Opmerkelijke uitspraken

ANDERS GELEZEN

Baron Paul Buysse
Prominent lid van het Belgisch establishment doet in Knack (19/01) enkele opmerkelijke uitspraken. Eens Anders lezen.
Mocht België een bedrijf zijn, zou ik het meteen kopen, laat hij opschrijven. Zo’n koopje kan inderdaad niemand missen. Wat hij vergeet te zeggen is dat hij meteen de grootste hervorming aller tijden zou doorvoeren, want dit België is zo ziek dat het nauwelijks nog iets waard is. Helaas is het niet te koop en wat hij eveneens over het hoofd ziet is dat er een minderheidsaandeelhouder is die de boel blokkeert. Zou hij die dan ook uitkopen? Verder slaat hij zichzelf op de borst en verklaart ‘iedereen weet dat ik zeer veel voor Vlaanderen heb gedaan’. Een overbodige uitspraak vermits iedereen het weet of is het ijdelheid? Wat ik wel weet is dat Buysse vroeger lid was van een elitair Vlaamsgezind genootschap maar toen bleek dat dit engagement haaks stond op zijn persoonlijke ambities, verliet hij het genootschap wegens ‘niet elitair genoeg’; een drogreden om toch maar zijn grote honger naar eer en macht te camoufleren. Buysse, net zoals Albert Frère en die andere captains of industry, doen niets voor Vlaanderen en al evenmin voor België, alleen voor hun eigen belang en dat van hun aandeelhouders. Of is het een teken van maatschappelijke inzet voor Vlaanderen en België wanneer ze gretig bonussen uitbetalen in plaats van belastingen te betalen? Waarbij zelfs socialistische toppolitici persoonlijk hun diensten aanbieden ‘mochten ze enige hulp nodig hebben’. Uiteraard volledig belangenloos.
Hij heeft het eveneens over de meerwaarde van België – wat wil zeggen dat men er meer uithaalt dan men erin steekt. Maar voor een bestuurder zou hij toch ten minste de balansgegevens moeten bekend maken, zoals men verwacht van elk normaal bedrijf? Volgens professor em. Juul Hannes die deze oefening wel maakte, is het resultaat alvast niet positief voor Vlaanderen. Nu niet en vroeger evenmin.
Dat een koninklijk steuntje in de rug van de Belgische export (waarvan 80 % Vlaams) belangrijk is lees ik als wat het is: een anekdote. Het zou overigens erg zijn mocht de koning het verschil moeten maken. Wat telt is het product of de dienst, de prijs en de betrouwbaarheid (financieel en logistiek) van een bedrijf. Wat ik wel weet is dat de grootste Belgische brouwer begin deze eeuw een Sloveense brouwerij overnam en daarvoor zelfs geen beroep deed op de diplomatieke steun van onze ambassadeur in Ljubljana, tot zijn grote ergernis. Denkt nu iemand dat ambitieuze exportgerichte bedrijven zoals DEME werkelijk wachten op de koning om zaken te doen in het buitenland? Mij valt het steeds meer opdat het zo geroemde imago van België vooral berust op Vlaamse inbreng, zowel politiek, cultureel, sportief als economisch. Maar oh wee, wanneer men pleit voor een Vlaamse brand: dat is vloeken in de Belgische kerk, want deloyale concurrentie.
Voor alle duidelijkheid, hij is een capabel man en zijn baronstitel is geen snoepgoed, wel zaaigoed.

