woordenschat gevonden, ‘meemoeder’ in plaats van vader. Waarom niet?

Maar het is eveneens belangrijk dat vaders en moeders voor kinderen een bijzondere betekenis hebben. Via een Amerikaanse katholieke nieuwssite lieten kinderen van holebi-families weten dat ze de mening van Dolce & Gabbana delen en hen oproepen om zich niet te verontschuldigen. Hoewel ze veel liefde ontvingen van hun holebi-familie, vinden zij dat kinderen best opgroeien in heterogezinnen. Dat mag ons echter niet doen vergeten dat kinderen soms géén liefde ontvangen zowel in hetero- als holebi-gezinnen.

Oude en nieuwe taboes

Wanneer er iemand bewees om geen moeite te hebben met taboes, dan wel Madonna. Daarom is haar reactie op deze hetze tegen Dolce & Gabbana zo betekenisvol: “All babies contain a soul however they come to this earth and their families. There is nothing synthetic about a soul!! So how can we dismiss IVF and surrogacy? Every soul comes to us to teach us a lesson God has his hand in everything even technology! We are arrogant to think Man does anything on his own. As above so below! Think before you speak."

Vrij vertaald: ‘De ziel van het kind mag niet afhangen van de manier waarop het tot leven kwam, noch van de familie waarin het opgroeit. God heeft zijn hand in alles, ook in de technologische realisaties.’ Maar waar ik vooral wil op wijzen, is haar kritiek op de arrogantie van de Mens, die denkt dat hij alles zelf kan en mag bepalen.

Mij lijkt deze terechtwijzing heel belangrijk in een wereld waarin nieuwe profeten sociale druk uitoefenen en zo nieuwe taboes in het leven roepen. Mensen – bij voorbeeld mediamensen - die denken dat zij mogen bepalen wat mag en wat niet mag geweten worden. Maar vooral, dat het volgens sommigen volstaat om iets te geloven opdat het ook de waarheid zou zijn. Geloven in plaats van weten, dat zou pas een achteruitgang zijn.

 

Pjotr