Professor Bruno De Wever
In Knack (26/01) geeft historicus Bruno De Wever zijn visie over de toekomst van België. Een interessant artikel dat de moeite loont om eens Anders te lezen.
De essentie van zijn pleidooi voor een nieuwe natiestaat België berust op de creatie van een nieuwe politieke gemeenschap (polis) die Engels spreekt en samengesteld is uit unitaire Belgische politieke partijen. Waarmee hij bewijst dat dit België niet voldoet en dat de voorwaarden om te kunnen evolueren naar een natiestaat het opgeven is van de eigenheid van de taalgemeenschappen. Zou dat wel kunnen, een natie bouwen door de gemeenschapstalen te negeren? Bizar toch vermits hij in hetzelfde artikel beweert dat de oorspronkelijke taalstrijd nog altijd leeft bij veel Vlamingen. Maar in de veronderstelling dat de Vlaming niet om zijn taal geeft, zou dat ook lukken met de Franstaligen?
Dat landen merken geworden zijn, zoals baron Buysse het ziet, vindt hij evenmin correct. Hij is overtuigd dat buitenlandse investeerders altijd eieren voor hun geld kiezen en niet het imago maar de praktische aspecten van een land belangrijk zijn. Doet mij denken aan de notionele interestaftrek en ander fiscale snoepjes.
Wellicht zullen veel mensen zich tijdens het lezen van zijn bijdrage afgevraagd hebben waarom een Belgische natiestaat zo belangrijk is. Wat wel duidelijk wordt door het betoog van Bruno De Wever is dat hij als Belgische nationalist beroep doet op allerlei kunstgrepen om een Belgische elite nieuw leven in te blazen. Wat de kiezers daar nog mee te maken hebben blijft onduidelijk. Maar zoals hijzelf schrijft, de politieke realiteit ligt hem als historicus niet zo goed. Wishful thinking van een historicus die bij gebrek aan een concreet houvast voor zijn stelling de vlucht vooruit predikt.

Vergeetachtige bange opiniemakers
Wat mochten we niet lezen in tal van kranten over die steeds kwader wordende lezers. Ze schelden en dreigen dat het een lieve lust is. Wie nog iets verkeerd durft zeggen over Bart De Wever riskeert zijn leven, zo blijkt alvast uit bijdragen van Marc Reynebeau, Bart Sturtewagen, Tom Naegels … Betreurenswaardig inderdaad. Dat de frustraties toenemen en schelden en dreigen voor sommigen normaal wordt valt niet goed te praten. Maar zouden diezelfde heren zich ook eens willen afvragen hoe het zover is kunnen komen? Zouden ze eens de rol van megafoon die de media zelf speelden toen ze gretig het schelden publicerenden door een politiek correct denkende elite. Het was bon ton toen een toppoliticus zich verontschuldigde bij de mentaal gehandicapten omdat hij ze vergeleken had met politieke tegenstanders. Vond de redactie van dS het niet leuk om een politicus te citeren die het had over mestkevers? Ondanks het feit dat Peter Vandermeersch een lezer liet weten dat schelden niet paste in het beleid van dS als kwaliteitskrant. Hoog tijd dat zijn opvolgers eens de eigen opiniebladzijden van hun krant lezen. Of wat dacht u van de bijdrage van Tom Lanoye (29/01) die een lezer noopte tot protest: Van lezers op de webstek van dS die een reactie geven, verwacht U terecht dat ze geen scheldwoorden gebruiken. Sanctie daarop is schrapping van hun tekst. Wat lees ik in de tekst van Tom Lanoye?, Ik citeer :draaideurintellectueel, schijnheilig, bullebak, showman, paranoïde, hoorndol. Ik verwacht dat een kwaliteitskrant consequente normen hanteert; wat duidelijk niet gebeurt.
Blijkbaar zijn ook de media het noorden kwijt en begrijpt men nog altijd niet dat de crisis waar België mee worstelt geen politieke maar een maatschappelijke crisis is. Waarin zij een rol speelden door weg te kijken, wegens vervelend voor de machtshebbers = sponsors.
Wat er werkelijk aan de hand is werd op een eenvoudige manier verwoord in The Wall Street Journal (geciteerd in De Tijd): ‘Als dit nog niet aangeeft dat België als staat in een doodsstrijd verkeert, dan suggereert het wel het einde van België als een identiteits-experiment’. De Amerikaanse zakenkrant voegt eraan toe dat de elegantste uitweg voor Wallonië erin zou bestaan een beleid van economische liberalisering te voeren om de kloof met Vlaanderen te verkleinen. Al zijn er weinig signalen dat dat ook zal gebeuren. Waardoor de spanningen alleen maar zullen toenemen in het land ‘that we may soon have to say, was formerly known as Belgium’, besluit The Wall Street Journal.

Professor Paul Van Orshoven
Over de politieke actualiteit schreef hij in dS: 'De Franstaligen hebben het nog steeds niet begrepen', fulmineert hij. ‘Tegenwoordig gaat het om een regimecrisis. Dan biedt de grondwet geen antwoord meer, dan moet gewoon het bestel veranderen.' Het voorstel van communautair compromis van bemiddelaar Vande Lanotte vindt hij maar niets. 'Veel te ingewikkeld. Bevoegdheden raakten helemaal versnipperd. Dit bewijst hoezeer we op de grenzen van het systeem aanbotsen. Het gaat niet om hoe veel of hoe weinig: het gaat om volstrekte autonomie. Het gaat om dat oude verhaal van homogene bevoegdheidspakketten. Iedereen moet zelfstandig zijn plan kunnen trekken. We moeten af van die compromissen.' 'De Franstaligen hebben het nog steeds niet begrepen', fulmineert hij. 'Zij blokkeren alles, zij houden het been stijf. Daarbij worden ze geholpen door de grondwet die bepaalde grendels inbouwde voor als een minderheid zich bedreigd voelde. Maar die grendels (tweederdemeerderheid, alarmbelprocedure enz.) waren nooit bedoeld om elk beleid onmogelijk te maken. Snelsnel een compromis smeden heeft geen enkele zin. Die nieuwe regering loopt binnen de kortste keren weer helemaal vast. Een discussie over artikel 35 van de grondwet dringt zich op. Dat laat toe om te bepalen wat de federale overheid nog overhoudt, de rest mogen de deelgebieden invullen. Vergelijk het met een huwelijk. Op een bepaald ogenblik loopt het gedrag van een partner zo de spuigaten uit dat de andere partner enkel heil ziet in een scheiding. Dat de Vlamingen dat eens duidelijk maken aan de Franstaligen.'
Als ook professoren kwaad worden, waarom dan niet de gewone man in de straat die toch mee het gelag betaalt voor de meerwaarde van dit België?
Dat Vlaamsezinde CD&V politici (Hendrik Bogaert en Ludwig Caluwé) suggereren dat het tijd is om toe te geven of zonder N-VA te regeren, zegt veel over hun angst voor verkiezingen waarbij ze riskeren een minder goed plaatsje te krijgen zoals gebeurde met enkele andere Vlaamsgezinde sterkhouders bij de vorige verkiezingen.

Pjotr

Vervelende duidelijkheid

ANDERS GELEZEN

Respect voor het Nederlands zolang het vaag blijft en niks kost
Er werd nogal wat geschreven over de herziening van de criteria om Belg te worden. Reden was een akkoord in de Kamercommissie om taal en integratiecriteria toe te passen bij het verzoek om Belg te worden. In het vervolg wilde men vragen dat naast de kennis van één van de landstalen de aanvrager ook blijk moet geven van inspanningen om de taal van zijn woonplaats te begrijpen en te spreken en deel te nemen aan het gemeenschapsleven. Dat werd in de Kamercommissie goedgekeurd dank zijn één stem van MR. Zijn er dan toch federale materies waar men het over eens is? Helaas, werd de MR afgevaardigde teruggefloten door de Brusselse Franstalige kliek. Zo blijkt opnieuw dat deze bende weigert om van immigranten te eisen dat ze Nederlands zouden kennen, want Frans, c’est l’évidence même. Nogal doorzichtig want de ware reden is dubbel: dat wij hetzelfde zouden kunnen vragen aan de Franstaligen die in Vlaanderen wonen en nog erger, stel u voor dat al die Afrikaanse immigranten die Frans kennen in Brussel en Wallonië zouden moeten opgevangen worden en niet meer afgeschoven kunnen worden naar Vlaanderen. Zo progressief zijn PS en CHD niet. Het is eens te meer duidelijk: alleen als Vlaanderen betaalt en de Franstalige (Nederlandsonkundigen) immigranten ook welkom zijn in Vlaanderen, zijn de PS en CDH enthousiaste Belgen. Dat N-VA zijn eis afzwakte tot ‘de taal aan het leren zijn’ is een verkeerd signaal dat niet bevorderlijk is voor de integratie.

Opnieuw commotie wanneer de N-VA aankondigt dat ze een wetsvoorstel willen indienen waardoor het medisch personeel in Brussel (dokters en verplegend personeel) verplichtend tweetalig moeten zijn. Groot kabaal vanuit Franstalige hoek, want daar vreest men dat er te weinig Franstalige kandidaten nog een jobke kunnen krijgen. Overigens ontkent PS kamerlid Yvan Mayeur, tevens voorzitter van het Brusselse OCMW dat er taalproblemen zijn in de Brusselse ziekenhuizen. Het is een vals probleem en er is geen enkele klacht ingediend bij de bevoegde organen, schrijft hij. Het zal dan wel de grote uitzondering zijn toen ik op 22 januari van een Belgische ambassadeur volgende mail ontving: “Ik zou je graag , heel graag zelfs, mijn zeer negatieve ervaringen in de kliniek in Brussel meedelen. Kan ik uitstel vragen tot midden februari? Dan heb ik hopelijk een beetje meer tijd.” Gezien de federale diplomaten ook in Belgische kringen geloofwaardig zijn, kijk ik samen met u uit naar zijn wedervaren. Wordt vervolgd.

Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel!
Siegfried Bracke heeft boter op het hoofd nu bekend werd dat hij niet alleen socialist was maar ook hand en spandiensten leverde terwijl hij bij de VRT werkte. Zou hij daarbij in het zwart betaald zijn? Onschuldig tot het tegendeel bewezen is. Trouwens, nadat Vandenbroucke het Agustageld verbrandde zouden ze bij de SP.A geen zwart geld meer mogen hebben. Blijft wel de vraag of hij desgevallend een uitzondering zou zijn mocht hij toch wat drinkgeld gekregen hebben? Voortgaande op mijn eigen ervaringen met journalisten en artiesten denk ik het niet. Ooit vroeg ik een artiest en tegelijk zéér slim mens die furore maakt in gans het land, hoeveel een act kostte en ik kreeg prompt twee prijzen, één in ’t zwart en één met factuur. Of wat gezegd van een Bekende Journaliste – wiens behoeften blijkbaar groter zijn dan haar wedde – die van de organisator een enveloppe kreeg terwijl ik erbij stond. Het zal wel een mooi dankuwel kaartje geweest zijn want, honi soit qui mal y pense!
Even herinneren: mijn ‘Anders Gelezen’ van 3 juni 2010 sloot af als volgt: In deze politiek georganiseerde laissez faire, laissez passer horen ook de schnabbels van Bekende Journalisten en opiniemakers thuis die in het sprekerscircuit een aardig centje bijverdienen. Volgens een organisator bedraagt de vraagprijs van een van die bekende columnisten die onlangs overstapte naar de politiek, 700 euro + verplaatsingskosten, voor een causerie. Weliswaar inclusief een volle aflaat. Belastingvrij? Zalig België!

Beste lezers, het is niet nodig om heiliger dan de paus te willen zijn. Maar we moeten wel beseffen dat het moeilijk wordt om anderen met de vinger te wijzen als in feite gans het (Belgisch) systeem zo in mekaar zit. Daarenboven is het wel jammer voor de journalisten en andere bekende Vlamingen die wel gratis hun kennis ter beschikking stellen en zo ken ik er ook!

Pjotr
ANDERS GELEZEN

Onder valse vlag

ANDERS GELEZEN

Op de voorpagina van dS (14/01) lezen we ‘N-VA krijgt volle laag’. De lezers mogen er niet naast kijken; dat die onbuigzame N-VA zich de woede van iedereen op de hals haalde - met een nieuw voorstel - zou de goegemeente weten. Bizar want binnenin de krant kon men een genuanceerder boodschap lezen. Misleidende titels passen perfect in de marketeeerbenadering van moderne kranten. Dat dS als kwaliteitskrant lokkende titels gebruikt omwille van de commercie is één punt. Maar dat men uit een waaier van mogelijkheden precies deze tendentieuze boodschap kiest is heel andere koek. Afgaande op de binnenbladzijden had de titel evengoed kunnen zijn: ‘N-VA & CD&V kiezen voor homogene bevoegdheden’. Met de gemaakte keuze manifesteert dS zich als een politieke speler, iemand die mee het spel bepaalt zonder daarover aangesproken te worden. Vroeger kwam het in dS van de ‘kaloten of de tsjeven’; nu zijn het spelers zonder kleur die via ronkende titels hun subtiele boodschappen verspreiden. Zo varen ze ongehinderd onder valse vlag.

Reden voor al deze mediatieke commotie was een zogezegd ‘voorstel’ om meer homogeniteit te betrachten door de tewerkstellingspolitiek volledig ‘in diepte’ te regionaliseren. Het bizarre daarbij is dat volgens berichten in de vorige editie van dS dit voorstel eveneens circuleerde in CD&V kringen en dus niet alleen bij de N-VA. Guy Tegenbos schrijft binnenin, in een apart kadertje, dat er nog géén voorstel bestaat en dat elke publicatie erover (wat dS dus deed) het op voorhand doet mislukken. Heeft dS zich bewust of uit naïviteit laten misbruiken door de vakbonden en de politieke families die tegen elke verandering zijn? Wel steun voor het gecompliceerd maar vertrouwd Belgisch compromis van Vande Lanotte dat géén diepgaande keuzes maakt zodat – en dat is een doelbewuste Franstalige strategie sinds 2007 - er geen effectief gedifferentieerd beleid mogelijk wordt.

Dank zij Rik Van Cauwelaert (Knack online 17/01) weten we dat Vande Lanotte en de SP.A die dat nu niet willen, kort van geheugen zijn. Van Cauwelaert herinnert zich: ‘Want ruim drie jaar geleden, in 2007, kwam de SP.A zwaar onder vuur te liggen omdat Johan Vande Lanotte zelve een regionalisering van het werkgelegenheidsbeleid voorstond. In de nota Alleen wie de toekomst zelf vorm geeft, moet ze niet ondergaan pleitte toenmalig SP.A-voorzitter Vande Lanotte voor een verhuizing van de werkgelegenheids-bevoegdheden ‘in hun geheel’ – dus ook de RVA – naar de gewesten.’
De conclusie is dus eenvoudig: opnieuw loopt SP.A aan het handje van de PS en verloochent zijn eigen stellingen. Dat is niet alleen onverstandig maar zo wordt een compromis nooit mogelijk tenzij Vlaanderen – lees N-VA - een knieval doet. Het is duidelijk dat de SP.A hiermee electorale bedoelingen heeft. Is dat een signaal van goed bestuur?

Al even moeilijk te begrijpen is dat Wouter Beke (CD&V) onmiddellijk panikeert en stelt dat de RVA niet mag gesplitst worden. Nog een bewijs van de verdeeldheid binnen CD&V waarvan de ACW vleugel vreest aan invloed in te boeten en dan maar dreigt om zich te richten tot andere partijen.Pure chantage is dat. Het ACW kan dan ook maar beter de ‘C’ in haar logo laten vallen. Ze zullen van een kale reis terugkeren want nooit zullen ze erin slagen elders zoveel bovenmatige macht te verzamelen als in een verdeelde CD&V.

Is de boodschap – de nood aan een diepgaande hervorming die een eind maakt aan het gebroddel van de voorbije decennia – niet precies de boodschap van N-VA en de Vlaamse vleugel van CD&V? Waarom blijven de ware tegenstanders – de institutionele oerconservatieven en de (Brusselse) francofonie - buiten schot? Het zijn zij die uit puur machtsbehoud de sleutels van elk beleidsdomein in de Zestien en belendende percelen willen houden. Zien de Nederlandstalige media dan niet in dat ze steun verlenen aan diegenen die weigeren om tot een maatschappelijk gedragen oplossing te komen? Dat zoals ze zelf schrijven, België niet alleen een tweelandenstaat is, maar elk deelland ook recht heeft op zijn eigen maatschappelijke visie.

Is deze misleiding door dS toeval of een keuze tégen het programma van N-VA, in navolging van hun voorzitter Thomas Leysen die dit reeds publiek deed in zijn krant? Ik hoop van niet, maar tegelijk zal het voor de attente lezer wel duidelijk zijn dat de krant wel degelijk positie kiest en vooral de N-VA als verantwoordelijke ziet, terwijl de onbuigzame Franstaligen, PS op kop, nauwelijks geviseerd worden. Dat ze breed uitpakken met uitspraken van Karel De Gucht en andere voorstanders van het zoveelste compromis, past perfect in deze strategie. Daarom dat het nochtans veel belangrijker standpunt van Alexander De Croo slechts heel onopvallend gepubliceerd werd. Wat een verschil met de Franstalige media die resoluut kant kiezen. Is dat redelijk? Leidt hun énig aanbod tot nogtoe – de nota van Di Rupo - tot beter bestuur?

Het wordt tijd dat onder meer dS duidelijkheid verschaft. Dat men inziet dat men niet kan blijven wedden op twee paarden – waarvan één lijkt op een koe. Nu bieden de redacties door hun vaagheid gedoogsteun aan een Vlaamse minoriteit (zo’n 20 %) en moet de vraag gesteld worden of de Nederlandstalige media de democratie steunen als ze zélf geen respect opbrengen voor de verkiezingsresultaten? Hierbij stelt zich nog een andere vraag omtrent de legitimiteit van het Vlaams beleid: is het niet legitiem dat Vlaanderen een beleid voert waarvoor er een maatschappelijk draagvlak is, zelfs als er voor dat beleid géén Franstalig (federaal) draagvlak is? De angst van de vakbonden en de linkse partijen dat er dan een rechtser beleid zou kunnen komen in Vlaanderen – wat ze enkel aan zichzelf zouden te wijten hebben - resulteert in een ondemocratisch systeem of net het tégengestelde van wat Vande Lanotte zei. Zijn compromis is geen prijs die wij moeten betalen voor het behoud van de democratie maar een prijs voor de negatie ervan.

Dan is er nog het Belgische establishment dat al evenzeer met woorden pleit voor een grondige staatshervorming maar ten allen prijze de sleutels van de macht federaal wil houden. Dat de machtige CEO’s van de grootste bedrijven graag leven in dit België waar ze geen belastingen moeten betalen (dixit Rik Van Cauwelaert) kan ik wel geloven. Maar of ze dan ook nog recht van spreken hebben in een maatschappelijk debat waar ze alleen maar van profiteren ? Men verwijst terecht naar het belang van het federale niveau (denk maar aan de pensioenen) in de hoop dat de mensen niet op ander gedachten zouden komen, namelijk dat het federale niveau een zeer hoge prijs heeft. Want ook hier gaat men voorbij aan de realiteit en wordt de meerwaarde van België opgediend als een dogma (dat geen bewijs behoeft). Dan volstaat het om enkel de voordelen op te sommen – en die zijn er wel degelijk – maar nooit om een balans te maken van de kosten en de baten. Over de efficiëntie en rechtvaardigheid van dit systeem en de democratische prijs (de grendels) die ervoor betaald wordt door ‘de mensen’ zwijgt men zedig. Dat beste lezers, is het resultaat van een ongelooflijke maatschappelijke neergang waarvoor niet u of ik verantwoordelijk zijn maar de staatsmannen die het land tot op dit punt brachten; in naam van het algemeen welzijn. Hoe durven ze!

Een pareltje van misleidende titel – ofte valse vlag - was te lezen in dS (16/01) waar Philippe Van Parijs (UCL) schrijft: België mag verdampen, 'hoe vlugger, hoe beter'. Wie zijn opiniebijdrage leest, stelt echter vast dat hij opnieuw pleit voor een sterker federaal België waar elk communautair opbod bij decreet in de kiem wordt gesmoord. Zijn methode: de federale kieskring, waar geen enkel woordje uitleg bij staat omdat dit voorstel van de PAVIA groep op maat van de Franstaligen geschreven is. Nu de Vlaamse kiezer zich niet langer laat commanderen door de Franstalige minderheid en hun Vlaamse vazallen moet het kiessysteem worden aangepast. Aan ditzelfde tekort aan democratisch bewustzijn lijden ook enkele CD&V tenoren, opiniemakers en een culturele elite voor wie een geblokkeerd federaal systeem alleen maar voordelen heeft en waar vooral niet verkozenen de dienst uitmaken.

Samengevat: de mensen willen geen zoveelste compromis maar het doorbreken van de onwerkbare taboes. Politici die de moed opbrengen om dat te bereiken verdienen niet alleen electorale steun maar ook deze van de Vlaamse media. Dat is pas een onverantwoord interessante opdracht!

Pjotr

Met dank aan calimero Vlaanderen

ANDERS GELEZEN

Woensdag 5 januari 2011. Het voorstel van Johan Vande Lanotte voor een ‘evenwichtige’ staatshervorming wordt afgeschoten door CD&V en N-VA. Nog dezelfde avond lag de nota – die via een koerier werd afgeleverd om lekken te voorkomen – al op de redactietafel van de VRT en mochten (heel toevallig) Caroline Gennez (SP.A) en Groen! zich komen beklagen over die onwillige flaminganten bij CD&V en N-VA. Dat Vande Lanotte het zelfs nodig vond om via een infantiele manier de klokkenluider te kunnen ontmaskeren, bewijst niet alleen het onderlinge wantrouwen maar tegelijk de angst voor transparantie. Hét kenmerk voor de politieke compromissen à la belge. Is er dan een reden waarom het geheim zo belangrijk is? Ja, met name de ware prijs die Vlaanderen moet betalen voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde.

We lazen dat de Brusselaars een blanco cheque eisen van 500 miljoen euro om hun (niet onze) stad overeind te houden. Dat wordt een kleine 400 miljoen euro, wat nog altijd zo’n slordige 15 miljard BEF is, élk jaar opnieuw. Maar dat is slechts het topje van ijsberg, want zie de “communauté urbaine”, die reeds in het voorstel van Di Rupo zat, zit er opnieuw in. Ter herinnering: op 1 september 2009 titelde dS 'Brussel telt 81 gemeenten' en stelt in het artikel de Brussels Metropolitan Region voor als een puur economische samenwerkingsverband van de werkgeversorganisaties. Maar terwijl deze Vlaamse elite ons probeerde te overtuigen dat het géén politiek voorstel was, weten ze aan Franstalige kant maar al te goed wat dit project betekent: (uit Le Soir) Un Grand Bruxelles en un viex rêve staat er. Economie-professor Jacques Thisse van de UCL, vind deze droom zelfs zo belangrijk dat hij voorstelt om deze politiek te vergrendelen via een bijzondere meerderheid in het parlement. Als bevoegdheden voor deze nieuwe politieke entiteit stelt hij voor om mobiliteit, leefmilieu, ruimtelijke ordening en zelfs toerisme af te nemen van Vlaanderen en toe te kennen aan deze Grootstedelijke autoriteit, waardoor een groot en economisch het belangrijkste deel van Vlaams Brabant (méér dan 30 gemeenten) afhankelijk wordt van Brusselse en Waalse politici. Wie de nota van Vande Lanotte aanvaardt – zoals SP.A en Groen! - is dus akkoord met deze aanslag op bestaande Vlaamse bevoegdheden? Zouden de kiezers dat mogen weten?
Is het eerlijk dat de Vlamingen de ongrondwettelijke voorrechten van de Franstaligen in de faciliteitengemeenten moeten accepteren terwijl Vande Lanotte Brussel uitverkoopt aan de Franstaligen? In dS (10/01) schrijft de aanstormende sterkhouder van de SP.A, John Crombez, onder de titel ‘Plus est en vous’’ (sic) dat een achterhaalde visie op een België van twee gemeenschappen die samen Brussel besturen, houden de reële Vlaamse sociaaleconomische autonomie tegen. Het is de schuld van de Vlamingen dat het niet vooruit gaat! Geen mooier bewijs van de calimero houding van links Vlaanderen dat liever aan het handje loopt van grote broer PS én het ultieme bewijs dat de Brusselse identiteit enkel dient om de voorrechten van de Franstaligen te versterken. Welke weldenkende Vlaming - ook ter linkerzijde - kan zoiets aanvaarden?

Oh ja, voor wie het nog niet weet Vande Lanotte hevelt de kinderbijslag over naar de gemeenschappen (bravo) behalve in Brussel. Daar gaat het naar de gemeenschappelijke gemeenschapscommissie en worden de Vlamingen zo uitgesloten van de Vlaamse regeling. Volgens Brigitte Grouwels (CD&V) is deze instelling een camouflage voor het Brussels Hoofdstedelijk Gewest en wordt Brussel exclusief bevoegd voor persoonsgebonden materies. Dan zijn er nog de versoepeling van de taalwetten en de mogelijkheid om via tweetalige lijsten Vlamingen van dienst om te kopen en het resultaat is duidelijk: de Franstaligen hebben Groot Brussel definitief ingelijfd. Rest nog de liquidatie van die ambetante Brusselse Vlamingen die door deze maatregel de facto Vlaamse Brusselaars geworden zijn. Een truuk die hen in het verleden met de verfransing van Brussel al moeiteloos gelukt is. Dát alles samen en niets minder is de prijs die Vlaanderen moet betalen voor de splitsing van BHV of beter gezegd, voor de toepassing van de grondwet. En dan zijn er nog christendemocraten die vinden dat hun voorzitter, Wouter Beke, te negatief was over die nota?

Pjotr
ANDERS GELEZEN

Beste lezers,
Omwille van moeilijke omstandigheden zal ik in de eerstkomende weken slechs op onregelmatige tijdstippen nieuwe bijdragen kunnen posten op mijn blog. Hetzelfde is ook het geval voor de (gratis) abonnementen die via mail de nieuwsbrief en Anders Gelezen ontvangen.

Pjotr
ANDERS GELEZEN